127 Hours (2010)

Geweldige film,

Wat wil je met zo een sterke acteerprestatie van James Franco en zo een geweldig waargebeurd verhaal om te verfilmen. Dat men zoveel pech kan hebben zoals in het begin van de film. Om dan uiteindelijk zoveel, bijna lachwekkend geluk als op het einde te hebben vormt een contrast zoals we het niet veel tegen komen. Dit is allemaal zeer waarheidsgetrouw verfilmd,volgens Aron Ralston.

Maar goed dit heeft niet zo veel met de film zelf te maken. Die heeft een goede vaart en verveelt geen seconde, wat niet zo vanzelfsprekend is gezien het merendeel van de film zich op 1plaats afspeelt.

Wat niet zo expliciet naar voren komt in de film zijn de koude en de oorverdovende stilte.

Dit aspect wordt overgecompenseerd volgens mij door de psychedylische dromen en halucinaties die Aron begon te krijgen door slaaptekort en dehydratatie. De regisseur heeft hier duidelijk bewust voor gekozen, zodat de film een strak tempo blijft behouden.

Toch had men hier iets meer aandacht aan mogen besteden om de belevingswereld helemaal te kunnen inschatten. Aron bespreekt immers de koude, de stilte,het bijna voortdurend op de benen staan,als geduchte vijanden in zijn documentaire. Het kerven in de steen gebeurde vrijwel constant merendeel om de koude tegen te gaan dan om de steen te kunnen verplaatsen.

Maar genoeg muggenzifterij, een zeer goede film die volgens mij niemand onaangeroerd laat.

Wauw, ik ben al bijna in tranen door de trailer, toch die film maar eens snel zien

Minder indrukwekkend dan dat ik van tevoren had gedacht .

Wel een aanrader om te kijken maar niet een must.

Had beter gekund.

127 Hours heeft natuurlijk een beklemmend verhaal, maar ik vind de uitwerking helemaal niet zo super geslaagd. Ik had er meer van verwacht, na alle zeer lovende recensies.

De film begint sterk met mooie natuurbeelden en de geinige scene met de 2 dames in het ondergrondse meertje. Maar nadat hij vast is komen te zitten tussen een grote rots vond ik het plot regelmatig inkakken. En dan doel ik vooral op die emotionele flashbacks die me werkelijk geen bal konden interesseren. Het haalde me ook continue uit de gedachte dat hij helemaal alleen in the middle of nowhere zat door dat er zoveel mensen in zijn flashbacks zaten.
Gelukkig werd de hoofdrol wel sterk en overtuigend gespeeld door Franco. Ergens leefde je toch best wel met hem mee.

Gelukkig waren de delen dat je hem vast zag zitten tussen de rots wel sterk. Je ziet iemand op het einde alle hoop verliezen nadat alles is geprobeerd, waarna hij de dramatische beslissing neemt om zijn arm eraf te snijden. Vreselijke, maar wel logische keuze. Al vraag ik me af of ik dit zou durven...
Ik vond die scene overigens wel snel voorbij. Had van mij wel iets langer en dramatischer gemogen; zo heb ik nu nooit het gevoel gehad dat hij erg over zijn daad moest twijfelen. Hij deed het plots gewoon, terwijl ik denk dat iedereen gek van de gedachte zou worden dit te moeten doen.

De film is wel erg hip gefilmd met mooie beelden, sterke shots en ook met een overtuigende soundtrack. Die Boyle heeft als regisseur wel talent.
Ik vind 127 Hours zeker geen topfilm, maar het is wel een erg goede aanrader geworden.

3,5*

Vind ik erg lastig, want ik vind het eigenlijk wel realistisch. Dat mis je soms wel bij soortgelijke films. Als je vast zit op zo'n plek zo'n gigantisch lange tijd ga je spijt krijgen van de dingen die je hebt gedaan en die je nu anders zou doen.

Daarbij ga je gewoon terugdenken aan dingen in het verleden.

