Pillow Talk (1959)

Ontzettend leuke komedie. Heb 'm al zo'n drie keer gezien maar zou 'm zo nog wel een keer willen zien. Wanneer komt ie weer eens op tv? Vraagje: is dit nou wat men noemt een Screwball Comedy (of zoiets), zo niet, wanneer noemt men een film een Screwball Comedy?

Pillow Talk is geen screwball comedy. Trefwoorden voor screwball comedy zijn : onzinnig verhaal, lachwekkende personen, maffe dialoog, (vooral hyperactieve tekenfilmachtige snelheid - en altijd wordt er een gekkenhuis of een puinhoop van iets gemaakt. Achtervolgingen mogen eigenlijk niet ontbreken.

Nu zijn er vrij veel films waarvoor dit zo'n beetje opgaat. Maar de screwball comedy dient ook nog es gemaakt te zijn in de jaren dertig. Liefst door Howard Hawks. Kortom : het is een onduidelijk etiket. Bringing Up Baby is de beste, dat schijnt vast te staan. Verder films als His Girl Friday, Man's Favorite Sport (de achtervolging zit al in de titels ingebakken).

Peter Bogdanovich maakte in '71 een screwball comedy voor z'n eigen lol : What's Up Doc. Best aardig.

Dank u. Dat van de jaren 30 meende ik me ook te herinneren. Vandaar dat ik ook even zeilde naar Bringing Up Baby, die ik trouwens niet gezien heb helaas.

Vreemd, een film als Clueless gaat ook door voor screwball comedy, maar daar is niets jaren-dertigs aan.

Ach. De mensen zeggen zoveel.

Maar Clueless is helemaal niet grappig!

Ik snap niet hoe het komt maar ik begin die komedies van vroeger steeds leuker te vinden. Deze is er één van.
Een prachtige rol van Doris Day die op sommige momenten wel lijkt te stralen. De chemie tussen de twee hoofdkarakters is ook heel goed. Voor de rest zitten er ook nog hele leuke andere rollen in zoals de dronken bediende.
Leuk was ook de scene waarin de kat binnenloopt in het heringerichte appartement binnenstapt en helemaal flipt.
Al met al een geweldige komedie, 4* dus van mij.

Goeoeoed Padd0!

Padd-nul; Bringing Up Baby en It Happenend One Night ga je ook heel leuk vinden, zeker weten!

Leuk een nieuwe benaming van mijn nick, volgens mij had ik deze benaming te danken aan tovenaar en consorten.

"i didn't knew woman could have soo much water in them"

hilarisch en zeker een amuserende comedy. Back to classics

Verrassend leuk. D'r wordt erg leuk gebruik gemaakt van de splitscreens (vooral de 'bad scène' was erg grappig), het verhaaltje en de dialogen zijn lekker vlot; eigenlijk alleen het afgeraffelde einde stelde een beetje teleur.

3,5*

Na deze film gezien te hebben weet ik meteen waar Down With Love de mosterd vandaan haalt. Down With Love is natuurlijk een parodie op films als deze en een goed gemaakte parodie. Na het zien van deze film kan ik DWL zelfs nog meer waarderen. De manier waarop ze bijvoorbeeld de split screens hebben geparodieerd is zo over the top gedaan dat ik DWL bijna nog een keer zou huren. Erg veel dingen uit Pillow Talk komen bijna letterlijk terug in DWL. De verhalen lijken erg op elkaar, sommige scenes lijken letterlijk te zijn overgenomen uit Pillow Talk en ligt het aan mij of lijkt Tony Randell wel erg veel op David Hyde Pierce?

Pillow Talk is dus erg leuk en Down With Love is een uitstekende parodie erop.

Is dit een Muziek film? Vind ik niet hoor. Het is geen musical...

Film was ontzettend vermakelijk. Eindelijk eens een film van Day die me wel goed bevalt. Zal binnenkort ook maar eens Send me no Flowers en Lover Come Back kijken. Er zijn meerdere lachmomenten en is echt een geslaagde film. Top!

Was trouwens die huishoudster (alma heette ze volgens mij) niet dezelfde vrouw als Margo's huishoudster in All About Eve?

*3,5

Ja dat is dezelfde huishoudster als in All About Eve en ook trouwens die van Rear Window. Verder vind ik het hele leuke film, die ondanks zijn voorspelbaarheid niet snel verveelt. Waarschijnlijk komt het door de goede chemie tussen de hoofdrolspelers.

3,5*

^Thelma Ritter; naast Rear Window en All About Eve ook erg goed in Pickup on South Street.

Verrassend leuke romantische comedy dit. Fris plot en Hudson en Day spelen het soort ultieme rol waar ze allebei het langst om herinnerd zullen worden. Mierzoet, maar perfect voor de zondagmiddag. 3,5*

Waar iedereen deze film blijkbaar verrassend leuk vond, vind ik hem verrassend niet leuk. Dit komt grotendeels door Doris Day, wat een vervelend truttig vrouwtje vind ik dat. Dan toch liever Down with Love, dat inderdaad wel veel ingrediënten uit Pillow Talk gebruikt, maar door dit met een vette knipoog te doen wél amusant is.

met Rock Hudson aan haar zijde vind ik Day toch op haar best. Heb echt genoten van deze film. Ik kan me voorstellen dat sommigen het een beetje té vinden, maar zelf kon ik mijn lachen niet inhouden. Het is suikerzoet, dat wel.

