The Thing from Another World (1951)

De blauwdruk.

Deze bodem voor een van de beste horrorfilms ooit, toont aan dat Carpenter naast fan vooral geen kopieermachine is. En dat is maar goed ook. Want het betreft hier een van die zeldzame gevallen waarbij je rustig kunt stellen dat de remake beter is.

Toch is deze klassieker absoluut de moeite waard. Onder andere om zijn bijzondere camera-keuzes, maar ook inhoudelijk valt er genoeg te genieten. Van de vele dialogen die met vaart voorbij komen, bijvoorbeeld.

Het plot blijft sterk al is de uitvoering inmiddels gedateerd. Tevens is het een feit dat dit toentertijd qua SFX ook al niet het neusje der zalm was. Neemt niet weg dat het verhaal het goed doet op suggestie, hetgeen bewezen wordt door het sterke eerste uur.

Goed.

De Classic Sci-Fi box is voor mij ten einde gekomen.

Dit origineel van "The Thing" is zeker niet slecht maar de echte spanning wat vele andere versies van "The Thing" heeft kwam ik hier helaas niet tegen. Soms vond ik de film ook een beetje traag. De rest van de film was niet zo slecht. Het acteerwerk was redelijk overtuigend en het monster ziet er niet zo slecht uit. 3,0.

Het is een hele tijd geleden dat ik John Carpenter's Thing zag, maar toendertijd maakte het niet veel indruk. Daarom lagen de verwachtingen voor het origineel niet zo hoog, maar deze blijkt een uitstekende sci-fi klassieker te zijn.

Het sterkste punt van The Thing from Another World is dat de nadruk niet wordt gelegd op het monster en special effects, maar juist op de strijd tussen militairen en wetenschappers hoe ze deze situatie moeten aanpakken. De film bevat een heerlijk mysterieus sfeertje en een paar erg indrukwekkende scènes, met als hoogtepunt de poging om het ding te verbranden.. Zeer mooie special effects en dito art direction geven deze film wat extra's, ik had niet het gevoel naar een B-film te kijken. Tot slot mag het acteerwerk genoemd worden, dat van zeer hoog niveau is. Mensen die door elkaar heen praten en elkaar onderbreken, interessante en geloofwaardige personages, het kwam erg realistisch over.

Zeer sterke sci-fi, zelfs nog 60 jaar na verschijning. 4*

Vandaag gezien in de filmoteca de cataluna.

Erg sfeervolle en amusante thriller. "The thing" an sich kwam wat gedateerd over.

Verder toch vermaakt.

Klassieker met kwaliteit

Ik had zeer lage verwachtingen, maar die werden met gemak ingelost. Het verhaal word zodanig uitgebeeld dat je met volle aandacht blijft kijken, en dat is misschien wel het sterkste punt van de film, maar ook de climax vond ik geslaagd.

Maar de film is verouderd, heel hard jammer genoeg... het monster ziet er dan ook niet als een monster uit, en het word nooit echt spannend of smerig.

Het was gewoon een fijne en gezellige film die je blijft interesseren.

Goeie film waarin een expeditieteam op de Noordpool een monster uit het ijs opgraaft. Een geslaagde mix tussen science fiction en horror. Onderhoudend en de dialogen bevatten aardig wat humor. Eng wordt het niet, maar de film weet wel een spannende sfeer te creëren.

Bijzondere combinatie tussen spanning en het laten zien hoe de wetenschap en de overheid reageren op het Onbekende (dat ze ook fysiek van elkaar gescheiden raken is veelzeggend). Alhoewel spanning is een groot woord, daarvoor lopen er teveel mensen rond en praten ze tussendoor wel erg veel en snel. Toch slaagt het goed in de opbouw tot een climax met behulp van een paar handige trucjes - de geigerteller, het steeds meer opgesloten raken, de onduidelijkheid over waar het monster is etc..

De sfeerschepping mag er ook zijn, komt allemaal ijzig en afgesloten-van-de-buitenwereld over, met als uitschieters de verbranding en de elektrocutie. Zelfs de buitenscenes zijn overtuigend (het vliegtuig en de ontdekking van de UFO), prima film ondanks de reus-in-pak die een monster moet voorstellen.

ps de nuchterheid ten aanzien van de UFO valt op; in hedendaagse films is dat met veel meer opgepompte bombarie eromheen. Wel zo prettig om het eens anders te zien, ook het feit dat de soundtrack heel ingetogen is of zelfs vaak afwezig.

