Sucker Punch (2011)

Dit zijn woorden waar ik nu eens iets mee kan

^Dus Snyder kan niet zonder bruut geweld en een dosis shock value? Zit daar de ziel van zijn films? Het contrast tussen schoonheid en 'gore'?

Hij probeert steeds erg cool te doen, dus qua geweld (en in mindere mate shock) mag je toch verwachten dat hij z'n best doet.

Het kwam over op mij als 'geforceerd cool'.

Vreemd, de ironische toon en semi parodie op zijn overige werk is toch overduidelijk.

Waar zie jij de parodie op zijn overige werk want dat heb ik gemist? Wellicht omdat ik geen die-hard fan ben van de heer Snyder.

De overdrevenheid van 300 kun je wel als een soort parodie zien en niet echt als een beeld wat vroeger echt zo was.

In watchmen zie ik het niet en die film met die uilen lijkt mij ook geen parodie.

Je kan het dan ook bekijken als 'fantasy' of zelfs als iets dat op een andere planeet afspeelt.

300 is gebaseerd op een comic van Frank Miller, de bedenker van Sin City. Watchmen is ook een comicverfilming en de uilenfilm gebaseerd op een reeks boeken. Snyder had zich derhalve te houden aan het bronmateriaal. Sucker Punch daarentegen is naar ik begrijp zijn eigen bedenksel.

Zoals de slow-mo's. Met de aardappelen parodieert hij zijn eigen obsessie voor dit handelsmerk, het enorm hoge nerd gehalte, ook in de vorm van het verhaal, en de overdaad merk je zowel een serieuze als een erg ironische toon. En nadat je de film hebt gezien, en realiseert wat je allemaal gezien hebt, kan je concluderen dat dit zowel een film is met een serieuze als ironische input. Ook zo veel geeky lore heeft ie erin gestopt.

Ik moet wel zeggen dat ik Snyder's hulp ook nodig had om dat in te zien. Bij herziening viel het kwartje toen wel. Hij zelf zei dit erover:

In some ways it’s a parody of my style. I’ve done my style so much that I almost did it in this movie. Doing it in this movie, in this context, with girls in these outfits and everything like that, you have to know that there is a very fine line, for me, between parody and taking the scene seriously. It is super-micro thin… The movie snakes across that line the entire time. I’m a goofy dork, but when it comes to making movies I’m pretty serious, and it would be impossible for me to make this movie without me being self aware, and slightly ironic. If you imagine this movie completely seriously, I don’t know…

Wat Snyder daar zegt, die zelfbewustheid, dat zit toch in al zijn films? Ik zou geen fan zijn als dat niet zo was.

Uiteraard, maar bij deze film schijnen veel criticasters het nogal serieus te nemen.

Why I love SP

De kerel die dit geschreven heeft begrijpt dat Snyder eigenlijk Heavy Metal (Metal Hurlant) is. Prachtig! All is not lost.

And that's for leaking those pictures

Sorry maar ik irriteerde me mateloos aan deze film! Waaar gaat het in godsnaam over? En waarom mist deze film zoveel? Bijvoorbeeld: Baby Doll komt in een gekkentehuis voor meisjes terecht, maar niemand is gek, alleen maar bloed mooi! En zijn er nog mee dingen.

De graphics waren geweldig, en het idee is leuk. Maar de uitwerking was uitermate teleurstellend. Waar Snyder met 300 een perfecte film wist te maken, weet ie met Sucker Punch een matige verhaaltje neer te zetten. Alsnog geef ik deze film 3 sterren omdat ie wel vermakelijk was, irritaties kwamen na de film, en de graphics gewoon weer prachtig waren.

Volgende keer weer een boekje verfilm Zack, je eigen verhalen zijn mwa!

*3

Zegt hij nou niet gewoon dat hij zich ervan bewust is dat hij veel slow motion gebruikt en dat hij juist daarom nog meer slow motion inzet? Ik had liever gezien dat hij bewees de film niet compleet serieus te nemen door de film wat humor of op zijn minst wat meer luchtigheid mee te geven. De zwaarmoedigheid van het eindresultaat wekt toch meer de indruk dat Snyder dacht dat Sucker Punch bittere ernst was.



