O Brother, Where Art Thou? (2000)

Heerlijke film alweer van Joel Coen. De film is gewoon aan een stuk door een scherpe komedie met weer schitterende rollen van die 3 ontsnapte gevangenen. Waaronder George Clooney die gewoon echt de man blijft en ook meer dan geschikt is voor rollen in een Coen(bros) film. Ook Torturro en Nelson waren prachtig en vanaf de ontsnapping is O Brother were are Thou een heerlijke sfeervolle en spannende avonturenfilm met heel veel leuke grappen. De Louisiana locatie heeft ook zo zijn vele mooie kiekjes en we komen ook de bekende dingen tegen (waaronder de Ku Klux Klan en het Blues cultuur.) En dit alles terwijl de politie op hun hielen zit. De muziek was trouwens ook prachtig. En zo heeft de film ook weer vele onvergetelijke momenten: Met die Klu Klux Klan, dat ze een lift krijgen van die bankovervaller, dat Clooney met de verloofde van zijn ex vrouw vecht, en natuurlijk het einde, waarbij de trio een wereldhit scoort.

Gewoon weer een schitterende en hartverwarmde film die ook zeker niet vergeten mag worden. Ben gewoon meegezogen in de sfeer en heb ook regelmatig weer hartelijk moeten lachen om de typische scherpe Coen Humor. Deze is ook zeker een niet-te-missen film.

5,0*

Zeer ondergewaardeerde film naar mijn mening. Geweldige muzikale film, briljante humor en een heerlijke setting/sfeer.

Ik denk dat sommige mensen teveel op zoek zijn naar 'metaforen', verwijzingen en dergelijken. De Coen Brothers hebben zelf allang aangegeven dat veel van hun filmmomenten gewoon nergens op slaan. Leer het moment zelf te waarderen en verval niet in quasi-intellectueel geneuzel.

Damn were in a tight spot funny stuff

Gouden film. Als mens is het soms niet al te makkelijk te beseffen dat je dood gaat. Maar deze film weet elke weer een heerlijk zonnestraaltje in mijn bewustzijn te brengen. De acteurs, de muziek, de sfeer, alles klopt als een bus. I'm a man of constant sorrow maar bij deze film absoluut het tegendeel.

Teveel van het goeie met al die overdreven typetjes.

En het plot hierboven klopt niet.Het is Amerika in de jaren 30 en niet 20, want die gangster George Nelson pleegde zn overvallen in het echt ook in de jaren 30.

Af en toe een geslaagde grap en een leuke situatie in een film over ontsnapte gevangenen en country muziek. Vermakelijk, maar nergens briljant.

Clooney speelt zijn rol met verve. Een rol die hem op het lijf is geschreven. De rest lijkt niet zo lekker op dreef te zijn. De Coens doen het over het algemeen of heel goed bij mij of wat minder. Bij O Brother is het dat laatste geworden. De film kent niet echt een boeiend verhaal, daanaast was de muziek erg storend. Wat een vervelend gedoe, want de film kent wel degelijk een aantal geslaagde grappen en vaak zijn er leuke situaties, maar worden helaas bedolven onder een oninteressant verhaal en vervelende muziek. Nee, niet echt mijn ding.

hele rare film vond ik het. Na een eerste kijkbeurt vond ik er helemaal niets aan, maar om een of andere reden wilde ik em toch nog eens kijken. Omdat het wel vaker gebeurd bij een Coen Film dat ie beter word na een tweede kijkbeurt;

Ik vind het nog altijd geen echte topper maar wel vermakelijk, de sfeer zit helemaal goed en de soundtrack is ook erg lekker; Mss over een halfjaartje nog eens herzien, kan goed dat ik em nog beter ga vinden. toch al een mooie 3.5

Ik ben fan van de Coen brothers. Ik houd van de humor, vaak zwart en lichtelijk absurd en toch feelgood. De sfeer in deze film vind ik fantastisch met mooie beelden en een goed passende soundtrack.

Had hier veel van verwacht gezien de rating en de cast, vind Clooney over het algemeen een goed acteur.

Ook hier speelt hij een goede rol, er zitten ook best wat grappige en mooie scene's in de film.

