The Thing from Another World (1951)

Ik kan me herinneren bij The Thing (1982) ooit gezegd te hebben dat ik me niet kon voorstellen dat dit origineel beter zou zijn dan Carpenter's remake. De films verschillen erg van elkaar (en laten we eerlijk zijn, ze zijn dus eigenlijk niet te vergelijken), maar moet toch gauw even kwijt dat Carpenter's versie een aardig stuk beter is.

Maar hoe dan ook; slecht is deze klassieker absoluut niet. Integendeel. De film bevat een aantal schitterende scènes (met name de confrontaties met 'het ding'), er wordt prima en erg natuurlijk geacteerd en de film ziet er gewoonweg goed uit. Vervelen doet de film niet, hoewel er hier en daar wel eens een zwak momentje schuilgaat. The Thing from Another World is aardig indrukwekkend, zit prima in elkaar en is hoe dan ook prima amusement.

3,5 sterren.

The Thing From Another World - prachtige titel overigens - is een absolute klassieker die een beetje onterecht in de schaduw van Carpenters remake is verdwenen.

Met Roswell ('47) nog vers in het geheugen werden Amerikaanse bioscoopgangers getrakteerd op een onvervalste sci-fi/horrorfilm die de plaats van de mensheid in het heelal in vraag stelt. Voortbordurend op de destijds aanwezige massahysterie rond buitenaards leven was de thematiek in The Thing From Another World maatschappelijk erg relevant en waardevol. De regisseur weet met dit maatschappelijk vraagstuk goed raad en kneedt er vervolgens een uitstekende film rond. Aan de ene kant is er de menselijke nieuwsgierigheid, de drang naar contact met buitenaards leven, die wordt belichaamd door de dolle wetenschapper Dr. Carrington. Lijnrecht daar tegenover staat een team van militairen dat boven alles de bescherming van de mensheid als haar belangrijkste taak ziet en daarbij geen geweld schuwt. Een dualiteit die slim uitgespeeld wordt en gaandeweg de belangrijkste katalysator wordt in de film. Een hele andere aanpak dan die van Carpenter, die zich louter concetreerde op het maken van een bloedstollende alienfilm, en daar ongetwijfeld perfect in slaagde.

Naast het boeiende thema zijn er tal van interessante personages die stuk voor stuk goed geschreven zijn en sterke dialogen afleveren. Als uitschieter is er journalist Scotty die afsluit met de profetische woorden "Keep watching the skies!". And we will Scotty, we will.

Deze film is ook erg leuk. De tegengestelde belangen tussen pers, wetenschappers en leger zijn leuk om op te merken en het geeft altijd wel iets om over na te denken.

Geweldige film. Moet zeggen de geruchten over een eventuele contributie van Orson Welles aan de dialogen helemaal niet zo vreemd te vinden. Vooral in het begin doen ze veel aan diens stijl denken. Met of zonder welles; The Thing from another World is een zeer overtuigend stukje horror. Ik was vooral enorm gecharmeerd van de schitterende sneeuwbeelden en sfeer die ontstond in het geisoleerde hutje. Hulde aan Hawks voor vele memorabele scenes.

De blauwdruk.

Deze bodem voor een van de beste horrorfilms ooit, toont aan dat Carpenter naast fan vooral geen kopieermachine is. En dat is maar goed ook. Want het betreft hier een van die zeldzame gevallen waarbij je rustig kunt stellen dat de remake beter is.

Toch is deze klassieker absoluut de moeite waard. Onder andere om zijn bijzondere camera-keuzes, maar ook inhoudelijk valt er genoeg te genieten. Van de vele dialogen die met vaart voorbij komen, bijvoorbeeld.

Het plot blijft sterk al is de uitvoering inmiddels gedateerd. Tevens is het een feit dat dit toentertijd qua SFX ook al niet het neusje der zalm was. Neemt niet weg dat het verhaal het goed doet op suggestie, hetgeen bewezen wordt door het sterke eerste uur.

Goed.

De Classic Sci-Fi box is voor mij ten einde gekomen.

