Incendies (2010)

Hier sluit ik me bij aan. Normaliter ben ik niet zo van het extreem lage cijfers geven aan films die me minder trokken, maar hier is dat dus echt wel het geval. De manier van vertellen lag dermate niet in mijn straatje dat ik keer op keer werd afgeleid door externe factoren. Ben me echter terdege van bewust dat dit iets heel subjectiefs kan zijn; een docu stijl is niet per se slecht. Wel constateer ik, mede op basis van andere films van Villeneuve, dat deze regisseur vakkundig is doch gewoon genialiteit mist. Je weet gewoon in welke scenes hij wil 'scoren' (eigenlijk een beetje cru om te zeggen, want ik trek zijn oprechte bedoelingen met dit tragische thema niet in twijfel ), maar het slaat vaak net niet aan.

Gisteren is het me dan eindelijk gelukt om deze film helemaal uit te kijken. Ik was er in eerste instantie afgelopen dinsdag al aan begonnen, maar toen haakte ik rond circa 30 minuten af omdat ik niet in de ban van het verhaal kon komen en ook de onbekende hoofdrolspelers konden me nog niet echt konden bekoren. Maar ik ben in ieder geval blij dat ik deze film afgelopen nacht toch helemaal heb uitgekeken, want het verhaal is gewoon sterk, verrassend en zeker ook best heftig en zeker wat betreft het resultaat voor de tweeling Simon en Jeanne. Ondanks dat de uitvoering van het verhaal goed is (visueel zien de locaties en de beelden van de omgevingen er gewoon prachtig uit), moet deze film het toch hebben van het verhaal welke gewoon goed in elkaar steekt (je moet wel goed blijven opletten) en waarvan de opbouw (min of meer per hoofdstukken) ook goed is met als hoogtepunt de climax op het einde.

Het verhaal draait om de tweeling Simon (verdienstelijk gespeeld door Maxim Gaudette) en Jeanne (goed gespeeld door Mélissa Désormeaux-Poulin) die bij het lezen van het testament van hun overleden moeder Nawal (goed en overtuigend gespeeld door Lubna Azabal) voor het eerst te horen krijgen de ze nog een broer hebben en dat hun vader nog in leven is, waarvan ze dachten dat die dood was. De laatste wil van hun moeder is dat Simon en Jeanne hun broer en vader gaan opzoeken en hun dan een envelop (met een brief erin) van hun moeder overhandigen. Jeanne moet dat specifiek opzoek naar hun vader en Simon specifiek opzoek naar hun broer. De relatie tussen moeder Nawal en haard kinderen Simon en Jeanne was soms erg moeilijk en Simon is in eerste instantie ook kwaad vanwege het testament en is daarom terughoudend, maar Jeanne voelt zich verplicht om haar moeders wil te respecteren en daarom gaat zij ook in eerste instantie alleen op reis naar het Midden-Oosten (waar hun moeder oorspronkelijk vandaan kwam, geboren in 1949, maar ze is op latere leeftijd vertrokken naar Canada) om haar vader op te zoeken. Ze heeft geen adres van haar vader en het enige wat ze heeft is het oorspronkelijke Arabische paspoort van hun moeder, een kruis van haar moeder wat je om de nek kan hangen en een oude zwart/wit foto van hun moeder met op de achtergrond Arabische tekst geschreven op een muur en dat allemaal verkregen bij lezen van het testament.

Met deze gegevens begint Jeanne alleen aan de moeilijke zoektocht naar hun vader, die haar ook meer informatie geeft over haar moeders verleden (ze is weggestuurd geworden door de familie toen ze bevallen is van haar eerste kind, die ze gelijk na de geboorte moeten afstaan en die wel nog een tatoeage van drie puntjes op een hiel krijgt zodat ze haar kind later eventueel kan terugvinden, omdat ze de familienaam te schande heeft gemaakt vanwege de vader van het kind, ze heeft de leider van de rechtse christelijke milities doodgeschoten en daarvoor heeft ze ook 15 jaren in een gevangenis opgesloten gezeten waar ze o.a. is mishandeld en in het laatste jaar van haar gevangenisstraf is ze zelfs verkracht geworden door een zekere beul genaamd Abou Tarek, waardoor ze zwanger is geworden en ook bevallen is in de gevangenis. Ze staat overigens in de gevangenis bekend als "de vrouw die zingt. Nummer 72 " en niet te breken was. Na haar gevangenisstraf moet ze min of meer gedwongen het Midden-Oosten verlaten en vertrekt ze dus naar Canada) en komt ze uiteindelijk ook erachter wie haar vader was. Geschokt en aangeslagen over het horen wie haar vader is en wat met haar moeder is gebeurt, belt ze dan Simon op (na circa 80 minuten) die ze informeert en zegt dat zij hem nodig heeft. Simon komt dan ook naar het Midden-Oosten en vanaf dan begint zijn zoektocht (hij wordt min of meer gedwongen door haar zus) naar hun broer. De uitkomst wie hun broer is, is zeer heftig/schokkend, want daarbij geldt de uitspraak "één plus één.. kan dat één zijn ! " van Simon.

