Black Swan (2010)

Mwoa, het is maar hoe je de film interpreteert natuurlijk.. En ieder maakt er toch van wat ie zelf wil, voor mij is het een film die gaat over seksueel misbruik omdat ik vind dat alle details daar het bést bij aansluiten... Maar goed

Dias formuleert het scherp...(en zo te zien heeft hij daar een gehaaide neus voor) zijn opmerking pleit juist voor een eigen interpretatie. Maar zij die pleiten voor de misbruik- interpretatie hebben sterke argumenten. Ik zocht het zelf eerder in een ziekelijke jaloezie. Mijn volgende kijkbeurt zal via dvd gaan.... ik ben benieuwd.

Ik heb niets tegen de misbruikinterpretatie hoor.Er zijn argumenten voor en die houden zeker steek. Ik heb alleen het gevoel dat Aronofsky het toch niet in de eerst plaats daar over wou laten gaan.

Nemen we aan dat er daadwerkelijk misbruik in het spel is geweest, dan gaat het mij meer over de vraag waar Aronofsky het meest op gefocust heeft, waar hij het gewicht heeft gelegd. Dan denk ik nog steeds dat het in de eerste plaats gaat om een film over ballet - in het bijzonder over de moeilijke weg van de ster om te kunnen slagen in haar ambitie - waar ook nog eens seksueel misbruik als bezwarend element bijkomt.


De bewering dat dit een film is over seksueel misbruik die zich toevallig in het balletmilieu afspeelt, gaat me gewoon té ver.

Ik vind die moeder trouwens gewoon labiel, overbeschermend en obsessief gék. Geen wonder dat Nina ook niet al te sterk in haar balletschoentjes staat. Die moeder zit op het eind trouwens wel doodleuk in de zaal te schitteren van trots. (en ook de piste: "zij was oprecht bezorgd over de gezondheid van haar kind." blijft gewoon valabel). Dat is trouwens mijn interpretatie: bezorgd en begaan met haar kind, maar duidelijk té en volledig crazy in the coconut.

Maar het fijne van deze film is dat geen van de twee standpunten tot kwaliteitsverlies hoeft te leiden. De film blijft er even sterk door.

Pi meets The Shining meets ballet? Meets harde geluidseffecten en mensen die uit het niets opduiken (altijd eng), meets een vaagheid die groot genoeg is om je eigen draai aan het verhaal te geven - hoewel dat volgens mij helemaal niet nodig is: als 'gewoon' een film over ballet en prestatiedruk is deze film ook al prima geslaagd -, meets een goede Natalie Portman, meets mooi camerawerk. Kanttekening: zoals Reinbo in zijn recensie ook al aangaf, is de keuze voor handheld niet altijd een beste. De prachtige openingsscène illustreert eigenlijk al meteen hoe Aronofsky het had moeten doen: strak en gestileerd bij de Witte Zwaan, verstoord zodra de zwarte prins opduikt. Meets een hele hoop bombast op het einde: dat vond ik eigenlijk wel een beetje jammer. Goed, gezien het balletthema is het geen onverantwoorde keuze, maar de enorm aanwezige muziek gaat je op het eind best wel op de zenuwen werken en haalt ook veel van de engheid weg (spannend blijft het wel gelukkig). Over de climax van Portmans instorting - de scène waarin ze haar benen breekt - heb ik ook zo mijn twijfels: bij het eerste been was het nog goor, bij het tweede been kon ik een gniffel niet onderdrukken. Opnieuw jammer, want het maakt het moeilijker om het voorgaande nog heel erg serieus te nemen. Meets... onvoldane verwachtingen? Goede film hoor, dat Black Swan, maar het is niet het meesterwerk dat er van wordt gemaakt.

3,5*

Volledig mee eens. Niet alleen prestatiedruk, ook een gedrevenheid die op één ding is gefocust en je afsluit van de rest van de wereld. Kunis' optreden wijst daar op: zij wil Nina heel de tijd gewoon 'Get a lif!' toeschreeuwen, maar dat gaat natuurlijk zomaar niet.



