El Ángel Exterminador (1962)

Geweldige film. Absurd en humoristisch.

Klopt: Wat is Bunuel toch een fantastische filmmaker. Ik heb ook bijzonder van zijn Autobiografie genoten...... de beste in de filmwereld die ik ken.

Erg sterke film van Buñuel, een van zijn beste en meest unieke films.

Geweldig bizarre satire op de bourgeoisie. Zeer surrealistisch en absurdistisch. Een geweldige aanslag op het conventionele en rationele denken. El Ángel Exterminador is aan de ene kant grappig als een zwarte komedie, maar is tegelijkertijd erg donker en diep verontrustend. Echt een film die de geest verstoord.

Een groep leden van de upper-class bevindt zich na een operavoorstelling op een feest en merkt dat ze zijn opgesloten. Er zijn geen fysieke barrières en de deuren zijn niet op slot. Het ontbreekt hen gewoon aan de wil om de zitkamer te verlaten.

Al snel wordt de situatie nijpender. Hierdoor wordt de groep rijkelui gedwongen hun masker van gedistingeerdheid af te doen. Opeens verandert de groep in het soort mensen dat het veracht: vechtend, primitief, instinctief volk, nauwelijks beter dan beesten.

Pas als de personen en de meubels zich exact op dezelfde positie bevinden als aan het begin van deze duistere tragedie, komt een eind aan deze bizarre situatie.

Het einde met de kerk, de massa en de soldaten is echter weer hoogst bizar en onverklaanbaar.

El Ángel Exterminador is visueel erg rijk, zit vol met symboliek en is een soort allegorie over de natuur van het menselijke gedrag.

Het hoe en waarom van het verhaal blijft duister. Volgens Buñuel zelf is de beste verklaring uit rationeel oogpunt, dat er geen verklaring voor te geven is. De film is open voor eigen en meerdere interpretaties.

Een van de allerbeste surrealistische films volgens mij. Aanrader.

surrealisme op en top

een beetje à la monty python

zwarte humor & uithalen naar de bourgeoisie: laat dit een voorbeeld zijn voor toekomstige filmmakers!

Heerlijke surrealistische film.

Bunuel weet met op subtiel komische wijze een prachtige analogie aan het menselijk gedrag te ontwikkelen. Iedereen bevindt zich wel eens in een situatie waar de oplossing voor de hand ligt, maar hij niet in staat is daadwerkelijk tot actie over te gaan. Bunuel kiest 20 mensen om de verscheidenheid aan reacties (representatie/doorsnede van de bevolking) voor te stellen in zo'n situaties

Sommige mensen gaan er totaal onderdoor, sommige keren zich tot de waanzin, sommigen tot God, anderen blijven rustig. Al snel wordt de schuld bij anderen gelegd voor eigen tekortkomingen, terwijl iedereen z'n lot in eigen handen blijft houden.

En ook de hulp van buitenaf is niet afdoende. De mensen blijven onbereikbaar, want de enige die de situatie ongedaan kunnen maken zijn zij zelf. Zelfs kinderlijke onschuld kan niet doordringen tot de machteloosheid van de bewoners. Het enige wat werkt is vertrouwen. Zo kan iedereen uiteindelijk terug het huis verlaten na eerst in een vertrouwde situatie aangekomen te zijn.

Erg sterk allemaal. Daarnaast blijft de film heerlijk bizar, met nogal wat vreemde en onverklaarbare gebeurtenissen, en ziet het er ook nog eens allemaal piekfijn uit. Prachtige high contrast zwart/wit. Doe daarbij nog eens een haarscherpe soundtrack en wat kan een mens nog meer wensen.

Een waar meesterwerk. 5*

/me ziet halve ster en vindt het in dat geval teleurstellend onnodig cynisme...

Ach ja, dat bericht is eigenlijk meer een indicatie van mijn verveling tijdens de film.

