Le Mari de la Coiffeuse (1990)

Ben een fan van Jean Rochefort en ook nu is deze franse allrounder op zijn best in deze tedere, romantische, charmante en ondeugende film.

Eenvoudig, maar origineel verhaal, vol liefde en geloof in elkaar.

Zinnenprikkelend in beeld gebracht verhaal over een verstikkende liefde en de miscommunicatie die er tussen twee mensen kan ontstaan. Plaats van handeling is een idyllische kapperszaak waarin de klanten, met hun eigen relatieproblemen en overpeinzingen, het symbool worden van de scheuring die er tussen de geliefden zal ontstaan. De fijne zwoele sfeer wordt extra dik benadrukt door het kitscherige kleurgebruik in de shots. Jean Rochefort is een aimabele man die de kijker meeneemt in het verlangen dat hij koestert naar de begeerlijke Anna Galiena. Ik merk dat ik het soms iets te heet begon te krijgen onder zoveel hijgerige shots van haar voluptueuze verschijning. Niet dat het vunzig of ordinair wordt, want het blijft allemaal binnen de grenzen van het betamelijke. De film doet in de verte wat denken aan de jeugdherinnering die Fellini ooit met Amarcord maakte. Het kan haast niet anders of de schitterende opening, waarin de jonge Antoine zich vergaapt aan de boezem van een dikke madam, is een ode aan de beruchte banketbakkers-scene uit die film.

Af en toe erg grappig, af en toe erg romantisch. En beslist een erg aparte film. Mooie sfeer. Met een mooie Anna Galiena en een goeie Jean Rochefort.

Maar ook wel ietwat een rare film die nergens over lijkt te gaan. Je kan er een boodschap in vinden. Kan ook niet.

Simpele, maar niettemin aantrekkelijke en sfeerrijke film over de realisering van een jeugdobsessie op late leeftijd. Er gebeurt niet zo veel, maar wat er gebeurt is boeiend en vaak verrassend genoeg om te blijven kijken. Ondanks het ietwat mistroostige einde laten de zonnige karakters van de twee hoofdrolspelers je met een goed gevoel achter.

Het enige wat Antoine, de echtgenoot in dit verhaal, ooit heeft willen doen, is ongeremd dansen in de zon. Zijn lichaam veranderd maar hijzelf is een tijdloos mankind met heldere blauwe ogen. Een schepsel van bijna mystieke sensualiteit. Hij bestaat alleen als hij voelt, ruikt of streelt en dit wil hij exclusief doen op zijn droomobject: een kapper. We kunnen deze monomanie mogelijk Freudiaans in zijn kindertijd wortelen, maar mijn impressie is dat zijn manier van leven niet gedomineerd is door dwangmatigheid, maar door keuze. Hij weet dat er zwarte dingen bestaan zoals anuspijn, geweld en drugsoverdosis, maar zijn vader heeft hem vroeger gezegd dat als je iets wilt, dan moet je ervoor gaan, en hij heeft dit met bravoure vertaald naar een idealistische aanbidding van het verlangen. Als zijn menselijke handen de zee niet tegen kunnen te lijken houden, gebruikt hij een graafmachine.

De ontvanger en object van al dit verlangen is Mathilde. Ik heb dit moeten opzoeken naderhand, want de naam van de kapper in kwestie is in het verhaal irrelevant en ik twijfel of die sowieso wel genoemd is. In ieder geval is Mathilde beeldschoon, misschien wat bleker en ongezonder dan Antoine, maar dit geeft haar een subtiel droevige kwaliteit. Bij hun eerste ontmoeting lijkt ze wat terughoudender en afstandelijker, maar het blijkt algauw dat zij even kinderlijk impulsief is. Ze geeft zich ook compleet over aan hun pastelkleurige, zonovergoten leven in een quasi-aquarium waar het vanzelfsprekend altijd zomer is. Krijswoordpuzzels en glamourmagazines vullen de tijd tussen het knippen. De knipbeurten zijn preludes tot sensuele spelletjes en klanten turen door het raam of schieten sporadisch naar binnen om ongevraagd voyeur te zijn.

Maar Mathilde is niet even glorieus onbewust van de tijd als haar man; haar onheilspellende vooruitblik van verdwijnend verlangen lijkt gematerialiseerd in de millimeters van de coupe van monsieur. Zij bekijkt alle tekenen van ouderdom met argusogen, behoudt geen foto’s van haar kindertijd en heeft ogenschijnlijk geen enkele connectie met het verleden.

Deze non-interesse in haar achtergrond en de claustrofobische levenswijze van het stel is dan ook hetgeen wat de film limiteert. We kunnen gezien de insteek van het verhaal geen andere personages leren kennen en ook niet duiken in afwijkende paden van ruimte of tijd. Alleen een deel van de kinderjaren van Antoine, wat meteen ook het meest interessante gedeelte is, wordt ten toneel gebracht. Dit is op zich zonde, maar waarschijnlijk wel noodzakelijk. Wat persoonlijk verder afbreuk doet is dat de relatie en passie van het echtpaar te moeilijk te vatten of begrijpen is voor mij, mogelijk door de cultuurclash tussen een Franse film en een Nederlandse jongen. Daarom riepen de lichte look en humoristische toon van de film minder warme gevoelens op dan, neem ik aan bedoeld, en heb ik vooral genoten op een intellectuele manier.

Een wat oudere man zet zijn zinnen op een jonge kapster. Hij jaagt daarmee de droom van zijn kinderjaren achterna. Ze vinden elkaar, maar het lijkt wel een relatie van hier en nu. Antoine herinnert zich zijn jeugdjaren en heeft altijd liggen dromen over de toekomst. Mathilde kijkt niet terug naar dat verleden en ze heeft ook niet die mooie dromen over de toekomst. Het leven is hier en nu. En wat is het leven zonder dromen...?

Het leeftijdsverschil tussen de twee personages is toch wat wennen. De acteurs zijn 36 jaar en 60 jaar, toch een groot verschil. Maar het werkt nog wel en het eindresultaat is een zwoele dromerige film geworden. Een mooi sprookje, ook al wordt het nooit echt groots.