Ik vond de muziek toch wel helemaal geïntegreerd in het verhaal; Sterker nog: bij mij is die muziek helemaal niet zo heel hard opgevallen. Die trad zeker niet op de voorgrond.
Tja, dat 2de been: het hoort natuurlijk bij de metamorphose. Ik snap wel wat je bedoelt, maar Aronofsky durft ver gaan en zal eerder overmoedig worden (en soms iets té ver gaan, zoals ik dat ervoer in 'The Fountain') maar beter zo dan dat hij zich zou inhouden denk ik maar.

De muziek is anders vrij nadrukkelijk aanwezig hoor, vooral juist tijdens de scènes waarin Portman helemaal doordraait en haar benen breken - wat inderdaad goed in de metamorfose past, maar de manier waarop het breken van dat tweede been in beeld werd gebracht, was een beetje... knullig? Niet helemaal het juiste woord, maar het kwam gewoon niet kloppend op me over. Juist die muziek maakte van de scène een bombastisch transformatie, niet een scène waarin er iemand gek wordt.

Een geweldige film! Ik heb de film in 1 ruk uitgekeken, en me geen moment verveeld. De film zat zo mooi in elkaar dat ik een paar keer toch emotioneel geworden ben, niet alleen omdat het soms zielig was, maar ook omdat de film zo mooi word gebracht. De muziek, de danspasje en de hele sfeer zijn 1 groot prachtig geheel.

De cast vind ik goed, eigenlijk draaide het voor mij alleen om Natalie Portman en Mila Kunis. Ze zijn waardige actrices en leven de film op. Alles in de puntjes goed uitgewerkt, en vond het personage van Portman erg aangenaam. Ze maakte voor mij een sterke indruk.

Het einde was natuurlijk meer dan een mooie afsluiter, het was prachtig! Kreeg kippenvel en ook de tranen kon ik niet meer binnenhouden.

Heb me meer vermaakt, en is zeker een dikke aanrader! Er is gewoon niet veel te vertellen over deze film dan dat het fantastisch is.

4,5*

Wow, psychologische thriller met vanaf het uur de vaart van een TGV.

Niet eens zo bijzonder verhaal, maar wel een erg meeslepend. Geweldig om die hersenspinsels van Nina proberen te doorgronden. Nooit verveeld, vanaf het begin tot het eind helemaal mee opgeslorpen. Vanaf de disco-scène komt er ook een geweldige vaart in de film. Bijna hallucinant met die draaiende beelden, de balletscènes, ..

Even indrukwekkend zijn de acteerprestaties. Natalie Portman zet hier haar beste rol ooit neer (die Oscar is gewoon logisch). Vincent Cassell speelde weer puik, hij kwam heel natuurlijk over als de nja, dansleraar met de eigen methodes om het beste uit z'n leerlingen te halen. Ook was het voor mij een aangename kennismaking met Mila Kunis na That 70s Show. Ik had haar nog nooit in een filmrol gezien (denk ik), maar dit beloofd. Echt een moordwijf, meer graag.

Darren Aronofsky ken ik al van Reqiuem of a Dream, die van mij een mooie 0,5* kreeg. Deze film echter kwam mij veel beter over. Veel interessanter.

Toch wel een 4,5*. Binnenkort nog eens zien, want dit is echt een zware film.

Een film die niet bracht wat ik ervan verwacht had en dan druk ik me eigenlijk nog zacht uit.

Op audiovisueel vlak vond ik het niet beter dan middelmaat, voor Aronofsky in principe een belediging. Natuurlijk worden de dansende ballerina’s meermaals mooi in beeld gebracht, maar ik miste dynamiek, een overdonderend decor, een prikkelend kleurenpallet, gedurfde camerastandpunten, … Met zo’n thema kan en moet daar meer uit te halen zijn. Hetzelfde geldt voor de obligate scène in de nachtclub die naar huidige normen weinig indruk maakt. Daarnaast bedacht ik me dat ik de film hoogstwaarschijnlijk mooier had gevonden in zwart-wit. Thematisch gezien zou het zelfs meer voor de hand gelegen hebben. Bovendien is de soundtrack me op enkele mooie pianocomposities na nauwelijks opgevallen, niet bepaald een slecht teken, maar ook niet bijster goed.