Maar het geheel is mij toch te traag en ook allemaal niet echt boeiend. Begrijp dus de rating niet echt maar dat zal wel een kwestie van smaak zijn.

2.5* voor Clooney en een glimlach hier en daar.

Coen ! maar ik had er op voorhand teveel van verwacht waardoor deze verwachtingen niet helemaal werden ingelost.

Nu voor de derde keer gezien, en verhoogd naar de maximale score. Ongelooflijk grappige en sfeervolle film die absoluut nergens verveelt. George Clooney speelt de sterren van de hemel en Turturro en Nelson zorgen voor veel vermaak. Ik ben inmiddels ook fan van de Soggy Bottom Boys!

Oh, George not the livestock!

Ik moet er trouwens wel bij zeggen dat ik de eerste keer niet zo enthousiast was als nu, dus voor mensen die hem nog te raar vinden: absoluut nog een keer kijken!!

Ik heb inmiddels al een aantal Coen brothers films achter elkaar gezien, en ik ga die humor steeds meer waarderen. Dit is ook weer zo'n leuke film. Een roadmovie over drie ontsnapte gevangenen.

Zoals we van de Coens gewend zijn bevat ook deze film weer vele hilarische typetjes. Sommigen heel schlemiel, anderen overdreven welbespraakt, weer anderen compleet over-de-top op een ander vlak, zoals de bankrover George 'Babyface' Nelson. Briljante scene in die auto . Dialogen zijn vaak geestig en de vele bizarre situaties waarin de drie hoofdpersonen geraken zorgen voor veel afwisseling in het verhaal. Mijn kennis van de Odyssee is nogal beperkt, maar ik vermoed dat meer kennis hiervan nog meer aangename herkenning geeft van de verhaalelementen dan dat nu het geval was. Muziek past perfect bij de film.
Sommige scenes duren wel wat te lang en niet alle 'grappen' vond ik even geslaagd. Minder goed dan bijv. The Big Lebowski, maar toch een ruime voldoende. 3.5*

Een verhaal dat duidelijk van de Coen brothers komt én dat geinspireerd is op de reizen van Odysseus. Met een zeer welbespraakte George Clooney. Geniaal!

Ik dacht dat het misschien, omdat het de lijnen volgt van de Odyssee, voorspelbaar zou zijn, maar dat is niet het geval. Een voorbeeld is het eenogige karakter van de altijd geweldige John Goodman die op een gegeven moment een projectiel (vlaggenstok) op zich af ziet komen. Je zou dan denken dat die vlaggenstok hem in het oog raakt, omdat hij duidelijk gebaseerd is op Polyphemos, maar niets is minder waar. Het blijkt dat niet de hele omzwervingen van Odysseus in het verhaal verwerkt zijn en dat ze soms ook veranderd zijn, wat zeker positief is met betrekking tot de (on)voorspelbaarheid.

Niet zo goed als The Big Lebowski, maar zeker wel een van de betere Coen Bros' films.

Ik had misschien iets te hoge verwachtingen, vandaar dat hij me een klein beetje lichtjes tegenviel (The Big Lebowski vond ik erg goed). Verder is het weer een leuke Coen-film. Leuke plotwendingen, muziek-keuzes en goed acteerwerk. Ook een aantal vage dialogen maar die waren om de een of andere reden ook leuk. Ik vond enkel de rol van John Goodman niet zo leuk hier. Maar het drietal waar de film om draait is prima op dreef. Het einde was ook leuk in beeld gebracht. Al met al zeker een vermakelijke film.

3,5*

Geweldige film, boordevol prachtige scènes, waarin het wereldrecord dom kijken naar een grote hoogte wordt getild. Alleen al de scène bij de blinde platenbaas is goud waard. En de muziek is heerlijk!. Voor mij op dit moment bovenaan in m'n top tien.

Komt deze nou binnenkort op bluray uit?

Weer een uitermate teleurstellende Coenfilm, voor mij. Dolenthousiast na The Big Lebowski was Fargo een fikse tegenvaller voor me, en deze ook.

Visueel was het een mooie film om te zien, dat zonder twijfel. Maar ik heb verder echt geen idee wat ik nu juist heb zitten kijken.

