The Quiet Earth (1985)

Die eerste helft

Ik ben kennelijk niet de enige die vindt dat de eerste veertig minuten de film maken, vanaf de lekker langzame openingscredits met een hypnotiserende zonsopgang. Het idee van de enige man op Aarde is niet onbekend en heeft mij altijd wel aangesproken (waarbij ik moet zeggen dat ik re opvallend weinig films over gezien hebben, ondanks dat er toch wel meerdere zijn), maar zo goed als het hier aanvankelijk gedaan wordt en met deze mate van originaliteit is echt bijzonder. Niet alleen wordt het op een simpele manier erg sfeervol gebracht, maar de manier waarop de hoofdpersoon met zijn grote isolement omgaat is toch echt wel uniek. Heerlijk om te zien dat hij gewoon gaat doen waar hij zin in heeft. Neemt ie een nepstruisvogel mee naar huis ter decoratie of gaat hij een trein rijden; dat soort dingen. Die speech tegen die kartonnen mensen is ook grandioos. Bruno Lawrence speelt echt fantastisch als een man die kennelijk al een schroefje los had zitten voor de gebeurtenissen van deze film, maar steeds gekker lijkt te worden; iets wat ook nog eens gevoed wordt door zijn schuldgevoel.

Die eerste veertig minuten zijn eigenlijk 5 sterren waard en hadden de film makkelijk in mij top 100 kunnen laten eindigen. Helaas is de rest niet zo geniaal. Niet slecht verder, dat ook weer niet, maar gewoon niet speciaal. Toegegeven, de eerste scènes met de vrouw hebben wel wat. Leuk hoe ze in feite met zijn tweeën een luchtige blik op de situatie proberen te blijven delen waarin er veel tijd is voor onzin, tussen het zoeken naar andere mensen door. Niet dat hij het luchtig tussen hun twee wil houden overigens. Vond dit ook nog wel een redelijk fris deel.

Het is pas als de derde man erbij komt dat het toch echt duidelijk minder wordt. De spanningen die er naar boven komen zijn voorspelbaar en worden nooit echt spannend. Er is iets geforceerds aan deze scènes, niet op de laatste plaats omdat dialogen steeds belangrijker worden, maar die eigenlijk het zwakste punt van de film vormen, mede omdat ze nogal expliciet zijn. Alison Routledge werkte als luchtige actrice, maar niet als serieuze en Pete Smith kan al helemaal niet acteren (Lawrence blijft geweldig). Het hele plot rond het energiebedrijf wordt prominenter, maar niet interessanter en die laatste opoffering was ook gewoon een cliché.

Gelukkig wordt dit opgevolgd door een slotscène die zo vreemd en mysterieus is dat het de film weer ineens naar het oude niveau terugtrekt. Ik weet niet wat het betekend. Ik vind het gek genoeg niet eens belangrijks, want de onbeschrijflijke kracht die van de scène afstraalt lijkt het punt te zijn. Zelfs de hoofdrolspeler weet niets meer te zeggen. Het tilt The Quiet Earth de hogere sferen in. Schitterend!
Dikke 4*.

Grappig filmpje, Danny Boyle heeft hier duidelijk inspiratie opgedaan voor 28 Days Later

Prachtige film! Eerste 45 minuten en de climax zijn grandioos! Over dat einde: ik denk dat de hoofdpersoon voor de derde keer naar een andere dimensie hopt (en die theorie zag ik ook ergens op imdb rondcirkelen). En hij is gewoon weer op aarde; alleen is het universum zo erg uit balans dat ie nu uitzicht lijkt te hebben op Saturnus (of een andere planeet)

Interessante film. Het meeste is wel gezegd. Begint sterk, zakt daarna behoorlijk in om fraai te eindigen. Beetje jammer dat dit soort films wel vaker een uiterst fascinerend uitgangspunt niet helemaal waar kunnen maken in de hele film. Lawrence is een veel betere acteur dan de anderen. Muziek vond ik nogal groots vaak.

3.5*

Erg leuk begin ja! Vond het vooral ook een vrij humoristische film tot halverwege. Met de intrede van het tweede en derde personage hebben we de leukste fase wel duidelijk gehad. Maar ik snap ook wel dat het niet te doen is een hele film lang bij het ene personage te houden.

Het laatste stuk vond ik ook een tikkeltje over de top. Verder wel een goede film, audiovisueel ook zeker de moeite waard.