Middelmaat dus, maar een echte teleurstelling was de stereotiepe karakterisering van de personages (Porter, Kunis, Cassel) en de ongeloofwaardige metamorfose die Nina doormaakt. Bij momenten dreigt de film hierdoor zelfs stuurloos te worden. Misschien is surrealistisch een beter woord, al vind ik dat in dit geval een compliment dat Black Swan niet verdient.

Ook al heb ik me op zich toch wel vermaakt met deze film, ik kan op dit moment geen enkele reden bedenken om hem te (willen) herzien.

Sinds gisteravond ben ik fan van Darren Aronofsky. Na het zien van het goede The Wrestler en het meesterlijke The Fountain, ben ik ook erg onder de indruk geraakt van Black Swan. Van tevoren wist ik er eigenlijk niets vanaf, behalve dat Natalie Portman erin speelde. Volgens mijn vriendin was het niet echt een balletfilm, en daarmee ook voor mij geschikt. Dat laatste klopte dus, maar verder vond ik het balletgehalte aan de hoge kant.

Het verhaal klopt volledig. We volgen het karakter in haar strijd om de hoofdrol van de nieuwste productie van het lokale theater. Het interessante is dat de kijker grotendeels meegaat in de paranoia van de rol van Natalie Portman, wat het soms erg spannend maakt. Zij geeft letterlijk bloed, zweet en tranen in haar drang naar perfectie. Ze ontziet niemand die haar in de weg staat en dat levert een bijna geniaal dubbel zwanenmeer aan het eind op. Het thema kan niet tippen aan die van The Fountain (wat waarschijnlijk meer een kwestie van smaak is), maar wederom een ijzersterk verhaal van Darren Aronofsky.

Is ook zo. Ik vond het Black Swan ten goede komen dat het thema eenvoudiger is en meer gefocust, waar hij naar mijn gevoel in The Fountain een beetje zijn hand overspeelt en de pedalen een beetje verliest.

Hand overspelen? Het is maar net wat je erin ziet. Met zijn obsessieve The Fountain houdt Aronofsky een strak obscuur concept in handen dat hij naar mijn smaak perfect heeft afgerond. Met die parel van een parabel heeft hij kernachtig reflectief iets willen vertellen over de dood en (zelf)bewustzijn. Het wonder van Aronofsky is dat hij niet vluchtte in cynisme á là Tarantino of de gelaagde ironie van David Lynch. Ik hou erg van genoemde regisseurs maar Aronofsky aanpak is bewonderenswaardig anders. The Wrestler is veel losser, de hoofrolspeler kon zijn gang gaan...(wat bewijst dat Darren geen extreme contrôle-lfreak is). Met de Black Swan is hij weer eigen en doelgericht.

@ NarcissusBladsp.

Dat Aronofsky bewonderenswaardig is, ben ik absoluut met je eens.

Sorry mensen, maar nu even off topic, want vooral over The Fountain:

ik vond het ook een superboeiend thema: hoe gaan we om met onze eigen sterfelijkheid en moeten we dat aanvaarden of is het gerechtvaardigd te streven naar onsterfelijkheid? (of zoiets)

Voor mij was het alleen niet allemaal even helder en gebald en ik bleef ook met wat vragen zitten. Ik had zelfs het gevoel dat er wat onvolmaaktheden in het script zaten, maar dat zal dan waarschijnlijk eerder aan mij liggen dan aan A.

Erg sterke film, het begint misschien ietwat langzaam. Maar de spanning wordt zo wel goed opgebouwd om het verval van Nina goed in beeld te brengen en hoe ze uiteindelijk zo para wordt.
Wat hier goed bij helpt is de dichte cameravoering die Portman wel erg dicht volgt.

Ook erg mooi om de symboliek te zien van de 'strijd' die er tussen Nina en Lily heerst en dat gaat zo ver dat Nina Lily zo een beetje overal ziet en zelfs in haar hoofd vermoord.

Het einde heeft overigens wel iets weg van The Wrestler.

Al met al een erg sterke film: 4,5 sterren.

