The Innkeepers (2011)

Nooit eerder ben ik zo teruggekomen op m'n eerdere mening dan bij deze film: stem verhoogd van een 4 naar een 8! De eerste keer begreep ik de film totaal niet, à la de reactie boven me (no offence!). Pas nu, na de tweede kijkbeurt, heb ik door wat een geweldige, vakkundige slowburner dit is. Aangezien The House Of The Devil dat ook al was, lijkt Ti West een echte vakman te zijn.

(Uiteindelijk) positief verrast!

Zo belabberd slecht zie je ze maar weinig.

En als de film zichzelf niet zo serieus had genomen, was hij nog wel grappig geweest.

Plot, acteerprestaties, soundtrack (misschien nog wel het ergste), cameravoering, alles is oninteressant, cliché en tweedimensionaal.

Zelfs het typen van een stukje hier is tijdverspilling.

Snel mee ophouden dus en de film naar het rijk der vergetelheid verplaatsen: Doei!

Je hebt een sfeervolle decor te pakken, maar je doet er niets mee. En voor je het wist was het afgelopen, zonder dat er maar iets gebeurde.

The Innkeepers heeft een plekje gekregen in de Top 25 met de beste Horror films van de jaren '10:

Halloween Horror Top 25

Film kende een goede spanningsopbouw, enkele zeer goede schrikmomenten maar oogde verder erg lelijk. Dat een horrorfilm mij op visueel vlak iets te bieden moet hebben vind ik toch wel erg belangrijk omdat het verhaal toch meestal weinig voorstelt. Nu hebben de films van Ti West bij mij nooit hoger gescoord dan 3.5*, maar ook niet lager dan 3.0*. m.a.w. ik vind ze niet bijzonder maar ook weer niet slecht. Aardig om te bekijken als het pokkeweer is zoals vandaag en je daarom geen zin hebt om de deur uit te gaan.

3.0*

iemand die weet waar of hoe je deze film kan kopen of zien?

Ik heb deze:

The Innkeepers - Hotel des Schreckens [Blu-ray]: Amazon.de: Sarah Paxton, Pat Healy, Kelly McGillis, Ti West: DVD & Blu-ray

thanks

Verschillende klachten over een teleurstellende climax of een epiloog die niets toevoegt.... je kunt niet elke horror 'brainless' bekijken; soms moet je investeren en wat beter je best doen om de inhoud van de film te vatten. Ik hoor hier niemand over de subtekst van de film. Ik ben ervan overtuigd dat er geen enkele geest in Ti West's universum rondwaart. maw; dit is geen spookverhaal, maar een karakterstudie. een verhaal over een meisje dat zo weinig met het leven heeft, dat ze enkel nog kan vastklampen aan de 'dood'. En die obsessie wordt haar ondergang. Knappe film. Komt volgende kijkbeurt nog wel een halfje of een gehele * bovenop vermoed ik. Intelligente horror.

Regisseur zegt zelf dat je er op twee manieren naar kan kijken, als je gelooft in geesten kun je dat erin zien, als je dat niet hebt kun je ernaar kijken dat ze door een ongeluk is omgekomen.

Vind je subtekst nog wat mager om er in mee te gaan. De film is toch erg filmwerkelijkheid, begeeft zich totaal in de haunted house setting + onderzoek en vallende en opeens afspelende dingen (geest van het meisje is klaarblijkelijk te zien in het gordijn voor de deur dichtslaat op het einde. *IMDb trivia zelf niet gezien) Dat men op dat vlak het wat mager vond is niet zo gek. Had zelf wat meer karakter en studie willen zien dan. Echt gelaagd werd Paxton haar karakter niet voor mij.

Dat onderstreep ik verder hoor; ikzelf ben ervan overtuigd dat er geen geesten in dat hotel zitten en dat Claire dingen ziet omdat ze obsessief met geesten bezig is en dingen wíl zien. En ik geloof ook dat West zijn film zo zorgvuldig geconstrueerd heeft dat de plot een metafysische dan wel een rationele uitleg kent. En dat was ook zijn intentie, en daarom is zijn film intelligenter dan vele genregenoten, complexer, beter ook.

