The Ballad of Cable Hogue (1970)

Beter dan ik had gehoopt, deze film van Peckinpah.

Dat de man weer prachtige plaatjes weet te maken met de camera in deze film is inmiddels een normaliteit geworden. Weer was het simpelweg smullen geblazen.

In de kern lijkt deze film weer erg op andere Peckinpah's: het einde van een westen is in zicht. Echter benadered Sam dit onderwerp met Ballad of Cable Hogue op een opvallend luchtige en frivole manier voor zijn doen. Jason Robards schittert in zijn rol als een authentieke opportunist in een tijdperk waarin dit volk niet meer te vinden is en hij eigenlijk langzaamaan al te laat met zijn praktijk is begonnen gezien het feit dat de auto zijn weg heeft gevonden in zijn gebied. Prachtig hoe Peckinpah de oude garde in de vorm van Cable Hogue op een komische en toch tragische manier weet te beëindigen met datzelfde voertuig.

4*

Prima mix van romantiek, komedie en tragedie in een western.

Jason Robards is een prima acteur die op mooie wijze gestalte geeft aan een romantische vrijbuiter. Romantisch in letterlijke zin, maar ook in de zin als de man die zich niet aanpast aan het moderne leven en er letterlijk buiten gaat leven. Maar zelfs daar worden oude tijden ingehaald door nieuwe.

Heel mooi hoe Peckinpah gestalte geeft aan het einde van het vrije westen.

Enige minpunt is de slapstickachtige versneld afgedraaide beelden. Die vond ik iets te flauw, niet bij de rest passend.

Prachtige muziek, overigens.

3,5*

Leuke film. Lekker luchtig inderdaad. Het hoeft van mij bij Peckinpah niet altijd bloederig, rauw en keihard te zijn met een moordend (!) tempo. De film een komedie noemen gaat me wat ver, maar er zitten genoeg komische stukken in. Vond het allemaal erg aangenaam en het rustige tempo zorgt ervoor dat de acteurs wat meer ruimte krijgen. Vooral Robards is fantastisch natuurlijk. Dit in combinatie met enkele erg sterke scenes zorgt voor een zeer prettige kijkervaring. Trouwens de technische trucjes met versneld afspelen, de splitscreens en aparte montage is wel opvallend, hoewel lang niet altijd geslaagd en misschien wel een beetje out of style. 4 sterren.

Redelijk.

Het verhaal is niet meteen wat je van een western verwacht: dit keer is er geen stille wreker. The Ballad Of Cable Hogue vertelt de opbouw van Cable Springs. De gedeeltes in Cable Springs zijn dan ook veruit de leukste. De korte maar cruciale uitstap naar de stad haalt de vaart even uit de film.
Het einde is wel een smetje. Ik was heel eventjes de aandacht kwijt door mijn blaffende hond en opeens was Cable begraven. Beetje abrupt.

Jason Robards is de geknipte man voor dit soort rollen. Zijn geschmier had zelfs achterwege kunnen blijven, want de beste man loopt over van dat tragikomische charisma.
De bijrollen zijn over de ganse lijn te pruimen, maar uiteindelijk is het toch een onemanshow.

Sfeervol is het allemaal wel. De versnelde beelden doen daarom ook afbreuk aan het geheel. Ik begrijp niet goed waarom Sam Peckinpah dat gedaan heeft. Het past gewoon niet in een western, zelfs niet in een luchtige als deze.

3

Films die het western- en komediegenre combineren zullen mij nooit op basis van (te) hoge verwachtingen tegenvallen. De ongelukkige combinatie tussen die beide genres stelt doorgaans teleur en een film als deze kan dan ook alleen maar meevallen als het een uitzondering op de regel blijkt te zijn. Iets dat deze film niet helemaal is. Slecht was The Ballad of Cable Hogue zeker niet, maar voor een komedie is het niet amusant genoeg en voor een western is het af en toe iets té lollig.

De prachtige titelsong zorgt ervoor dat de sfeer er al vanaf het begin goed in zit. Een behoorlijk aangename, maar anderzijds soms wat te luchtige sfeer die een groot aandeel heeft in het geheel. Jason Robard past daar perfect in en is hier de juiste persoon op de juiste plaats. Hij weet de aandacht vast te houden en zorgt er voor dat het allemaal nog een beetje blijft boeien.