Alle drie films van deze Hudson-Day combinatie zijn leuk. Ik zou niet weten welke de beste is. Misschien wat zoet en braaf maar ik had na afloop er een goed gevoel aan over.

Ga hier grotendeels in mee, heb zelf ook de hele reeks gezien met deze als laatste en vond de hele reeks zeer vermakelijk!, ooit ga ik ze nog eens alle 3 in een dag bekijken, heerlijk luchtig vermaak!

Lover Come Back blijft mijn persoonlijke favoriet, gevolgd door Pillow Talk en als laatste Send Me No Flowers, het laatste deel is ook erg leuk maar al wel een beetje te merken dat het succes wat minder werd.

Jammer dat er geen meerdere films gemaakt zijn met Hudson/Day & Randall, vind hun in combinatie erg leuk om naar te kijken!

3,5 sterren voor nu, binnenkort zeker een 2de kijk beurt om ze dan alle 3 op een rijtje te kunnen zetten.

nog eens gezien, blijft leuke film, toch van 4 naar 3,5 sterren gebracht, beetje ouderwets verhaal

Het is natuurlijk weer zo'n typische Day film maar het blijft gewoon leuk. Day acteert altijd fijn en is altijd leuk in films. Het eerste liedje was ook weer geinig en kan bij mij best wat vrolijkheid opbrengen. Ook is alles lekker ouderwets zoals de setting, mode etc. 3,5 voor een fijne film met Doris Day.

Footloose bachelor...beautiful career girl...and the world's most fascinating pastime!

Ik ging daarjuist de lijst van films op de decoder nog eens af en kwam tot de conclusie dat ik bijlange na niet meer wist waarom ik Pillow Talk had opgenomen. De film stond er al van 17 oktober op maar buiten het plot had ik geen extra informatie. Nu had ik dat plot eens gelezen en het leek we wel een perfect en luchtig vermaak voor een dag als deze dus heb ik hem maar meteen opgezet.

Mijn verwachtingen kwamen dan ook perfect want Pillow Talk is een erg luchtig maar vermakelijk filmpje. Ik wist niet goed wat ik moest verwachten maar al vanaf de eerste scène waar Jan zich mateloos irriteert aan Brad was ik verkocht. Zo speels en weliswaar veroudert maar veel te leuk om niet naar te kijken. Ik moet zeggen dat de oudere komedies à la Pillow Talk en de Billy Wilder films een genre is geworden dat vandaag de dag nog moeilijk kan nagemaakt worden. Het plot op zich heeft niet zo heel veel om handen maar het kat en muis spel tussen Jan en Brad is erg leuk. De toevoeging van de split-screens is een goed idee maar het zijn vooral de vaak spitsige dialogen die ervoor zorgen dat Pillow Talk als een sneltrein voorbij raast. Het is dan ook jammer dat het einde zo verschrikkelijk afgeraffeld aanvoelt. Het is iets wat ik al eerder bij dit soort oudere komedies heb opgemerkt maar Jan valt in mijn opzicht veel te snel terug voor Brad. De ene moment is ze nog zo ontzettend kwaad op hem maar een minuut later valt ze hem in haar armen. Jammer want als het einde nu iets beter was uitgewerkt dan hadden hier een dikke 4* in gezeten.

Ik zei het hierboven al dat ik geen idee had waarom ik de film eigenlijk had opgenomen. Ik dacht dat ik er wel snel ging achter komen door de openingscredits. Bij Hudson twijfelde ik of hij de reden was maar toen Doris Day op het scherm verscheen verdwenen al mijn twijfels. Sowieso dat ik de film speciaal voor haar had opgenomen en met reden want Day is hier simpelweg uitstekend. Ik leerde haar voor het eerst kennen in Hitchcocks eigen remake van The Man Who Knew Too Much maar ik vond haar toen al een erg mooie verschijning. In Pillow Talk wordt haar schoonheid nog wat verder uitgespeeld. Het is naast een schoonheid ook een uitstekende actrice. Bij Rock Hudson als notoire playboy en vrouwenversierder moest ik toch even slikken. Niet omdat hij een slechte acteur is, zeker en vast niet, en hij speelt de rol van Brad met verve maar ik vond het gewoon ironisch dat iemand die bekend staat om dit soort rollen (met of zonder knokken) later uit de kast komt als homo. Soit, eigenlijk doet dit niet echt veel ter zake en het doet zeker geen afbreuk aan de prestatie die Hudson neerzet want die is meer dan uitstekend. Tony Randall is de laatste steun aan deze uitstekende driepoot. Na de berichten hier gelezen te hebben blijkt dat de 3 nog een paar films samen hebben gemaakt dus daar moet ik dan ook wel eens achter gaan. Randall heeft niet zo'n grote rol als Hudson en Day maar krijgt wel een paar van de beste scènes ter beschikking. Het beste vond ik toch wanneer hij wanhopig Day probeert te troosten, haar een klap geeft en dan zelf in het gezicht wordt geslagen door een bijstander. Leuke anekdote is dat de man in kwestie zijn slag slecht had ingeschat en dat hij effectief op Randalls gezicht slaagt waardoor deze knock out gaat. Gordon vond dit zo authentiek dat hij heeft besloten om die scène speciaal te gebruiken.