Deze film heb ik denk 25 jaar geleden gezien, en ik was er toen niet erg van onder de indruk, misschien ook omdat mijn verwachtingen hoog waren vanwege de reputatie hiervan.

Daarna de remake vele maken gezien, en nu toch weer benieuwd geworden naar het origineel. Lang leve Canvas! En dit was toch wel een enorme verrassing.

Ten eerste wijkt de film door de afwezigheid van gedaanteverwisselingen zóveel af van de latere versie dat ik gewoon benieuwd was hoe hij verder zou gaan, en een dergelijke spanning hebben toch niet veel films uit de jaren 50 voor mij. Natuurlijk zou het wel goed aflopen, maar hoe het precies zou gaan, hoeveel slachtoffers het Ding nog zou maken en wat de vooruitzichten voor de overblijvers zouden zijn bleven toch redelijk lang onduidelijk.

Daarnaast is ook de vorm nog behoorlijk modern. Een groep mannen onder druk vormt een favoriet thema van Howard Hawks (om hèm maar even aan te houden als de auteur van deze film), maar ook het stijlelement van overlappende dialogen dat hij hier inzet geeft de film een tempo dat nog altijd fris en scherp aandoet. Natuurlijk had ik dat al moeten zien aankomen, want ook in het geweldige His girl Friday maakt hij gebruik van die techniek, maar in déze film geeft dat niet alleen extra vaart maar draagt het ook nog eens bij aan de spanning. (Er is zelfs een personage dat off-screen nog even doorpraat nadat er een deur in zijn gezicht is dichtgeslagen.)

Daarnaast is dit een sterk voorbeeld van een ensemblefilm waarin iedereen belangrijk is en iedereen er toe doet. Toegegeven, er zijn vier personages die íéts meer aandacht krijgen dan de rest: de leider, de wetenschapper die kennis belangrijk dan het leven vindt, de journalist, en de vrouw die voornamelijk als love interest van de leider lijkt te fungeren om hem iets meer als een standaard-klassieke hoofdpersoon te laten overkomen – maar echt extreem veel dramatisch gewicht in de schaal leggen doet hun uitzonderingspositie voor mijn gevoel niet. En geheel conform de manier waarop de personages qua screentime grotendeels over één kam worden geschoren, zitten er ook geen grote namen of sterren tussen de acteurs en actrices (met uitzondering van James Arness, wiens televisieroem echter pas vier jaar later zou beginnen).

Voeg daaraan toe dat de film er nog steeds uitstekend uitziet (niet alleen in de benauwende binnenscènes maar ook bij de opnames in de "sneeuw", om nog maar te zwijgen van de kamer die op meerdere plekken in brand staat) en je komt uit op een film die mij zestig jaar na dato tot de laatste minuut wist te boeien. Zelfs met mijn voorliefde voor "oude" films had ik de moderniteit, de vaart en de scherpte hiervan niet verwacht.
 

De vergelijking met de remake van John Carpenter laat ik hier even achterwege, daar is elders al genoeg over geschreven. Daarnaast is dit ook gewoon een totaal ander beest, figuurlijk, maar ook letterlijk aangezien we hier meer te maken hebben met een meer conventioneel allesverwoestend monster, iets wat in 1951 trouwens ook weer niet totaal nieuw was, denk aan King Kong, maar ook die film kent weer een totaal andere uitwerking. The Thing From Another World heeft eigenlijk de typische sfeer die latere jaren '50-films in het science-fictiongenre ook zouden hebben, inclusief de onmisbare paranoia (die waarschuwing voor ufo's op op het einde is duidelijk een verhulde waarschuwing voor communistische aanvallen).

Het voordeel dat deze film heeft ten opzichte van veel tijdgenoten is een doordacht plot en personages die echt intelligent nadenken over hoe ze hun probleem met het ding oplossen. Daardoor is het ook helemaal niet ongeloofwaardig dat het merendeel het gewoon overleefd (inclusief alle herkenbare personages). Een ander pluspunt is dat het hier niet gaat om bordkartonnen personages met platte dialogen, maar dat ze leuke en intelligente teksten mogen uitspreken en over het algemeen goede acteurs hebben gekregen, met uitzondering van de overacterende Douglas Spencer als comic relief Scotty. Aangezien dit een film is waarin meer gepraat wordt over dreigende zaken dan dat er werkelijk gruwelijke dingen gebeuren (zoals gezegd vallen er nauwelijks doden) is dat wel zo prettig en het geheel kijkt heel aangenaam weg.