En juist daarom vind ik ook dat users hier niet kunnen klagen over het gebrek aan payoff in de griezelscènes. Het is allemaal intentioneel: als West de geest zou tonen op het moment dat Luke zich omdraait in die ene bewuste scène en als West de geest zou tonen in de kelder in de scène waarin de oude actrice haar hangertje laat vallen, dan breekt ie met de subtekst, met de rationele laag. Want West houdt consequent vol dat de geestverschijningen (incl de pianonoot) enkel uit het perspectief van Claire te zien zijn. Als ie dat perspectief breekt, breekt ie de tweede laag.

Hetzelfde geldt voor de finale; de geesten zijn consequent passief. Ze doen niets, ze zijn er enkel (in de ogen van Claire). Ze vragen Claire niet om te gaan graven in een duister verleden of om een luguber mysterie op te lossen opdat ze rust kunnen vinden (zoals in 99% van de andere haunted house films), ze terroriseren haar niet, ze doen haar geen kwaad.... als West in die kelder een spectaculaire finale afgeeft waarin Claire door toedoen van de geesten het onderspit delft (telepathische wurging, gegooi met stoelen etc) dan breekt ie wederom met de tweede rationele laag: Claire wordt bang van haar eigen waanbeelden, deur zit op slot, astmatische aanval, verliest haar inhaler (epiloog!) en sterft.

Kritiek hebben op het gebrek aan payoff staat gelijk aan het negeren van de tweede laag. Dan reken je West af op dingen die hij niet primair voor ogen had. Hij wilde niet gewoon een griezelfilm maken, hij wilde iets diepers maken, iets wat complexer ligt. Maar dan moet je wel van je verwachtingspatroon mbt zo'n haunted house flick (willen) afstappen.

Tja, als je tweede laag afbreuk doet aan de eerste dan is het ook niet al te best. En als je tweede laag dan zelf nog niet overtuigt denk ik niet dat je daar als kijker veel extra moeite in moet gaan steken.

Ja Onderhond; dat is weer lekker makkelijk gezegd zo achteraf. In je originele review rep je met geen woord over een tweede laag, laat staan over een tweede laag die een eerste ondermijnt of een tweede laag die niet overtuigt. Niet lullig bedoeld; maar zeg dan niets. Ik zal proberen daar verder ook niet meer op te reageren.

Die tweede laag wordt ook totaal duidelijk en goed uitgewerkt in de scènes die door verschillende users hier als quirky opvulling worden afgedaan.

Claire heeft duidelijk weinig met het leven en de levenden en is enkel geobsedeerd door/geinteresseerd in de genezijde. Ze kan niet communiceren met de levenden en ze wil communiceren met de doden:

In een scène waarin ze koffie gaat halen neemt de koffiedame haar in vertrouwen en vertelt ze over problemen met haar vriendje. Wat doet Claire? Ze rent de zaak uit en laat haar koffie staan.

In een volgende scène praat ze met een soapactrice die ze bewondert. Claire slaat dicht zodra de actrice haar vraagt wat ze van het leven wil (daar heeft ze nog nooit over nagedacht natuurlijk) en loopt de kamer uit. Maar zodra ze erachter komt dat de actrice een tweede leven als paranormaal begaafde heeft aangenomen dan wil ze wel weer communiceren met deze Jomanda

Luke bekent Claire zijn liefde voor haar en Claire breekt de bekentenis doodleuk af om weer een plannetje mbt geesten aan te kondigen; ze heeft niet eens naar Luke geluisterd!