Dit origineel van "The Thing" is zeker niet slecht maar de echte spanning wat vele andere versies van "The Thing" heeft kwam ik hier helaas niet tegen. Soms vond ik de film ook een beetje traag. De rest van de film was niet zo slecht. Het acteerwerk was redelijk overtuigend en het monster ziet er niet zo slecht uit. 3,0.

Goeie film waarin een expeditieteam op de Noordpool een monster uit het ijs opgraaft. Een geslaagde mix tussen science fiction en horror. Onderhoudend en de dialogen bevatten aardig wat humor. Eng wordt het niet, maar de film weet wel een spannende sfeer te creëren.

Bijzondere combinatie tussen spanning en het laten zien hoe de wetenschap en de overheid reageren op het Onbekende (dat ze ook fysiek van elkaar gescheiden raken is veelzeggend). Alhoewel spanning is een groot woord, daarvoor lopen er teveel mensen rond en praten ze tussendoor wel erg veel en snel. Toch slaagt het goed in de opbouw tot een climax met behulp van een paar handige trucjes - de geigerteller, het steeds meer opgesloten raken, de onduidelijkheid over waar het monster is etc..

De sfeerschepping mag er ook zijn, komt allemaal ijzig en afgesloten-van-de-buitenwereld over, met als uitschieters de verbranding en de elektrocutie. Zelfs de buitenscenes zijn overtuigend (het vliegtuig en de ontdekking van de UFO), prima film ondanks de reus-in-pak die een monster moet voorstellen.

ps de nuchterheid ten aanzien van de UFO valt op; in hedendaagse films is dat met veel meer opgepompte bombarie eromheen. Wel zo prettig om het eens anders te zien, ook het feit dat de soundtrack heel ingetogen is of zelfs vaak afwezig.

Deze film heb ik denk 25 jaar geleden gezien, en ik was er toen niet erg van onder de indruk, misschien ook omdat mijn verwachtingen hoog waren vanwege de reputatie hiervan.

Daarna de remake vele maken gezien, en nu toch weer benieuwd geworden naar het origineel. Lang leve Canvas! En dit was toch wel een enorme verrassing.

Ten eerste wijkt de film door de afwezigheid van gedaanteverwisselingen zóveel af van de latere versie dat ik gewoon benieuwd was hoe hij verder zou gaan, en een dergelijke spanning hebben toch niet veel films uit de jaren 50 voor mij. Natuurlijk zou het wel goed aflopen, maar hoe het precies zou gaan, hoeveel slachtoffers het Ding nog zou maken en wat de vooruitzichten voor de overblijvers zouden zijn bleven toch redelijk lang onduidelijk.

Daarnaast is ook de vorm nog behoorlijk modern. Een groep mannen onder druk vormt een favoriet thema van Howard Hawks (om hèm maar even aan te houden als de auteur van deze film), maar ook het stijlelement van overlappende dialogen dat hij hier inzet geeft de film een tempo dat nog altijd fris en scherp aandoet. Natuurlijk had ik dat al moeten zien aankomen, want ook in het geweldige His girl Friday maakt hij gebruik van die techniek, maar in déze film geeft dat niet alleen extra vaart maar draagt het ook nog eens bij aan de spanning. (Er is zelfs een personage dat off-screen nog even doorpraat nadat er een deur in zijn gezicht is dichtgeslagen.)

Daarnaast is dit een sterk voorbeeld van een ensemblefilm waarin iedereen belangrijk is en iedereen er toe doet. Toegegeven, er zijn vier personages die íéts meer aandacht krijgen dan de rest: de leider, de wetenschapper die kennis belangrijk dan het leven vindt, de journalist, en de vrouw die voornamelijk als love interest van de leider lijkt te fungeren om hem iets meer als een standaard-klassieke hoofdpersoon te laten overkomen – maar echt extreem veel dramatisch gewicht in de schaal leggen doet hun uitzonderingspositie voor mijn gevoel niet. En geheel conform de manier waarop de personages qua screentime grotendeels over één kam worden geschoren, zitten er ook geen grote namen of sterren tussen de acteurs en actrices (met uitzondering van James Arness, wiens televisieroem echter pas vier jaar later zou beginnen).

