Incendies (2010)

Boeiend verhaal, maar een matige, nogal saaie, dorre uitvoering. Het verhaal is niet meteen sterk te noemen; het is aaneengerijgd door toevalligheden, die er bij mij voor zorgden dat de zogenaamde dreun niet bij mij aankwam, naast het gegeven dat ik de climax vooraf al aan zag komen.

Soberheid is natuurlijk niet erg in films met dergelijke thema's, maar de regie is ronduit saai te noemen. Radiohead was een lichtpuntje tussen de vieze stof van het Midden-Oosten (Libanon?) Verder kan ik me nu al weinig scènes meer heugen die indruk hebben gemaakt.

Incendies stond al een hele tijd te springen om gezien te worden, maar maakt de verwachtingen niet waar. Tegenvallend dus, en weinig indruk makend. Terwijl ik normaal wel van dit soort heftige vertellingen kan smullen.

3*, maar die 3* is tegelijkertijd ook een 3,5*.

Met name het gegeven dat er naar een climax wordt toegewerkt, waarvan je eigenlijk al weet dat dit een ‘onverwachte’ climax zal worden. Dit valt te verwachten omdat de film, zoals al vaker vermeld, wel heel erg op toevalligheden in het verhaal leunt. Je kan al een beetje aanvoelen welke kant de regisseur met het verhaal naartoe wil, want voor de oplettende (speculerende) filmkijker zal de climax niet heel erg als een verrassing komen. En dat bedoel ik met de makkelijke weg, de regisseur gaat precies verder in de trant van de film (wat op zich ook niet heel erg gek is, en voor veel mensen ook juist een positief gegeven). Maar ik had stiekem gehoopt dat de climax een totaal andere richting was ingeslagen die erg verrassend was.

Een film waar je wel eventjes stil van wordt.

Acteerwerk is erg goed, score is pakkend en de shots zijn schitterend. En een verhaal dat je zeer zeker niet zo heel erg snel doet vergeten.

Toch zit achter deze schoonheid een erg grote valkuil en dat is de snelheid waarin de film zich afspeeld.

Zeer traag verloopt alles waardoor het verhaal mij soms wel eens verloor. Dit vond ik een grote tegenvaller gezien de speelduur van de film niet heel erg kort is.

Van mij krijgt de film een 3,5*

Een zeer aangrijpend verhaal met een zeer bijzondere ontknoping, waar je wel even stil van wordt.

Wat mij betreft is de film niet te traag, zoals sommigen vinden, want een dergelijk verhaal kun je niet met de snelheid van een actiefilm afwerken.

Wat een vreselijk slecht script heeft deze film zeg.

Het hele centrale idee is eigenlijk al gewoon knudde. Zo'n moeder die belangrijke geheimen heeft mede te delen aan haar kinderen en daarmee wacht totdat ze dood is en het via een brief kan doen is één ding, maar dat ze vervolgens een opdracht stuurt die potentieel levensgevaarlijk is of op zijn minst moeilijk te volbrengen en uitgaat van een hoop toevalligheden is een stap te ver. Maar wat me het meest dwars zat, buiten de vraag waarom de moeder niet gewoon tijdens het leven uit de school geklapt was, was wat die moeder nou in vredesnaam probeerde te bereiken door haar kinderen op dit pad te sturen. Aan het einde, als alle onthullingen met dank aan mijnheer de scriptschrijver onthult zijn, krijgen we een laatste brief van de moeder waarin ze niet alleen verteld dat dit allemaal een liefdesverhaal was (wat?), maar dat ook nog eens eindelijk de cirkel van haat verbroken was. Wel cirkel van haat? Die van haar? Die van haar verkrachterzoon? Niet die van de kinderen, want die zaten niet in zo'n cirkel van haat, maar als ik hun was zou ik hun moeder nu veel meer haten, nadat ze mij op zo'n gevaarlijke, vage reis gestuurd had, terwijl ze die informatie op zijn minst gewoon in die brief had kunnen zetten.