Luke geeft aan dat een moeder en haar zoontje een hotelkamer hebben genomen om zich te onttrekken aan huiselijke spanningen en wat doet Claire? Menneke opvrolijken? Nee; ze maakt het jongetje bang met (natuurlijk) een spookverhaal

Bijna elke scène uit de film onthult die tweede laag, de (sociale) gebreken in Claire's karakter, de onkunde van Claire om in het leven te staan, haar obsessie met datgene dat wellicht buiten dit aardse leven te vinden is. En dat wordt ook haar ondergang.

Is te lang geleden om die scenes echt voor de geest te halen. (no pun intented) Had het zeker niet zo bekeken. Vraag mij af of ik de film echt beter zou gaan vinden hierdoor. Voelt toch als een gelaagd trucje, bijna Shyamalan. We zetten de gehele film in een geesten horror werkelijkheid (Poster, Tagline hinten allemaal naar geesten horror), maar eigenlijk is dat het niet. Beetje koude kermis dan toch. Vraag me ook ergens af als het meisje meer geïntroduceerd zou moeten worden als een meisje dat altijd bezig is met de dood. Wellicht wat cheesy, bijv. doormiddel van het verliezen van een dierbare in het begin. Was het punt wellicht iets duidelijker geweest voor de (wat dommere) kijker. Uiteraard volgt dan het argument, moet alles uitgespeld worden!? Misschien wel. Lees wel vaker tweede lagen die ik nooit had gezien. De vraag blijft dan toch bij mij, hoe ver moet ik als kijker gaan of willen gaan. En ook niet onaardig, maakt het de film altijd beter...het vinden van een tweede laag lijkt per se te rekenen op meer sterren. Ongeacht haast of die laag ook echt een interessante kijk geeft op het leven/film/mens etc.

Ik moet me jammer genoeg bij MacManus scharen, die zich ook niet veel meer van de film herinnert.

Bij mij is het vooral de komische inslag tijdens het eerste deel en de gebrekkige horror in het tweede deel die is bijgebleven. Het enige wat ik doe is jouw commentaar daar aanplakken en concluderen dat die eventuele gelaagdheid geen excuus mag zijn voor de gebrekkige horror en die tweede laag ook niet naar behoren naar voren komt als vooral de quirkiness van de personages blijft hangen.

Weet ook niet wat jij verder al van West hebt gezien, misschien was ik tijdens wel een beetje vooringenomen, want het is nu niet iemand die te boek staat als maker van intelligente horror.

Waarom zou uitgerekend jij, een filmliefhebber die geen bal geeft om de inhoud van een film en zich bovendien amper nog iets van de film voor de geest kan halen, proberen een inhoudelijk verhaal te ontkrachten waar ik energie in heb gestoken? Wat heeft dat voor zin? Je kunt beter een keer een herziening ertegenaan gooien, misschien met een nieuwe invalshoek en als je dan nadien nog denkt dat dit een mislukte film is, dan kun je alsnog (en met veel betere beargumentering) de film afvallen en de discussie winnen.

De horror werkt namelijk uitstekend. De spanningsopbouw blijft namelijk erg goed; sluimerende horror met een payoff op psychologisch vlak. En qua karakterschets (zeker voor een horrorfilm) is de film zelfs uitstekend. Maar dat zoek jij nooit in een film. Want jij bent een thrillseeker. Een filmliefhebber, die naar mijn mening, enorm oppervlakkig met het medium omgaat.

Voor de record: op basis van de 3 horrorfilms die ik van West zag vind ik hem de intelligenste filmmaker die momenteel binnen het horrorgenre opereert. Maar wie ben ik?

Sowieso met dat laatste ben ik het helemaal eens. Op basis van OH's woorden zou je denken dat West een of andere domme boerenpummel is die voor de snelle trek gaat, maar dat slaat als een tang op een varken. Vooral The Innkeepers en The House Of The Devil zijn voor het genre uitdagende, subtiele werkjes die veel van de kijker vragen.

Wel, daarom. Als ik me aangesproken voel dan reageer ik daarop. Da's niet zo heel vreemd toch?