Het gevolg is wel dat dit meer aanvoelt als een vermakelijk jongensavontuur dan als een horrorfilm. Kennelijk werd dit in 1951 heel eng gevonden, maar nog meer dan andere tijdgenoten of zelfs oudere films zoals Nosferatu, King Kong of Whale's Frankensteinfilms vind ik het hier vaak moeilijk om te zien wat er nu zo eng aan is. Dit komt vooral omdat iedereen zo luchtig acteert, alsof ze soms meer bezig zijn met one-liners verzinnen dan met het buitenaardse gevaar. Het intense gevoel van spanning en dreiging dat in bijvoorbeeld veel noirs van die tijd zit is hier ver te zoeken. Alleen de laatste tien minuten, in de opmars naar de laatste confrontatie lijken een werkelijke opbouw van suspense a la Hitchcock te hebben, al had ik toen al lang niet meer gedacht dat er nog iets mis zou gaan. Voor de rest komt alle horror vooral van personages die praten over enge dingen dan de enge dingen zelf. Die paar moorden blijven dan ook ver uit beeld. Ik dacht dat ik met Poltergeist wel een dag eerder wel één van de meest tamme horrorfilms ooit had gezien, maar vergeleken met The Thing From Another World is Poltergeist een enorme nachtmerrie.

Erg veel deren doet het niet, The Thing From Another World is goed gemaakt en absoluut een vermakelijk avontuur. Maar geniaal werd het nergens en zijn belangrijkste verdienste rust voor mij vooral op zijn invloed op latere films, in plaats van zijn verdienste als film op zich.
3*

Daar heb je wel gelijk in. Het gevolg is dat de personages niet in constante paniek van hot en her lopen, en dat is wel verfrissend na alle moderne teenage-slasher-pulpfilms waarin de schaars geklede maagden meestal recht in de armen van het monster c.q. de gemaskerde seriemoordenaar lopen, maar in déze film gebeurt het andere uiterste en reageert iedereen wel èrg onderkoeld (geen woordspeling i.v.m. de Noordpool-setting bedoeld).

Blijft een schitterende film.

Mooi is ook dat in de film "Halloween" van John Carpenter de kinderen bij baby-sit Laurie Strode (Jamie Lee Curtis) op TV kijken naar "The Thing From Another World". Zoals bekend deed John Carpenter een remake van laatstgenoemde film.

Dit is dus het origineel, waarvan ik de beide remakes al had gezien, en waarvan ik John Carpenter's film toch de betere vind.

Deze film uit 1951 komt me helemaal niet zo spannend en griezelig over als de andere, maar wellicht heeft dat te maken met de manier waarop de filmen werden gemaakt.

Toch is het altijd leuk om deze oudere versie eens te bekijken, heb er dus geen spijt van, maar zoals ik reeds zei ik geef de voorkeur aan de versie uit 1982.

Nog iets waarmee ik het wel met The One Ring eens ben : eigenlijk is dit een totaal andere film waarmee je Carpenters produktie niet of nauwelijks kan vergelijken. (En voor alle duidelijkheid, ook ik vind die laatste een klasse apart, maar in zijn eigen modernere genre.)

Misschien niet altijd even onderhoudend onderweg, maar de laatste vijf minuten maakt heel veel goed. Ben in elk geval opgelucht dat ik de moeite getroost heb om na de canvasopname die ergens rond minuut 70 eindigde, de slotscenes nog te bekijken via dailymotion.com. The Thing from Another World - Video Dailymotion

In zijn geheel vind ik het wel een aanrader en de waardering die de film hier krijgt, mag voor mij best wat hoger.

Als men dan toch graag remakes wil maken, neem dan het voorbeeld van John Carpenter. Remakes zijn vanuit artistiek oogpunt alleen nuttig wanneer er aan het originele plot zaken te verbeteren zijn. The Thing From Another World biedt een interessant plot, maar is qua uitwerking mager. Het mag dan ook wel duidelijk zijn wiens versie van The Thing beter is.