Als ik puur kijk naar de mogelijkheden van een film met dit thema denk ik toch wel dat er het maximale uit is gehaald. Ik kan geen enkel punt in de film noemen die ik anders zou willen hebben gezien. Want hoe moet je het anders voorstellen eigenlijk?

Ik kijk niet zo heel veel nieuwe films, maar dit had vanaf moment één dat ik deze film kende al mijn interesse. Dan heeft het uiteindelijk eigenlijk nog best lang geduurt voordat ik hem gezien heb.

Maar nu heb ik dat gelukkig gedaan. Een erg sterke film is dit. De eerste vijftien minuten waren overduidelijk het beste aan de film. De plaatjes en de visuele trucjes die Boyle je voorschotelt, zijn echt van ongekend niveau. Vooral de scene dat ze tussen de rotsen in het water vallen is nu al legendarisch. Maar er zitten nog wat van dat soort scenes tussen. Had veel liever gezien dat het gedeelte voordat hij vast kwam te zitten veel langer had geduurd. Maar helaas was dat na een kwartiertje alweer over. Toen zat mijn cijfer zo ongeveer tussen de 4,5 en 5,0 in.

Het overige ''vast zit'' gedeelte is wel wat minder dus. Had op begeven wel gedacht dat het wat langdradig zou worden. Maar dankzij wat flashbacks en een hippe muziek keuze, werd dat het toch niet. Ook zaten er in het gedeelte dat hij vast zat een aantal indrukwekkende scenes. ''De'' scene is daar ook zeker eentje van. En dan nog de acteerprestaties. Alhoewel er eigenlijk maar een rol is die er echt toe doet. En dat is de geweldige rol van James Franco. The Social Network en True Grit nog niet gezien, maar ik kan mij toch niet voorstellen dat Eisenberg en Bridges het beter doen dat James Franco hier.

Maar goed, ik heb dus wel genoten (zeker het eerste kwartier) van deze film. Hip, indrukwekkend en vooral erg mooi. Heb echt mijn ogen uitgekeken het eerste kwartier.

3,5 sterren

Ik vind Buried een voorbeeld van hoe het beter kan, een film maken met iemand op 1 locatie waar hij of zij niet uit kan ontsnappen. Buried gaf me een redelijk beklemmend gevoel. Dat kreeg ik bij 127 Hours niet doordat men steeds tussendoor allerlei lulverhalen liet zien. Kost de film bij mij het predikaat ''topper''.

Had al het idee dat die film aangehaald zou worden, maar dat vind ik eigenlijk niet. Juist omdat daar een terroristen plotje in zit. Dan kan je het jezelf wel makkelijker maken door er allerlei shit in te gooien. Dus veel van die telefoongesprekjes en zo.

Zoiets kan je gewoon in 127 Hours niet maken, dat zou belachelijk zijn. 127 Hours is puur en laat zien hoe duizenden mensen zoiets hebben meegemaakt. Helemaal alleen met niets anders dan hun gedachten aan hun familie. Want meer kan je ook niet doen ja. Ik vind het juist wel mooi dat je in Franco zijn hoofd gaat, geeft zijn personage een stuk meer diepgang dan die van Ryan Reynolds in Buried wat mij betreft.
Misschien hadden ze een schorpioentje of een slang kunnen plaatsen of zo, maar dat zou de film ook geen goed hebben gedaan.

Ik geloof dat jullie vergeten dat 127 Hours een waargebeurd verhaal is, en de film is gemaakt naar het boek van Ralston.

Ik heb toch ook geen kritiek op het verhaal? Ik erger me alleen aan het veelvuldig tonen van de flashbacks die me vaak volledig uit het verhaal haalden.

Maarja, in welk opzicht halen ze je eruit? De film is niet als thriller bedoeld, dus enige spanning o.i.d. hoeft wat mij betreft niet aanwezig te zijn in zo'n geval.

De flashbacks laten juist zijn drive zien om er weg te komen. Lijkt me toch tamelijk belangrijk, vooral gezien het einde. Zoiets doe je niet even zomaar omdat je weg wilt. Daar moet je een drive voor hebben en de flashbacks vormen die drive.