Verder verschilt mijn mening over West duidelijk van die van jullie. Cabin Fever 2 is serieuze zooi, zijn anthology werk vond ik bij de minste shorts behoren (al is V/H/S overall slecht) en House of the Devil is van het type 80s dweperij waar ik moe van word. Enkel The Sacrament vond ik goed, deze niet slecht maar qua horror ondermaats.

Een hele langzame opbouw. Maar wel een opbouw die een hoog spanningsniveau bereikt. Dat gaat ongemerkt. Er zijn kleine oneffenheden in de luchtige gladheid van de hotelsleur merkbaar. Oneffenheden die in het eerste uurtje film niet meer lijken te doen dan wat kijkend ongemak veroorzaken. In werkelijkheid gebeurt er meer. Die minimale oneffenheden brengen je ongemerkt in een staat van zijn, waarin de geringste geluids- of visuele prikkel die verderop in de film voorbij komt een buitengewone huiveringwekkende impact heeft. Bij mij werkte het althans op deze wijze.
Hele stukken film zonder muziek. Hele stukken film waarin de personages zonder muzikale ondersteuning gangen aflopen, deuren openen, gasten ontvangen en converseren. Hele stukken film waarin de geluiden van het hotel de muziek vormen. Over spanningsopbouw gesproken. Elke beweging en elk geluidje krijgen op die manier een hogere betekenis. Terecht of niet. Het gebeurt.
En ja, uiteraard zijn er ook de bekende jumpscares. Van die explosies die heel functioneel een schrikeffect najagen. En dat werkt dan dus ook. De interne spanningsmeter die ongemerkt vanaf het begin van de film oploopt maakt zo'n jumpscare extra heftig. Goedkoop effectbejag? Misschien wel. Maar het werkt. En met zo'n fantastische opbouw kun je je een paar goedkopere trucs veroorloven. Bovendien is het lekker. De spanning lekt op die momenten even uit je lijf en dat lucht op.
Na afloop van de film kun je het nog gaan hebben over droom en werkelijkheid. Over inbeelding of realiteit. Dat kan. En dat is leuk om te doen. Het zijn bespiegelingen die de film meer laag geven. Ik neig daarbij overigens naar inbeelding. Het perspectief van alle horror ligt bij de complexe vrouwelijke hoofdpersoon. Zij genereert en bewerkt. De andere personages beleven niets in afwezigheid van haar.
Fantastische slotakte trouwens. Zo tergend langzaam. Dat werkt alleen als een film je prikkelgevoelig maakt. En dat deed deze film.

Leuk scenario, zo'n vrijwel verlaten hotel een week voor sluiting, waarin de twee medewerkers (hobbyist-spokenjagers) worden gevolgd. Zonder dat ik het Ti West-verband met The House of the Devil (2009) had gelegd kreeg ik op den duur wel de indruk dat het de kant op zou gaan dat Claire erin geluisd was door een of andere sekte. Heel lang leek het wel die kant op te gaan, met die vreemde gasten, en Luke die tegen haar zegt dat er iets is wat ze niet weet (maar daar wordt verder niets mee gedaan). Het geeft me een beetje de indruk dat de regie die kant op ging en uiteindelijk met een twist er iets anders van maakt, waardoor het einde uit de lucht komt vallen en het eigenlijk niet zo bij het verhaal past. Met een beter einde had het wellicht hoger kunnen scoren. 3* vooral voor de sfeer en de (spannings)opbouw. Als horror valt deze bij mij wel in de categorie jump scares, al was het aantal heel erg bescheiden.