Het is allemaal zo extreem gekunsteld dat het nauwelijks nog serieus te nemen valt als drama. En dan heb ik het nog niets eens gehad over die beruchte onthulling dat de vader van de kinderen hun broer is. Geen idee wat dit hier te zoeken heeft of hoe het aansluit bij het thema, maar ik vond het nogal een rare toevoeging aan het verhaal, terwijl ik zo een aantal films kan noemen met een bijna zelfde onthulling waarin het wel werkte. Helaas kan ik die niet noemen vanwege spoilergevoeligheid. De ontknoping was echter niet eens het ergste. Dei scène waarin die twee broers van Nawal haar vriend neerschieten en dreigen hetzelfde te doen met hun zus, waarna ze kalmpjes in het rond staren als hun moeder (of oma?) ze tegen houdt, is erg slecht geacteerd en geregisseerd. En dan moet het stuk nog komen dat Nawal verandert in de Vrouw die Zingt, waardoor de film tijdens ineens in een mythische vertelling verandert in een serieuze, werkelijke context. Het werkte voor geen meter en het voorkwam telkens weer dat ik ooit echt in de film kwam. Vanaf minuut 1 voelde dit geforceerd aan.

Natuurlijk is dit hele familiedrama een grote allegorie, kennelijk voor de religieuze haat in landen in het Midden-Oosten waar eerwraak decennia lang doorgaat. Ja, maar wat hebben die kinderen van Nawal, die nooit in zo'n haatcirkel hebben gezeten, hier mee te maken? Waarom vind die moeder het nodig om ze die wereld in te trekken? Lubna Azabel mag dan in wezen een nederig personage spelen, maar ze acteert toch alsof ze weet dat ze een Grote Vrouw speelt. Ik vond het irritant en gewoon een slechte acteerprestatie, al is de regie hier ook wel schuldig aan. Ik geloofde nooit dat Nawal een Grote Vrouw was en vond haar behandeling van haar kinderen tijdens het leven al niet sympathiek (maar dat was ook niet de bedoeling), maar na haar dood zowat psychopatische vormen aannemen.

Een paar individuele momenten werkten wel, maar buiten het gebruik van Radiohead in de opening om, kan ik me nu, een paar dagen later, al niet meer herinneren wat die momenten waren. Misschien is mijn eindscore dan zelfs nog te hoog. Ik zie vooral een film die goedkope plottwists en een hoop ellende gebruikt om diep over te komen.
2*

Goeie film waarin een tweeling op zoek gaat naar het verleden van hun recent overleden moeder. Een uitstekend verhaal met een uitermate sterk slot. Echter is de film nogal lang en langdradig en ook de opbouw met de flashbacks komt niet helemaal goed van de grond. Realistisch en rauw in beeld gebracht.

Geniale film!

LEES GEEN RECENTIES - PAS OP VOOR SPOILERS!!!!! GA HEM KIJKEN!!!!

Ik heb een hekel aan schreeuwen maar het zou verschrikkelijk jammer zijn als je deze film gaat kijken met teveel voorkennis. Laat je verassen en laat je in alle eenvoud aan de buis kluisteren en je langzaam steeds dieper meetrekken in het mysterieuze verleden van de moeder, die haar kinderen een zeer bijzonder erfenis nalaat.

Heb enorm genoten en heb zelden zo een geweldig plot gezien. Dit gaat diep. Je moet even goed opletten of je nu naar het verleden van de moeder kijkt of naar de dochter in het heden maar ik hou er wel van om af en toe even te moeten nadenken, zeker als ik dan snel door heb hoe het zit, en besef dat het allemaal klopt.

Wat een verhaal… WAUW!

Had wel even moeite in het begin, zoals meerderen ook schrijven, of je nu de dochter zag of de moeder, De 'ontdekking' die de moeder uiteindelijk deed, vond ik een zwakke schakel in de film. Dat had volgens mij op een andere tijd en plaats gekunnen.

Verder moet je de film zelf maar kijken....

Indrukwekkende film. Helaas is de plot iets te ver gezocht. Moeder had de tweeling beter in het ongewisse kunnen laten, maar dan hadden we geen film gehad......

Mooie film die het verhaal verteld van een tweeling op zoek naar hun wortels. De beelden zijn fraai, het acteerwerk is dik in orde en de muziek van Radiohead is prachtig.

Met totale ontwetendheid van het plot de film binngekomen en door diverse elementen omvergeblazen.

