Love in the Afternoon (1957)

Aardige film waarin de dochter van een privé-detective valt voor de charmes van de man die juist onder observatie van haar vader staat. Een geslaagde opzet en goed geschreven dialogen. Echter duurt de film simpelweg te lang en is het leeftijdsverschil tussen de twee leads te groot.

Plezierige en goed opgebouwde romantische komedie, met een uitstekende Chevalier, een als altijd adorabele Audrey en al is Gary Cooper niet het playboy-type, ook dat valt nog best mee.

Knappe dialogen, Audrey als de charmantste, onschuldigste leugenaarster aller tijden ("zie ook "Roman Holiday") en een paar knappe scènes als de wijze waarop papa Chevalier de intrige doorziet en uitlegt.

Een zeer goede Wilder, vind ik.

Hoewel in de dialogen hier en daar de hand van de meester te herkennen valt, is deze film voor een Billy Wilder veel te gewoontjes. Het is een vlak, voorspelbaar verhaal zonder hoogte- of dieptepunten, zonder verrassende wendingen. De haast eindeloze herhaling van Ariane’s minnaars doet de film ook geen goed.

Bijkomende storende factoren zijn het ontbreken van chemie tussen Gary Cooper en (de toch weer uiterst charmante) Audrey Hepburn én de casting van Maurice Chevalier. Het is voor mij geen probleem dat een film in Parijs helemaal Engelstalig is, maar om daar dan één acteur tussen te zetten die Engels spreekt met een vet Frans accent wil er bij mij niet in. Eigenlijk vind ik de muziek (Fascination, C’est si bon) nog het leukste onderdeel van deze tegenvallende film.

Ook de mindere Wilders zoals deze zijn nog prima te kijken. Bij vlagen erg geestig, Hepburn is fijn als altijd, maar vooral de ontbrekende chemie tussen Cooper en Hepburn doet de film de das om. Jammer van het einde ook.

Matige Wilder. De film begint nog wel sterk (met een werkelijk heel erg leuk openingsshot) maar duurt uiteindelijk veel te lang. Het verhaal dat verteld wordt leent zich er ook niet voor en hoewel zowel Cooper als de frisse Hepburn leuk spelen hebben ze onderling geen enkele chemie. En daar leunt nu net de hele film op. Paar leuke scènes en het ziet er allemaal wel heel aardig uit, maar echt leuk en echt grappig wordt het nergens. 2,5*.

De eerste samenwerking tussen Billy Wilder en screenwriter I. A. L. Diamond vertoont reeds alle typische kenmerken: gevatte dialogen, een hoog tempo, en een goed evenwicht tussen humor en romantiek. Het is vooral Audrey Hepburn die deze komedie draagt, met haar bekende gamine-look en haar expressieve gelaatsuitdrukkingen. Als tegenspeler hadden ze misschien beter Gregory Peck of zo gekozen, maar Gary Cooper blijft een goed acteur. Maurice Chevalier, met z'n charmante glimlach en z'n grappige accent, is wellicht de oudste Franse acteur die tot het collectieve geheugen behoort. Een leuke nevenrol is er voor John McGiver als de jaloerse echtgenoot. Heel grappig is het hondje, dat steeds blaft wanneer er wat aan de hand is, maar nooit geloofd wordt.

Muziek speelt een grote rol. Ariane sleept haar cellokist overal mee naartoe, al dan niet met een cello erin. Verschillende personages lopen het walsmelodietje Fascination te neuriën. Michel is meer geïnteresseerd in Wagner dan in Ariane die naast hem zit, en vergelijkt Italiaanse opera's met draaiorgelmuziek. Kostelijk is het alomtegenwoordige zigeunerkwartet met onder meer een hakkebord.

Wanneer Ariane haar ingebeelde minnaars opsomt, doet dat denken aan de cataloogaria in Mozarts Don Giovanni. Ze is democratisch, want behalve een edelman en een bankier krijgen ook een chauffeur en een berggids hun plaatsje. Met deze figuren, die uit het archief van haar vader komen, doorbreekt ze de dubbele normen tussen man en vrouw en wekt ze Franks jaloezie op. Ironisch genoeg zal deze don juan uiteindelijk voor monogamie kiezen - al wordt in de slotzin het huwelijk met levenslang vergeleken.

Alles is in Parijs en omgeving opgenomen. De openingsbeelden tonen minnaars op verschillende plaatsen in de stad. Het Ritzhotel is een mooie locatie, met z'n mansarderamen, grote gordijnen en grillige decoratie. In het operagebouw komt de grote kroonluchter mooi in beeld en wordt de hoogte van de zaal getoond. In de sauna en in het station is er veel stoom. De acteurs staan zelden in het midden van het scherm; meestal is er een open raam, een deuropening of een spiegel om diepte te creëren.

Bespieden is een motief. De detective bespiedt de minnaars; zijn dochter bespiedt hem. Een fototoestel, een vergrootglas en een toneelkijkertje staan hiervoor symbool. Momenten van herkenning of plots inzicht geven een wending. Er is wat suspension of disbelief nodig, bijvoorbeeld voor het feit dat de Fransen Engels spreken met diverse accenten, maar als je je daaroverheen zet, blijft er een heerlijke komedie over.

Mijn 20e Wilder is nogal een verrassing in de positieve zin. . Deze kwam je veel minder vaak tegen op DVD dan andere Wilders. Ik heb dat geïnterpreteerd alsof dit minor Wilder was. Waarschijnlijk heeft het te maken met rechten die in Europa anders liggen dan in de VS. Ik heb hem nu gezien van een oude opname van de kort bestaande zender AMC die ik nog veel korter door een of andere actie had. Jaren terug. Ik ben die opnamen nu aan het kijken omdat ik over wil stappen van TV aanbieder.

En mijn 20e Wilder is niet minor. Hij behoort tot de leukere. Een speels script waarin Hepburn Cooper jaloers probeert te maken door hem te kopiëren in een typische Hepburn-rol eigenlijk. Met heel grappige vondsten zoals het orkest dat live de soundtrack komt spelen bij de karakters. Je moet wat met je geld. Een film die snapt dat herhaling en timing essentieel zijn voor humor. De blu ray Warner Archive moet er een keer gaan komen dus.