Daar draait het dan in dit verhaal over, welke ook soms heftige beelden oplevert met gebeurtenissen in het verleden van hun moeder, vader en broer in het Midden-Oosten. Met name de bus scene was zeer heftig en aangrijpend, maar ook de sluipschutter die op kinderen schiet. Die twee scenes zijn eigenlijk wel belangrijk voor het verhaal en hebben bepaalde personen ook gevormd en verandert. Ondanks de moeilijke start (althans voor mij, want ik ben toen ook in eerste instantie afgehaakt) van het verhaal, wist het verhaal me wel te boeien, maar moet je wel goed blijven opletten (eigenlijk al vanaf de eerste beelden die je ziet) omdat het verhaal heen en weer springt in de tijd. En dan doel ik vooral vanuit het oogpunt van de moeder Nawal m.b.t. haar geschiedenis in het Midden-Oosten (ook trouwens het heden, en dan vlak voor haar dood, in Canada wat zeker belangrijk is voor het verhaal) en vanuit het oogpunt van Jeanne en Simon m.b.t. het heden en de zoektocht naar hun vader en broer (in die volgorde).

Van de voor mij onbekende cast had ik eerlijk gezegd nog nooit van gehoord, maar ze deden het wel allemaal verdienstelijk tot goed en vooral de Belgische Lubna Azabal in de rol van moeder Nawal en de Franse Canadese Mélissa Désormeaux-Poulin in de rol van haar dochter Jeanne. Gezien het verhaal en het heftige/schokkende einde is dit gewoon weer een uitstekende Drama / Mystery film van de Canadese regisseur Denis Villeneuve die sterk is in het regisseren van verhalen. Dat deze film in 2010 tijdens de Oscars was genomineerd (heeft uiteindelijk niet gewonnen) voor "beste niet-Engelstalige film", is dan ook meer dan terecht.

Wat een vreselijk verhaal om in een film te willen vertellen. Kon het af en toe niet verdragen en zapte dan weg. Vond het toch makkelijk te volgen omdat je voelt aankomen waar het naar toe gaat. Heeft het tragische van een oude Griekse mythe. Vraag is of een moeder echt zou willen dat haar kinderen de waarheid (en dan wel op zo'n manier) te weten komen. Ook al gaat het om vergeving, coming full circle en begrip voor de moeder creëren... Wie familietragieken kent, weet in 99,99% van de gevallen, hoe erg ook, niet. Vandaar de uitdrukking: nam zijn/haar geheim mee het graf in. Maar ja, dan was deze film ook niet mogelijk geweest. Resteert dus dat het een geconstrueerd iets is. Ook te bemerken in: "laten we christelijke milities nemen die zich schuldig maken aan de (...) beschieting". Ook al speelt het zich in Libanon af. In 99% van de gevallen zijn dat niet-christenen. De regisseur wil voor scheidsrechter spelen, voor God. Dat heeft wat mij betreft iets bedenkelijks. Net zoiets als zeggen dat de kruistochten vreselijk zijn geweest; krijgen we ook zo geleerd. Maarrr ze waren wel een antwoord op het feit dat wat we nu jihadisten noemen opgerukt waren tot in Zuid-Frankrijk... We zullen ook nooit weten hoe de 'brieven ontvanger' het heeft verwerkt... Hoe zou jij als kijker dat willen?... Je kunt Westerse kijkers wel willen shockeren (is deze film überhaupt in het Midden Oosten te zien geweest?... Denk het niet), maar als je er van een afstandje naar kijkt, gaat het over een 'achtergrond' van mensen die zich misdragen in de naam van religie - oorlog, moordpartijen, wraaknemingen, verkrachtingen. Is het verhaal een metafoor voor de vicieuze cirkel van geweld? Een pleidooi voor het doorbreken ervan? Kan. Maar zoals een paar al eerder hebben opgemerkt hier, ik ben daar wel een beetje klaar mee.