Allereerst het heerlijk verfrissende camerawerk. Bizarre zoomshots en gedurfde hoeken gecombineerd met prachtige landschapsshots maar ook af en toe vol in de actie zorgen ervoor dat het ´travel-and-ask-around' gedeelte van de film absoluut niet verveeld, beeldend is er altijd iets te beleven.

Daarnaast was het ingenieuze plot netjes uitgewerkt door de parallele verhaalstructuur. Ook erg knap geacteerd, vooral door de dames. Ik vond de film nooit te langdradig, het einde vond ik echter daarentegen net iets te snel gaan, het voelde alsof de balans wat werd verstoord.

Al met al echter een verfrissende, leerzame en visueel prachtige film.

4*

Verrassend originele inzet van het oedipuscomplex waarbij het op een complexe manier gekoppeld wordt aan de politieke situatie in Libanon. Denis Villeneuve streeft hier geen realisme na, maar gaat voor een theatrale aanpak waarbij de gebeurtenissen op een bijzonder smaakvolle manier in beeld worden gebracht. De kracht zit hem er ook in dat het een tijdloos verhaal is dat niet vastgepind kan worden op één enkel conflict. Momenteel is het pijnlijk actueel met de huidige situatie in het Midden-Oosten.

Behoorlijk eens met The One Ring hierboven. De film lijdt echt enorm onder het gekunstelde, vergezochte scenario. En dat trok ik nauwelijks.

De openingsscene is echt prachtig. Zeldzaam mooi gebruik van een lied in de film. Helaas blijkt het echt de beste scene van de hele film te zijn. Al zijn er nog behoorlijk wat hele mooie losse momenten. Met name als de film even stilstaat. Of soms in het tonen van gruwelijkheden zoals de ijzige spanning bij het in brandsteken van de bus

Maar helaas is Incendies nogal een hutspot Een oorlogsfilm, een familiedrama met een slap mysterieus sausje en eens soort mythische vertelling waarbij de moeder groter groeit als haarzelf en een martelares wordt. Het sloot allemaal niet aan. Ik had in het begin al problemen. Dat gekke testament deed me denken aan stripverhalen. Die notaris (het slapste personage uit de hele film) zegt ook nog eens een keer of vier dat het zo ongewoon is. Als dan het einde komt verliest de film zijn laatste stuk geloofwaardigheid.

En wie heeft trouwens de casting gedaan? Nadir ziet er in het zwembad een jaartje of vijf ouder uit dan zijn kinderen. En als beul lijkt hij een jaar of tien jonger dan zijn moeder. Kom op zeg.

2.0*, al is het van alle films die ik 2 sterren gaf wel degene met de beste losse scenes.

Sterke film, die blijft nazinderen. Wellicht vooral wegens die explosieve situatie die er (nog steeds) in het Midden-Oosten heerst, en de manier waarop die confronterend overgebracht wordt (met name, met wat we er regelmatig over vernemen in het nieuws). De scene met die bus bijvoorbeeld, vond ik ijzersterk.

Het verhaal dat er aan opgehangen wordt, is zeker ook niet slecht, en verrassend. Maar net door die 2 gegevens aan elkaar te koppelen, hou ik er een gevoel aan over, dat het wat gekunsteld overkomt, zoals ook eerder al vermeld. De opmerkingen van The One Ring kan ik heel goed begrijpen, ze zijn terecht ook, maar bij mij haalt de algeheel overweldigende indruk toch net iets meer de bovenhand. Ik geef de film graag 3*.

Incendies- ik was vooraf volledig blanco maar het blijkt dus een erg plotgestuurde film te zijn met gebeurtenissen die leiden naar het moment waarop dan alles in elkaar valt- tegelijk wil het echter een rauw anti-oorlogsdrama zijn. De rauwe scenes zijn vrij heftig maar sommige scenes werken totaal niet, met als dieptepunt de scene waarin de broers van Nawal haar wllen doodschieten als eerwraak maar dan roept oma dat ze naar binnen moeten komen want anders wordt het eten koud (nou ja, ze riep iets anders maar zo kwam het een beetje op mij over).