Voor zover de vergelijking met de remake. The Thing From Another World wordt vaak geroemd als klassieker, maar wat mij betreft gaat het er hier vooral om dat deze film in zijn tijd inderdaad spannend geweest moet zijn. De scenes met ‘het ding’ zijn ergens wel macaber, maar net als bij veel leeftijdsgenoten wordt veel tijd aan complete nonsens besteedt. Er zijn veel overbodige scenes die beter gebruikt hadden kunnen worden om een beter verhaal neer te zetten en meer spanning te bieden. Er zit overduidelijk potentie in, maar eer het echt op gang komt, blijft de film teveel het niveau van een gezellig uitje in Alaska hebben in plaats van opgejaagd te worden door een alien. Gelukkig is het monster wel goed en valt daarmee nog goed naar de film te kijken. Het mag duidelijk zijn welke film mijn voorkeur krijgt.

I doubt that it *can* die... as we understand dying

Kerstmis. Een dag waarop je vrij bent en pakjes krijgt/uitdeelt maar ook een dag die in een periode valt waar ik niet echt van hou, namelijk studeren voor examens. Niet al te leuk dus maar gelukkig bestaat er nog altijd zoiets als film waarmee je je gedachten kunt verzetten. Er is dan ook maar bitter weinig dat kan tippen aan eens genieten van een ouderwetse zwartwit klassieker terwijl op de achtergrond de open haard lekker staat te knetteren. Ik kende The Thing from Another World (en zijn remake) alleen maar van naam dus ik wist niet goed wat te verwachten maar dit viel in ieder geval in goede aarde.

Nu moet ik er wel bij vermelden dat ik sowieso wel een zwak heb voor dit soort sc-fi verhalen met betrekking tot aliens. Hoogstwaarschijnlijk te wijten aan Orson Welles (het gerucht dat hij hier aan had meegewerkt is trouwens vals) met zijn War of the Worlds maar ik kan echt genieten van het tijdsbeeld dat de mensen toen hadden van aliens en andere monsters die onze wereld gingen veroveren. Een vergelijking met de versie van Carpenter kan ik niet maken (al lijkt die me ook wel erg interessant) maar dit is in ieder geval een erg geslaagde film. En dat is voornamelijk te danken aan de acties van de personages. De opzet van leger tegenover wetenschap is redelijk standaard te noemen maar de dialogen tussen beide en hun reacties op de aanwezigheid van de buitenaardse bezoeker voelen getrouw aan. Daar komt dan ook nog eens dat de film een geweldig,zelfs wat beklemmende sfeer heeft en dat de opbouw van de climax simpel maar doeltreffend is. Sowieso zitten hier een aantal erg memorabele scènes in zoals de ontdekking van de vorm van het schip in het ijs.

Voor een film van ondertussen meer als 60 jaar oud valt het op hoe goed de effecten eigenlijk zijn. Het monster zelf ziet er niet zo bijzonder speciaal uit (het leek meer een verre neef van Frankenstein te zijn) maar de manier waarop ze er mee omgaan is geslaagd. Ik hou sowieso wel van de manier waarmee ze door weinig van het monster zelf te laten zien de spanning verhogen maar de confrontaties zijn heerlijk. De verbranding van het monster halverwege de film wordt algemeen beschouwd als de eerste keer dat een stuntman compleet in de fik stond maar ook de climax met de elektriciteit is erg tof gedaan. In het begin van de film had ik moeite met de personages te identificeren. Het tempo lag vrij hoog en iedereen leek precies door elkaar te spreken maar naargelang de film vorderde begon er toch enige herkenning te dagen. Niet altijd even geslaagd want zo is Douglas Spencer als journalist soms redelijk vervelend maar gelukkig is er op de rest van de cast niet veel aan te merken.

The Thing from Another World is jammer genoeg vandaag de dag wat ondergesneeuwd geraakt door het vele lof dat de remake van Carpenter kreeg/krijgt maar dat is onterecht want de combinatie Christian Nyby en Howard Hawks werkt erg goed. Erg sfeervolle film die nog altijd als een huis staat.

4*

vreemd toch hoe mensen altijd het eerste deel het beste vinden. In dit geval d 'Hawkes' versie.

Ik moet opmerken...het eerste deel (de eerste film versie) kan slechter zijn..zoals in dit geval. Maar veel critici willen lof geven aan de regisseur van het eerste deel.

En als we eerlijk zijn.

Carpenters versie is gewoon beter .

Ik waardeer The thing from another world. En ik prijs 'de durf' van de film maker...maar..

Ouwe John heeft het tientallen malen beter gedaan..en laten we het daarbij houden.

Zelfs Kurt Russel is brilliant in de remake..en dat zegt toch al heel wat na zijn perfecte

optreden in Silkwood.

