Black Swan (2010)

Aha.. Ik miste die kanttekening in je eerder post, dus ik dacht dat je was uitgegleden tijdens het stemmen

Een intrigerende maar ook verwarrende film. Spannend, dramatisch, de dans is mooi uitgevoerd en Natalie Portman vertolkt haar rol op sublieme wijze (in één van haar laatste films, was ik wat minder gecharmeerd van d'r)

Vincent Cassel is één van mijn favoriete acteurs. Wat heeft die een charisma en uitstraling zeg! Ook hij vond ik zijn rol op overtuigende wijze neerzetten! Hij zag er trouwens goed uit in deze film.

Het verhaal unzich is goed. Meeslepend. Je smacht naar meer. Naar antwoorden. De meeste antwoorden worden niet gevisualiseerd. Die moet je als kijker uit zien te spitten. Maar die antwoorden zijn er in principe wel.. alleen kan ik mij voorstellen dat de ene kijker door een hele andere "bril" kijkt, dan een ander...

Een psychologische thriller die mij zeer kon bekoren, maar niet eentje die in mijn top-10 lijstje hoort.

Prachtig omdat het thema ballet en het Zwanenmeer met de mooie muziek en "prachtige" choreografie voor een unieke sfeer zorgen, wat ik normaal net gewoon ben van fims over dit thema.

Maar je kan er idd niet omheen, de film heeft zijn negatieve kantjes zoals enkele users hieronder reeds hebben aangehaald.

Nou hoe ik het zelf gezien heb ligt uiteraard aan mijzelf, maar ik snap nog steeds niet hoe iedereen aan de meest vergezochte theorieën komt. Black Swan is een verhaal dat interessante thema's aansnijdt, easter eggs verspreidt door de passages heen bevat en fictie en realiteit door elkaar mixt. Maar dubbele interpretaties lijken er alleen als je dat wíl zien. Omdat dit zo episch is gemaakt en wonderwel fantastisch uitpakt (want ook ik vond dit gelijk één van de beste films die ik de afgelopen maanden heb mogen aanschouwen), wil nog niet zeggen dat er daadwerkelijk diepere lagen zijn. Als je ze zelf inbouwt ja. Iedereen is vrij om dat te doen, maar ik blijf er bij dat het gewoon een los verhaal is die is zoals 'ie is.

In Letland zat er iemand tijdens Black Swan nogal luidruchtig popcorn te eten, iemand irriteerde zich daar nogal aan dat ie de persoon doodschoot na de film.

Zo zie je maar weer hoe serieus sommige mensen films nemen.

prachtig film, mooi verwarrend,en je vaak op het verkeerde been zettend. Maar wat ik me af vraag, is of de kwaliteit alleen zo slecht was in Maastricht ( 2 verschillende bioscopen). En dan bedoel ik de kwaliteit van de kopie die ze daar draaien........Heel wazig.

Laat ik voorop stellen dat de fouten in het verhaal mij ook opgevallen zijn. Maar ik vond het hier niet zo erg dat Aronofsky het verhaal opofferde voor een prachtige visuele stijl, met die slotscene als hoogtepunt. Het deed me wat dat betreft denken aan Slumdog Millionaire: ook niet een helemaal lekker lopend verhaal, maar de energie die van het scherm afspat maakt heel veel goed.

Twee scenes die me met name opvielen:
- het duet tussen Cassel en Portman: "Jij had mij moeten verleiden, niet andersom."
- de scene in de club, met Mila Kunis. Heel desoriënterend en prachtig kleurgebruik.

Het gebeurt niet vaak dat ik zo blij uit een bioscoop kom als bij deze film. Nogmaals: het was vooral die enorme power die de film zo veel goed deed. Ook leuk was dat ik van te voren niet wist dat Cassel en Ryder meespeelden. Vooral Winona vond ik fijn om weer te zien... het leek voor mij alsof ze na het onterecht geflopte Mr. Deeds nooit meer aan de bak kwam. Een van de meest ondergewaardeerde actrices van Hollywood. En nu maar hopen dat Natalie Portman de Oscar krijgt.

4,5*

Nina de Zwaan.

