Secuestrados (2010)

Vivas windt er geen doekjes om met z'n debuut.. hard en zonder moraal, en weet zich daarom goed te onderscheiden van de talloze andere home invasion films. Het is niet overgoten met geweld maar zodra het losbarst is het meteen in-your-face. Lekker Europees dus en vooral
Irreversible: de verkrachting en het hoofd dat digitaal tot pulp wordt geslagen. Dat laatste is wel érg nagedaan... en dat er iets ging gebeuren met dat beeldje voelde je aankomen.

Ook het camerawerk heeft iets weg van Irreversible. Lang niet zó mindblowing, maar ook Secuestrados heeft minutenlange takes waarin personen op de voet gevolgd worden. Knap gedaan met al die hectiek eromheen, prettig om te zien en het geeft een benauwd gevoel, zelfs buitenshuis.
Al had de vader op een bepaald moment de dader plat kunnen rijden met z'n dikke Volvo.

Echt impact heeft het allemaal niet maar het is dan ook geen dramafilm. De personages zijn wel prima, wanhopige slachtoffers tegenover daders die er niet overdreven schurkerig uit zien. Alleen dochter Isa begint op de zenuwen te werken (al heeft ze alle reden tot hysterie). Erg druk.

De toevoeging van de bewaker is teveel van het goede. Daar stapt de film dan toch in de val van 'onlogica' en het laten opdraven van derden was ook niet nodig geweest. Waar het wel in slaagt is dat de aandacht geen moment verslapt, best knap gezien de standaardformule en het simpele plot. Strak filmpje.

Gemengde gevoelens over dit debuut.

Het is de zoveelste home invasion film de laatste tijd. Deed me qua pinnen en groepje dat thuis wacht overigens nog het meest denk aan Mothers Day die ik onlangs zag. Maar inderdaad dan met een Europese smaak. Niet echt erg, het is een horror sub-genre geworden net als de slasher. Toch gaat het niet helemaal goed hier.

Zo zijn de bedoelingen goed van Vivas. Veel one takes. Best lastige ook nog. Maar het werkte niet echt. Het was wat te doorzichtig voor mij. Neem het shot van de ene crimineel die gaat zitten snacken tussen de twee slachtoffers. Je voelt te duidelijk dat we ons hierbij ongemakkelijk moeten voelen. Maar dat doet het niet omdat het te doorzichtig is. Zo heeft de film meer van dat soort momenten. De karakters doen daarnaast ook nog wel eens erg storend domme dingen. Altijd een lastig punt binnen dit soort films. Maar er zijn voorbeelden van films die het redelijk weten te vermijden. Cherry Tree Lane is er een die in me opkomt. Hier kwam het niet uit het raam kunnen klimmen en kennelijke een raam niet open krijgen nogal stompzinnig over. Schreeuwen van de dochter was sowieso nogal storend. Een toneelschool dingetje volgens mij, denken dat iemand de hele tijd schreeuwt in dit soort situaties.

Maar goed. De film heeft een sterk einde. En toch een paar knappe shots. Die niet geheel onopgemerkt kunnen blijven en er zullen wel wat horror liefhebbers hier rondlopen die meer door de vingers kunnen zien.

Nipt 2.5 sterren. Met iets minder irritaties en iets minder doorzichtige scenes had het makkelijk een ster hoger kunnen halen. Ik schrijf Vivas nog niet af. Misschien omdat hij ook wel een erg groot liefhebber is zo te zien van Gaspar Noe. Hoewel hij daar ook weer mee moet uitkijken.

Best redelijke home invasion film met een paar harde scenes de dochter in deze film vond ik echt vreselijk , huilen huilen en nog meer huilen als het een man zou zijn zou je zeggen wat een watje. Ok ze maakt een hoop mee maar dat geldt ook voor de moeder die zich een stuk kraniger verweerde.

Behoorlijk laffe meuk, afgezien van het einde.