Vond er persoonlijk niet veel aan.
Veel gezeur en gespeculeer rond een 'ding' dat naar mijn mening niet veel dreiging uitstraalt en waarvan ik de angst bij de personages totaal niet voel. Enkele domme handelingen zoals een kamer volledig de vernieling inwerken en je tegen brand beschermen met een matras helpen de film ook niet meteen vooruit. De finale is idioot een deur barricaderen langs de verkeerde kant met balken waar je tussen, over en onder kunt kruipen en het einde is zo voorbij. Uiteindelijk heeft dat 'ding' geen enkele keer aangevallen en gedragen de personages zich vijandiger dan het monster zelf!

1*

Een aantal jaren geleden kwam ik erachter, dat Carpenters The Thing een remake is, van deze versie. Aangezien ik die film erg goed en ook behoorlijk spannend vind, was ik toch wel benieuwd naar het origineel. Hoewel dat uiteindelijk nog even geduurd heeft, kwam het origineel gisteren dan eindelijk aan de beurt.

The Thing from Another World is in ieder geval origineel te noemen. Het is best sfeervol en het wezen is zeker niet alledaags te noemen. De personages zijn zeker geen hersenloze tieners of ander dom slachtvolk, maar intelligente mensen, die diepgang meekrijgen en goed nadenken over de manieren om het ding aan te pakken. De dialogen zijn ook best goed, al vond ik het aantal personages net iets teveel om het echt goed overzichtelijk te houden. Een ander minpuntje is de spanningsboog, die niet of nauwelijks aanwezig is. Dat is op zich wel jammer, want juist die dreiging kan dit soort films net dat beetje beter maken, maar dat lukt hier niet.

Wat resteert is een aardig en soms ook best leuk avontuur, waarvan de manier waarop men tegen het ding te werk gaat, misschien nog wel het allerleukste is. Dat het verhaal een goede basis biedt voor een potentiële horrortopper, is later wel gebleken. Alleen daarom al is The Thing from Another World de moeite van het bekijken waard. Leuk en sfeervol, maar eng is het echter allerminst.

3,0*

Deze science fiction uit het begin van de jaren '50 is meteen één van de beste die ik tot nu toe gezien heb.

Er zitten wel erg veel personages in deze film, maar dat stoort absoluut niet. Oké, sommige acteurs krijgen wel erg weinig te doen, maar de rest van de cast is erg goed. Het helpt ook dat de dialogen vlot zijn. Iedereen praat door elkaar heen zoals dat in het echte leven ook gebeurt, en er worden genoeg leuke grappen gemaakt, vooral door Scotty de journalist, die er een beetje bijzit als mascotte maar meteen wel het leukste personage.

Het monster is vrij origineel, want het is in feite een grote plant. Gespeeld door James Arness ziet hij er als hij in beeld is imposant uit, en hoe hij biologisch in elkaar zit klinkt helemaal zo vreemd nog niet. Het lijkt of er van het monster niet veel dreiging uitgaat, maar dat komt gewoon omdat de personages erg slim zijn en zich niet snel gek laten maken door het ding. Ze zijn meer bezig met het kibbelen onderling, en daar zit de grootste spanning.

Als het ding dan in beeld is, is het puur genieten. De scène waarin hij, én de hele kamer in vlammen opgaat is het absolute hoogtepunt van de film. Vandaag de dag zouden alle acteurs stuntmensen zijn, en de minder uitgelichte personages zouden dat wel kunnen zijn, maar verder zijn alle hoofdrolspelers gewoon in de kamer aanwezig. Daar zouden filmmakers vandaag de dag nooit mee wegkomen!

Verder is het allemaal gewoon erg goed, al had het kleine liefdesplotje er niet per sé in gehoeven. Hoewel, ook dat levert weer een paar erg aardige dialogen en grapjes op. Nogmaals, de cast is erg goed. Het eind van de film, met zijn beroemde laatste zin, is de perfecte afsluiter voor een vooruitstrevende science fiction film uit de jaren '50.

Op zich best leuk, snel en inderdaad een duidelijke blauwdruk. Maar het monster zelf is, laten we er niet omheen draaien, gewoon ruk.

Ziet er echt niet uit en is totaal niet eng.

Dan toch liever die van Carpenter.