Pakkend drama dat gesitueerd lijkt tijdens de burgeroorlog in Libanon (1975-1990).Het acteerwerk is erg goed,vooral van de twee vrouwelijke hoofdrolspeelsters en ook de beelden zijn bij tijd en wijlen zeer mooi en indrukwekkend.Jammer genoeg gaat Incendies bij het verhaal gedeeltelijk de mist in,de opéénstapeling van toevalligheden doen afbreuk aan het interessante en aangrijpende scenario en de laatste (wel erg bedachte) onthulling is er net te veel aan.Ondanks deze,wat mij betreft minpunten toch een gedurfde en goede film waarbij regisseur Denis Villeneuve zeker de aandacht op zich vestigt.

Niet echt mijn film. Ik heb mij nooit verdiept in de Arabische cultuur en hun normen en waarden. Ondanks dat vond ik het een mooi en dramatisch verhaal, met als hoogtepunt het einde. Voor de rest mocht er wel wat meer gebeuren, het verhaal kabbelt vooral in het begin maar traag door. Al met al geen meesterwerk, maar toch zeer vermakelijk.

Het was wel een beetje een film waar je moest in komen, maar vond het zeker niet slecht. De film duurt wel redelijk lang en het tempo is niet altijd even hoog, maar gelukkig maakt het einde veel goed.

De cast deed het prima en verder zag het er goed uit. Je moet wel aandachtig kijken om goed te kunnen volgen.

'k vond het uiteindelijk wel een aanrader.

Sterke film die conflicten en oorlog hekelt en ook aandacht besteedt aan de menselijke wonden, ook als de strijd is geluwd.

Lijkt mij in het laatste gedeelte wat avontuurlijk en minder echt realistisch over te komen, maar dat blijft een impressie terwijl het dramatische in deze film toch overheerst en aangrijpt.

Te waarderen zijn zeker ook de fotografie en het acteerwerk.

Film die wat traag op gang komt maar vervolgens met diverse plotwendingen behoorlijk weet te verrassen. Typische film die je aandacht weet vast te houden met krachtig en onvergetelijke beelden en scènes. Het lijkt me geen film voor het grote publiek maar voor de liefhebbers een heus pareltje.

Prima drama van Denis Villeneuve met op de achtergrond een (nergens genoemd maar vermoedelijk Libanese) burgeroorlog en dat gebaseerd is op het toneelstuk Scorched van de Libanese Canadees Wajdi Mouawad. Het verhaal begint met het voorlezen van het testament van hun moeder aan Simon en Jeanne, een tweeling, ze krijgen te horen dat ze twee enveloppen moeten bezorgen. Eén bij hun dood gewaande vader en één bij hun broer, van wiens bestaan ze niet op de hoogte waren. Wat volgt is een zoektocht naar deze verloren gewaande familieleden, een zoektocht die wordt afgewisseld met het gruwelijk verhaal van hun moeder. Vaak filmt en monteert Villeneuve de scènes zo dat moeder en dochter op een parallelle reis lijken te zijn, of elkaars dubbelganger worden. Soms weet je even niet naar wie van de twee je kijkt; echter een geslaagde manier om verleden en heden met elkaar te verbinden. Jammer genoeg lijkt het of dat de regisseur bij de meest heftige openbaringen wat gas terug wil nemen door de kijker eerder de ontdekking te laten doen dan de acteurs. Naar het einde toe steekt het gevoel op dat er schot in de zaak gebracht moet worden. Waardoor er een paar onwaarschijnlijke momenten plaatsvinden. Maar even goed is het een goede en efficiënte film waarin politiek en pathetiek hand in hand gaan.

Mijn eerste kennismaking met Villeneuve. Na Incendies wil ik zo spoedig mogelijk Arrival,
Sicario en Prisoners zien. Boeiende film die start met de laatste wilsbeschikking van een moeder die haar kinderen hun roots wil laten ontdekken.

Erg knappe verfilming van Villeneuve. Soms had ik de indruk (zeker in het begin) dat ik niet wist of ik naar de dochter of naar de moeder aan het kijken was. Beide verhalen verliepen vrij parallel. Film komt traag op gang, maar dit wordt ruimschoots goedgemaakt met de culturele achtergronden, de sfeer, het camerawerk en de constante flashbacks waarbij de film sporadisch stukjes van de puzzel vrijgeeft.
De film bevat een aantal door merg-en-been-snijdende momenten zoals de uitgebrande bus: vreselijk voorbeeld van het principe 'oog om oog, tand om tand..