Maar grootste minpunt is wel: waarom zadelt de moeder haar kinderen in hemelsnaam op met deze zoektocht, die leidt tot een conclusie die rechtstreeks naar een abonnement op een psychiater zal leiden? Zij vindt dan wellicht closure en ze krijgt haar grafsteen, maar dit leek me nou typisch een geheim dat je voor je houdt. Dan klinkt al snel de dooddoener: maar dan was er geen film geweest- maar het is gewoon de zwakte van het scenario dat het zo ongeloofwaardig is.

Waarom die notaris haar daarmee helpt- en kennelijk zijn netwerk van notarissen gebruikt- al even vreemd. Deze vrouw die hem alles toevertrouwde op haar sterfbed had hij beter niet serieus genomen en haar kinderen veel leed bespaard.

Ook de té ongeloofwaardige gebeurtenissen en de problemen met de chronologie (of had ze de eerste zoon toen ze 15 was?) zijn minpunten.

Niet oké.

Na Prisoners wel kunnen denken natuurlijk. Villeneuve komt weer met twee uur lang zwaarmoedige plottwists. Alleen is het ditmaal wat meer sociaal gekadreerd, met toestanden uit het Midden-Oosten voor extra dramatische impact.

Maar uiteindelijk zit je naar eenzelfde vervelende film te kijken. Een zoektocht die telkens stilvalt en weer op gang getrokken wordt door rare toevalligheden en plotingrepen die het daglicht beter niet gezien hadden. Om dan met één of andere onnozele eindonthulling te komen. Moest er bijna om lachen, zo overdreven was het.

Film voelde verder zoals hij klonk. De ultieme zeik/zaagmuziek van Radiohead omschrijft de sfeer van de film perfect. Troosteloze, amper aan te horen soundtrack die ik zo snel mogelijk weer ga proberen vergeten.

Mnee, weer niet onder de indruk van Villeneuve. De combinatie van overgeforceerd drama en een op toevalligheden en twists gebaseerde zoektocht werkt ook hier weer niet. Maar het sociale ondertoontje maakt het nog wat erger dan Prisoners.

1.0*

Een film die wat tijd nodig heeft om erin te komen, maar na een uurtje begint het verhaal te lopen. Het plot is akelig en wreed, maar ook weer boeiend en menselijk. Je kunt je afvragen wat iemand bezielt om zijn kinderen met zo'n erfenis achter te laten, maar als je naar onwaarschijnlijkheden in films gaat zoeken weet ik er meer. Al met al een goed verhaal dat soms iets te traag gaat, maar goed geacteerd en realistisch in beeld gebracht.

Poeehh, mijn hoofd draait nog steeds. Wat een indrukwekkende film.

Het duurt even voordat je er in komt en ik kan het mij voorstellen dat mensen de film na een halfuur uit knallen (wat ik trouwens zeer zeker niet zal aanbevelen, je mist een pareltje), ik bleef hangen omdat het midden-oosten mij heel erg interesseert, de mensen, de controversialiteit etc.

Ik vind dat de regisseur het sfeertje goed naar voren brengt. Je wordt meegenomen door een aantal jaren geschiedenis en alles wat het met zich meebrengt. De nalatenschap van burgeroorlogen is ook goed te zien.

Met niks meer dan een achternaam en foto gaat de tweeling op pad in het ruige en soms onvriendelijke midden oosten. Hoe meer ze te weten komen over hun moeder, hoe meer wij te zien krijgen in flashbacks. Het vult elkaar mooi aan. Het einde is echt hartbrekend. Prachtig hoe je als moeder twee van die totaal verschillende brieven kan schrijven aan de zelfde man. Echt even slikken.

Verder vraag ik mij af of details zoals geografie de film beter hadden gemaakt, dat wordt nu enigszins in het midden gelaten..

8/10
Toppertje

Ergens zal hier wel een een aansprekende film in verstopt zitten, maar Villeneuve krijgt het niet voor elkaar. Enerzijds een onwaarschijnlijk mysterie, anderzijds hooghartig drama dat blijkbaar iets wil vertellen, maar gaandeweg vraag je je meer af waarom de moeder haar kinderen dit aandoet.