Uitstekende film die gemakkelijk 4* had kunnen halen maar door het abrupte einde toch iets aan zijn kracht verliest. Day, Hudson en Randall zijn perfect gecast en vormen een mooi trio. De 2 andere films die ze samen hebben gemaakt komen op het verlanglijstje te staan.

3.5*

Prachtige poster trouwens.

Ik weet niet waar je deze anekdote vandaan hebt, maar de scène zit niet in de film die ik gezien heb... Deze, overigens bijzonder grappige, scène heb ik een aantal keren vertraagd afgespeeld, juist om te zien of de gast in de diner Randall nou wel of niet echt raakt, want het is inderdaad heel realistisch geacteerd. Maar echt: de vuist gaat minstens een decimeter voor het gezicht van Randall langs...

Voor de zoveelste keer deze film gezien nu en ja: weer een halfje erbij. Ik sluit niet uit dat ik bij de volgende keer naar de max ga. Want er is gewoon niks mis met dit juweeltje. Het acteren is tot in de kleinste bijrol uitmuntend, de dialogen zijn ook bij de tigste keer kijken nog grappig en de aankleding is perfect. Wat een geweldig mooie sets, en wat een heerlijke garderobe voor Doris Day. Maar de grootste klasse zit volgens mij in het tempo. Dat is zo uitgekiend dat ik na afloop nooit het idee heb dat ik anderhalf uur heb gekeken. En mede daardoor heb ik zo vaak zin om deze film nog eens te gaan zien als charmant tussendoortje.
De muziek trouwens, laten we dat ook niet vergeten. "You are my inspiration" en "Roly Poly" zijn deuntjes die beslist blijven hangen.
En och, wat lag ik weer heerlijk dubbel bij de dronkenmansscène van Hudson en Ritter.
"Happy?"
"Happy."

Trivia op Imdb

Dan zijn er twee mogelijkheden. Ofwel er bestaan verschillende versies van Pillow Talk, ofwel staat er ook op Imdb soms absolute nonsens.

Het is dat ik de film zelf niet in bezit heb, anders zou ik het controleren. Het lijkt me nogal raar dat er 2 versies zouden circuleren waar alleen dat zou verschillen...

Dat lijkt me ook. Misschien zijn er anderen die de scène kunnen checken..?

Deze toch al meerdere keren gezien. Blijft gewoon een erg leuke film. De andere twee zal ik dan binnenkort nog eens herkijken.

Deze film blijft gewoon één van mijn favoriete films, zoals Rock Hudson ook één van mijn favoriete acteurs blijft. Overleden op 2-10-1985 aan de gevolgen van aids wat ik toen nogal schokkend nieuws vond. Verder heb ik nooit een punt gemaakt van zijn sexuele geaardheid die hij trouwens knap heeft weten te verbergen in zijn films. Ik heb hem naderhand eigenlijk alleen maar meer weten te waarderen. Het is gewoon goede en knappe acteur die trouwens ook nogal fors was. Wat dat betreft blijft de scène dat hij in die kleine auto wil plaatsnemen ook meteen de allerleukste. Maar hij levert de gehele film prachtig spel.

Ik vind Doris nogal tuttig, zoals vaker in haar films, maar ach destijds dachten veel mannen er anders over. Het viel me vroeger ook nooit zo op, maar omdat je dus berichten leest bij diverse films, ga je er wel op letten en het klopt wel maar het was ook wel haar handelsmerk, het ideale buurmeisje, etc. Zingen doet ze wel goed, zo zingt ze dan ook o.a. de titelsong Pillow talk.

Richting het eind wordt ze een stukje bozer, zo'n rol doet ze veel beter al speelt ze in het geheel toch ook niet slecht.

De eerste 20 minuten zijn nogal zoetsappig maar daarna krijg je toch een aaneenschakeling van veel grappen. Sommige zijn hartstikke gedateerd, maar ja, kuise jaren '50. De basis van het verhaal de gedeelde telefoonlijn is in ons mobiele tijdperk eigenlijk ook knap gedateerd. De film zit wel mooi in elkaar, met die dubbele beelden en de glamourachtige kleuren. De romantiek zit er op diverse momenten ook goed in. Ik vind de gesproken gedachten ook erg geinig. Blijft een geslaagde romantische komedie. 5.0.

Superleuke film,die leuk blijft ook als je 'm voor de 10e keer ziet.

Doris en Rock zijn een geweldig team.