Tegenover de prachtige rol van Jason Robard staat een wat minder interessante situatie in een even oninteressante omgeving. Het originele verhaal zit op zich wel goed in elkaar, maar eigenlijk wist alleen de uiteindelijke wraakactie aan het einde echt te boeien. De rest voelde als nutteloze, maar tijdvullende opvulling tussen het interessante begin en het einde.

Nadat ik gisteren het matige "The Longshot (1986)" had gezien waarin Stella Stevens ook een rol had, raakte ik wel een beetje in de ban van haar en was ik opzoek naar nog een film waarin ze heeft meegespeeld. Dat is dan ook de reden dat ik uitkwam op deze film. Dat deze film ook nog eens gemaakt is door Sam Peckinpah die een aantal pareltjes op zijn naam heeft staan waaronder de geweldige en harde western "The Wild Bunch (1969)" was dan natuurlijk ook mooi meegenomen.

Deze western is overigens totaal niet te vergelijken met de eerder genoemde western want in deze western komt nauwelijks actie in voor en is het meer een Komedie / Drama / Romantiek welke zich afspeelt in het Wilde Westen. Het verhaal is best leuk en mooi en visueel spat de film van het scherm af (ook muzikaal). Ook de cast doet het prima in deze film en dan natuurlijk vooral de hoofdrolspelers Jason Robards (als pionier Cable Hogue welke het water vindt), David Warner (als de priester) en Stella Stevens (als het lieve hoertje). Omdat ik vanwege de laatste eigenlijk vooral deze film gekeken heb, heb ik een extra oogje op haar laten vallen. De scene waarbij ze zich buiten zit te wassen en te zingen in een ton en waarbij de poetskoets te vroeg langskwam was wel geinig.

Na iets meer dan uur vond ik het leuke er wel een beetje vanaf en wordt het wat langdradig en ook wat saai. Gelukkig komt daar wel weer verandering in als de gasten langskomen die Cable Hogue in het begin beroofd hebben en zonder drinken achter laten in de woestijn. In het laatste gedeelte zit overigens wel de meeste actie, maar veel moet je je daarbij niet voorstellen. Ook het einde was wel mooi en grappig (tenminste op een cynische manier) en laat op een fraaie manier het einde van het Wilde Westen tijdperk voorbij komen d.m.v. een auto (en later ook nog een zijspan) en vermoedelijk ook één van de eerste auto ongelukken Dat laatste had wel een treurig afloop van het verhaal tot gevolg.

Al met al was dit best een leuke en mooie film om het nieuwe jaar mee te starten en deze film krijgt dan ook mijn eerste stem in 2014.

Butterfly mornings and wildflower afternoons

Sam Peckinpah en mezelf, het is niet direct een goede combinatie te noemen. Geen slechte regisseur, verre van, maar ik zie de grootsheid niet. Van de 5 geziene films kwam ik nooit verder dan 3.5* (en in dat rijtje zit onder andere The Wild Bunch) en mijn regisseursgemiddelde stond dan ook op een teleurstellende 3*. Ik noem dat teleurstellend omdat het een regisseur is waar ik veel van verwacht en ik had in de loop der jaren dan ook wat Peckinpah voorraad opgeslagen. Met The Ballad of Cable Hogue ben ik aan de laatste film uit die voorraad gekomen.

En zowaar is dit één van de leukste films in zijn oeuvre. Peckinpah noemde dit blijkbaar zelf ook altijd zijn favoriete film en ik kan begrijpen waarom. Het is een leuke afwisseling ten opzichte van de rauwheid uit The Wild Bunch (die in hetzelfde jaar is uitgekomen! Van een werktempo gesproken...) en de mix van comedy en western lukt wonderwel nog goed. Hier en daar heeft de tand des tijds de film aangestoken, die versnelde scènes zien er vandaag de dag wel redelijk belachelijk uit, maar Peckinpah's stijl blijft overeind en het is eigenlijk pas naar het einde toe dat de film inzakt. Hoewel de komst van de auto nog een leuke metafoor is voor het wilde westen dat zijn wilde haren verliest, oogt de manier waarop Cable aan zijn einde komt wel erg knullig. Gelukkig wordt dat nog voor een groot deel opgevangen door een schitterende monoloog van priester Joshua maar het kwaad was toch al geschiedt en dat is zonde. Waarom? Omdat dit eigenlijk geruime tijd op weg was om misschien wel de eerste film in het oeuvre van Peckinpah te zijn die beloond ging worden met 4*.

