Pillow Talk (1959)

Verrassend leuk. D'r wordt erg leuk gebruik gemaakt van de splitscreens (vooral de 'bad scène' was erg grappig), het verhaaltje en de dialogen zijn lekker vlot; eigenlijk alleen het afgeraffelde einde stelde een beetje teleur.

3,5*

Het is natuurlijk weer zo'n typische Day film maar het blijft gewoon leuk. Day acteert altijd fijn en is altijd leuk in films. Het eerste liedje was ook weer geinig en kan bij mij best wat vrolijkheid opbrengen. Ook is alles lekker ouderwets zoals de setting, mode etc. 3,5 voor een fijne film met Doris Day.

Footloose bachelor...beautiful career girl...and the world's most fascinating pastime!

Ik ging daarjuist de lijst van films op de decoder nog eens af en kwam tot de conclusie dat ik bijlange na niet meer wist waarom ik Pillow Talk had opgenomen. De film stond er al van 17 oktober op maar buiten het plot had ik geen extra informatie. Nu had ik dat plot eens gelezen en het leek we wel een perfect en luchtig vermaak voor een dag als deze dus heb ik hem maar meteen opgezet.

Mijn verwachtingen kwamen dan ook perfect want Pillow Talk is een erg luchtig maar vermakelijk filmpje. Ik wist niet goed wat ik moest verwachten maar al vanaf de eerste scène waar Jan zich mateloos irriteert aan Brad was ik verkocht. Zo speels en weliswaar veroudert maar veel te leuk om niet naar te kijken. Ik moet zeggen dat de oudere komedies à la Pillow Talk en de Billy Wilder films een genre is geworden dat vandaag de dag nog moeilijk kan nagemaakt worden. Het plot op zich heeft niet zo heel veel om handen maar het kat en muis spel tussen Jan en Brad is erg leuk. De toevoeging van de split-screens is een goed idee maar het zijn vooral de vaak spitsige dialogen die ervoor zorgen dat Pillow Talk als een sneltrein voorbij raast. Het is dan ook jammer dat het einde zo verschrikkelijk afgeraffeld aanvoelt. Het is iets wat ik al eerder bij dit soort oudere komedies heb opgemerkt maar Jan valt in mijn opzicht veel te snel terug voor Brad. De ene moment is ze nog zo ontzettend kwaad op hem maar een minuut later valt ze hem in haar armen. Jammer want als het einde nu iets beter was uitgewerkt dan hadden hier een dikke 4* in gezeten.

Ik zei het hierboven al dat ik geen idee had waarom ik de film eigenlijk had opgenomen. Ik dacht dat ik er wel snel ging achter komen door de openingscredits. Bij Hudson twijfelde ik of hij de reden was maar toen Doris Day op het scherm verscheen verdwenen al mijn twijfels. Sowieso dat ik de film speciaal voor haar had opgenomen en met reden want Day is hier simpelweg uitstekend. Ik leerde haar voor het eerst kennen in Hitchcocks eigen remake van The Man Who Knew Too Much maar ik vond haar toen al een erg mooie verschijning. In Pillow Talk wordt haar schoonheid nog wat verder uitgespeeld. Het is naast een schoonheid ook een uitstekende actrice. Bij Rock Hudson als notoire playboy en vrouwenversierder moest ik toch even slikken. Niet omdat hij een slechte acteur is, zeker en vast niet, en hij speelt de rol van Brad met verve maar ik vond het gewoon ironisch dat iemand die bekend staat om dit soort rollen (met of zonder knokken) later uit de kast komt als homo. Soit, eigenlijk doet dit niet echt veel ter zake en het doet zeker geen afbreuk aan de prestatie die Hudson neerzet want die is meer dan uitstekend. Tony Randall is de laatste steun aan deze uitstekende driepoot. Na de berichten hier gelezen te hebben blijkt dat de 3 nog een paar films samen hebben gemaakt dus daar moet ik dan ook wel eens achter gaan. Randall heeft niet zo'n grote rol als Hudson en Day maar krijgt wel een paar van de beste scènes ter beschikking. Het beste vond ik toch wanneer hij wanhopig Day probeert te troosten, haar een klap geeft en dan zelf in het gezicht wordt geslagen door een bijstander. Leuke anekdote is dat de man in kwestie zijn slag slecht had ingeschat en dat hij effectief op Randalls gezicht slaagt waardoor deze knock out gaat. Gordon vond dit zo authentiek dat hij heeft besloten om die scène speciaal te gebruiken.

Uitstekende film die gemakkelijk 4* had kunnen halen maar door het abrupte einde toch iets aan zijn kracht verliest. Day, Hudson en Randall zijn perfect gecast en vormen een mooi trio. De 2 andere films die ze samen hebben gemaakt komen op het verlanglijstje te staan.

3.5*

Prachtige poster trouwens.

Rock Hudson was destijds een erg gevierde filmster, maar dat had hij vooral te danken aan zijn ‘good looks’ en niet aan zijn acteertalent, want dat houdt bepaald niet over. Dat is ook in deze film weer erg goed te zien. Doris Day doet het wat dat betreft toch een stuk beter. Maar het is overduidelijk Thelma Ritter, die op de haar vertrouwde manier de show steelt en er voor zorgt dat er af en toe ook nog gelachen kan worden in deze voornamelijk tamme komedie.