Deze recensie legt vooral vreemde associatisch (2001: A Space Odyssey? Echt?) en komt met een bizar argument dat de actiescènes vooral emoties uitbeelden. "Welke emoties hij erin ziet is mij echter totaal onduidelijk. Ik dans voor een kok zodat mijn vriendinnen een mes kunnen stelen. Wat is mijn emotie daarbij? Ik voel me alsof ik een horde robots bevecht op een sneltrein met een bom erop die binnen korte tijd een futuristische stad zal opblazen." Is het dan echt zo vreemd dat ik het als kijker niet voel. De musicalscènes uit Chicago, hou ervan of niet, zijn dromen met toch een veel directere link naar wat er in het verhaal gebeurt.

Ik heb er weinig op tegen dat mensen dit waarderen als een visuele trip, maar over de inhoud moet ik het eerste overtuigende argument nog horen.

Deze afgelopen woensdag gaan zien.

Gemengde gevoelens bij deze film:
de actiescene's waren geweldig gemaakt en het zag er allemaal erg duur uit,
echter het verhaaltje er om heen was regelmatig tenenkrommend slecht.

Film begint sterk, terwijl ik die scene op de computer niet bijzonder vond, zoveelste bewijs dat je iig dit soort films niet op de computer dient te bekijken.

De film zelf is op zin minst typisch, zo niet erg vreemd te noemen.
Ik vond sowieso de coole, vlotte actiescene's niet echt passen bij de rest van de film, wat nog al naargeestig en depressieopwekkend was.

Er werd behoorlijk matig geacteerd, dat zou voor een actiespektakel niet hoeven uit te maken, als niet Snyder er voor koos tussen de actiescene's op de serieuze toer te gaan.
Zeker na de laatste actiescene was het genant slecht.

Misschien was Carla Gugino met haar fake Oost-Europees accent wel het allerbelabberst van allemaal (wat op zich al een prestatie is),
wat de vijf meiden betreft, die waren vooral erg lekker en met zware wapens in de knuistjes zeer sexy. Oef!

De actiescene's hadden voor mij wel nog meer en langer gemogen, het was spectaculair in beeld gebracht, maar er was wel een probleem:

het werd nooit echt spannend. Alles ging veel en veel te gemakkelijk, zonder kleerscheuren kwamen ze overal doorheen.
En dan plots in de laatste actiescene op de trein lijkt Snyder zich dit ook te realiseren en krijg je uit het niets dat iemand zich gaat opofferen, terwijl gezien het verloop tot dan toe van de andere scene's, ze heus nog wel had kunnen ontsnappen (iemand had een touw uit de heli kunnen gooien, ik noem maar wat...).

Wat ik niet snapte:
mensen worden in droom (want bordeelscene's waren niet echt) doodgeschoten, maar zijn dan kennelijk in het echt ook dood en hoofdpersonnage helpt in droom een van de zusjes ontsnappen en die is dan in werkelijkheid ook ontsnapt en komt dan ook nog jongetje uit Duitse loopgraven tegen. Huh? Is hij ook ontsnapt? Behalve in die droom zijn we hem dan ergens anders ook nog tegen gekomen? Of gewoon een geintje van Snyder?

Het blijft zonde dat Snyder niet gewoon een coole actiefilm heeft willen maken, maar in plaats daarvan met deze peperdure, zeer fragmentarische en gestoorde halve mislukking is aan komen zetten.
Laten we wel wezen: je moet toch wel compleet van de pot gerukt zijn (sommigen zullen beweren: geniaal) om een verhaal als dit te verzinnen en studiobazen zijn een stel idioten om hier groen licht aan te geven.

Op Sweet Dreams na vond ik trouwens de muziekkeuze vrij matig en in Antwerpen stond het geluid der mate hard dat het soms letterlijk zeer deed aan onze oren.

Een lichtpuntje:
tot nu toe vielen bij mij alle Snyderfilms aanvankelijk tegen en per kijkbeurt worden ze beter, dus er is ook voor deze Sucker Punch nog hoop!

Voor nu vanwege het actiespektakel, de mooie beelden en de leuke meiden:
een magere zeven, ofwel 3,5 ster.

Als iemand zegt dat de beelden van 2001: A Space Odyssey bij hem bepaalde emoties teweegbrengen dan ga ik dat niet in twijfel trekken of "bizar" vinden. Welke emoties dat precies zijn speelt eigenlijk niet zo een rol. Misschien veroorzaakt de specifieke presentatie van Snyder een bepaalde chemische reactie in de hersenen waarvan de oorsprong moeilijk valt te achterhalen. De persoon in kwestie weet wel dat hij in vervoering of extase wordt gebracht. Dat is het mooie van kunst. De werking ervan kan en hoeft niet altijd rationeel te worden aangeduid.