3.5*

Dat kun je wel zeggen ja. Vind het sowieso niet al te bijzonder, deze film.

Ja, er zitten wel geinige vondsten in de eerste helft. Maar er had zoveel meer mee gedaan kunnen worden. De film leunt meer op het gegeven dan op eigen kracht.

Saai. En erg matig gespeeld.

Zoals bij zoveel 'alleen op de wereld' films, is het stuk waarbij de hoofdpersoon ook daadwerkelijk alleen op de wereld is, verreweg het beste stuk van de film. De personages van Alison Routledge en Pete Smith zijn lang niet zo goed neergezet als die van Bruno Lawrence en zijn daarnaast ook een stuk minder sympathiek. Nee, dan de scenes waarin Lawrence zijn tuin volstouwt met bordkartonnen celebrities en historische personages, om zichzelf vervolgens tot heerser van de wereld uit te roepen, dat zijn de mooiste momenten.

Qua gebeurtenissen was ik in het begin nog wat verward, maar ik voel wel veel voor de theorie waarbij men telkens overspringt in een alternatieve werkelijkheid/andere dimensie. Helemaal het einde zou zo gedeeltelijk verklaart zijn zonder ook maar iets van de mystiek weg te nemen.

Voor het lage budget is het allemaal prima weergegeven. De beeldkwaliteit mag dan wat gruizig zijn (ik verwachtte ook geen bloeiende en dure filmindustrie in Nieuw-Zeeland), de beelden van verlaten steden en omgevingen waren indrukwekkend. Bruno Lawrence zelf is ook een erg fijn acteur die wat mij betreft de hele film alleen had mogen blijven om te wentelen in zijn eigen waanzin. De film had zodoende wat beter gekund, maar is alsnog een erg fijn werkje te noemen.

Gewoon een heel goede film. niet verder over zeuren.

Zoals al eerder gezegd, de eerste helft is zeer sterk dan valt het als een kaartenhuisje in mekaar.

Matig...

Zeer sterk eerste (alleen op de wereld) gedeelte, en een aardig gemaakte slotscène.

Maar daarmee heb je het beste ook wel gehad, de rest van de film is gewoonweg matig.

Valt uiteindelijk wat tegen. Zat potentieel met een man alleen op de aarde. Condemned to live, zoals hij ergens onderweg stelt. Lawrence speelt dat misschien een tikje onbehouwen, maar hoe zijn personage er mee omgaat, heeft wel wat. Sowieso wel iets dat de fantasie triggert, je hebt immers een hele wereld tot je beschikking, en onze Zac klooit in eerste instantie ook lekker maar wat aan. Met treintjes en zo.

Ook wanneer de eenzaamheid gaat knagen, is het nog wel te doen, maar dan gaat het stilletjes aan toch bergafwaarts met de film. Zeker als Api zich meldt en het scenario afslaat naar dynamiek tussen de drie en een nieuwe dreiging. Het was al aan de houterige kant en deze poespas kan het dan ook duidelijk niet dragen. Het zakt vrij ver weg in het laatste half uur, al redt de slotscène wat er te redden valt.

Aardige film over een man die op een ochtend wakker wordt wanneer blijkt dat hij de enige levende persoon op aarde is. Uiteraard een vermakelijk uitgangspunt dat vooral in het begin een aantal bijzondere scenes oplevert. Het plot dat tijdens het laatste gedeelte zijn intrede doet, maakt de film er helaas niet beter op. Mooi locatiewerk ook.

Aardige tegenvaller. Wellicht omdat hij de tand des tijds niet overleefd lijkt te hebben. Alleen-op-de-aarde-films zijn er meer, maar de houterigheid heeft in het begin wel zijn charme. Er zit humor in wat het aardig maakt. De overgang naar dat hij de weg kwijt raakt is wellicht iets te snel. Nadat er een tweede personage ten tonele verschijnt (uiteraard een vrouw) wordt het al minder, al is het fijn dat het niet te dramatisch wordt. Haar acteerwerk is tenenkrommend slecht, net als de derde personage. Gaandeweg wordt er verzonnen wat de reden van de gebeurtenis kan zijn en dat is loshangend zand, zelfs voor een sf. Naar het einde toe blijft er niks meer over van de film, op ergenissen na. Het einde slaat kant nog wal, waarom zou je 1/3 van de wereldbevolking opofferen om het andere deel te laten leven, wat het uiteindelijk ook echt niet gaat redden. Logischer was tesamen het effect af te wachten. Het rammelt aan alle kanten. Eindscene is 'mooi' en laat theorie over, maar het is in de gehele film veel te oppervlakkig dat dat blijft hangen. De 'special effects' zijn natuurlijk hilarisch, maar vooruit, het is 30 jaar terug

Pfff, met moeite de helft bekeken vanuit het idee dat je niet te snel moet oordelen. Dat idee moet ik ook maar weer bijstellen. Saaie boel!