Voeg daaraan toe dat de film er nog steeds uitstekend uitziet (niet alleen in de benauwende binnenscènes maar ook bij de opnames in de "sneeuw", om nog maar te zwijgen van de kamer die op meerdere plekken in brand staat) en je komt uit op een film die mij zestig jaar na dato tot de laatste minuut wist te boeien. Zelfs met mijn voorliefde voor "oude" films had ik de moderniteit, de vaart en de scherpte hiervan niet verwacht.
 

De vergelijking met de remake van John Carpenter laat ik hier even achterwege, daar is elders al genoeg over geschreven. Daarnaast is dit ook gewoon een totaal ander beest, figuurlijk, maar ook letterlijk aangezien we hier meer te maken hebben met een meer conventioneel allesverwoestend monster, iets wat in 1951 trouwens ook weer niet totaal nieuw was, denk aan King Kong, maar ook die film kent weer een totaal andere uitwerking. The Thing From Another World heeft eigenlijk de typische sfeer die latere jaren '50-films in het science-fictiongenre ook zouden hebben, inclusief de onmisbare paranoia (die waarschuwing voor ufo's op op het einde is duidelijk een verhulde waarschuwing voor communistische aanvallen).

Het voordeel dat deze film heeft ten opzichte van veel tijdgenoten is een doordacht plot en personages die echt intelligent nadenken over hoe ze hun probleem met het ding oplossen. Daardoor is het ook helemaal niet ongeloofwaardig dat het merendeel het gewoon overleefd (inclusief alle herkenbare personages). Een ander pluspunt is dat het hier niet gaat om bordkartonnen personages met platte dialogen, maar dat ze leuke en intelligente teksten mogen uitspreken en over het algemeen goede acteurs hebben gekregen, met uitzondering van de overacterende Douglas Spencer als comic relief Scotty. Aangezien dit een film is waarin meer gepraat wordt over dreigende zaken dan dat er werkelijk gruwelijke dingen gebeuren (zoals gezegd vallen er nauwelijks doden) is dat wel zo prettig en het geheel kijkt heel aangenaam weg.

Het gevolg is wel dat dit meer aanvoelt als een vermakelijk jongensavontuur dan als een horrorfilm. Kennelijk werd dit in 1951 heel eng gevonden, maar nog meer dan andere tijdgenoten of zelfs oudere films zoals Nosferatu, King Kong of Whale's Frankensteinfilms vind ik het hier vaak moeilijk om te zien wat er nu zo eng aan is. Dit komt vooral omdat iedereen zo luchtig acteert, alsof ze soms meer bezig zijn met one-liners verzinnen dan met het buitenaardse gevaar. Het intense gevoel van spanning en dreiging dat in bijvoorbeeld veel noirs van die tijd zit is hier ver te zoeken. Alleen de laatste tien minuten, in de opmars naar de laatste confrontatie lijken een werkelijke opbouw van suspense a la Hitchcock te hebben, al had ik toen al lang niet meer gedacht dat er nog iets mis zou gaan. Voor de rest komt alle horror vooral van personages die praten over enge dingen dan de enge dingen zelf. Die paar moorden blijven dan ook ver uit beeld. Ik dacht dat ik met Poltergeist wel een dag eerder wel één van de meest tamme horrorfilms ooit had gezien, maar vergeleken met The Thing From Another World is Poltergeist een enorme nachtmerrie.

Erg veel deren doet het niet, The Thing From Another World is goed gemaakt en absoluut een vermakelijk avontuur. Maar geniaal werd het nergens en zijn belangrijkste verdienste rust voor mij vooral op zijn invloed op latere films, in plaats van zijn verdienste als film op zich.
3*

I doubt that it *can* die... as we understand dying

Kerstmis. Een dag waarop je vrij bent en pakjes krijgt/uitdeelt maar ook een dag die in een periode valt waar ik niet echt van hou, namelijk studeren voor examens. Niet al te leuk dus maar gelukkig bestaat er nog altijd zoiets als film waarmee je je gedachten kunt verzetten. Er is dan ook maar bitter weinig dat kan tippen aan eens genieten van een ouderwetse zwartwit klassieker terwijl op de achtergrond de open haard lekker staat te knetteren. Ik kende The Thing from Another World (en zijn remake) alleen maar van naam dus ik wist niet goed wat te verwachten maar dit viel in ieder geval in goede aarde.