Het zal in de laatste brief staan, maar ik kon er maar weinig mee. Hoe dan ook, het bijt elkaar. Het scenario neemt nogal wat scherpe bochten. Die wil ik best voor lief nemen als dat het raadsel voedt, maar de toon van de film is dusdanig zwaar op de hand dat het zich dit niet kan veroorloven.

Dat geldt al voor het rare testament. Eerder een aftrap voor een avontuurtje dan de beladen geschiedenis waar Villeneuve mee aan de haal gaat. Daarbij het is vrij statisch in beeld gebrachte, stugge en klinische film die het relaas van Nawal maar mondjesmaat tot leven weet te brengen.

Het komt in ieder geval allemaal erg gekunsteld over. Slechts de scène met de bus die dat gevoel even weet te doorbreken. Wat wreed en wrang had kunnen zijn, strandt in een krampachtig spoorzoekertje dat steeds opzichtiger toewerkt naar een dramatisch bedoelde climax. En dat werkt niet.

Incendies begint nog wel best aardig, maar vervolgens wordt het toch wat langdradig. Een bijzonder vergezocht plot bovendien, het hangt allemaal maar van toevalligheden aan elkaar. Overdreven dramatiek. Visueel heeft het ook weinig bijzonders te bieden en de personages kunnen ook niet echt boeien, hetgeen ook deels (weer) samenhangt met de behoorlijk vergezochte levensloop van enkele van hen. Geen enkele binding met het verhaal of de personages, daardoor een teleurstellende en lange zit.

Aardige film die wat mij betreft zeker geen hoogvlieger is, maar ook geen slechte of matige film, vandaar mijn 3,5*. Fraaie titel overigens, waar het echter wel aan binding ontbreekt met het verhaal (je kunt deze titel op heel veel films plakken waarbij je dan dezelfde binding tussen verhaal en titel hebt als hier).

Het begin voelde rommelig aan, het was lastig om te begrijpen wat er gaande was. Al vrij snel werd dat opgehelderd, maar het blijft jammer van dat begin waar het echt gissen is naar waar de film over gaat. Het blijft verder vrij lang op dat "net boven gemiddeld niveau" hangen, tot de twist, wanneer blijkt wie de broer en wie de vader is. Dat moment voelt geniaal aan, maar is niet op zichzelf voldoende om van deze film een meesterwerk te maken.

Er zitten enkele zeer geslaagde scènes in (bijvoorbeeld de zwembadscène met broer en zus) maar ook enkele scènes die toch een beetje aanvoelen als makkelijk scoren.

Het laat in ieder geval zien dat deze regisseur films kan maken, dat heb ik ook met Prisoners (2013) gezien, en ik ben dan ook benieuwd naar wat hij ons te bieden heeft in de toekomst.

Vreselijke gebeurtenissen leveren niet per definitie een goede film op.

Deze film heeft in ieder geval een heleboel issues. De onwaarschijnlijke raamconstructie, bijvoorbeeld, en de overdreven manier waarop die tot stand komt - ik doel op de begrafenis. De wreedheden zelf geloof ik wel, hoe vreemd ook - maar er gebeuren gekkere dingen.

Tussen begin en eind dan een paar ijzersterke scenes - wel vooral die een impact krijgen door de afgrijselijkheid die zich afspeelt - maar ook een heleboel vrij zwakke. Zwalkend tussen een gewoon narratief en een documentaire stijl, twee dieptes flashbacks en de tegenwoordige tijd door elkaar heen. Misschien is het gewoon dat ik er te dom voor ben, maar ik heb moeite om waardering te kunnen opwekken voor zoveel getruc - en het maakt dat het verhaal me niet meer pakt. En dan heb ik het nog niet over net iets te veel details die me te ongeloofwaardig zijn.

Tragisch eigenlijk, want de onderliggende problematiek - wraak maakt wraak, haat zaait haat - is onverminderd actueel.

Mooi geschoten, maar 'Incendies' werkt wat mij betreft veel te traag, vol met toevalligheden toe naar een zwaar gekunsteld einde. Vond het een beetje te. Gevoelsmatig ''klopte'' het direct al niet helemaal op het einde; heel toevallig dat iedereen ineens in Canada bij hetzelfde zwembad is. De regie zorgde er nog voor dat het nog een - beetje - indrukwekkend over kwam, maar bijzonder was het allemaal niet echt, ondanks het sicke gebeuren. Helaas. Gelukkig kent de film een paar mooie scénes en ziet het geheel er verzorgd uit.