Dacht een super spannende thriller te zien te krijgen, vond het een vreemde film, vreemd verhaal, vreemde horror achtige gebeurtenissen.
Kon het soms niet meer helemaal volgen, mijn man zat ook al van "nou jij hebt wel een super film uitgezoch hoor, wat een onzin".
Wel ontzettend goed geacteerd door Portman, al ergerde ik me dood aan haar onzekere afwachtende, angstige, paranoide en vreemdegedrag, maar ja als het zo´n reactie los weet te maken, doed ze het goed lijkt me.
Die moeder vond ik heel erg creepy
Weet eigenlijk niet goed wat ik nou van deze film moet vinden, aan de enen kant vond ik het een spannend en beklemmend sfeertje, en aan de andere kant dacht ik steeds huh wat is hier nou de bedoeling van en wat is de achterliggende gedachte achter deze scene geweest, zat dus niet echt in het verhaal.
Snap wel dat ze af moest rekenen met zichzelf en haar angsten, maar vond het toch wel een enorm gestoord wijf! denk dat dit eerder een horror achtige clasificatie verdient en dat is helemaal mijn genre niet.
vooruit voor de goede psychologische aspecten en de acteer prestaties 2,5 *

De film kon me niet blijven vast houden , misschien had ik er teveel van verwacht maar persoonlijk was hij voor mij te langdradig en konden bepaalde scene's de climax helaas niet blijven vast houden .

het stuk waarin de zwarte zwaan aan bod kwam was heel sterk en prachtig.

Veel mensen hebben niet echt door waar het film overgaat. Wil je het film snappen kun je naar mijn mening het beste eerst even een research, betreft namen, karakters, thema, verhaallijn Zwanenmeer.

Dan pas heb je het echt door wat de regisseur duidelijk probeert te maken..

De film mfreak de film

Heb de film vorige week donderdag voor de 2de keer bekeken, maar dit keer met een hele groep mensen en vrienden en het blijft gewoon een prachtige film. Ik had wel minder emotioneel, en het was allemaal wat saaier en vlakker dan eerst maar nog steeds erg mooi en vermakelijk. Sommige mensen snapte de film niet, iemand snapte de eerste seconde al niet toen Portman in haar droom aan het dansen was. Dat is wel echt heel erg hoor.

Ik bekijk de film op mijn eigen manier, en ik beleef de film ook op mijn eigen manier. Waarschijnlijk zit er een hele andere boodschap in de film maar ik denk dat ik weet hoe het allemaal zat. Dan word de film alleen nog maar mooier en mooier. Dan ga je er echt over nadenken, en weet je wat ze meemaakt. Toch vraag ik me af of ze nou echt doodgaat op het einde? In het balletstuk van het Zwanenmeer was het de bedoeling dat de Witte Zwaan op het einde zelfmoord pleegt, maar doet ze dat dan ook bij haarzelf (perongeluk)?

Je weet ook niet zo goed wat je ermee aan moet. Nina is een erg kwetsbaar en lief meisje dat niemand iets kwaads aan doet, maar ze heeft ook zo haar felle kanten (de Zwarte Zwaan) waardoor ze opeens veranderd in een meisje met zelfvertrouwen, maar langzaam komt haar oude karakter weer terug (de Witte Zwaan). Tenminste zo zie ik het . Ik denk dat je de film op verschillende manieren kan bekijken, en ook kan beleven. Op het begin dacht ik ook waar heeft ze last van? Wat mankeert eraan haar? Waarom is haar moeder zo bezorgd en waarom woont ze nog steeds thuis? Maar op den duur begin je het wel te begrijpen, ze ziet vreemde dingen en loopt verwondingen op (wat ze zelf veroorzaakt) oftewel haar andere ik veroorzaakt. Want die wil naar buiten treden. Wat dus ook op het einde gebeurt in het balletstuk, waardoor ze opeens heel goed de Zwarte Zwaan kan dansen terwijl ze alleen maar de mooie lieve Witte Zwaan kon dansen zoals ze zelf ook was. Ze kon nog niet goed voor haar eigen zorgen, en was dus ook een gevaar voor haarzelf en de mensen in haar omgeving, en haar moeder is daarom ook soms zo akelig irritant bezorgd en bemoeizuchtig.