Nu moet ik er wel bij vermelden dat ik sowieso wel een zwak heb voor dit soort sc-fi verhalen met betrekking tot aliens. Hoogstwaarschijnlijk te wijten aan Orson Welles (het gerucht dat hij hier aan had meegewerkt is trouwens vals) met zijn War of the Worlds maar ik kan echt genieten van het tijdsbeeld dat de mensen toen hadden van aliens en andere monsters die onze wereld gingen veroveren. Een vergelijking met de versie van Carpenter kan ik niet maken (al lijkt die me ook wel erg interessant) maar dit is in ieder geval een erg geslaagde film. En dat is voornamelijk te danken aan de acties van de personages. De opzet van leger tegenover wetenschap is redelijk standaard te noemen maar de dialogen tussen beide en hun reacties op de aanwezigheid van de buitenaardse bezoeker voelen getrouw aan. Daar komt dan ook nog eens dat de film een geweldig,zelfs wat beklemmende sfeer heeft en dat de opbouw van de climax simpel maar doeltreffend is. Sowieso zitten hier een aantal erg memorabele scènes in zoals de ontdekking van de vorm van het schip in het ijs.

Voor een film van ondertussen meer als 60 jaar oud valt het op hoe goed de effecten eigenlijk zijn. Het monster zelf ziet er niet zo bijzonder speciaal uit (het leek meer een verre neef van Frankenstein te zijn) maar de manier waarop ze er mee omgaan is geslaagd. Ik hou sowieso wel van de manier waarmee ze door weinig van het monster zelf te laten zien de spanning verhogen maar de confrontaties zijn heerlijk. De verbranding van het monster halverwege de film wordt algemeen beschouwd als de eerste keer dat een stuntman compleet in de fik stond maar ook de climax met de elektriciteit is erg tof gedaan. In het begin van de film had ik moeite met de personages te identificeren. Het tempo lag vrij hoog en iedereen leek precies door elkaar te spreken maar naargelang de film vorderde begon er toch enige herkenning te dagen. Niet altijd even geslaagd want zo is Douglas Spencer als journalist soms redelijk vervelend maar gelukkig is er op de rest van de cast niet veel aan te merken.

The Thing from Another World is jammer genoeg vandaag de dag wat ondergesneeuwd geraakt door het vele lof dat de remake van Carpenter kreeg/krijgt maar dat is onterecht want de combinatie Christian Nyby en Howard Hawks werkt erg goed. Erg sfeervolle film die nog altijd als een huis staat.

4*

Een aantal jaren geleden kwam ik erachter, dat Carpenters The Thing een remake is, van deze versie. Aangezien ik die film erg goed en ook behoorlijk spannend vind, was ik toch wel benieuwd naar het origineel. Hoewel dat uiteindelijk nog even geduurd heeft, kwam het origineel gisteren dan eindelijk aan de beurt.

The Thing from Another World is in ieder geval origineel te noemen. Het is best sfeervol en het wezen is zeker niet alledaags te noemen. De personages zijn zeker geen hersenloze tieners of ander dom slachtvolk, maar intelligente mensen, die diepgang meekrijgen en goed nadenken over de manieren om het ding aan te pakken. De dialogen zijn ook best goed, al vond ik het aantal personages net iets teveel om het echt goed overzichtelijk te houden. Een ander minpuntje is de spanningsboog, die niet of nauwelijks aanwezig is. Dat is op zich wel jammer, want juist die dreiging kan dit soort films net dat beetje beter maken, maar dat lukt hier niet.

Wat resteert is een aardig en soms ook best leuk avontuur, waarvan de manier waarop men tegen het ding te werk gaat, misschien nog wel het allerleukste is. Dat het verhaal een goede basis biedt voor een potentiële horrortopper, is later wel gebleken. Alleen daarom al is The Thing from Another World de moeite van het bekijken waard. Leuk en sfeervol, maar eng is het echter allerminst.