Deze film wist mij helaas niet te boeien dit i.t.t. "Enemy", de laatste film van Villeneuve. Voor een groot gedeelte ligt dat aan het verhaal, welk zich grotendeels in het Midden Oosten afspeelde, mij helemaal niet aansprak. Tja, ik weet het, het Midden Oosten is een grote rotzooi, zo'n grote rotzooi zelfs dat ik de berichten daarover amper nog lees. Ik ben er een beetje klaar mee. Die militieleden trouwens die de bus doorzeefden met kogels en op één na iedereen doodden en vervolgens de bus in de fik staken konden zo staan voor IS strijders maar in deze film waren het toch duidelijk christelijke milities. Wel een harde scène vond ik waar ik wel even recht voor ging zitten maar wat daarna kwam deed mij niet veel meer. Ik vond het allemaal veel te langdradig en kon ook maar moeilijk mijn aandacht voortdurend er bij houden.
Op visueel vlak vond ik deze film helemaal een bittere teleurstelling. Je zou niet zeggen dat dit van dezelfde regisseur is als van het audiovisueel schitterende "Enemy". Ik hoop wel dat Villeneuve op de weg van dat mysterieuze "Enemy" doorgaat en niet de draad weer oppakt met dit soort drama's zoals deze film "Incendies", in mijn ogen toch wel een behoorlijk overschat drama.
Oh ja, de openingssong van Radiohead "You and Whose Army" is zeer mooi, dat wel.

2,0*

Mooi aangrijpend drama, met goede muziek en mooie beelden van Jordanie. Acteerprestaties zijn prima, maar de frequentie past / present shots maken het geheel in het begin nogal moeilijk te volgen, temeer omdat moeder en dochter op elkaar lijken. Het plot had voor mij wat realistischer gemogen.

Sterk drama waarin een mysterie ontrafeld wordt door een tweeling. Hun moeder leidt hen na haar dood via een testament naar het Midden Oosten, waarin haar voorgeschiedenis beetje bij beetje uit de doeken wordt gedaan. Dit wordt middels flashbacks gedaan en ondertussen wordt ook geschakeld naar het heden met de zoektocht naar de vader en broer van de tweeling. Past prima in de opzet van deze film die daardoor ook over de gehele linie weet te boeien. De ontknoping maakte Incendies bovendien een echt goede film, dat was verbluffend! Van Denis Villeneuve vond ik Prisoners ook al zo'n goede film, waarbij het plot zich spannend en langzaam maar zeker ontvouwt, maar Incendies sla ik nog ietsje hoger aan.

Helaas, niet een film voor mij. Ik zal meteen toegeven dat een deel daarvan simpelweg komt omdat ik 0 affiniteit met de Midden-Oosterlijke cultuur en oorlog heb. Het maakt het moeilijk in de film te komen en je in te leven. Dat bleek toch zeker een vereiste.

De verhaal zit aardig in elkaar en de beeldvorming is in orde, maar gaat te langzaam naar zijn doel en kent net wat teveel geforceerde momenten. Het is een ellenlange zoektocht die weinig spanning (laat staan mystery) met zich meebrengt, maar vooral slepend drama. Het acteerwerk doet vaak wat houterig aan, dat helpt ook niet mee.

Uiteindelijk krijgen we dan toch een twistje te pakken, dat perfect in een intens drama past. Aardig, maar ik rolde niet van mijn stoel. Daarvoor was de aanloop toch iets te lang en 'toevallig', denk ik.

Al met al een tegenvaller en snap de enorme hoge waardering dan ook niet echt, maar kan me zeker wel voorstellen dat mensen dit een goede film vinden (iets wat ik lang niet altijd heb als ik een film laag waardeer).

Mijn 4,5* beoordeling zegt dat ik behoorlijk enthousiast en lyrisch ben over deze film. Zelfs terwijl ik vrij hoge verwachtingen had (ik checkte de 8.2 op imdb en verwachtte wel iets goeds).