Ik had een soort home invasion verhaaltje verwacht zoals een House on the Edge of the Park met veel gruwelijkheden maar het blijft bij een flinke gezichtswond en wat klapjes. Het lijkt wel alsof Vivas niet echt een keus durfde te maken, want hoewel er een verkrachting in zit, is het allemaal erg vriendelijk en de kleertjes blijven netjes aan.

Bovendien zijn de drie criminelen helemaal niet interessant, in tegenstelling tot een David Hess die menig meisje zeker angst in zal boezemen. Dieptepunt was de dochter die echt gruwelijk irritant was met haar hysterische gedrag. Film is nauwelijks spannend, ik zit er niet op te wachten om minutenlang te kijken naar iemand die bij een ATM staat. De verschillende splitscreens hadden ook geen enkele meerwaarde.

Het laatste kwartier is wel goed, maar dan is het eigenlijk al te laat. Vrij saaie en brave film die al vele malen beter is uitgevoerd door anderen.

Best spannende maar uiteindelijk vrij onzinnige thriller, met een karig plot en nogal bordkartonnen personages. Technisch vaardig in elkaar gezet, met mooie lange takes en een bijzonder gebruik van splitscreen in de finale, maar na afloop kon ik er toch niet zoveel mee. Mede door de naargeestige en zeer grimmige climax laat de film een wat nare smaak achter.

Oké, maar onderscheid zich niet genoeg.

Deze is inderdaad wat directer en harder dan Trespass, maar Vivas laat het een beetje liggen door er verder niet zoveel mee te doen. De film doet vooral denken aan het hoop invloeden (Funny Games, Irréversible en uiteraard talloze andere home invasion films).

Gelukkig dat het op het einde nog een beetje losbarst (leuk met de splitscreen en het echte einde mag er ook wel zijn. De aanloop is echter wat flauwtjes en ook iets te bekend terrein. Uiteindelijk zit je toch steeds opgescheept met panische personages die hun eigen graf graven.

Niet verkeerd als tussendoortje, maar had eigenlijk wel wat beter moeten zijn.

3.0*

Redelijk stereotiepe thriller over een doordeweeks gezinnetje dat in hun nieuwe huis belaagd wordt door een stelletje criminelen. In essentie biedt Secuestrados weinig vernieuwends vergeleken met films als The Strangers of Mother's Day, behoudens hier en daar een visuele gekkigheid zoals een geslaagde splitscreen. Wel bevatten de beelden gelukkig de rauwheid en hardheid van bijvoorbeeld Funny Games, of de moeder der home-invasion films: House on the Edge of the Park. Al kan het altijd nog dat tikkeltje meer, want de slechterikken missen namelijk elke vorm van charisma waardoor de onderhuidse spanning op een laag pitje staat. Een bijkomende stoorzender zijn de nogal domme handelingen van de personages die weliswaar gerechtvaardigd worden door hun paniek. Toegegeven, er zijn leukere dingen dan in je eigen huis verkracht en afgeranseld worden door gemaskerde mannen (bowlen bijvoorbeeld). Zelf aan een chronische verstopte neus lijdende mag ik er niet aan denken om ooit gekneveld te worden met plakband over mijn mond.

Redelijke film, het is vrij standaard allemaal.

Afgezien van de splitscreen en het harde einde.

Trouwens leuke Irréversible scène.

3,0 Sterren.

Redelijk, al hoopte ik op wat meer.

Grappig om die vergelijkingen met Trespass te zien, had die film zelf ook niet al te lang geleden gezien dus voor mij was die vergelijking ook snel gemaakt. Deze beviel me wat beter, maar helemaal beklijven doet het niet. Had het wat nagelbijtender verwacht en het acteerwerk van de dames wat minder hysterisch. Het soms wel beklemmende camerawerk en dat het niet al te braaf is maakt het nog enigszins vermakelijk. Het eindstuk maakt wat dat betreft behoorlijk wat goed.

3,5*

Ben niet per se een liefhebber van home invasion films maar dit exemplaar is best sterk. Hard, spannend met redelijk acteerwerk en een prima locatie.