3,0*

Deze science fiction uit het begin van de jaren '50 is meteen één van de beste die ik tot nu toe gezien heb.

Er zitten wel erg veel personages in deze film, maar dat stoort absoluut niet. Oké, sommige acteurs krijgen wel erg weinig te doen, maar de rest van de cast is erg goed. Het helpt ook dat de dialogen vlot zijn. Iedereen praat door elkaar heen zoals dat in het echte leven ook gebeurt, en er worden genoeg leuke grappen gemaakt, vooral door Scotty de journalist, die er een beetje bijzit als mascotte maar meteen wel het leukste personage.

Het monster is vrij origineel, want het is in feite een grote plant. Gespeeld door James Arness ziet hij er als hij in beeld is imposant uit, en hoe hij biologisch in elkaar zit klinkt helemaal zo vreemd nog niet. Het lijkt of er van het monster niet veel dreiging uitgaat, maar dat komt gewoon omdat de personages erg slim zijn en zich niet snel gek laten maken door het ding. Ze zijn meer bezig met het kibbelen onderling, en daar zit de grootste spanning.

Als het ding dan in beeld is, is het puur genieten. De scène waarin hij, én de hele kamer in vlammen opgaat is het absolute hoogtepunt van de film. Vandaag de dag zouden alle acteurs stuntmensen zijn, en de minder uitgelichte personages zouden dat wel kunnen zijn, maar verder zijn alle hoofdrolspelers gewoon in de kamer aanwezig. Daar zouden filmmakers vandaag de dag nooit mee wegkomen!

Verder is het allemaal gewoon erg goed, al had het kleine liefdesplotje er niet per sé in gehoeven. Hoewel, ook dat levert weer een paar erg aardige dialogen en grapjes op. Nogmaals, de cast is erg goed. Het eind van de film, met zijn beroemde laatste zin, is de perfecte afsluiter voor een vooruitstrevende science fiction film uit de jaren '50.

Op zich best leuk, snel en inderdaad een duidelijke blauwdruk. Maar het monster zelf is, laten we er niet omheen draaien, gewoon ruk.

Ziet er echt niet uit en is totaal niet eng.

Dan toch liever die van Carpenter.

Fijne ouderwetse sci fi. Wat ik een grote plus vind is dat de personages allemaal eigenlijk heel logisch reageren op de gebeurtenissen. De stappen die ze nemen zijn gemakkelijk te verdedigen. Ook was er niet een hoop panisch gedoe. En dus kunnen we ons lekker concentreren op de opgevoerde spanning. De Noordpool als locatie met daarin een geïsoleerde barak met opslagplaatsen en zijkamertjes werkt erg goed. Grappig ook dat de dreiging veel groter is als je het monster niet ziet, dan wanneer dat wel het geval is. Het is verder allemaal heel solide. Het acteren, de look van de film. Alleen het monster is niet geheel overtuigend. Maar ik heb me er gisteren prima mee vermaakt.

Oh ja, de remake is inderdaad beter. Dat komt omdat de paranoia veel sterker werkt dan het monster hier. Maar dit is een prima film. 4 bescheiden sterren.

Vergelijkingen met remakes ga ik niet maken, vermits ik die nog niet heb gezien. The Thing uit de jaren '80 staat alvast nog op mijn to watch lijstje. Voor SF-film uit de vroege jaren '50 is deze best wel te genieten. IK veronderstel dat er heel wat latere SF-films zich op dit idee hebben gebaseerd. Het verhaal is goed uitgewerkt en er is zelfs een 2-tal spectaculaire scènes in. The Thing ziet er wel niet echt uit alsof het een plantachtig wezen zou kunnen , eng is hij niet maar wel indrukwekkend van gestalte. Beetje vreemd dat hij evolueert van handige wildeman naar een slome zombie naar het einde toe. Het probleem van de film is niet zozeer de ouderdom, maar een beetje de duur. Het duurt lang voordat het op gang komt en er zijn eigenlijk toch veel karakters en scènes die niet echt tot het verhaal bijdragen. Het conflict tussen militairen en wetenschappers wordt wel geloofwaardig gebracht.