Vanaf het moment dat het "we kunnen niet meer weg" stuk begon kreeg ik het idee dat dit zo'n film is waar mensen graag met een zelfbedachte analogie komen aandraven. Vandaar mijn poging hetzelfde te doen. Heb het eerste het beste wat in me opkwam genomen en daar de rest van de film 'ingeduwd'.

Zie het als een soort test voor mezelf en een aftoetsing hoe moeilijk het is om een film naar je eigen beeld te schetsen/kneden. Je ziet wat je wil zien met andere woorden. De rest van het berichtje volgt gewoon logisch uit dat experiment.

Wie trouwens mijn bericht goed leest, en even in acht houdt wie het geschreven heeft kan de bui al zien hangen. Ik wijd drie paragrafen aan iets waarvan ik al meerdere malen te kennen heb gegeven dat ik er een hekel aan heb, en één klein paragraafje aan de afwerking, waar ik dan nog spreek over een 'haarscherpe soundtrack' - terwijl die films altijd klinken alsof het geluid door een ijzeren buis volgepropt met sokken komt.

Uiteindelijk is het een beetje cru, en misschien onnodig, al vind ik het persoonlijk als experimentje best goed geslaagd.

En wat Fisherking betreft: ik heb laatst al aangegeven dat hier vaak op valse wijze een mening wordt onderuitgehaald en de persoon in kwestie in discrediet wordt gebracht. Wat mij betreft is dit het perfecte voorbeeld. Ten eerste heb ik al heel wat oudere films gezien ondertussen, en hoewel het inderdaad geen perfecte kopie is moet het nu ook niet danig veel onderdoen voor de Criterion releases van een Kurosawa bijvoorbeeld. Verder betekent het concept "softsub" dat je vrij bent overal op het net een andere vertaling te downloaden. Eén halve waarheid en een complete leugen (uit onwetendheid, maar toch als feit voorgesteld). Dat vind ik dan weer "uiterst kwalijk".

Oke, maar ik zit niet zo te wachten op meningen die niet zo bedoeld zijn. De achterliggende gedachte van: 'en dan klikken ze op stemmen en zien dat ik maar een halve ster geef en bedenken dan dat het niet echt is..etc.' is niet iets wat erg handig is op deze site.

Dus voortaan achterwege laten svp .

Het was eigenlijk de bedoeling dat dat uit het bericht zelf wel naar voren zou komen, maar dat bleek niet echt te lukken

Anyway, was ook niet van plan dit om de twee films te gaan herhalen of zo, en had er na verloop van tijd ook zelf wel wat van gezegd (moetsen er geen reacties gekomen zijn), dus no worries

Na Onderhonds reactie van 3 jaar terug toch maar een bericht achterlaten . Dit was mijn eerste kennismaking met Buñuel en toentertijd was ik er niet wild van. Het concept is leuk gevonden: een groep semi-intellectuelen zitten in een kamer en kunnen er raar genoeg niet meer uit. Het levert wat bizarre taferelen op (die wat mij betreft veel bizarder uitgevoerd hadden kunnen worden), maar dat is het dan ook. Erg karig en ik kon er niet veel mee. Misschien dat een herziening het cijfer van mij wat op weet te trekken...

Met mijn DVD van deze (pracht)film is iets vreemds aan de hand. Op de VHS versie die ik eerder zag, zie je de gasten twee maal het huis binnen komen, als ik mij goed herinner eerst zoals in deze versie, en dan nog een keer vanuit een hoger gezichtspunt. Dit lijkt me opzettelijk; het past in een bepaalde 'logica' met betrekking tot het einde van de film. Op de dvd wordt de herhaling achterwege gelaten. Ik weet niet of er verder nog in de film gesneden is.