Save the best for last. Ok, niet helemaal, maar ik was alsnog blij met mijn tip om de horrorchallenge mee af te mogen sluiten. Ik had hem klaar liggen, was er benieuwd naar en mijn beenhaar heeft toch meerdere keren overeind gestaan. Altijd een goed teken. Dank aan Collins hiervoor. Na de film zocht ik als eerste regisseur Ti West nog eens op, en zag tot mijn verrassing tot hij een dag of tien na mij geboren is. Het maakt niets uit voor mijn waardering van de film (All Hail, 1980’s children!), maar ik had hem simpelweg altijd eind veertig gegokt naar aanleiding van hoelang ik de naam ken. Van zijn The House of the Devil (2009) heb ik behoorlijk genoten, het latere In a Valley of Violence (2016) dat ik vorig jaar zag beviel me een stuk minder. The Innkeepers valt daar tussenin, maar aan de goede kant van het spectrum.

De film begint rustig, met slechts enkele karakters in een hotel dat voor het laatste weekend open is. Sara Paxton (The Last House on the Left (2009) en Pat Healy vermaken zich tijden hun laatste dienst wat met het werken aan zijn website over de geestverschijningen in het desbetreffende hotel, terwijl ze op een ontwapenende manier wat onwennig en ongemakkelijk met elkaar om gaan. Heel af en toe checkt er een gast in, maar het staat zowat leeg. Hierna verzandde de film mij net iets te lang in het middenstuk (de wederhelft viel tegen de schouder in slaap), maar West wist mijn aandacht te herpakken met de laatste akte: los van een paar matige jump scares, zaten er zeker een paar kippenvelmomenten bij en wordt het wel degelijk spannend. Het is de uiteindelijke uitwerking waar het mij nets iets teveel aan schortte om naar boven af te ronden, al hikt hij tegen de zeven aan. Een Chekhov's gun moment als het op slot doen van de kelder, het van het medium daar niet in mogen gaan, toch doen, en er daardoor niet uit kunnen, lagen er te dik boven op. Ook het einde van de film voelde voor mij niet helemaal bevredigend.

Nochtans, de film is met een budget van $750.000 in slechts 17 dagen gedraaid, terwijl de cast & crew in het hotel at en sliep waar het opgenomen werd. Bij nader inzien slepen die wetenschap, de eigenzinnigheid en de rechtopstaande haren, The Innkeepers bijna naar de zeven, maar toch net niet.

3,2*

P.s. het grootste schrikken kwam bij de aftiteling, dat ik toch meerdere scènes tegen Top Gun's Kelly McGillis aan had zitten kijken zonder ook maar het geringste spoortje van herkenning.

Herzien en blijft een machtig genre bending werkje van West. Balanceert op een moeilijke grens van grappig (personages erg witty, quirky, authentiek) en bloedstollend spannend (geduldig, more is less). Na The House of the Devil (2009) is dit zijn beste werk. Pijnlijk ondergewaardeerd, maar zal ongetwijfeld een film zijn waar men later -met vernieuwd perspectief- met meer waardering op terugkijkt.

De enige hoop die ik bij het bekijken was dat het niet zo saai zou zijn als The House of the Devil waarin werkelijk niets gebeurde dat mij kon boeien. Gelukkig vond ik dit al een pak beter, maar echt geweldig is het toch weer niet. Een slow burner dat is wel fijn als het uiteindelijk ook ergens heen gaat. Ja er komt een zekere ontknoping, hoewel het ook weinig bevredigend is. Als kijker blijf ik toch met meer vragen zitten met een epiloog die eigenlijk niets toevoegt. Misschien heb ik wel enkele dingen gemist. Sfeervol heel zeker en Sara Paxton speelt haar rol heel goed.