Aardig tussendoortje.

Erg matig, deze Spaanse thriller, die me erg aan Trespass deed denken. Die laatste is echter op diverse vlakken beter dan zijn Europese voorganger.

Zo kan hier het camerawerk best wel goed zijn, met prima dicht op de huid gefilmde shots en een paar aardige split screen momenten, maar het ontbreekt hier aan goede personages. Vooral de slachtoffers zijn allemaal niet even slim, met als dieptepunt de dochter, die door haar constante gekrijs, op een gegeven moment nogal wat irritatie weet op te wekken. Maar ook de overvallers zelf hebben maar weinig overtuiging en zorgden bij mij in ieder geval voor weinig dreiging.

Het eerste gedeelte is sowieso weinig verheffend. Pas in het laatste gedeelte barst het daadwerkelijk los. Dat het slecht af zou lopen past hier op zich wel goed bij. Het maakt het geheel er net wat beter door, maar indrukwekkend is het geenszins. Het mist spanning, kent te zwakke personages, en bevat ook net wat teveel onlogica om echt te kunnen boeien.

2,0*

Hard, rauw en realistisch. We zijn hier zo ongeveer live getuige van een gijzeling/home-invasion waarbij opeens een aantal gemaskerde mannen voor de deur staan en de familie gijzelen en terroriseren. Het realisme zit vooral daar, een gezin zit ontspannen thuis en opeens krijg je zoeits over je heen.

Ook het acteerwerk, hysterische dochter inbegrepen, vond ik prima. Wel is het geschreeuw op den duur inderdaad irritant, maar dat maakt het niet onrealistisch.

Wat er vervolgens gebeurt moet je qua realisme natuurlijk met een korreltje zout nemen, de personages nemen niet altijd de meest voor de hand liggende keuze zodat het verhaal wel steeds spannend blijft.

Het begin van de film, wat het einde van een andere gijzeling lijkt te zijn, zet ons daarmee op het verkeerde been maar is wel een voorproefje van waartoe de gijzelnemers in staat zijn.

3,5* voor deze film. Op mij kwam het qua aanpak en stijl best origineel over, veel home-invasionfilms heb ik niet gezien (de enige goede die ik me kan herinneren is Panic Room (2002), maar zo eentje als deze is toch heel wat anders.

Kidnapped

De film slaat na 15 minuten volledig om, wat ik overigens een geweldig moment vond. Meestal voel je aankomen wanneer en hoe iets gaat gebeuren. Maar nu sloeg het in een keer om in een ramp. Verhaalijn is opzichzelf niet echt orgineel maar toch erg goed gebracht. Het goede Acteerwerk is daarbij ook een pluspunt.

Met al een geslaagd filmpje voor een vrijdagavond. 3*

Sterk, maar niet sterk genoeg uiteindelijk.

Tot mijn grote opluchting duurde de beginfase van de film niet te lang, ik zag er al weer tegenop om mezelf door een hoop oninteressante gezinsbeslommeringen heen te moeten ploeteren. Het recalcitrante pubermeisje, het laconieke vaderfiguur, en uiteraard de panische huisvrouw (*zucht*). Vivas zal vast veel hebben moeten brainstormen...

Maar eens de Albanezen geïntroduceerd worden, wordt het boeiender. De boefjes hebben grootse plannen, maar die verlopen allesbehalve feilloos. Integendeel, de situatie escaleert zowat met de minuut. Visueel is het als geheel aardig vormgegeven, en de (helaas) sporadisch gebruikte soundtrack deed zijn werk ook wel. Handjevol sterke scenes komen voorbij, zoals de fraai gebruikte splitscreen-scenes.

Alleen ergens blijft het voor mij hangen op slechts 3,0*. Zal vermoedelijk te maken hebben met het feit dat de film zoveel platgewalste paden betreed, dat er van spanning, sympathie, ongeloof, en wat dies meer zij, weinig sprake was. Veel domme clichés en onnozelheden ook: de politie-agent die een zesde zintuig lijkt te hebben, de softie inbreker, klungelige boefjes die nog geen grietje van 18 aankunnen. Erg idioot.