Ik heb niet veel met films die weinig tot geen aanknopingspunten hebben met de realiteit, en dat bleek ook maar weer met deze. Films die zich niet in de tweede helft 20e eeuw afspelen behoren sowieso al niet tot mijn favorieten, en als het dan nog ook uitermate vaag is wat betreft humor, stijl, verhaal, personages en gebeurtenissen, dan raak ik het spoor bijster. Ik wist niet wat ik er mee aanmoest, ook niet met de humor en de muzikale intermezzo's.

Helaas! Ik begin me echt af te vragen waarom ik The Big Lebowski zo geweldig vind, en de andere Coenfilms blijkbaar helemaal niks (en de meerderheid hier wel).

nog wel 2,5*, omdat hij me in tegenstelling tot Fargo visueel nog wel kon bekoren.

Ach. Het gaat om de muziek en het is ook nog eens een smakelijk verhaal. Filmtechnisch natuurlijk 100% en dus al met al een topfilm.

Viel me beter mee dan de eerste keer, maar m’n favoriete Coen zal dit wel nooit worden. Begrijp me niet verkeerd: O Brother, Where Art Thou? is vakkundig gemaakt, bij momenten zeker grappig en de muziek werkte bij mij aanstekelijk. Maar soms is het ook gewoon melig en flauw wat mij betreft (not in a good way). De screwball-elementen liggen mij sowieso niet echt en laat die hier net overvloedig aanwezig zijn.

Toch heb ik best weer genoten van deze Coen en Clooney is heerlijk als idioot. 3* dan maar.

'k Had deze vroeger al eens gezien, maar was eigenlijk al heel wat dingen vergeten. Het is een beetje een speciaal filmpje die het vooral van de sfeer en de muziek heeft. Alle acteurs zijn ook heel goed gekozen voor hun rol.

Ofwel ben je er helemaal voor of tegen.

Misschien wel de aller slechtse film die ik ooit gezien heb. In de bioscoop jaren geleden bij de sneak preview. niet leuk niet grappig en veel te lang...

Homeros in het oude, in sepia tinten gedrenkte Mississippi met bijpassende muziek, een stel onnozele halzen, Coenesque snuiters, een dol avontuurtje en zwierige dialogen. Bijna elk personage heeft ergens wel een woord dat iets te chic is voor de spreker in kwestie, Clooney is wat dat betreft helemaal op dreef. Damn! We're in a tight spot! is er eentje voor de toplijstjes.

Alhoewel Homer Stokes er ook eentje heeft die een nominatie verdient. De afzonderlijke ingrediënten zijn wel wat lekkerder dan de gehele maaltijd, maar dat levert wel een geinige verzameling scenes op. Erg gelachen om Babyface Nelson en de koeien, maar ook zo'n klein momentje als de twee jongens met de ijsblokken is gniffelen. De scène bij de puntmutsen is het helemaal.

They have a plan, but not a clue

Een tijdje geleden had ik met True Grit nog een Coen film gezien en daarna kreeg ik zin om nog wat meer van die twee te bekijken. Er zijn nog wel enkele films die ik nog niet gezien heb, maar O Brother, where art Thou? leek me ideaal voor een vermakelijke avond te hebben.

O Brother, where art Thou? is weer zo’n typische Coen film geworden met alle typische ingrediënten. In de eerste plaats slagen ze er wederom in om een heerlijk sfeertje neer te zetten. De landschappen waar de drie ontsnapte gevangen doorreizen zien er prachtig uit en in combinatie met de muziek die constant terugkeert, is dit enorm sfeervol. Niet dat het mijn genre van muziek is, maar het past gewoon ontzettend goed bij deze film. De twee broers staan in de eerste plaats bekend voor hun geweldig maffe personages en hilarische situaties maar voor sfeer scheppen, lijken ze precies ook een gave te hebben. Fargo is op dat vlak één van de mooiste sfeerfilms die ik heb gezien. Niet dat ik anders had verwacht, maar de situaties waarin de drie ontsnapten telkens terechtkomen zijn stuk voor stuk bizar, maar vaak ook erg hilarisch. Oké, de stukjes met de politiekers hadden ze er voor mij part uit mogen laten, maar dat weegt niet op tegen al die komische situaties die de film bevat. Neem nu die scène waar ze George Nelson ontmoeten. Eerst neemt hij de drie mannen mee om op een hilarische wijze een bank te overvallen, om dan nadien depressief weg te lopen. Sowieso wel de leukste scène van de film, maar eigenlijk bevat deze film zoveel hoogtepunten en zoveel hilarische momenten dat het haast bijna niet na te vertellen is. De bevrijding van Tommy bij de Ku Klux Klan en het daaropvolgend concert,…. Als ik hier de reacties zo doorlees dan merk ik dat ik nog veel ben vergeten te vermelden. Als ik dan toch nog een puntje van kritiek kan bedenken bij het verhaal, dan is het misschien het einde. Dat de vier mannen werden gered door een overstroming vond ik nu niet meteen een goede plottwist.