De herbergiers uit de titel zijn hier eigenlijk de receptionisten Claire (Sara Paxton het nichtje van Bill) en Luke (Pat Healy) Deze draaien hun laatste dienst(en) in het Hotel ‘Yankee Pedlar Inn’ omdat de deuren na ruim honderd jaar voor altijd zal sluiten. De film is op een fijne verfrissende wijze verteld. Al komt deze wel langzaam op gang. De acteerprestaties van de cast zijn degelijk. Vooral Sara Paxton (Shark Night 3D, The Last House on the Left) speelt haar rol erg leuk. Ze is grappig, innemend en erg like-able, zeker door haar eigenaardige trekjes. De focus ligt de hele film op de personages en hoe zij met elkaar en het paranormale omgaan. De camera is zo goed als altijd gericht op Claire. Je had het minder kunnen treffen. Wat de kijkervaring nog wat leuker maakt is dat er hier en daar, volgens mij met opzet, wat gaten in het plot worden gemaakt die de kijker zelf in kan vullen. Niet iedereen zijn ding natuurlijk, maar ik moet zeggen dat ik het prima vond. De film, die verdeeld is over drie hoofdstukken waarbij de eerste twee een langzame en goede opbouw neerzetten en dat tot uiting laten komen in het derde en laatste hoofdstuk, bevat veel goede elementen maar net niet goed genoeg.

Ik denk toch dat deze film niet helemaal aan mij besteet was. Hoewel de film aardig knus en best leuk aanvoelde, met een redelijk fijne sfeer maar ik vond het niet echt geslaagd. Ik mis spanning, vernieuwing en de film kent totaal geen uitschieters. Over het algemeen was het leuk bedacht maar vrij standaard en we hebben het eerlijk gezegd al wel vaker gehad. Met hier en daar wat spoken en gebracht met een leuk toch wat komisch verhaal die niet echt goed wist aan te slaan. De film moest het in mijn ogen echt hebben van het sfeertje wat er hing, en ondanks dat het verhaal en je interesse wat moeilijk aansloeg op de film zorgde de sfeer er toch nog voor dat je een beetje gevoel voor de film kon krijgen. Acteerwerk was prima maar de ‘spook’ zag er totaal niet uit. IK vond zelf wel erg vet hoe ze de zelfmoord en alles daarna in kaart brachten maar daar blijft het al snel bij, en ben ik er ook vrij snel over uitgesproken! Poster is wel erg vet gedaan!

2.0*

Best ok.

Claire en Luke werken in een nagenoeg verlaten, klaar-voor-de-sloop hotel. ‘s Avonds gaan zij op zoek naar de geest van Madeline O’Malley, die naar verluidt in het hotel verblijft. Leuk vormgegeven, dat hotel. Met zijn tapijtjes, oubollige behangetjes en donkerhouten meubels. Typische geestenhorrorlocatie, waarvan je hoopt dat de film er effectief mee omspringt.

Jammer genoeg gaan vooral Luke en Claire nogal laconiek met hun missie om: enerzijds gaan ze met speciale recorders door de donkere gangen, anderzijds schuwen ze geen sarcasme, en nemen ze de helderziende ook al niet serieus.

Vreemde balans tussen verveelde humor en halfbakken engheid, die onder het mom van slowburn een lange aanloop nodig heeft. Maar net als de verveling je als kijker onverschillig dreigt te laten, weet West toch nog aardig toe te slaan.

Vrij klassieke benadering wel, met langzaam schuifelende personages die onder begeleiding van gebrom en galmende tonen een deur openen of trap afgaan. Telkens als de klankband intenser oploopt, kun je de jumpscare er eigenlijk wel vlak achter verwachten.

Laatste half uurtje gaat het wat meer los, maar het uurtje daarvoor is toch vrij lame. West bouwt een mysterieus sfeertje op en wil - ook gezien de hoofdstuk-aankondigingen - waarschijnlijk méér vertellen dan een doorsnee geestenhorrortje, hij weet de toon niet helemaal naar de hand te zetten, waardoor het toch wat in het luchtledige blijft hangen. 2,5*

Vermakelijk maar onbevredigend, is ons unanieme oordeel in dit huis.

Film zonder echt spannende momenten en komt ook wel erg traag op gang.

Goede West.