De oorlog en de religieuze conflicten worden erg goed naar voren gebracht, zowel tijdens als NA de oorlog. Er wordt aandacht besteed aan het lijden en de psychologische trauma's die een oorlog met zich meebrengt.
Het einde is werkelijk verbluffend. De brieven komen binnen als een mokerslag. Het doet me verdr nadenken hoe vuil een oorlog is. Er zijn nooit winnaars ... film is geen meesterwerk, maar wel een zeer goede film.

Misschien een film om op een later moment nog eens te herzien.

Hij raakte me niet, deze definitieve doorbraak van Villeneuve. Waar ik nogal murw geslagen was door Polytechnique (2009), restte bij Incendies een vreemd gevoel van onverschilligheid, dat ik in het kader van het heftige plot nauwelijks kon plaatsen.

Bij een verhaal van deze orde zoek ik naar diepgang in de context, in een zeker begrip van de omgeving waarin het drama zich voltrekt. Helaas is en blijft het oorlogsterritorium een schimmig en fictief oord, waarin we de parallellen met de actualiteit alleen op eigen houtje kunnen ontwaren. Villeneuve gaat primair voor het familiemysterie, maar slaagt er niet geheel in de geschiedenis van de gezochte verwanten indringend over te brengen. Door het gemorrel in de vertelstructuur komt het geheel meer fragmentarisch dan ingenieus over, met als dieptepunt de gewichtige plottwist richting het einde.

'Uiteraard' is de woestijnscène met het busje wél treffend, maar dat was mijns inziens wel een uitzondering. Andere belangrijke gebeurtenissen voelen te geforceerd (schokkende ontdekking(en) over je familie) of te willekeurig (twee executies, op verschillende momenten in de film) aan. Het acteerwerk is in orde, maar ook hier ontbreekt de overtuigingskracht die ik graag gezien had.

Geheel tegen de verwachtingen in wordt dit dus de minst gewaardeerde Villeneuve in mijn stemoverzicht. Dat de man weet wat regisseren (én schrijven) is, staat voor mij echter nog steeds als een paal boven water.

Ik zie dat veel gebruikers die ik waardeer deze film nogal afwaarderen op het script. Ik moet bij nader inzien zeggen dat ik me daar eigenlijk ook wel bij aansluit. Tegelijkertijd doet het wat mij betreft weinig af aan twee elementen van ik heel erg van hou: de omgeving waarin de film afspeelt en een soort epische zoektocht naar het verleden. Dat laatste overheerst heel erg wat mij betreft en daar neem ik het einde voor op de koop toe.

Een mooie film over een vrouw in de Libanese oorlog. Ik moest in het begin denken aan de film Venuto al Mondo (2012) over een vrouw die terugkeert naar Sarajevo waar ze de oorlogsjaren heeft meegemaakt. Die film draaide toch beter uit dan Incendies. Incendies vertelt over de oorlog, maar vooral over de achtergrond van het hoofdpersonage. En die verhaallijn neemt hoofdzakelijk de overhand. Het kruipt net niet onder het vel, maar kan wel voldoende boeien en is echt wel goed gemaakt.

Ik ben gelukkig niet de enige die ooit aan deze film begonnen is en deze na een half uur heeft afgezet. Het moet een paar jaar geleden zijn geweest dat dit gebeurde, gisteravond wilde ik de film een herkansing geven omdat de meeste recensies enorm lovend zijn en, ondanks het saaie begin, toch een erg goede film schijnt te zijn.

Komt nog bij dat ik Villeneuve erg kan waarderen, dus wilde graag deze film, die toch als zijn grote doorbraak werd gezien, bekijken.

Ook nu had ik moeite om het eerste half uur door te komen, maar gaandeweg kwam ik meer en meer in het verhaal en naar het einde toe was ik honderd procent geboeid.

Nogmaals, het verhaal komt langzaam op gang en je hebt als kijker toch even de tijd nodig om uit te vinden wie nou precies wie is en dat de film heen en weer springt tussen heden en verleden.

Als dat eenmaal duidelijk is wordt het verhaal ook boeiender en ben je steeds nieuwsgieriger naar de zoektocht wie nou precies de vader en broer zijn.