De openingssequentie met het zeurderige Radiohead vond ik een sterk begin, maar je hebt ook zoiets van: Oh dit is zo'n film waar op het eind pas alles duidelijk wordt. Ondank dat vind ik de opening met het inzoomen op het jochies gezicht en zijn onheilspellende blik een goede binnenkomer.

Veel mensen noemen de onrealistische samenloop van omstandigheden als storend. Ik zie het juist als een hommage aan het toeval. Alle puzzelstukjes vallen als kosmisch toeval op zijn plaats met als hoogtepunt "1+1 dat kan niet 1 zijn" en de afschrikwekkende kreet van Jeanne Narwan is echt een kippenvel momentje.

Alle settings waarin de zoektocht in de praktijk komt (Jeanne bij de professor, bij het ziekenhuis, in dat dorpje, bij de gevangenisbewaarder. Simon Narwan bij die warlord etc.), zijn allemaal detective-achtige ontwikkelingen. Het komt allemaal wel erg goed uit dat ze steeds verder komen, maar er zijn in potentie zoveel aanknopingspunten dat ik nergens het gevoel kreeg dat dat onrealistisch zou zijn. De rol van die notaris met zijn drang om alles precies te documenteren past ook goed en is ook nog wel grappig.

Richting de climax toewerkend werd de film boeiender, waar in het middenstuk af en toe slepende stukken werden afgewisseld met heftige scenes (denk aan de bus-scene). Alles in een Arabisch tafereel waar moeilijke thema's zoals man-vrouw verhoudingen, politieke spanningen allemaal netjes ondergeschikt blijven aan het thriller-narratief met een ijzersterke structuur.

"One plus one... Can it make one?"

Na alle lovende kritieken over het werk van Denis Villeneuve en het uitkomen van zijn nieuwste film Sicario vond ik het wel tijd om een aantal films van hem te gaan bekijken. Incendies, Prisoners en toch ook Enemy worden hoog aangeschreven dus mijn interesse was wel gewekt. En na het zien van Incendies kan ik gelukkig zeggen dat mijn hoge verwachtingen zijn ingelost.

Incendies is namelijk een schitterende film die je als kijker zeker niet onberoerd laat. Villeneuve neemt zijn tijd om het verhaal te vertellen en je wordt eigenlijk ergens midden in een verhaal gedropt en de regisseur verwacht van de kijker dat hij zich mee laat voeren op een reis. Een reis die begint met een ijzingwekkende scene waarin we een kleine jongen zien bij wie zijn hoofd wordt kaalgeschoren. De importantie van die scene zien we pas op het eind maar het is een goede binnenkomer. Het verhaal in de tegenwoordige tijd rond de tweeling Jeanne en Simon Marwan die door een brief van hun overleden moeder op zoek gaan naar hun vader en broer, waarvan ze het bestaan niet wisten, is intrigerend. Maar het hart van de film bevindt zich in het verleden van Nawal Marwan, de moeder van Jeanne en Simon. Haar verleden is op sommige momenten spannend maar toch vooral tragisch en hartverscheurend. Zoveel memorabele scènes. De geboorte van haar zoon, de busscene die keihard binnenkomt, de gevangenschap van Nawal en wat ze allemaal moet meemaken. Schitterende cinema en complimenten voor Lubna Azabal die waanzinnig acteert.

Is Incendies dan perfect? Zeker niet, het begin is onnodig verwarrend en je hebt even niet door dat het verhaal zich heeft verplaatst naar het verleden van Nawal. De actrices lijken ook redelijk op elkaar. De film is geconstrueerd als één grote puzzel en om alle stukjes te laten passen neemt Villeneuve wel wat te korte bochten met hier en daar wat te veel toevalligheden. Ik hou meestal niet van films die toe werken naar een climax omdat de weg ernaartoe soms niet al te interessant is. Gelukkig maakt Villeneuve deze fout niet en houdt hij de kijker bij de les met een sterk script, schitterende beelden, een intrigerende familiegeschiedenis en ongelooflijk goede acteerprestaties. En tsja, de schreeuw van Jeanne....ik had niet door dat ik die gehele scene met open mond heb zitten kijken, ijzingwekkend. Kom maar op met Prisoners en Enemy.