Ik reageerde meer op dit

Dat je die flashbacks niet leuk vond dat kan, ik vond het juist interesant om Aron's gedachtestroom te volgen naast de practische situatie waar hij in verkeerde.

Het is meer dat alle sfeer van de film voor mij in het eenzame van die jongen zit. Kansloos en reddeloos. Die sfeer vind ik fascinerend. Niet steeds allerlei emo gedoe tussendoor wat me echt niet kon boeien. Ik snap ook wel dat die jongen veel aan zijn verleden dacht, maar om dat nu zo enorm te benadrukken in de film met die beelden...

Je kan best iemands verleden in de film verwerken, maar zorg wel dat zijn huidige situatie de hoofdmoot blijft. Het werd me nu allemaal iets te gedramatiseerd.

Maar het kan altijd wel aangedikt worden natuurlijk he Een waargebeurd verhaal hoeft natuurlijk niet 100% getrouw verfilmd te worden.

Erg sterke en spannende film.

Kon beter idd.

Ook erg mooi vond ik om te zien dat de échte Aron Ralston gewoon door is gegaan met bergbeklimmem. Dan moet je daar wel heel erg veel van houden.

Of gewoon een deadwish hebben...

Ik vond de film te langdradig en heb dan ook stukken doorgezet, en voor mijn gevoel niets gemist. De enige reden dat ik hem niet afzette was het feit dat het waargebeurd is. En wilde weten hoe het afliep

Ik heb het echter al vaak gezien, denk aan open water bijvoorbeeld. Al bleef het daar altijd gissen wat er werkelijk is gebeurd.

Inderdaad wel mooie plaatjes mooi in beeld gebracht enz daarom nog 3 sterren van mij

"beklemmende" film mooie plaatjes

He'j die cavia ook weer...

De poster is echt supergoed bedacht. De vorm is van een zandloper. Dacht eerst aan de Illuminati door de onderste driehoek met de steen als oog, maar toen ik verder keek zag ik de vorm van de zandloper.

Ik begin eigenlijk overal de driehoek met oog te zien. Moet een beetje minder vaak op conspiratie websites rondhangen.

Wow... dat gaat idd wel erg ver dude...

ik zag gewoon 2 bergen met een rots er tussen en een ventje erboven...

get help dude....

Had er meer van verwacht (of juist niet...). Filmtechnisch is dit natuurlijk wel weer een plaatje. Boyle weet als geen ander een sfeertje neer te zetten. Mooie beelden van het landschap en de montage is van een hoog niveau.

Nu het verhaal. Erg jammer vond ik het feit dat je de afloop al weet. Het "echte" verhaal is namelijk nog niet zo oud en kan ik mij nog goed herinneren dat gezien te hebben op tv.

Ik was daarom erg benieuwd hoe Boyle van een redelijk simpel en "kort" verhaal, mij 94 minuten ging boeien. Het lukt hem aardig, maar soms gaat het allemaal gewoon wat te traag. Veel flashbacks moeten de film een beetje opvullen.

De oscarnominatie voor Franco is mijn inziens geheel terecht. Meneer zet een verdomd goede rol neer als een de wanhoop nabije vrijetijdsgenieter.

De film bungelt tussen 3 en 3.5 en dit komt meer door de acteerprestatie van Franco en de adembenemende shots van Boyle.

Ik heb meer genoten van Buried met een briljant spelende Reynolds.

Ik had veel meer verwacht van deze film. Ik werd er totaal niet door gegrepen, en leefde nauwelijks mee met de hoofdpersoon.

De muziek vond ik op sommige momenten storend, en de beelden soms ook. Het shot met de wielrenner bijvoorbeeld, voegde voor mij _niets_ toe. Ook de special effects, hoe je het water ziet stromen tijdens het drinken uit z'n camelbag, vond ik onnodig. Door zulk soort dingen te filmen op een manier dat de hoofdpersoon het nooit zou kunnen waarnemen, gaf het een vleugje auctoriaal perspectief, een reden waardoor ik mij nog minder kon in- en mee-leven met de hoofdpersoon.