Wat een teleurstellende film en totaal niet de ervaring welke ik had verwacht. Surrealistisch, bizar, absurd? Een enkele droomscène, hallucinatie en de aanwezigheid van de schapen en dat was dat. Het verhaal op zich is aardig, maar er wordt gewoon te weinig mee gedaan. Het blijft allemaal redelijk braafjes in plaats van het bizarre, het extreme, het surrealistische op te zoeken. Ook kunnen de personages, waarvan de meesten matig vertolkt door de cast, niet eens de aandacht van de kijker pakken. De film kabbelt voorspelbaar voort waarbij men door de introductie van allerlei dingetjes (en karaktertrekjes) het interessant probeert te houden een dode, incest, de drugs, .... Ook de uiteindelijke wijze van oplossing (niet de achterliggende gedachte) is totaal ongeïnspireerd en haastig verzonnen. En dan dat einde... getuigd echt van fantasie... Not! Alleen de schapen boden nog wat interessants. El Ángel Exterminador is, alle 'symboliek' ten spijt, niets meer dan een saai braaf cliché filmpje over het menselijk gedrag in een benarde situatie.

Dit leek mij de minste van de vele films die ik tot nog toe van Bunuel gezien heb. Misschien moet ik hem nog eens een kans geven want ik heb er in elk geval niet alles van begrepen.

Bourgeois heeft hier niet dezelfde klank als in de landen met een stricte klassenonderscheid. Hier lijkt bourgeois te slaan op wat je, als zelfbewuste 'hippe' persoon, vooral niet moet zijn. In die andere landen is het wat je vooral niet bent.

Wat Buñuel met El Ángel Exterminador lijkt te zeggen is dat die klasse, met al haar deugd en bedorvenheid, zo verstrikt is geraakt in haar eigen net van regeltjes, etiquette en conformisme. Omdat het in niemand opkomt om spelbreker te zijn en als de aanzet geeft om weg te gaan, veronderstelt een ieder dat het feestje dan maar doorgaat.

De gastheer wacht op initiatief van de gast en vice versa. De bedienden hebben hier geen last van omdat ze niet gevangen zitten in zelfopgelegde restricties van de sociale elite.

Buñuel beperkt de 'zandbak' tot die ene ruimte en laat deze gegoede burgerij, inspirators van het volk, toonbeeld van beschaving en culturele bewakers het maar uitzoeken met hun regeltjes. De uitkomst is dat ze telkens een stap terug moeten doen. De lagen afpellen van conformiteit die voor beschaafdheid en acceptatie ging.

Laag voor laag tot ze weer bij zichzelf uitkwamen.

De kerk is logischerwijs het volgende doeltwit. Of Buñuel het geloof of het instituut bedoelt blijft in het midden, maar het recept lijkt mij duidelijk. We kunnen het verhaal inmiddels wel zelf afmaken, zonder dat het Bunuel het expliciet hoeft te tonen.

Bij deze nomineer ik dit (en vooral de rest van de review) als meest irritante bijdrage hier op MM. Sarcasme staat u niet. Sjeezus.

Absurde film over hoe een chique etentje maar blijft aanslepen door de formele beleefdheid van de bezoekers en uiteindelijk ontaardt in primitieve, heidense waanzin. De maskers vallen af en de ware aard van de menselijke natuur komt naar boven. Op narratief vlak zeer experimenteel, de kijker wordt geconfronteerd met bewuste incoherentie en continuïteitsfouten. De film is zeer gedetailleerd qua aankleding en gedistantieerd op vlak van camerastandpunten. Het einde, waar de ellende weer van vooraf aan begint, vond ik hilarisch.

He's got my vote. Zelden zoiets zelfingenomen gelezen.

Een behoorlijk bizarre film dit van Buñuel, die mij overigens erg goed beviel. Ik heb een beetje een haat/liefde verhouding met deze regisseur en gelukkig behoort deze film tot de tweede categorie.

Op de een of andere manier had ik verwacht dat dit een erg zware film zou zijn. Dat bleek echte reuze mee te vallen. Sterker nog, deze film is zelfs erg toegankelijk. Het begint allemaal erg rustig met een groep rijkelui, die een feest gaan vieren bij een van hen thuis. Daar gaat het naarmate de avond vordert steeds verder de verkeerde kant op met hen. De oorzaak lijkt haast iets ongrijpbaars, maar het is in ieder geval een mooi schouwspel om te zien.