Het einde bezorgde me gewoonweg kippenvel en het is tijden geleden dat ik bij een film zo verrast was. Ik had totaal niet door dat de film die kant op zou gaan en het einde kwam voor mij dan ook als een volslagen verrassing. Dat het misschien wat toevallig is allemaal heb ik tijdens het kijken naar de film niet gedacht dus daar ga ik nu ook niet over zeuren.

De acteurs, vooral moeder Nawal, waren erg goed. Tel daarbij op dat het er allemaal erg goed uitzag, het einde meesterlijk was en een dikke vier sterren is gerechtvaardigd.

Goede film, bijna niet doorheen te komen. Goed geacteerd. Heel apart.

Een film die ik afgelopen week in een opwelling aanschafte vanwege de regisseur, daarna ernstig begon te twijfelen, vooral na dat ik de trailer zag, en daarom met grote twijfel de film begon te kijken gisteren.

En tot mijn grote vrees verliep het eerste deel redelijk stroef qua tempo. De Franse taal, de onduidelijkheid omtrent het tijdstip waar moeders problematiek afspeelt en de Midden-Oosten cultuur die redelijk ver van mijn bed staat, zijn dingen die niet echt meewerken. Slecht is het niet, maar grote indruk maakt het ook niet, mede door de wat onduidelijke koers en geswitch tussen moeder/verleden en dochter/heden.

Maar dan toch, vanaf de helft, wanneer het beeld van moeder in de Iraanse revolutie bijzondere nare vormen aanneemt, begint de film wel degelijk indruk te maken. Ronduit misselijkmakkende momenten komen voorbij in een periode die het beste getypeerd kan worden als 'brand'. Een brand overigens waar bepaalde dingen een oorsprong vinden en dat het naar mijn mening maar al te duidelijk was dat haar eerste kind danig geradicaliseerd was en de martelaar en verkrachter was. Iets dat ik overigens al van te voren raadde, maar verder geen afbreuk doet.

Incendies is een bijzondere film met een plot dat nog aparter is dan de film zelf. Overigens wel een puntje van kritiek is dat het leeftijdsverschil niet echt lijkt te kloppen. De moeder lijkt ten tijde van de verkrachting niet oud genoeg, net als haar zoon als ze die later weer tegenkomt. Maar dat is een detail. De schrijver van het toneelstuk, en Villeneuve, slagen in hun opzet de chaos, brand, wreedheden en familiemoord aan de kaak te stellen en op een prima wijze te brengen, ook al vind ik het een film die ik meerdere keren moet zien om hem helemaal op waarde te schatten.

Incendies verontrust, is soms misselijkmakkende maar boeit vooral en maakt het tweede deel wel degelijk grote indruk.

Overtuigend acteerwerk, originele setting en bovendien een bizar verhaal. Denis Villeneuve heeft daarnaast allang bewezen een uitstekend regisseur (en schrijver) te zijn, dus ook daar schort het niet aan. Maar op de een of andere manier pakt Incendies me niet. Kan de vinger niet echt op de zere plek leggen, maar zo te lezen ben ik niet de enige hier.

Zeer sterke film. Briljant acteerwerk, uitstekend camerawerk, goed verhaal, goed plot. De emotie uit de film wordt perfect overgebracht. Het is geen luchtig verhaal, maar ondanks dat het een zware film is en dat er veel ellende de revue passeert, wordt het nergens te veel van het goede en blijft het behapbaar. De keuze om met flashbacks te werken pakt goed uit en het verhaal is goed te volgen. Ook wordt de sfeer van het Midden Oosten perfect in beeld gebracht (je herkent het sfeertje direct als je er zelf ooit geweest bent). Het is geen waargebeurd verhaal, maar het verhaal is wel op een aantal historische feiten gebaseerd zoals de aanval op een bus in Beiroet in 1975 en de hoofdpersoon is gebaseerd op een Palestijnse vrouw (Souha Bechara) die een militaire opperbevelhebber in Zuid Libanon heeft geprobeerd te doden en 10 jaar van haar leven in een kleine cel heeft doorgebracht. Een aantal waargebeurde ingrediënten, vooral uit de Libanese burgeroorlog, zijn hier dus samengebracht en hebben tot inspiratie geleidt waar deze film uit is voortgekomen. Met betrekking tot de toevalligheden waar door sommige over gesproken wordt: er zijn geen toevalligheden die niet in het echt gebeurd zouden kunnen zijn. En bovendien is dat waarschijnlijk waarom er ook 'mystery' als filmgenre wordt genoemd. Voor mij was dit zeker geen mystery film en vooral een prachtig drama / arthouse film dat een diepe indruk achter laat. 4,5 ster zijn dik verdiend.