Dus omdat er enkele technische hippe effecten in de film zitten, kun jij je minder in-/meeleven met de hoofdpersoon?

Vind die shots juist van toegevoegde waarde, net zoals de score. Dat zijn juist de zaken die een relatief saai uitgangspunt ietwat spectaculairder maken. Het inleven in het karakter of de situatie lijdt daar imo allesbehalve onder.

Het is ook een verfilming van een waargebeurd verhaal en geen documentaire, dus je kunt natuurlijk verwachten dat het hier en daar wat geromantiseerd cq. verfraaid is.

Vind de film best watchable. Verbazingwekkend hoe groot de overlevingsdrang van de mens kan zijn.

Het begin van de film geeft een gezellige en actieve sfeer mee. Je ziet hoe vrolijk Aron is en hoe hij tegen over het leven staat. Hij is erg zelfstandig en daardoor af en toe egoistisch. Hier komt door de grote gebeurtenis uit een de film natuurlijk een grote verandering in. Ik heb geen moment weg kunnen kijken. Ik wilde maar weten wat er ging gebeuren. Ik dacht in eerste instantie dat hij wel zijn duim eraf kon snijden, ik weet niet zeker op welk punt hij vast zat.
Op het moment dat hij eindelijk vrij kwam gaf dat toch een goed gevoel. Je wist dat het goed af ging lopen. Je wist dat hij het ging redden. Het is natuurlijk altijd schokkend te zien hoe iemand het eigenlijk al opgeeft en een afscheidsbericht achter laat. Toch kreeg hij na een tijd de overlevingsdrang weer terug en dat was maar goed ook. Een erg mooi verhaal waar toch een goede boodschap achter zit. Prachtige film die naarmate de film vorderde voor mij steeds beter werd.

Ben het in de meeste gevallen eens met bovenstaande commentaren.
Goede film, waarin het acteerwerk goed moet zijn samen met de omgeving.
Dat deed de film goed.
De flashbacks daar mag iedereen zijn mening over hebben. Ik vond het ook niet altijd even goed neergezet. vond het teveel fantasiegevoel geven. (Net of je als atheist ineens in god begint te geloven) ALs dit zo was dan was de manier hoe het gebracht werd niet helemaal duidelijk. Maar goed ik dwaal af.
Wat ik echt mis is de pijn door de film heen. Want: Het moet godsgruwelijk veel pijn doen als je arm half verbrijzeld tussen een rots zit. De pijn werd getild naar momenten waarop hij zijn elleboog brak om ruimte te maken om te kunnen snijden en het moment van snijden, Iets waar je normaal gesproken echt van de wereld af raakt

Verder is het normaal gesproken zo dat: als je lichaam zo weinig voeding krijgt en water er 2 dingen gebeuren: Je kan bepaalde delen van je lichaam niet meer normaal gebruiken(trillen, storing motoriek enz. Laat staan dat je niet in shock raakt. hij drinkt als hij vrij is liters water wat je lichaam op dat moment niet aankan, mede door het bloedverlies

De film is dus wel goed, maar volgens mij idd teveel geromatiseerd om het echt mega indrukwekkend te maken.

3*

Aardig tussendoor filmpje dat net de 3.5* haalt.

Natuurlijk is het verhaal flinterdun en natuurlijk kun je er niet meer van maken dan het is, maar om de film visueel aantrekkelijker te maken dmv wat videoclip-achtige editting op sommige momenten werkt bij mij vaak averechts. Ik hou niet zo van die snelle flitsende beelden.

Op zich wel interessant om te zien hoe hij op een gegeven moment de werkelijkheid lijkt kwijt te raken maar nooit de hoop helemaal opgeeft.

De scene waarin hij besluit om zijn arm te breken en de daarop volgende handelingen waren wat mij betreft shocking en had een groot 'wegkijk gehalte' , iets wat ik niet snel bij films heb. Rauw, zonder dat het over de top is.