Gelukkig wel een lekker pregnant einde, en een speelduur die geen minuutje te kort is. Alleen niet écht onderscheidend genoeg ten opzichte van de karrevracht aan soortgelijke genrefilms. 3,0* dan maar.

Pfoeh, wat kan dat kind kermen. Gaat na verloop van tijd flink op de zenuwen werken. Niet hetgeen de film het meest zeer doet, dat zit meer opgesloten in een wat te enthousiast geschreven script. Dit soort films doen het bij mij het best met een stel professionele kidnappers die kil en efficiënt te werk gaan. Blijkbaar vond Vivas het nodig om er een dwarskop annex heethoofd bij te gooien. Ik hou dus meer van de head honcho die met vader op stap gaat. Koele, gedecideerde vent. In tegenstelling tot de snuiver.

Er is er ook eentje teveel die op de bel drukt, net zoals de tweede splitscreen minder uit de verf komt dan de eerste. Het is allemaal wat teveel wat Vivas wil, terwijl hij daaromheen toch een redelijk harde film in elkaar draait. Paar forse uithalen, al is het snackje van een van de Albanezen misschien wel de beste scène. Macht en onmacht, je hebt er geen bloed voor nodig om dat vast te leggen. Gemeen liedje ook, over de end credits. Wat blijft hangen is dat het met minder, meer teweeg had kunnen brengen.

Erg coole en gestoorde home-invasion horrorfilm. Een van de betere...

Spanjaarden zijn toch ook, naast Frankrijk en Oostenrijk, de meesters in de Euro-horror, lees: vaak horror in combinatie met psychologische fuck-ups waarbij we meer richting de arthouse gaan. Zo zie ik het graag.

En ligt het er nou aan dat standaard-verhaaltjes soms nooit saai weten te worden of ligt het er nou aan dat de nieuwe tricks en draaitjes de boel mooi weten op te poetsen? Afijn... we volgen een gezinnetje (man, vrouw, dochter) die zijn verhuist naar een gigantische kast van een huis aan de rand van Madrid. Nouja, rebelse dochter probleempjes, liefelijk geneuzel tussen de twee ouders die nog eventjes fijne herinneringen halen... en dan plotseling, een gebivakeerde man die door het raam springt en de romance grondig verstoord... en er blijken er nog twee te zijn.

En dat is het begin van een grote nachtmerrie van het gezin, want aan hun woonsituatie te zien valt er veel geld te halen voor de Albanese onderklasse. De gruwel en het liters bloed worden echter wel vaak vervangen door het psychologische geweld en een uiteindelijke wrijving tussen de drie heren. De ene is onvoorstelbaar en lijkt wel de rustigste te zijn door de vader enkele kansen te geven om de banken langs te gaan met de auto, de andere begint op den duur erg veel last van zijn geweten te krijgen en weer de andere is gewoon een klinkklare psychopaat. Deze opzet werd erg sterk uitgewerkt waardoor je als kijker ook op den duur niet meer weet welke kant deze film op wilt gaan.

Maar dat de film bol staat van de onvergetelijke scenes staat wel gerant: Die Haneke achtige televisie/snack-scene bijvoorbeeld of die scene dat er een agent langskomt, dochterliefs wraak, en dan vooral het happy (?!)einde... En horrorfans die dorstig zijn naar liters niet getreurd... de hel breekt het laatste half uur, na een uur aan gekte en wanhoop, pas echt los.

Grappig om te zien dat de leider van de bende een acteur blijkt te zijn van Nederlandse afkomst.

Nee, precies zoals ik het wil hebben: rauw, subtiel en in your face. Erg fijn stukje Spaanse horrorcinema is dit... al dan niet een mijlpaal.

Benieuwd wat de regisseur van de remake van Inside heeft gemaakt.