Al is dat natuurlijk niet enkel en alleen de verdienste van de regisseur. Neen, de film steunt voor een heel groot stuk op Cable Hogue en die rol wordt geweldig ingevuld door Jason Robards. Ken hem voornamelijk van zijn rol als Cheyenne uit Once Upon a Time in the West (hoewel hij blijkbaar ook nog meedoet in Peckinpah's Pat Garrett & Billy the Kid) maar een komische rol gaat hem even goed af. Er is gewoon iets aan zijn uitstraling dat perfect past bij het personage dat Cable moet zijn. Je begrijpt zijn wraakgevoelens en toch snap je ook waarom hij uiteindelijk Bowen niet neerschiet. Fijn herzien ook met Stella Stevens die me vooral als eenzaam lichtpuntje in The Nutty Professor is bijgebleven en zij vormt een leuk klankbord voor Robards. Toch mag ook David Warner als de geweldige Joshua niet vergeten worden. De scènes tussen hem en Cable zijn goud waard en hij geeft het einde net dat beetje extra dat het nodig had. Verder vooral opnieuw een goede soundtrack en een aantal knap geschoten scènes die de speelduur snel laat voorbij gaan.

Tjah, opnieuw een 3.5* dus waardoor het regisseursgemiddelde op 3.08* komt te staan. Ligt dus een stuk onder het gemiddelde van alle MovieMeter gebruikers en dat verrast me toch. Indertijd aan zijn oeuvre begonnen vanwege Pat Garrett (met soundtrack van Bob Dylan!) maar ik denk dat ik het bij deze 6 films ga houden. Hoewel ik Straw Dogs ook nog wel eens een keer wil zien, dat lijkt me echt iets compleet anders te zijn.

3.5*

Komedie die voornamelijk drijft op milde slapstick. Bij momenten dacht ik echt wel in een Benny Hill aflevering te zijn terechtgekomen. Het script stretcht zich dan ook nog eens uit over een speelduur van 2 uur, om de cirkel van onrecht en wraak - het serieuze gedeelte van de film - rond te krijgen.
Het zal verder geen toeval zijn dat Cable Hogue aan z’n einde komt door op een lachwekkende manier te worden overreden door een nieuwerwetse automobiel. Niet moeilijk om er een symbolisch komisch einde van the Old West in te zien, een belangrijk thema voor Peckinpah, en toch ook een vorm van zelfspot?

Al met al nog wel vermakelijk maar nu ook niet bepaald een topper. Ben het wel eens met de commentaren hier dat de landschappen mooi zijn. Ook de soundtrack mag er best wezen.