Als regisseur duidelijk fan van de oudere horrorfilms. The Innkeepers is ook zo'n West-film die niet aanvoelt als een moderne film, maar een ode aan de oudere geestenfilms. Niet dat het verder briljant uitgewerkt is, maar West weet heel goed wat hij moet doen als het op kleinere horrorfilms aankomt en dat kan ik waarderen.

Acteerwerk van Healy is om te beginnen al aardig. Misschien dat het een acteur is die bewust voor de minder grote producties kiest, maar over het talent beschikt hij wel. Ik heb hem meerdere keren in diverse rollen gezien en nooit stelt hij echt diep teleur. In deze rol kan hij ook daadwerkelijk iemand spelen die op z'n eigen manier bijzonder is. Misschien wat overdreven, maar wel vermakelijk.

Paxton is echter wat matiger. Haar rol laat wel enige ruimte toe om goed mee te acteren, maar het acteren zelf stelt teleur. Tevens doet West er nogal lang over om naar de horrorkant van het verhaal te springen, en eenmaal het erop aankomt is de wisseling wat haastig en de duur te kort. Erg bevredigend is The Innkeepers daarom ook niet, maar enkele sterke momenten tussendoor maken dat goed.

Serieus effectieve horror hier en daar met een uitstekende werking. De geesten zien er onheilspellend uit en West haalt het meeste uit zijn minimale middelen. Toch wel rondom de finale even in spanning gezeten, omdat er goed wordt gewerkt met licht en duisternis. Het zorgt voor enkele oprecht enge scenes die me nog even bij bleven. Dat soort momenten tillen The Innkeepers ook naar een iets hoger niveau.

Briljant is het niet, maar wie zoekt naar een lekker makkelijk, effectief en vermakelijk horrortussendoortje kan bij The Innkeepers aankloppen. Ik zie West het liefst op deze manier. Een productie die hem de ruimte gunt om wat te doen, zonder dat deze wordt teruggehouden door bemoeizuchtige studio's of afleiding door middel van starpower. Leuke verrassing.

Ti West is een erg fijn regisseur. Zijn films komen weliswaar langzaam op gang, maar worden wel gedragen door leuke en geloofwaardige personages. Geen boys en galls die altijd de verkeerde kant op gaan. Daarom kijken zijn films wel lekker weg. Hij is ook goed in de spanningsopbouw, waardoor de horror wel geloofwaardig is. En juist dat maakt zijn films veel enger dan 95% van de generieke horrorwerkjes waar we mee overspoeld worden.

Niet zo sterk als X of House of the Devil, maar wel goed.

3,5

Ik heb al niet zoveel met het geesten genre, maar voor Ti West maak ik graag een uitzondering. Ik wist op voorhand dat het een slowburner zou zijn. Dat was House of the Devil ook. Maar waar House of the Devil een heerlijke cinematografie en onderhuidse spanning had heeft The Innkeepers dat helaas niet. En dat zorgt ervoor dat het wel een erg basic en saai algeheel is.

De kleine groep characters deed me niks, qua camerawerk weinig bijzonders en de enkele 'enge' scènes zijn ook niet perse om over naar huis te schrijven. Eerlijk gezegd stelt het gewoon heel erg teleur.

Wordt in augustus uitgebracht in 4k door Second Sight

Shocktober 24

Het was omdat Second Sight deze film of 4k uitbracht dat ik m niet kon laten liggen. En daar heb ik geen spijt van.

Want bij herziening bleek maar weer dat Ti West een groot vakman is. Het mag dan een slowburner zijn maar door de likable geloofwaardige personages en sober maar uitermste effectief camerawerk wist West mij prima te boeien.

Ergens heeft zijn werk veel weg van de oude horrorfims van Carpenter waar met weinig middelen maximale sfeer en impact worden gerealiseerd.

De film haalt het niet bij zijn beste werk

(House of the Devil en X), maar ik heb me er echt goed mee vermaakt.

Met dank aan Second Sight want zowel de presentatie (mooie hardbox met boekwerk), als de transfer zagen er weer top uit.

4*