Tweeling Jeanne [Mélissa Désormeaux-Poulin] en Simon Marwan [Maxime Gaudette] zijn verbijsterd wanneer ze bij het lezen van het testament van hun pas overleden moeder Nawal [Lubna Azabal] ontdekken dat hun dood gewaande vader nog leeft én dat ze een broer hebben. Bovendien stipuleert het testament dat zij die brieven persoonlijk afleveren. Daarvoor reizen de in Canada opgegroeide broer en zus naar het Midden-Oosten waar ze tijdens hun zoektocht het levensverhaal van hun moeder ontdekken. En dat is niet alles. Villeneuve verkiest een visuele vertelstijl met een minimum aan dialoog, ondanks dat dit is gebaseerd op een toneelstuk (van Wajdi Mouaward) dat juist geprezen werd vanwege de poëtische dialogen. Het werkt en Villeneuve zorgt voor veel momenten die moeilijk te vergeten zijn, ook al is het tempo wat aan de lage kant.

De film gisteren voor het eerst gekeken en heeft diepe indruk op mij en mijn partner gemaakt. We hebben er daarna nog een tijd over gepraat...

De film speelt zich af in een conflictgebied (Palestina/Israël, maar zou elk gebied in de regio kunnen zijn), waar eerwraak en geloof hoog in het vaandel staan en een ander geloof aanhangen moet leiden tot levenslange opsluiting of gewoon koelbloedige moord. Dat de moeder alles mee maakt eind jaren 70 begin 80 doet er niet zoveel toe, want vandaag de dag gebeurt - wat haar overkomt - nog steeds.

Je ziet duidelijk het verschil van opvattingen van de jonge tweeling: zij wil graag alles weten over haar herkomst en hij wil na het leven van zijn moeder ook haar verleden achter zich laten. Ook iets wat je in de huidige samenleving steeds meer ziet. De onverschilligheid, de alles-draait-om-mij-cultuur. Gelukkig voor hem moet hij uiteindelijk ook ter plaatse zijn en valt ook bij hem het kwartje.

Kortom: een meeslepend verhaal, met verschrikkingen die helaas niet verzonnen zijn en die hopelijk de kijkers tot nadenken zet. Een film die wat mij betreft op elke middelbare school bij geschiedenis en maatschappij getoond mag worden, zodat er daarna over gediscussieerd kan worden.

Een pracht film met twee onverwachte wendingen, 2 wow momenten. Een meeslepend drama die niet verveelt.

Matig.

Ik heb Denis Villeneuve best hoog zitten, al moet ik daar meteen aan toevoegen dat ik eigenlijk alleen nog maar zijn Hollywoodfilms had gekeken. Incendies is de eerste van z'n 'vroegere' werk en hoewel het een hoop goeie elementen bevat, vind ik dit wellicht z'n minste film.

Te dramatisch, ik denk dat dat de boosdoener is. De twist doet, boven alle ellende die reeds getoond wordt, er nog een schepje bovenop. Men draaft daar m.i. toch té veel in door en dan haak ik op een gegeven moment toch een beetje af.

De film ziet er verder wel gewoon oké uit. Een beetje een droeve soundtrack, maar de gebruikelijke Arabische klaagzangen waren dan weer cliché geweest. Villeneuve mispakt zich wat mij betreft aan de vertelstructuur. Een lineaire structuur had volgens mij hetzelfde effect gehad. Dan was het iets minder 'mysterieus' in het begin, maar daar moet de film het uiteindelijk toch niet van hebben.

2,5

Uitstekende dramafilm met mysterieuze inslagen, waarin een bizarre plotwending de kijker redelijk beduusd achterlaat. Regisseur Denis Villeneuve verstaat zijn vak goed en bouwt een beklemmende en onveilige omgeving uitstekend op. De cinematografie van verwoeste straten en verdorde landschappen werkt erg goed en het acteerwerk is ver bovengemiddeld. Bij vlagen hangt de inhoud inderdaad met toevalligheden aan elkaar en op dat vlak vraagt het scenario van Wajdi Mouawad eigenlijk te veel van de kijker, maar niettemin blijft Incendies een indrukwekkend staaltje cinema met genoeg verrassingen en memorabele beelden.