Het acteerwerk van de groep mensen is in orde, maar vooral de dialogen zijn goed en vermakelijk om te volgen. De film kent enkele surrealistische momenten en daarnaast weet Buñuel deze film ook te voorzien van de nodige symboliek. Er komt bijvoorbeeld regelmatig een kudde schapen in beeld voorbij. Ik heb geen idee wat Buñuel hier mee bedoeld, maar opvallend was het in ieder geval wel. Verder oogt de film op filmisch vlak erg sober en daarnaast is de sfeer behoorlijk kil. Iets wat goed past bij de personages in deze film.

De hogere “kak” klasse wordt hier genadeloos onderuit gehaald door Buñuel. Dat kan ik erg waarderen, want mensen die zich altijd gedragen alsof ze beter zijn dan anderen heb ik altijd een hekel aan. Ik heb me in ieder geval prima vermaakt en zelfs een paar keer goed moeten lachen om de rare situaties waarop de personages in de film uiteindelijk terechtkwamen. Geen idee trouwens ook hoe men erbij komt dat het een drama/horrorfilm is. Persoonlijk zie ik het meer als een surrealistische zwarte komedie, en een erg goede ook.

4,0*

Niet zo sterk als pakweg L'Age d'Or of Le Charme Discret de la Bourgeoisie (hier valt hij wel mee te vergelijken), maar toch weer een bijzondere film van Buñuel met de nodige portie zwarte humor en weirdness.
Film moet het puur hebben van de inhoud en de acteurs, qua beelden valt het lichtjes tegen.

Wat mijn interpretatie van de schapen betreft: De kudde schapen interpreteerde ik als de "schaapsmentaliteit": wanneer de schapen langskomen, wordt ook de kuddementaliteit tot leven gebracht en hebben de personages het gevoel dat ze opgesloten zitten. Ik heb het gevoel dat Buñuel ons wil vertellen dat mensen uit de kuddementaliteit moeten breken om zich uiteindelijk te kunnen bevrijden. Ook al vervalt men uiteindelijk toch weer terug in een soort van kuddementaliteit...


3,5*

Kon hier weinig mee. Zie de originele insteek en kan die ook waarderen, ook de invloed die de film heeft gehad op films als The Divide en Evil Dead 2, maar in de uitvoering schiet het allemaal wat te kort, het mist sfeer (zoals in het surrealistische werk van Lynch) en ook de personagens en gebeurtenissen zijn veelal weinig boeiend of interessant. Idee aardig, uitvoering enorm gedateerd.

2,5*

Kan er toch aardig in meegaan.

Uitgangspunt is leuk gevonden, maar dat lijkt ook het enige dat de film bestaansrecht geeft. Ik weet niet of Buñuel zelf het script heeft geschreven, maar degene die het heeft gedaan mag zich gaan schamen. De opbouw van de film is uitermate belabberd te noemen. Het is mij ook volkomen onduidelijk wat de schrijver hiermee wou aantonen. Aan het begin van de film worden er nog wat 'logische' verklaringen gegeven voor het verblijf van de gasten. (Nog een kopje koffie.) Al snel worden deze redenen achterover gedrukt en mogen we het met een soort onzichtbare muur doen. Waarom niet wat langer is geprobeerd om het geheel in de werkelijkheid te houden is mij een raadsel, want op die manier was de film volgens mij een stuk sterker geweest.

Wat volgt zijn vrij zoutloze pogingen om te ontsnappen. Ook hier is regie of focus ver te zoeken. Kreeg sterk het idee dat het script een eerste, ruwe versie was van iets dat best leuk had kunnen zijn. Kennelijk was de schrijver te lui om het te herschrijven. Jammer. De verschillende personages hebben allemaal hun eigen manier om met de situatie om te gaan, maar ook daar had wat meer aandacht aan geschonken mogen worden. Ze hadden voor een surrealistische film wel wat verder mogen gaan. Nu blijft het bij wat verwijten over en weer en (knullige) stoeipartijtjes.