Naar goede gewoonte bevat een Coen film ook altijd een hoop maffe personages en dat is hier niet anders. De meest normale van de hele bende is dan nog George Clooney, die hier haast een geniale rol neerzet. De laatste jaren ben ik hem al vaker tegengekomen in komische rollen en ik moet zeggen dat die rollen hem perfect liggen. In The Men who stare at Goats vond ik hem al erg sterk (het enige pluspunt van die film), maar ook zijn rol in Burn After Reading was meer dan geslaagd. In deze film slaagt hij er opnieuw in om van Ulysses Everett McGill een heerlijk personage neer te zetten. Op het eerste zicht lijkt hij enorm stoer, maar vanaf het moment dat hij zijn gel en haarnetje bovenhaalt wordt het pas echt lachen. Opnieuw een sterke prestatie van Clooney dus, maar zijn twee vrienden konden me niet helemaal overtuigen. Tim Blake Nelson had nog wel zo zijn momenten als enorm idiote handlanger, maar John Torturro was echt wel op het randje. Al blijf ik wel zeer benieuwd naar Barton Fink, een andere Coen waarin hij de hoofdrol speelt. Zoals ik al zei, kan je het aantal maffe personages niet op één hand bijhouden. Michael Badalucco spant toch duidelijk de troon met zijn heerlijke rol als George Nelson. De scène waar hij plots opduikt met zijn auto en de achtervolgende politie beschiet is werkelijk hilarisch, net zoals de bankoverval. Verder zijn er nog erg vermakelijke bijrolletjes van John Goodman als Big Dan Teague en Ray McKinnon als Vernon Waldrip. De scène waar hij plots begint te vechten met Clooney is opnieuw een erg grappige scène.

De Coens blijven me telkens weer verrassen met hun hilarische situaties en personages. Het plot rond de zoektocht naar de vermeende schat is gewoon een kapstok om alle hilarische scènes aan op te hangen, want die zijn er werkelijk in overvloed. Qua sfeer is dit ook wel om duimen en vingers van af te likken en de muziek past zeer goed in dit geheel. Fargo blijft voor mij nog steeds de beste van de Coens, maar deze O Brother where art Thou? komt toch gevaarlijk dicht in de buurt.

4.5*

Geweldige film! Topmuziek, superverhaal, goed geacteerd...het klopte helemaal!

Geinig filmpje met een hele rits aan bekende acteurs (en actrice) die allemaal vrij goed acteren. Het verhaal vind ik niet zo heel erg interessant en de humor die erin zit is helaas niet mijn soort humor denk ik want ik kon er niet zo om lachen. Toch is het allemaal redelijk vermakelijk en kijkt de film wel lekker weg. Ook de muziek past helemaal in het plaatje. Het nummer "man of constant sorrow" van de soggy bottom boys is wel erg lekker. Jammer dat het verhaal op zich niet heel erg boeiend is anders had ik wel een hoger cijfer gegeven. Voor nu hou ik het op 3 sterren

De Coen Brothers creëren atlijd weer een wereldje met mensen waar een hoek af is, alsof die uit een soort parallel wereld komen. Deze film draait rond 3 kerels die toch wat overgeacteerd worden voorgesteld. Het hoort bij het sfeertje, maar is niet altijd grappig helaas. Ze komen in verschillende situaties terecht die met momenten wel voor de nodige leuke scènes zorgen. Er zit helaas geen echt vooruitzicht naar een climax in en het niveau is wisselend, zodat dit uiteindelijke een goeie komische roadmovie geworden is, maar ook niet de topper die het pretendeert. Al begrijp ik wel dat sommige mensen hier weg van zijn.