4,5*

Waar Funny Games U.S. (2007) (goeie film!) vanwege de maatschappelijke boodschap die de film uitdraagt al snel als anti-exploitatie wordt weggezet, doet deze Spanjaard het goed als sadistische exploitatiefilm.

El director Vivas doet z’n best om 90 minuten lang geweld te produceren met als enig doel om de bloeddorst van de kijker te bevredigen. Hij houdt daarbij bijzondere rekening met de kijker schare die opgewonden raakt van foltering, snijwerk, intimidatie en machtswellust en met hen die het simpelweg plezierig vinden om de zinloze ontleding van een gezin te aanschouwen. Fijne man, die Vivas. Hij kent mij goed.

De home invasion vindt al vroeg in de film plaats. Het grootste deel van de film houdt zich vervolgens bezig met vluchtpogingen, met interne strubbelingen en vooral dus met het brute geweld dat over de personages wordt uitgestort. Het verhaal is prettig simpel. Geen dubbele bodems of ander vervelende dingen die tot nadenken stemmen. Er is niets dat afleidt van de gewelddadige heerlijkheden die zich op het scherm afspelen.

Onder begeleiding van penetrante muziek volgen we de personages. De film houdt hun wereld klein. De wereld buiten bestaat niet meer. De sfeer in huis voelt er zeer benauwend en dreigend door. Een paar scènes spelen zich trouwens wel buitenshuis af, maar ook daar heerst dezelfde benauwende sfeer. De camera blijft ook daar dicht op de personages zitten. Details van de wereld om hen heen worden consequent geweerd. Soms wordt de wereld ook gewoon vaag in beeld gebracht, zodat er geen omgevingsdetails zijn te zien.

Korte split-screens waarin de ene helft van het beeld het perspectief van de slachtoffers en de andere helft het perspectief van de daders toont, dienen om de spanning te verhogen. Mij leidde het af. Iik raakte erdoor uit mijn concentratie en verloor de betrokkenheid bij het verhaal en daarmee met de benauwende en dreigende sfeer.

De film gebuikt lange takes. Knappe regie vind ik dat. Er wordt weinig gecut. De camera raakt er af en toe door van de wijs en eist dan een erg actieve rol op, die verder gaat dan het pure registreren van gebeurtenissen. De camera riekt sensatie en hobbelt en draaft enthousiast mee met de personages (bijvoorbeeld tijdens een ontsnappingspoging) en begint zich op found footage achtige wijze te gedragen. Schudden. Wiebelen. Er ontstaat een hyperige, hijgerige onrust. Waarschijnlijk is het een poging om het realiteits- en het spanningsgehalte te verhogen. Bij mij werkte het niet. Split screens en found footage zijn hier geen geslaagde stijlmiddelen wat mij betreft.

Het acteerwerk is goed, hoewel de dochter des huizes met haar hysterische spel op den duur op de irritatiegrens zit. Veel meer dan opzichtig gehijg, klagerig gejammer en gillend geschreeuw komt er op een bepaald moment niet meer uit. Waarschijnlijk erg realistisch maar voor de kijker ook strontvervelend. Ik betrapte mij erop dat mijn sympathie menigmaal niet bij haar lag.

Aangezien de machtspositie tussen daders en gegijzelden niet constant hetzelfde evenwicht heeft, is het wisselen van sympathieën in dat licht bezien toch nog iets om over na te denken. Een knipoogje naar Haneke wellicht?