Na meer dan 6 jaar eindelijk eens opnieuw bekeken en er weer van kunnen genieten! Dat heerlijke niks aan de hand sfeertje en de gezelligheid die de jaren 50 uitstraalt is echt genieten!

Rock Hudson, Doris Day en Tony Randall zijn 3 grote talenten die deze film naar een hoger niveau tillen! De geloofwaardige chemie tussen Hudson en Day en als goede tegenspeler Randall.

Morgen beginnen aan de andere 2 delen waarin deze 3 acteurs de hoofdrollen spelen, mooie trilogie!

3,5*

Aardige film waar een gemeenschappelijke telefoonlijn van een man en vrouw voor veel ergernis zorgt. Niet bepaald origineel en ook het verloop is voorspelbaar, maar wel een vermakelijke opzet. Hier en daar is de humor wel gevat, maar grotendeels toch wat aan de brave kant. Rock Hudson en Doris Day zijn prima gecast, maar de leukste rollen zijn weggelegd voor Thelma Ritter en Tony Randall. Ruim 3.0 sterren.

1959-Eastman-color-rom-com. Pure eye candy dus!

Verhaaltje stelt verder niet zo veel voor, maar de film is charmant, grappig en er zitten een paar kinky toespelingen in .... voor 1959 that is. Ik dacht dat dit de film was met de bekende telefoon-scene in bed, dat zal uit één van de latere Day/Hudson-films zijn, maar een soortgelijke scène krijgen we hier in de badkamer.

Dit vind ik een heel leuke komedie; goeie acteerprestaties, luchtig, spitse dialogen, heel entertainend allemaal. Ook de zijstapjes - scenes met de verloskundige - zijn hilarisch. Heb nog een tijd nagenoten van deze film. Voor mij 5 sterren waard in het komediegenre.

(De derde film is altijd de minste gebleven. Vorige keer kwam de tweede als beste uit de bus.)

Deze heb ik nu voor de tweede keer van blu-ray bekeken en verschil tussen dvd en blu-ray is toch wel enorm. Verder staan er nog wat extra's op. En dat ze later goede vrienden voor mekaar bleven is wel zo.

Hudson wil niet meer maar dat geldt voor Grant, Stewart, Peck.... net zo. Vroeger keek ik naar ze op maar dat is niet meer. Day is wel sterk teruggekomen maar komt toch vooral door de musicals waar je haar kunt zien zingen en dansen. In deze film toch nog een beetje Day als zangeres eerst het titelliedje en op weg naar Connecticut hoor je haar 'Possess Me' me zingen. En in de club zingt ze Roly Poly met Perry Blackwell aan de piano.

Hoewel het redelijk van start gaat met de gedeelde telefoonlijn wordt het als ze op het werk komt moeizaam. Zodra Hudson haar in de maling neemt wordt het leuk (met wel wat onleuke grappen, dokter, dikke mevrouw/vriendin.)

Day doet het de hele film best leuk, Hudson kwam over als het beste er dan maar van maken met het script en Randall erg theatraal. Met Ritter kon ik helemaal niks meer.

In het middengedeelte erg veel gelachen. Hudson z'n accent en bedrog (hoewel het een gemene manier is dus kan de pinnige reactie van Day wel begrijpen), grappen met dubbel beeld, de te kleine auto, de gesproken gedachten en de nachtelijke wandeling blijven leuk gedaan en het komt best geloofwaardig over. Het script is niet onaardig met al die toevalligheden. Na de climax wordt het wel weer wat minder al zaten er toch nog grappige dingen in zoals met die kat.

Het eerste half uur geforceerd maar daarna toch nog veel gelachen.

Goed beschouwd is Pillow talk een viering van toxische masculiniteit, en in dat opzicht klinkt over de gehele linie een valse toon. Echter in losse scenes is de prent vaak best vermakelijk en onderhoudend.

Dit is eigenlijk op alle niveaus goed gemaakt, maar wat mij betreft net te gedateerd voor een echt hoge beoordeling.

Het lijkt zelfs wel of de oubolligheid hier en daar extra opvalt, omdat het voor der rest zo strak en stijlvol overkomt.

Ik lette deze - ooh: de negende of tiende keer, schat ik, vooral op de schilderijen. De schilderijen in het appartement van Jan Morrow, in het appartement van Brad Allen en in het kantoor van Jonathan Forbes. Ze vertellen eigenlijk het hele verhaal. De zachte aquarelachtige tinten die Jans vrouwelijkheid beklemtonen. Het stoere expressionisme in de flat van Brad, de wellustige overdaad aan doeken en kleuren..! En de (prachtige!) abstracties die Jonathan voor lief neemt, omdat Jan ze hem aanreikt - wat zo veel zegt over haar gevoel voor hem...

Ach, hoe geweldig aangekleed en verzorgd is deze film. In elk detail perfect.

Ik kan niet anders: ik ga naar 5*