Gisteravond deze geweldige film voor het eeest gezien, vond hem erg bijzonder en zeker geslaagd!

Vooral de eerste 3 kwartier waren erg leuk!! Als Zac nog alleen is, de laatste 3 kwartier vond ik ietsjes minder maar het hield mn aandacht wel. ?

Ik hou van wel van dystopische, apocalyptische films, dus ik dacht laat ik eens een wat oudere kijken. Kan niet zeggen dat het beviel, nog los van de rare film zelf merk ik toch dat ik wat verwend (en misschien 'verpest') ben door de hedendaagse standaard van effecten en cinematografie.

Het is toch allemaal wat arremoeiig en lelijk, waar je in hedendaagse films ook wel echt kan genieten van wat je ziet.

Daarnaast weet ik écht niet wat ik er inhoudelijk mee aanmoet. Theoretisch zal het allemaal wel (hoewel me dat (tijdens de film ook al niet) boeit), maar hoe de film sommige dingen aanpakt, cuts, overgangen, dialogen, personages, gebeurtenissen... het voelt allemaal zo enorm off en weird dat ik op een gegeven moment ook geen zin meer had om erin te investeren en alles maar gewoon apatisch over me heen liet komen.

Het eerste gedeelte is misschien nog licht vermakelijk (hoewel ik legio films ken die zoiets leuker en beter aanpakken), maar alles daarna was voor mij totaal oninteressant en vermoeiend raar. Het is vast niet zo dat alle oudere films in dit genre zo zijn, maar kan niet zeggen dat dit een uitnodiging was naar meer.

2*

Sf-film met een leuk concept, maar hopeloos gedateerd en vooral in de tweede helft saai en slaapverwekkend. Had er meer van verwacht. Ik heb normaal gesproken geen hekel aan oudere films, maar door deze film besef je toch ineens hoe enorm films zijn verbeterd sindsdien. Slechte films zijn van alle tijden, maar A Quiet Earth heeft iets oubolligs, iets gedateerds dat erg hoort bij de jaren '80. Rommelig camerawerk, oninteressante shots, vreemde montage en matige special effects.

Vanaf het moment dat die derde persoon in beeld kwam vond ik het veel minder worden, en de nieuwe dynamiek levert weinig spannende of leuke momenten op.
Het concept ('alleen op de wereld zijn') is later nog gebruikt in films als 28 Days Later en Passengers, die ik allebei eigenlijk veel leuker vond, mede omdat het eigentijdser en frisser is gefilmd.

raakt

Post-apocalyptische films: het is een genre op zich. Gegevens en uitgangspunten zijn altijd hetzelfde: de (met name Westerse) wereld heeft zichzelf te gronde gericht of is door krachten buiten de menselijke macht ten onder gegaan.

Cinematografisch is dat heel effectief uit te buiten: lege straten, eenzame mensen, iedereen teruggeworpen op zichzelf. In de jaren tachtig was er zo veel nucleaire dreiging in de wereld dat filmmakers over elkaar heen buitelden om de afschrikwekkende toekomst met name na een kernoorlog uit te beelden. Dat leverde films op als 'Night Of The Comet', 'Planet Of The Apes', 'Mad Max', 'I Am Legend' en 'The Day After'.

De Nieuw-Zellandse regisseur Geoff Murphy deed met 'The Quiet Earth' in 1985 een flinke duit in het onheilspellende zakje. Met weinig uitleg over aanleiding en oorzaak vertelt hij een verhaal over een driehoeksrelatie tussen de overlevenden van een ramp (oorlog? invasie? natuurgeweld?). Het is balanceren op de rand van gemakzucht en inventiviteit, maar voor mij valt 'The Quiet Earth' net de goede kant op. Het einde is dusdanig multi-interpretabel dat bijna iedereen er een welgevallige boodschap uit kan halen

Opent en eindigt sterk. Middelstuk sleept daarintegen. Leuk bedacht maar komt nooit helemaal van de grond.