En het einde tja, super mooi. Kreeg overal kippenvel, en heel mijn gezicht was nat geworden van mijn tranen (de eerste keer). De 2de keer was dus minder heftig, misschien omdat er een hele groep mensen bij waren die ik ook niet allemaal kende maar je kan dan ook minder op de film concentreren als het een film is met dramatische gebeurtenissen. Je kan ook je emoties niet allemaal laten vallen, natuurlijk omdat je het al allemaal kent. Zou de film dit jaar nog wel een keer kunnen bekijken, maar nu even niet. Ik ben even klaar met Black Swan maar mijn cijfer blijft gewoon staan .

4,5*

Het helpt altijd wel als je wat culturele bagage hebt met betrekking tot het onderwerp, maar los daarvan ben ik van de naïeve strekking dat een film ook gewoon op zichzelf moet kunnen staan.

Dat is hier gelukkig wel het geval.

Zeker, maar ik denk dat je met die culturele bagage meer van een film als deze kan genieten.

dit was een hele aparte film met goed acteer werk aparte camera werk en hele goeie muziek

ik heb me er heel erg bij vermaakt maar ik denk niet dat iedereen dit een goede film vind je houd ervan of je houd er niet van voor mij was dit een van de betere films van 2010

5*

Mooie film, je wordt meegezogen in de psyche van de hoofdpersoon.

Jammer dat het eind voorspelbaar en onorgineel. Daarom een 3.5

Einde voorspelbaar? Ik zag 'm niet aankomen. Of ligt dat aan mij?

Ik zag em wel aankomen maar zo eindigt het Zwanenmeer ook dus is het wel een perfect einde.

Voorspelbaar kan ik ergens wel inkomen, maar onorigineel is je reinste onzin.

Een vergaande identificatie van een acteur met het personage dat deze dient te spelen. Dat verhaal is in literatuur en films in verschillende variaties wel eens eerder verteld, maar dat hoeft de pret niet te drukken. Het blijft een mooie kapstok om allerlei aspecten van de menselijke conditie aan op te hangen.

Hier gaat het dus om Het Zwanenmeer, en het interessante hierbij is dat de tegenpolen in het verhaal van dit ballet, de Witte èn de Zwarte Zwaan, door één en dezelfde persoon dienen te worden vertolkt (in deze film althans). Dus de spanning zit niet alleen tussen de 'persoon' en het 'personage', maar bevindt zich ook in die twee afzonderlijk. Dat biedt mogelijkheden, zou je zeggen, om het vat vol tegenstrijdigheden dat de mens nu eenmaal is, en de tegenstellingen waar hij/zij mee worstelt, eens lekker driedubbelovergehaald voor het voetlicht te brengen, in de vorm van een spiegelbeeldige voorstelling van 'verhaal' en 'werkelijkheid'.

Kennelijk was alleen dat laatste de bedoeling van Aronofski, want verder dan die 'letterlijkheid' gaat het toch niet. De schets van het balletwereldje, de pushende en tegelijkertijd verstikkende moeder, de rivaliteit, de dubbele identificatie van seksualiteit met bevrijding en gevaar: het is allemaal wat clichématig. De tegenstelling in het hoofdpersonage is (en blijft) grofweg op het niveau Timide Tuthola / Ordinaire Lellebel, en die afstand is te groot - en als conflict te oppervlakkig - om echt voor spanning en verwarring te zorgen. Het gebruik van kunstgrepen als waanvoorstellingen, en suggesties en beelden van fysieke transformatie, werken wat mij betreft alleen als hulpmiddelen ter ondersteuning; nu blijven dat soort dingen teveel in de lucht hangen als zuivere projectie, respectievelijk als tekens die voor zichzelf moeten spreken, niet als metaforen die naar iets anders verwijzen. Daarmee wordt het een beetje effectbejag, en dat geldt zeker ook voor het visuele 'boe!' roepen, dat herhaaldelijk in de film plaatsvindt.

Ongetwijfeld kun je het verhaal en de afloop van de film zien als een overwinning, in die zin dat Nina met haar innerlijke worsteling het verhaal van Het Zwanenmeer 'perfect' uitbeeldt. En dat zij daar juist met haar verknipte persoonlijkheid eh.. geknipt voor is. Maar eerlijk gezegd ben ik er niet kapot van.

Mooie recensie, Ferdydurke!

Het is in die zin onorgineel omdat ik een soortgelijke 'twist' in verschillende films in verschillende vormen voorbij heb zien komen. Het is wel een passend eind,

Appels met peren..