Zal regisseur Miguel Ángel Vivas gedacht hebben; wat als je het psychologische gedoe van de criminelen weg laat, en de misdaad zelf toont? Want tjonge... wat was dit een beklijvende Spaanse film! Ondanks de titel Kidnapped luidt, is het eigenlijk een Home-invasion film Wel is er eerst een beginscène die niet duidelijk aansluit bij de rest van de film. Daarna zien we een vader, moeder en achttienjarige dochter die te maken krijgen met een drietal criminelen. Vanaf het allereerste moment wordt je bij de familie en de drukte rond de verhuizing betrokken. En dan tja...breek de hel los! Die onvoorspelbaarheid van de situatie; het langzame besef van het gevaar was hier goed voelbaar.Hoewel het moeilijk is om voor te stellen hoe zoiets in echt zal gebeuren, streeft Vivas absoluut naar realisme. Slaagt daar vaak ook in! De camera is soms passief en objectief, en dan opeens heel persoonlijk en mobiel; niet één keer staan ​​we ver van de actie of het drama. Wij als kijkers worden zo gedwongen om actief deel te nemen aan zowel de wreedheid als het resulterende lijden.Waarbij het gebruik van Spiltscreen het vaak nog doeltreffender maakte. Er is één scène in het bijzonder waarin de vader en dochter in gesplitst scherm naar elkaar toe lopen. En terwijl ze samenkomen, doet het scherm dat ook naadloos. Dit was dan ook een fascinerend schouwspel met een gewelddadige finale als climax.

Fijne home-invasion film. Begint met fijne scène, die ik verder wel niet kon plaatsen bij het vervolg vd film, kdacht eerst dat is het einde vd film waar we al iets van te zien krijgen, maar dat was het niet, misschien een ander slachtoffer vd daders, lijkt me het meest logische. Film vliegt er vrijwel onmiddellijk in, zonder eerst halfuur opwarmronde. Er zit voldoende spanning doorheen de film en voelt deze letterlijk oplopen naargelang het vorderen vd film, dit met het nodige rauwe karakter. Dat inkloppen vh hoofd was nice. En wanneer je denkt dat het gezin en de vriend vd dochter, het lijken te redden, is er een zalige climax, die all, bitches! Dacht ie waarschijnlijk. Hierdoor geef ik deze wel een dikke 7/10.

Hard.

Kidnapped is zonder twijfel de hardste film die ik deze maand heb gezien, maar wel net aan want 30 november zag ik nog August Underground's Mordum en die is toch wel een stuk harder en zieker dan deze film. Kwalitatief had Kidnapped dan wel weer gewonnen want veel had Mordum me niet te bieden.

De film neemt wat lijkt een lange inleiding, vooral omdat het verhaal in het begin nog weinig vaart lijkt te hebben. Wat wel een beetje opvalt zijn de lange takes, al maken die niet heel veel indruk omdat het verhaal zelf zoveel van je aandacht trekt dat die lange takes je als kijker niet meteen op zullen vallen. Eerder de split-screens dan.

Eenmaal de boel losbreekt gaat het er in een stevig tempo ook hard aan toe. Genadeloze aanpak en harde wendingen zorgen ervoor dat de tijd begint te vliegen. Wel zijn de intense beelden van de huissituatie afgewisseld met rustigere sequenties in de auto niet de beste combi. Waarschijnlijk dienen die laatste als "bijkommomenten" maar heel goed werken ze niet.

Intense film waar ik na en tijdje toch wel goed inzat. De chaos wordt soms uitstekend vormgegeven. De vaart en toon van de film dragen ook goed bij. Toch lijkt de film zich net wat te veel te concentreren op het gehuil en gekrijs. Ook jammer dat de weinige takes toch niet heel goed tot z'n recht komen door eerder aangegeven redenen.

Acteerwerk is best goed. Iedereen gaat goed mee in het moment, ik vraag me af wat regisseur Vivas voor strategie heeft ingezet om de boel zo chaotisch te laten verlopen en zoveel emotie uit zijn tamelijk onbekende cast te halen. Tussen die namen zit trouwens wel een Nederlandse acteur, in dit geval Kuiper.

Strakke film die weinig aan de fantasie overlaat. Kritiek op te weinig naakt of expliciet geweld vind ik wat misplaatst omdat zo'n concept als deze niet zo gruwelijk mogelijk weergegeven hoeft te worden. Het eindigt verder bijzonder en laat weinig momenten inkakken. Nog steeds jammer dat de echt pretentieuze elementen wat minder tot hun recht komen.