Symboliek van de schapen blijft ook erg op de vlakte en voegt weinig toe. Schept misschien enkel wat duidelijkheid over de bedoelingen van de schrijver/regisseur, maar juist op een punt waar dit niet nodig was. Het eind is tot slot nog wel het grootste punt van ergernis. Juist omdat daar de beweegredenen van de aanwezigen om te blijven duidelijker en realistischer zijn dan aan het begin. Pas als de film eigenlijk had moeten stoppen begint het wat interessanter te worden.

Een goed idee maakt nog geen goed script. Zoveel is na het bekijken van deze film pijnlijk duidelijk.

1.5*

Ah, het is uitleg die u wenst? Zo'n beetje de meest oninteressante vraag die men kan stellen. Over dat script, dat Bunuel overduidelijk zelf schreef. Ik denk zo'n beetje dat het als volgt is gegaan. Bunuel windt zich op over de upper-class. Zo was ie nu eenmaal. Hij wond zich met name op over het hypocriete van sociale etiketten. Vervolgens was ie lekker aan het fantaseren. Wat nou als je die mensen lekker bij elkaar in een hok pleurt en ze niet weg kunnen (later tijdens het schrijven kwam ie erachter dat de reden hiervan totaal oninteressant is). Eens kijken hoe lang het duurt voordat ze niet meer zo hypocriet en netjes zijn. En vervolgens heeft ie een film geschreven en gemaakt en het resultaat is wat mij betreft niet zo hoogdravend als het zou kunnen zijn.

En dan ook nog even over dat surrealisme. Het hele concept en uitgangspunt is surrealistisch in eigenlijk 1 ding. Maar daarmee is dus eigenlijk maar een klein deel van de film surrealistisch. De film voldoet eigenlijk alleen aan die kwalificatie omdat het rationeel gezien natuurlijk nergens op slaat dat ze vast zitten in dat huis. Als daar een andere keuze in gemaakt wordt door in twee of drie zinnen uit te leggen waarom ze niet wegkunnen had de film niet eens hier onder mogen vallen. Is dat nu allemaal zo pretentieus? Het is volgens mij ook helemaal geen doel op zich, maar andersom juist. Hij wilde een situatie waarin men niet weg kon en op deze manier lost hij dat op. Ben blij dat Bunuel gewoon geen zin had om zich te verantwoorden voor het concept. Surrealisme mag blijkbaar alleen als het verpakt wordt in iets dat nauw aansluit op de eigen smaak.

Vond het een vermakelijk komedie. Vond het ook heel licht, terwijl ik me had ingesteld op een zware film van hem. Vond het wel grappig om te volgen hoe snel die aftakeling ging. Bunuel heeft veel betere films gemaakt, dit is een beetje een middenmoter in zijn oeuvre. Heb me er prima mee vermaakt. 4 sterren, dat lijkt zo’n beetje de norm voor Bunuel (waarvan ik groot fan ben).

Ik blijf het een luie zet vinden die nog eens extra pijnlijk is omdat op het eind er wel een zekere mate van uitleg is. Waarom het op het einde wel doen als je het de rest van de film achterwege laat? Hij had het niet eens expliciet hoeven uitleggen. Zoiets had ook visueel uitgebeeld kunnen worden. Het concept had op een veel natuurlijkere en betere manier kunnen worden uitgewerkt. Ik blijf erbij dat het script een (erg) ruwe versie is van wat het had kunnen zijn. Meneer Bunuel had zeker een hekel aan herschrijven.

Maar dan heb je het over het herschrijven van iets dat zijn interesse volgens mij helemaal niet had. Het ging hem om iets anders. Het is natuurlijk niet zo dat hij even niets kon bedenken en het zo maar oploste. Het is een bewuste keuze, die je natuurlijk niet hoeft te ontarmen, maar met luiheid heeft het niets te maken. Sterker, ik denk dat hij zijn handen vrij wilde houden. Als de karakters de toedracht wisten, hadden ze zich daarop kunnen focussen. Nu ligt de frustatie op elkaar.