Ik hou persoonlijk wel van die gospel/folk/blues/hillbilly soundtrack.

Weer een fantastische film van de Coen Brothers en net als altijd vraag je je achteraf weer af waar je nou eigenlijk naar gekeken hebt. De hele film draait om de jacht op een schat van 1,2 miljoen dollar, die uiteindelijk niet blijkt te bestaan, waarin de 3 mannen constant figuren tegenkomen die nét niet kloppen. Nooit zijn ze compleet gestoord in de Coen Brothers films maar altijd mankeert er net genoeg aan om er contant om te kunnen lagen zonder dat het vervelend wordt.

Daarnaast ook nog de meest simpele momenten die de film hilarisch maken;

Clooney die maar blijft herhalen 'Damn! We're in a tight spot', de auto van George Nelson waarbij het net wat te lang duurt voordat deze in beeld verschijnt maar dan vol over een heuvel vliegt (Vind ik humor), al met al een dikke 4*

Mississipi Clichés

Geen meesterwerk en soms een beetje flauw maar net als andere van hun iets mindere films blijft er altijd wel iets hangen. Ze tonen het leven in de staat Mississipi in de jaren '30 als één groot cliché : corrupte politici, hillybilly artiesten, dwangarbeid, dolgedraaide gangsters, de ku klux klan, vrouwen die vallen voor macht, populisme... je krijgt het allemaal voorgeschoteld met een flinke portie humor en vooral muziek. Hoewel het allemaal sterk overdreven wordt, hecht ik wel enig geloof aan dit kleurrijke tijdsbeeld. Uit de Odyssee van Homeros, die Coen mee inspireerde, zie je de sirenes en de cycloop (John Goodman) duidelijk voorbijkomen. Het meest hilarische moment was wanneer Delmar dacht dat Pete in een pad veranderd was en hij er in de auto tegen begint te praten. . Hier heb ik me scheef mee gelachen. Om van deze film te genieten moet je op één of andere manier kunnen inhaken op de lokale cultuur want de zoektocht naar de schat die in het vooruitzicht wordt gesteld is natuurlijk totaal irrelevant. De scherpe BluRay weergave brengt deze film ook visueel op een hoger niveau.

O Brother Where Art Thou is een heerlijke avonturenfilm dat barstensvol staat met zeer scherpe humor. Inmiddels een synoniem van echte ‘Coen’ humor. En humor dat ik ook zeer kan waarderen.

O Brother Where Art Thou is losjes gebaseerd op Oddyseus van Homerus, maar aangezien de Coen brothers dit boek nooit zelf hebben gelezen is dit ook weer niet iets om je aan vast te houden. Dit begint al bij het feit dat het zich afspeelt in de jaren ’30 in en rond de staat Mississipi. De film draait om een drietal ‘criminelen’ die proberen te ontsnappen aan de lange arm van de wet en tijdens die ontsnapping een arsenaal een typische en vreemde karakters.

De referentie richting Odysseus uit zich dan ook meer in kleine dingetjes zoals de naam van Clooney (Ulysses) of de blinde ‘profeet’ aan het begin van de film.

Zoals gezegd is humor een belangrijk aspect van de film, maar dit afdoen als een simpele komedie is te makkelijk. Ik vind de dialogen en de sfeer ook van zeer hoog niveau. Het countryside gevoel is volop aanwezig en alle karakters in de film zijn kleurrijk zonder cliché of stereotype te worden. Misschien dat Delmar en Pete soms net even wat te simpel overkomen, maar ach, het blijven ook simpele boeven. Muziek helpt zeker mee aan het gevoel in het Zuiden van de USA te zijn beland, want die is echt prima. Heerlijk.

De dingen die ze meemaken zijn ech geniaal, en heb me dan ook kostelijk vermaakt met voornamelijk de Soggom Bottom Boys optredens en het criminele avontuurtje van Babyface Nelson. De vele glimlachen op mijn gezicht zorgen dan ook voor het leuke cijfer.