Een gedroomde balletscène als opening zet de kijker meteen op het verkeerde been. De rest van de film heeft de kijker geen houvast meer, de grens tussen werkelijkheid en waanzin is zoek. Wel duurt het even voordat ik binding kreeg met de personages en situatie. Met het net wat te zoete stemmetje was ik niet bekend bij Natalie Portman. Ook de intrede van Vincent Cassel leek me iets te opgezet, met zijn coltrui en armen over elkaar. Maar al snel veranderde Natalie Portman in Nina en Cassel in Thomas. Het proces van gedisciplineerde en kinderlijke Nina die haar duistere kanten moet opzoeken om de rol van haar leven te spelen, is voortreffelijk laten zien. Zowel de fysieke pijnen, echt of verzonnen, doen de kijker het proces ook mee voelen. Zij wordt genadeloos gestuurd door regisseur en familie; De grote boze vader die zijn zoon pusht om te bereiken wat hij nooit heeft gehad, neemt nu de gestalte aan van een bezorgde moeder. Hoe Nina steeds meer van haar gaat afzetten en in gaat geven aan de verleiding van de Zwarte Zwaan (Lily). De tweede helft van de film wordt de film dynamischer en heftiger, en lijkt eindeloos te blijven groeien tot een enorme climax, waar alles eruit komt en samenvalt. Enkele scènes waren enorm heftig in beeld gebracht, zoals de seksscène tussen Nina en Lily, waar haar tattoo gewoon angstaanjagend is. Vervolgens gaan de knuffels weg, gaan schilderijen praten... Die aantal keerpunten in Nina's gedrag, die je als kijker eigenlijk al hebt ingevuld, zijn toch zo indrukwekkend dat het smaakt naar meer. In de climax die alle verwachtingen die de film deed oproepen waarmaakt, is het onvermijdelijke gebeurd. Nina is de (witte en zwarte) Zwaan.

De grote zus van The Wrestler.

Na vier diverse films, de een nog briljanter dan de ander, lijkt Aronofsky met zijn volgende film duidelijk te weten welke richting hij op wil gaan. Als tegenhanger van de worstelscène gaan we over naar het ballet. Wat wel blijft is de karakterschets waar de camera telkens zeer dicht op de huid van de hoofdpersoon zit. Waar The Wrestler een puur straight-forward drama was over de vergane glorie - ook hier een terugkerend thema in de vorm van Beth, en wie kan dat beter spelen dan Winona Ryder? - van een niet geaccepteerd persoon, wordt er in Black Swan veel meer met de stijl gedaan, wat weer doet denken aan Aronofsky's eerdere werk. Er zijn vele paralellen met The Wrestler, toch blijft The Wrestler een buitenbeentje in zijn nog kleine maar grootse oeuvre.

Cast & Crew

Darren Aronofsky vindt de balans tussen het gestyleerde en het recht toe aan filmen. De cinematografie geeft zo een mooi contrast, tussen het volgen van Nina en alles wat daarbij komt. Heel af en toe lijkt de combinatie met Clint Massel's adaptie van Swan Lake ietwat geforceerd, maar hoe verder je afdaalt in de film des te indrukwekkender het wordt. Alles vindt zijn harmonie. Het mooie en het duistere, de beelden en muziek, het reële en het surreële. De combinatie tussen beeld en muziek was natuurlijk ook niet bereikt door het vlijmscherpe monteerwerk, wat altijd terug is te vinden bij Aronofsky. Acteerprestaties lijken wel een beetje naar de achtergrond geduwd door de enorme nadruk op beeld-muziek, op de rol van Natalie Portman na. Zij laat weer een hele andere kant zien maar zet een zeer overtuigende rol neer, een rol die fysiek ook loodzwaar geweest moet zijn. Helaas lijken de andere acteurs verder niet echt tot hun recht te komen, en blijven Vincent Cassel en Winona Ryder niets meer dan twee bekende koppen in een grote film.

Een stap verder dan film

Wat Aronofsky-films altijd zo heftig maken is de ultieme combinatie van beeld en muziek, verzorgd door Clint Mansell, die hier een fantastische bewerking van Tschaikowsky aflevert. Maar de duidelijke keuze voor vrijwel constante aanwezigheid van muziek maakt Black Swan een film van een heel ander kaliber dan we gewend zijn. De kijker wordt meegesleept in een multidimensionaal epos. Waar de muziek eerst in enkele scène nog voor wat verwarring zorgen (is dit werkelijkheid?) ga je als kijker na verloop van tijd er volledig in mee. Aronofsky slaat een brug tussen film en ballet. Deze film is de Swan Lake.

4,0*

Klopt natuurlijk want is bekend dat The Wrestler en Black Swan in eerste instantie niet twee films maar samen één geheel moesten worden. Aronofsky kwam er alleen al snel achter dat dit niet ging werken. Mickey Rourke en Natalie Portman ik had het overigens ook een wat vreemde combi gevonden.

EXCLUSIVE: ‘Black Swan’ And ‘The Wrestler’ Started Life As One Movie, Darren Aronofsky Says » MTV Movies Blog - moviesblog.mtv.com

Dit wordt mijn eerste bericht na aanleiding van een film die in mijn ogen veel te hoog gewaardeerd wordt. Black swan is de eerste misser van Darren A. Waar hij in zijn vorige films zijn subtiele, minimalistische maar confronterende stijl ware meesterwerken waren, slaat hij hier toch echt de plank volledig mis. De film is rommelig en ik mis, waar rfd en wrestler duidelijk was wat hij neer wilde zetten, de kracht van het doel. Ik zal deze film dan ook moeten beoordelen met een 1.5.