Aardig.

Wel een andere film dan ik verwachtte. Had het idee dat het plot veel meer rond een groeiend onderling wantrouwen en paranoia zou draaien, maar uiteindelijk bleek dit in de kern gewoon een redelijk straight forward 'dood het monster'-filmpje te zijn. Ik zeg in de kern, omdat er gelukkig wel nog meer speelt. De discussie tussen wetenschappers en militairen zorgt voor een aantal interessante momenten.

Lekker vlot filmpje verder. Dialoog en acteerwerk voldoen zonder meer, enkel het wezen zelf stelt wat mij betreft toch een beetje teleur. Zijn intelligentie blijkt wel door bepaalde acties buiten beeld, maar eens in beeld blijft daar weinig van over. Al bij al leuk om eens gezien te hebben, maar lang blijven hangen gaat dit niet doen. 2.5*.

Fijne ouderwetse film over de angst die erin die tijd was voor Aliens. De uitleg hoe het Alien in feite een grote plant was briljant. De paar moorden blijven ver uit beeld. Maar dat is dit keer geen eens een gemis. Dit komt vooral door het prachtige acteerwerk. Dat acteerwerk houd ook de vaart er nog redelijk in! Wederom een heerlijke klassieker.

Heb eerst naar The Thing (1982) gekeken en nadien The Thing From Another World (1951). Technisch gezien kunnen we er niet omheen kijken dat The Thing gemaakt werd na 30 jaar technologische vooruitgang. Daarnaast hoefde John Carpenter geen rekening te houden met censuur in tegenstelling tot Howard Hawks. Voor de gore moet je dus alvast niet kijken naar TTFAW, al komt er in de film toch wel een afgehakte arm langs, wat in die tijd misschien al shockerend was. Niettemin en alles in acht genomen vind ik TTFAW een fijne productie, met een verrukkelijke Margaret Sheridan en typisch jaren vijftig sfeertje, met jazzy tunes in de recreatieruimte. Ook de score van Dimitri Tiomkin was zeer genietbaar, ook met gebruik van theremin, wat typisch was voor de science fiction van toen. Ik dacht eerst dat Tiomkin hierin beïnvloed was door Bernard Herrmann en zijn score voor The Day The Earth Stood Still (ook uit 1951) maar blijkbaar werd deze film pas nadien gereleased. Terwijl Herrmann voor het gebruik van de theremin toch dikwijls credits als trendsetter krijgt.

De hoge score zal ongetwijfeld door het cultgehalte komen en de remakes later waaronder die van John Carpenter. Maar The thing from another world is toch wel wat verouderd. Een B-film die het ook moest doen met de middelen dat een film met zo'n genre kreeg. Geen grote acteursnaam en weinig middelen/kennis voor special effects. Een te grote cast ook om het spannend te maken. Gaandeweg vallen er enkele figuren weg, maar had ik de indruk dat er nog altijd evenveel volk rond liep.

De film kent wel wat potentie, wat andere regisseurs duidelijk gezien hebben. Maar die hebben er meestal veel betere dingen mee gedaan, zodat deze film minder relevant wordt. Leuk om een keer te zien, maar daar blijft het dan ook bij.

Een klassieker die de tand des tijds niet echt heeft doorstaan. En dan bedoel ik niet op gebied van horrorelementen of effecten want daar reken ik deze film niet op af gezien de tijd dat de film gemaakt is. Nu moet ik wel zeggen dat er wel heel weinig horrorelementen in voorkomen : de alien zelf en de afgebeten arm door de honden en dan heb je het ongeveer wel gehad. Maar het grootste nadeel van de film is toch wel de overdreven aanwezige cast en het constant geleuter over de ontdekking van de alien , de studie, de analyses en de eventuele gevolgen wat de vaart in de film niet ten goede komt. Het is natuurlijk begrijpelijk en ook wel interessant dat men hiervoor kiest, zeker gezien de tijdsgeest van de film met name de angst en en interesse voor ufo's, maar in deze film was het iets teveel van het goede. Daardoor heeft de film ook een gebrek aan spanning en memorabele scènes. De locatie en het basisstation in de Noordpool zorgen wel voor de nodige sfeer en qua beelden ziet de film nog steeds wel goed uit. Best aardig, maar meer dan een gemiddelde score kan ik hier niet aan toekennen. 6/10