Fijne ouderwetse sci fi. Wat ik een grote plus vind is dat de personages allemaal eigenlijk heel logisch reageren op de gebeurtenissen. De stappen die ze nemen zijn gemakkelijk te verdedigen. Ook was er niet een hoop panisch gedoe. En dus kunnen we ons lekker concentreren op de opgevoerde spanning. De Noordpool als locatie met daarin een geïsoleerde barak met opslagplaatsen en zijkamertjes werkt erg goed. Grappig ook dat de dreiging veel groter is als je het monster niet ziet, dan wanneer dat wel het geval is. Het is verder allemaal heel solide. Het acteren, de look van de film. Alleen het monster is niet geheel overtuigend. Maar ik heb me er gisteren prima mee vermaakt.

Oh ja, de remake is inderdaad beter. Dat komt omdat de paranoia veel sterker werkt dan het monster hier. Maar dit is een prima film. 4 bescheiden sterren.

De remake beter ? sorry ben daar helemaal niet mee eens , ok de trucage word beter enzo maar K Tobey doet het geweldig

en James arness .... gewoon steengoed

en wanneer zag je nog eens een DC 3 op skies ?

een leuke anecdote

Deze film heb ik in de jaren 80 opgenomen op VHS (nog altijd goede kwaliteit)

De tros zond die film uit maar begon 10 min te vroeg , na 15 minuten film onderbroken en weer opnieuw uitgezonden met groite excuses voor iedereen zeer veel leden hadden getelefonneerd .... Heb dit NOOIT meer meegemaakt nergens .... en dat voor een film die toen al meer dan 30 jaar oud was

Laat dit soms zien aan vrienden .... Velen geloven het niet .... denk ook niet dat veel films dit ten eer zullen vallen

SF topklasse behoort tot de beste van zijn genre en die zwart wit versie ... dat maakt het juist zo beklemmend .

vergeet aub niet die scene van dat electrisch deken .... Dat kende men gewoon niet in europa .... in 1951 was zelfs een koelkast of stofzuiger een topluxe en onbereikbaar voor velen

De films van die jaren hebben veel details die nu iedereen ontgaan maar als je er op gaat letten smaak je deze films veel beter en worden ze veel realisticher dan die remakes

Vergelijkingen met remakes ga ik niet maken, vermits ik die nog niet heb gezien. The Thing uit de jaren '80 staat alvast nog op mijn to watch lijstje. Voor SF-film uit de vroege jaren '50 is deze best wel te genieten. IK veronderstel dat er heel wat latere SF-films zich op dit idee hebben gebaseerd. Het verhaal is goed uitgewerkt en er is zelfs een 2-tal spectaculaire scènes in. The Thing ziet er wel niet echt uit alsof het een plantachtig wezen zou kunnen , eng is hij niet maar wel indrukwekkend van gestalte. Beetje vreemd dat hij evolueert van handige wildeman naar een slome zombie naar het einde toe. Het probleem van de film is niet zozeer de ouderdom, maar een beetje de duur. Het duurt lang voordat het op gang komt en er zijn eigenlijk toch veel karakters en scènes die niet echt tot het verhaal bijdragen. Het conflict tussen militairen en wetenschappers wordt wel geloofwaardig gebracht.

Aardig.

Wel een andere film dan ik verwachtte. Had het idee dat het plot veel meer rond een groeiend onderling wantrouwen en paranoia zou draaien, maar uiteindelijk bleek dit in de kern gewoon een redelijk straight forward 'dood het monster'-filmpje te zijn. Ik zeg in de kern, omdat er gelukkig wel nog meer speelt. De discussie tussen wetenschappers en militairen zorgt voor een aantal interessante momenten.

Lekker vlot filmpje verder. Dialoog en acteerwerk voldoen zonder meer, enkel het wezen zelf stelt wat mij betreft toch een beetje teleur. Zijn intelligentie blijkt wel door bepaalde acties buiten beeld, maar eens in beeld blijft daar weinig van over. Al bij al leuk om eens gezien te hebben, maar lang blijven hangen gaat dit niet doen. 2.5*.

Niet onaardig, in de context van de praktisch niet te vermijden vergelijking met de remake van Carpenter. In diens schaduw echter, is dit best de moeite waard. Vooral de tweede helft. Qua opbouw is een en ander wel wat aan de trage kant.

Ik verhoog toch met een volle ster. Deze film is mij veel beter bevallen bij een herkijkbeurt. Waar ik de film voorheen wat traag vond heb ik wat meer inspanning gedaan en zag eigenlijk nog maar weinig scènes die niet tot het verhaal bijdroegen. De romantiek nam ik er dan maar even bij en was niet eens zo storend meer.