Je hebt The Fountain overgeslagen neem ik aan? Want is inderdaad een meesterwerk maar subitel en minimalistisch is die zeker niet.

Prachtig, meeslepend en enorm indrukweekend!

Het gebeurd echt zelden dat ik tranen laten lopen bij een film in de bioscoop.

Als hij op dvd komt ga ik hem zeker nog een paar keer bekijken, omdat je dingen soms weer dieper en andes kunt bekijken.

Zoals dat misbruik waar jullie over speculeren.. zelf had ik het zo nog niet bekeken.

Wel dat ik de moeder een vreemd type vond.. kon het nog niet helemaal plaatsen.

De manier van filmen vond ik juist mooi. Dat maakte het wat meelevender.

De scene tussen Natalie en mila.... top!

De meningen zijn erg verdeeld, over het algemeen krijgt hij hele goeie beoordelingen!

Maar de mensen die hem niets vinden, vinden het ook echt helemaal niets.

Ik vond hem in iedergeval erg goed! En het zal me niet verbazen dat deze film ( en helemaal hoe Natalie Portman in deze rol opging) een aantal awards in de wacht zal slepen.

idd heb ik The fountain nog niet gezien!:)

Gezien en was toch positief verrast door het acteerwerk en het verhaal. Maar wel erg langzaam allemaal en het is wachten op iets sensationeel door bepaalde scene's die erin verwerkt zijn. Helaas komt dat moment dus niet. Wel een paar momenten in de film die je even kippenvel geven. Het einde vond ik ook een beetje teleurstellend omdat je het te vroeg aan zag komen...

Leuk om te zien, maar meer niet... 2,5*

Het spijt me timbo, maar deze is niet echt te vergelijken met de dieptegang, subtiele manier van het verwerken van de personages en het complex verhaal van the Fountain...

Haha, ja... of zo zie je maar dat er overal gekken zijn...

Dit is een van de weinige films die ik nog geen beoordeling kan geven na het bekijken ervan.

Ben geloof ik een beetje in de war geraakt van die apart staaltje film....

Het eerste kwartier had ik zoiets van: wat doe ik hier?

Daarna begon het te komen en greep me het heen en weer geslinger al aardig aan.

Werd wel een beetje simpel van de losse cameravoering, die op veel momenten juist averechts werkte.

Wat een film! Wat een actrice, die Portman, wat een heerlijke eeuwige eikel, die Cassel!

Nee, eigenlijk helemaal geen film, maar een ervaring. En een zeldzame.

Bij het slot had ik een circuservaring; het is gebeurd en ik was erbij.

Gaat dat zien, gaat dat zien!!!!!!

Voor nu 4*, maar dat zal ik de toekomst wellicht/waarschijnlijk nog wel veranderen. Deze film zal ik nog een keer moeten bekijken, om hem nog beter mee te maken. Drie Aronofsky-films in mijn top 10 is misschien té veel (Requiem for a Dream & Pi), maar ik zie eigenlijk geen reden waarom dat niet uiteindelijk zal gaan veranderen. Black Swan is een ongelofelijke ervaring in zowel beeld, geluid, acteerprestaties als verhaal.

Prachtige ervaring. Men heeft er een nieuwe klassieke muziek en klassiek ballet-fan bij.

Hoe Aronofsky speelt met het visuele, het audio en het verhaalgedeelte is prachtig.

Zijn andere films staan klaar om bekeken te worden

Grapje zeker? Bombastisch en pure kitsch met bovendien een enorm pretentieus verhaal zijn wat mij betreft betere synoniemen voor The Fountain. But I Love It dus mij hoor je niet klagen. Snap werkelijk niet hoe iemand iets aan The Fountain subtiel kan vinden.

Zou het niet samen kunnen gaan.... er zijn genoeg parallelen te trekken tussen Nina en Tommy. (Ik zal maar verder niet uitweiden over ego, zelf en boven jezelf uitstijgen )

Heeft iemand die reclame op tv ook gezien van Black Swan. Kun je net zo goed niet meer gaan.

Zoals bij zoveel reclames - alhoewel deze dan waarschijnlijk nog een tikje erger is?

Reclames zijn duivels. Ik ontwijk ze als de pest.

Zoals bij zoveel reclames/trailers - alhoewel deze dan waarschijnlijk nog een tikje erger is?

Trailers zijn vaak duivels. Ik ontwijk ze als de pest, er zijn maar een schaars aantal trailers die ik bekijk, na genoeg inventarisatie of het al dan niet veel spoilert en uiteraard of de film me wel of niet boeit an sich.

Wat dacht je van al die praat programma's. Dankzij Paul en Witteman hoef ik 127 hours niet meer te zien...

Dankzij hen en dankzij het nieuws in 2003 .

Maar ff serieus, het lijkt wel alsof de ppl die Trailers in elkaar zetten de kunst van de Teaser niet meer beheersen. Best jammer.