De films van Sam Peckinpah worden wel gekarakteriseerd als orgieën van geweld. The Ballad of Cable Hogue is geen orgie van geweld en geen typische film van Peckinpah. De film is volgens zeggen echter Peckinpah’s lievelingsfilm en de enige film die hij geheel naar eigen inzicht heeft gedraaid. In de film is wraak het centrale thema. Een wraak die door protagonist Cable Hogue (Jason Robards) heel eigenzinnig wordt gekoesterd en als een episch gedicht met tragikomische strofen wordt gereciteerd. Als een ballade zogezegd.
Fijne rol van Robards die een heel sympathiek, innemend, vastberaden en tolerant personage neerzet. Een gebrekkige leesvaardigheid en een twijfelachtige kookkunst verhinderen hem niet om met succes een pleisterplaats te runnen. Een diepe afkeer van priesters verhindert hem niet om vriendschap te sluiten met de dubieuze priester Joshua Duncan Sloane (schitterend vertolkt door David Warner). Burgerlijke gedragsregels verhinderen hem niet om verliefd te worden op de prostituee Hildy (voluptueus gespeeld door Stella Stevens). Kortom, Cable Hogue is een intrigerend personage en een fantastische antiheld met wie je als kijker heel genoeglijk mee kunt leven.
Er is maar weinig in de film dat je als "typisch voor Peckinpah" kunt classificeren. De openingsscène (waarin een leguaan met één schot wordt doorboord) is eigenlijk het enige stukje film dat wreed geweld illustreert. Verder gebeuren nauwelijks wrede dingen. De toon van de film is eigenlijk nogal lichtzinnig. Peckinpah maakt zelfs gebruik van humor. Niet alle humor is overigens even geslaagd. De ironische ondertoon die de film bezit is erg leuk, De uitstapjes naar slapstick zijn over de top en niet grappig.
Bijzonder zijn de liedjes die door de personages ten gehore worden gebracht. Ik houd er helemaal niet van als personages in gezang uitbarsten. Hier gebeurt het gelukkig maar een enkele keer, zijn de liedjes kort en is de uitwerking redelijk komisch. The Ballad of Cable Hogue is gelukkig geen musical. Die Robards kon trouwens best een aardig deuntje zingen.
Geen typische Peckinpah dus. Toch zijn sommige karakteristieke thema’s heel herkenbaar. Kritiek op burgerlijk gedrag. Idealisering van de rol van de outsider en de underdog. En natuurlijk de teloorgang van een tijdperk. In deze film is dat het wilde westen. De dood van Cable Hogue die heel atypisch wordt overreden door een auto en niet sterft in een ouderwets vuurgevecht markeert dat afscheid heel treffend.
Fijne film.

Leuk.

Een fijn ongedwongen vertelling die een stuk van de geschiedenis van het wilde westen uitlegt, maar zonder dat dat ergens echt zo overkomt. Robards, die ik geloof ik alleen ken uit zijn rol in OUATITW kon welhaast zo uit die film weggelopen zijn. Stella Stevens dan niet, ondanks dat ze toch in 76 films gespeeld heeft is dit de eerste die ik zie.

Voor Peckinpah is het een wat weinig opmerkelijke film misschien, maar daarmee niet minder goed. En een erg sterk einde ook, de symboliek spat er vanaf.

Zondagavond klassiekeravond bracht deze The Ballad of Cable Hogue, en daarmee een film van regisseur Peckinpah met als meest bekende gezicht Jason Robards. En dat Peckinpah als regisseur voor mij meestal miss or hit betekent bleek maar weer eens.

En de synopsis is duidelijk genoeg rond Hogue achtergelaten in de woestijn die vervolgens zijn stukje paradijs vind en de daaraan gekoppelde rust om dingen anders te gaan doen. Geen bandietenleven meer voor Hogue maar rust en tot op zekere hoogte huisje boompje beestje met alles dat nog gaat volgen. Maar natuurlijk heeft dat de nodige voeten in de aarde met volk dat naar gelang aanwaait, de ene met goede bedoelingen en de andere met mindere. Daarnaast ligt vooral de focus op het langzame leven, het avonturieren in de zin van overleven op het tandvlees en rondkomen van weinig, en net als de fiets in Butch Cassidy and the Sundance Kid hebben hier op een gegeven ook een uitvinding van de 20ste eeuw waardoor tijden voorgoed zullen veranderen.

En daarmee geeft The Ballad of Cable Hogue een trage maar niet minder waar beeld weer van het wilde westen en hoe het ooit was, qua overleven en weinig kansen, de uitgestrektheid en een harde tijd. Zoals reeds gezegd, een beeld dat niet minder waar is maar heel wat anders dan cowboys en hun pief paf poef. Daarnaast wordt er nog een vleugje drama, romantiek en humor toegevoegd aan het geheel die op zich op behoorlijke cijfers kan rekenen. Maar eerlijk gezegd heb ik er geen sodemieter mee hoewel in het geval van How The West Was Won mij een soortgelijk verhaal wel goed beviel. Toch vind ik dit maar saai, gebeurt er weinig en smacht ik toch naar een western a la The Magnificent Seven. Afijn, dit was niet my cup of coffee, daarmee dan een ook een voldoende voor de moeite, naar vooral snel op naar de volgende film.