Echt een film die me wel kon boeien. Zeker zijn er raakpunten met Carpenter's "The Thing". Alleen dat deze film uit 1951 een beetje gedateerd overkomt (maar toch goed de tand des tijds heeft doorstaan). Overduidelijk dat men naar het budget keek in die tijd want de conversaties flitsen in een razendsnel tempo voorbij. Ook grappig dat men tot op de laatste seconde gniffelmomenten toevoegt, ook al staat de wereld op punt door intellectuele wortelen veroverd te worden.

3.5*

Begon best wel aardig, maar dat monster was toch wel een tegenvaller.

The Thing from Another World is een verouderde productie. Het komt overduidelijk uit een tijdperk waarin het maken van horrorfilms vooral leunde op mensen in gekke pakken.

Wat me opvalt tijdens het kijken is dat er in dit soort films een goede ondersteuning in de vorm van een score ontbreekt. Af en toe komt er een typisch jaren 50 strijkorkest even lekker doorheen jengelen, maar dit soort muziek kan bij mij nooit spanning oproepen. Hierdoor wordt er geen onderhuidse spanning gekweekt en kan ik het ook lastig spannend vinden.

Je kijkt hier verder vooral naar een babbelfilm waarin personages praten, praten, praten en na een tijdje ook nog eens besluiten om met elkaar te gaan praten. Een hoop gepraat dus. Alle conclusies die daardoor getrokken worden voelen een beetje gekunsteld aan, want het is uiteindelijk één groot theaterstuk. Die 3x dat Frankenstein, how ik bedoel het ruimtewezen, komt opdraven voelt het een beetje klungelig aan. Dat duurt overigens tot de helft van de film, want tot die tijd zijn mensen vooral (je raadt het al) met elkaar aan het praten. En nee, het is niet vervelend om naar te kijken, de acteurs doen het prima en de sets zijn ook wel oke om naar te kijken. Dat viel me alleszins mee toen ik de dvd erin drukte. Maar het blijft als een groot toneelstuk aanvoelen.

Het horrorgenre werd pas vanaf de jaren 60 wat verfijnder en vanaf de jaren 70 pas echt spannend. Mede dankzij het feit dat muzikale scores echt spannend werden en subtieler konden worden toegepast.

The Thing from Another World is een oke film als je het hele horror/sf gedeelte wegdenkt.

2,5*

Dit vormt een eerdere bewerking op de klassieker van John Carpenter, een remake die klaarblijkelijk dichter tegen het boekmateriaal aanzat dan deze zwart-witfilm. Niettemin profiteert regisseur Christian Nyby nog altijd van een fijn concept en de koude omgeving is zelfs met verouderde techniek goed voelbaar, maar The Thing from Another World kent veel te veel personages die nogal weinig toevoegen. Aangezien de horrorfanaten bovendien met de visie van Carpenter verwend zijn, valt het verder ook op hoe kaal en niet-intimiderend de bedreiging in deze film wordt vormgegeven. Een aantal spectaculaire stunts maken nog indruk, verder is dit geheel eigenlijk verouderd en overbodig met een weinig effectieve spanningsopbouw en een gebrek aan hoogtepunten.

Hoewel er zeker overeenkomsten zitten tussen Carpenters film en deze van Nyby/Hawks, is deze Thing from Another World compleet anders. Allereerst gaat het verhaal hier een heel andere kant op en richt het zich veel minder op het effect van cabin fever. Alles is mooi in beeld gebracht, het verhaal en het vraagstuk van de film interessant. Hoe reageren we als er buitenaards leven op onze planeet wordt ontdekt. Het acteerwerk is goed en de muziek fijn. Op sommige vlakken verouderd en kan in deze tijd niet echt meer. Toch een vermakelijke film. Het deed me echter minder dan Carpenter's interpretatie van The Thing.