The Divide (2011)

Sterk.

Wat mij betreft zelfs Gens zijn beste film, al moet ik zijn Frontière(s) nodig herzien om deze conclusie met de volle overtuiging uit te spreken. The Divide was een film die ik na afloop enkel een 3,0* wilde geven, maar ik merkte een paar uur na afloop en zelfs de dag erna dat ik overstuur was geraakt van de film.

En als dat gebeurt, dan weet je dat je als film iets goed doet. Gens gaat met zijn films constant een andere richting uit, maar vaak wel richting de spanning. Dat gaat hem vaak redelijk af, en hier dus ook. Al vanaf de eerste scenes is te merken dat er een echte vakman achter het roer staat. Visueel erg fraai, knap geschoten en sterk ingericht.

Nu zijn de gebeurtenissen in de bunkers niet de meest interessante vertoningen, maar Gens is redelijk genadeloos in de aanpak. Denk er daarom ook aan dat je van deze film niet vrolijk gaat worden. Nare gebeurtenissen volgen elkaar uiteindelijk snel op en Gens weet zijn scenes ook confronterend te brengen waardoor het ook daadwerkelijk impact heeft.

Visueel is het sterk, redenen heb ik eerder aangegeven. Gens weet de conversaties en personages niet interessant te maken, maar de sfeer zit er sterk in. Acteerwerk is wisselvallend. Enkele crewleden doen het geweldig zoals bijvoorbeeld Biehn, maar andere crewleden zoals German zijn erg zwakjes. Was overigens wel verrast om Biehn te zien, lijkt me toch vooral een acteur die in de jaren 80 zijn magnum opus had.

De gebeurtenissen worden redelijk bruut en genadeloos gebracht, maar wie een Frontière(s) verwacht met bloederige horrortaferelen zit goed fout, aangezien het hier vooral via de toon indruk maakt. Harde beelden, maar niet overdreven bloederig of grof gebracht. Toch weet Gens de impact maximaal te maken. Zeker 1 van de laatste sequenties komt keihard binnen, wanneer Biehn en González genoegen nemen met het feit dat ze gaan sterven door toedoen van German.

De soundtrack is erg passend en geeft zeker in de slotfase een extra lading sentiment mee, die nergens te opdringerig aanvoelt. The Divide is een nare film, maar wel sterk uitgevoerd en met veel impact. Het was in mijn geval wel een film die ik moest laten bezinken, want na de eerste minuten na de afloop maakte het nog niet al te veel indruk. Een film die je na laat denken, een toppertje van Gens wat mij betreft.

De overlevenden van een nucleaire aanval verschuilen zich in een complex dat onder toezicht staat van de opportunistische Mickey [Michael Biehn]. De overlevenden kennen elkaar niet en de angst voor en de onzekerheid over wat er zich buiten afspeelt veroorzaakt een gespannen sfeer waarin wantrouwen en paranoia de weg banen voor een confrontatie waarin het recht van de sterkste lijkt te gelden. Het verhaal is niet bijster origineel en de hyperkinetische montage tijdens enkele actiescènes is storend, maar de sterke cast (waaronder ook Courtney B. Vance en Rosanna Arquette) houdt dit interessant.

Echt 1 van de heftigste films die ik ooit heb gezien.

Vooral de scenes waarbij Mickey zijn vinger er werd afgesneden vond ik erg onsmakelijk, het seksuele misbruik van Marilyn en het hakken van de lichamen.

Ik sprong van mn bank af toen Bobby en Josh doodgingen haha, de mishandeling van Sam aan het eind vond ik tevens ook heftig om te zien

Ik heb na deze film echt even moeten bijkomen want ik vond het erg heftig, erg opgelucht wel dat Eva het heeft overleeft, dat was de enige normale in heel die kelder.

4 sterren voor deze film

Lastige film om te beoordelen. Het was namelijk heel vervelend om te kijken, met een bunker vol met nare lui die ondergronds vastzitten, en zich gedurende de film steeds meer gaan misdragen. Inderdaad, als een soort post-apocalyptische Lord of the Flies, waar het recht van de sterkste geldt en er al snel mensen mishandeld, gemarteld en verkracht worden. Daar zaten echt oprecht nare stukken in. Nu is het ongetwijfeld ook de bedoeling van Gens geweest om het een ongemakkelijke, verontrustende film te maken waarbij de overlevenden al snel elke vorm van beschaving kwijt raken (en ook onlogische beslissingen maken, maar dat terzijde). Maar dat het de bedoeling was, maakt het nog niet per se leuker om dit brok misantropie te moeten aanschouwen. Misschien geslaagd volgens Gens' intenties, en het gebeurt niet zo heel vaak (en als het gebeurt lijkt het altijd weer door die Fransen te zijn), maar ik ben niet gemaakt voor dit soort narigheid.

De herziening boet weinig kracht in. De Franse regisseur Xavier Gens dirigeert een bijzonder indrukwekkende en naargeestige film op het witte doek die vooral geen genade kent. Specifiek het psychologische vlak wordt uitstekend en doeltreffend ongeremd uitgewerkt, wat naarmate de tweede helft vordert resulteert in zeer memorabele momenten. De muziek van Jean-Pierre Taïeb en de visuele regie van Gens maken het vervolgens verder af en dat levert zeker in de slotfase een boel punten op. De speelduur had compacter gekund en bepaalde insteken voelen ietwat geforceerd aan, maar een film als The Divide is zeker in een tijd van nu van groots belang.