Wat als de inhoud van ondergeschikt belang is? Wat is per slot van rekening de inhoud van muziek? Misschien dat het kijken naar de hierboven genoemde films net zoiets is als luisteren naar een stuk muziek. Misschien betreft het hier vooral 'zintuigelijke cinema' en is het gewoon een kwestie van 'een progressie van indrukken' te ondergaan.

Vanaf het moment dat er teksten aan te pas komen is die zeer concreet. Je kan Sucker Punch moeilijk puur zintuigelijke cinema noemen, dan negeer je gewoon meer dan een vol uur aan film.

Je begrijpt me verkeerd. Ik heb niets tegen al die dingen (en zeker niet tegen 2001, die ik vijf sterren geef en die ook veel bij me los maakt). Het gaat mij erom dat de door jouw aangehaalde recensie juist probeert meer te maken van Sucker Punch dan zintuiglijke cinema. hij probeert de inhoud ervan te verdedigen en ik vind dat hij daarin niet slaagt.

Machtig goe film schone vrouwen,weapons en actie meer moet ik niet hebben.

Daar zit hem ook de grap. Het is eigenlijk meer een bordeel dan een gekkenhuis. In de logica van Sucker Punch vond ik dat nog wel een geestig uitgangspunt.

Ja als je het zo bekijkt, zit er inderdaad wel humor in.

Nou, nou, dat gemiddelde is wel erugggggg gedaald

en terecht, toch naar de meeste maatstaven een zwakke film.

Wat een enrom slechte film. Als dit met opzet gedaan was, dan maakt het deze film NOG erger. Hoe kunje nu zoveel geld uitgeven om met opzet een irriterende film te maken?
Net voor we naar de film gingen, was een vriend van me bezig over The Room. Volgens hem een film die overdreven slecht en irriterend was, maar dan toch een hit is geworden omdat hij ZO SLECHT was. Ik kon het mijniet voorstellen.
Jammer genoeg nu wel, behalve dat deze film voor mij zeker geen hit is.
Het is eerder een film waar 13 jarige meisjes naar zullen opkijken, om een stoere manga droomvrouw te worden met niks van brains en die weent bij het allerminste.
Ik had niks verwacht van deze film voor ik ging , maar toch heeft de film mij zo erg teleursgesteld.

In het kort:
Zoveel actie, maar toch geen spanning. Zo sexy gekleed, maar toch niet aantrekkelijk (eerder irritant, ik zou ze al na een half uur allemaal al doodgeschoten hebben). Bovenal , he-le-maal geen verhaal.

Dat is het mooie aan Snyder. Het is alsof zijn cinema meer gericht is naar de filmfan die het al gehad heeft met zaken zoals 'het verhaaltje'. Zeg nu zelf, op den duur heb je toch elk verhaaltje gehoord. We zijn toch geen kinderen meer?

In Imax gekeken, het was erg prachtig deze film. Vanaf het begin tot het einde heeft deze film mij kunnen boeien. Vooral de acties (heel onrealistisch) tussen door konden mij zeer boeien.

Ik wilde alleen heel graag weten hoe ze nou danste.. Dat is een klein minpuntje! Verder, prachtig einde.

Verhalen raken niet ''op''. Er is nog zoveel niet verteld. En zodra we een punt van verzadiging lijken te bereiken is de wereld alweer zoveel veranderd dat er ruimte is voor nieuwe verhalen.

Nou dat was een partij niet boeiende cinema.

Hier kan ik gewoon vrij weinig mee. Het meest mislukte is nog wel de muziek die eigenlijk veelal misplaatst is en ontzettend slecht uitgekozen.

De actie scenes waren nog wel ok maar ik werd er 100% niet in opgezogen en het is ook een tamme bedoeling. Het is wel duidelijk dat er geen bloed in mocht vloeien. Slow-motion kan wel erg tof zijn maar daar moet zeker geen overkill van zijn en het was in veel gevallen ook onnodig.

Het verhaal zelf is niet boeiend maar in het geval wanneer Baby Doll, de hoofdpersoon tijdens haar dansjes naar een fantasie wereld gaat, maar je haar liever ziet dansen dan die flauwe actie scenes te kijken dan is de film niet geslaagd.

Emotioneel was ik er ook totaal niet bij en na een half uur wou ik dat het allemaal zo snel mogelijk afgelopen was. Enigste pluspunt is Baby Doll zelf, wat een prachtige ogen had die meid.

Ik denk dat de goede tijden van Snyder met Dawn of the Dead en 300 voorbij zijn.

1