En hoe wil je het visueel uitbeelden, zonder het expliciet uit te leggen. Ik zou niet weten hoe hij dat had moeten doen (en waarom dat waarvoor zou helpen). En op het einde wordt er toch ook niets uitgelegd? Er wordt alleen uitgelegd wat ze moeten doen om de escape te pakken, maar dat slaat ook al nergens op en zegt niets over de toedracht. Ik heb het idee dat je andere regisseurs hier wel mee weg zou hebben laten komen, omdat hun uitwerking je misschien meer zou bevallen. Maar dat kan ik natuurlijk niet hard maken.

De definitie van een wat een regisseur(/auteur) goed maakt wat mij betreft. Dingen maken die mij verrassen.

Op het einde staan twee groepen mensen recht tegenover elkaar die niet bewegen zonder dat de andere groep dat eerst doet. Al meteen een pak interessanter dan de rest van de film. En daar zou hij zijn handen dus niet vrijlaten? Sterker nog: Op die manier krijgt de frustratie die men op elkaar heeft nog veel meer impact.

Zou best kunnen, maar het is dan ook juist de uitwerking die te kort schiet. Iets wat Bunuel later zelf ook heeft toegegeven. Het is daarbij ook niet zo dat dat mijn enige kritiekpunt is. De film had naar mijn idee sterker geweest als Bunuel ofwel vol voor het surrealisme of vol voor het realisme ging. Nu blijft het er tussenin zitten. Als het wel volledig surrealistisch was had het voor mij waarschijnlijk ook geen probleem geweest. Maar dan had de film nog veel verder moeten gaan.

Tja, als je mijn zin halverwege afbreekt....Je mag allerlei dingen verlangen die hij niet gewild heeft, maar vind het nogal flauw om iets vaags te opperen dat ie anders had moeten doen, om het vervolgens bij Bunuel neer te leggen. Zo van; dat is zijn taak. Ik weet niet wat ie anders had moeten doen, maar ik neem het hem wel kwalijk dat ie dat niet heeft gedaan. Tsja.

Of ik begrijp niet goed wat je bedoelt of je hebt het verkeerd onthouden. Ik snap het in elk geval niet, want dit zit volgens mij niet in deze film.

... want de manier waarop hij het nu gedaan heeft volstaan niet voor mij. Klinkt als erg logische kritiek.

@ OH: Het is halfbakken. Het kan niet eens voor kritiek doorgaan en ik zal uitleggen waarom.

Ik snapte wel wat je bedoelde met die opmerking. Als kijker heb je het recht om te vinden dat iets beter kan, zonder dat je zelf met allemaal alternatieven hoeft te komen. Ik vraag daarom ook helemaal niet van jullie de taak van Bunuel over te nemen. Maar ik vraag wel om een heel klein beetje meer opheldering over een vage kreet, om een tipje van de sluier op te lichten wat je dan had gewild. Ik zou het niet weten namelijk.

Even in het kort voordat ik zelf de draad kwijt ben. Goto wil opheldering van Bunuel en oppert; visuele uitbeelding. Dat is ten eerste dubbelop, dus er staat eigenlijk een alternatief van 1 woord. That’s it en Bunuel had dat op voorhand maar moeten oplossen. Wanneer ik daar dan opheldering over vraag, zeg jij vervolgens heel flauw; “ja hoor eens, dat is Bunuel zijn probleem” (terwijl hij dit helemaal niet wilde!) en er dan ook nog een schepje bovenop te doen door hem indirect te verwijten dat hij er niet in slaagt je te verrassen. Het wordt op deze manier wel heel makkelijk om kritiek te leveren. Je zegt een woord en de regisseur had daar maar meer mee moeten doen.

@ Goto; Dat tegenover elkaar staan was toch geen uitleg? Of heb ik iets gemist?