The Innkeepers (2011)

Ti West is een van de weinige hedendaagse horrorregisseurs die consequent teruggrijpt naar een klassieke cinematografie om zijn films in te kleden. Hij is hierin erg succesvol. Na het huiveringwekkende, aan de jaren '80 schatplichtige House of the Devil komt hij nu met een ouderwets spookverhaal dat door middel van een trage opbouw de kijker op het puntje van zijn stoel krijgt, om hem vervolgens met een resem enge scènes omver te blazen. Het zorgvuldig uitkiezen van de locatie - in dit geval een oud hotel met weelderige tapijten en een doolhof aan lange gangen waarin het kraken van de plankenvloer als een onheilspellende symfonie klinkt - en de muzikale ondersteuning met dreigende, snerpende strijkers, creëren een authentieke atmosfeer. Net zoals in zijn vorige film vormt dit de ideale toonzetting voor een avondje huiveren, met dit verschil dat het realistische scenario in House of the Devil een stuk meer angst inboezemt. Enig minpunt is de laatste akte die na de weergaloze climax een beetje overbodig aanvoelt.

West aint no Wan.

Alle zin in deze film. In een geestenhorror heb ik altijd wel zin en de trailer deed iets goeds verwachten. De film begint rustig. Nooit erg, rustige opbouw, leuke locatie. Paxton is best oke voor de lead. Healy een aardige goofy nerd die erbij zit. Het zijn geen acteurs die ooit zullen meedingen met de Oscars maar prima voor een filmpje als deze. Cast is daar het minst belangrijke punt bijna. Het moet toch vooral scary zijn. De film blijft rustig. Paxton luistert wat naar een piano die uit zichzelf blijkt te spelen. Er checkt een vage oude man in. Toen waren we toch al een goed uur onderweg. Oké West nu mag er wel wat engs komen. Daar gingen ze naar de kelder. Nu komt het. We horen weer wat vage geluiden en dan zegt Paxton dat naast Healy een geest staat. O boy! Nu krijgen we het. Uhh nee. Healy rent weg. En dat is eigenlijk dat. Dan volgt de climax waarbij Paxton dood gaat door een ultieme schrik van een geest!

Het is het niet echt allemaal. Spanning word redelijk opgebouwd maar uiteindelijk word er maar weinig mee gedaan. Jammer, Insidious blijft heer en meester deze eeuw in de US.

2.5 sterren.

Kleine klassieker.

Sterkste staaltje film dat Ti West tot nu toe heeft laten zien.

De spanning wordt héél langzaam opgebouwd maar is wel degelijk de hele film voelbaar. Een daverende climax blijft zelfs uit, maar ik vond het geen domper... In een tijd dat het vaak niet bombastisch en overdreven genoeg kan zijn, wordt het hier allemaal uiterst subtiel aangepakt.

Horror met een flinke dosis drama. Verademing! Geldt ook voor de geweldige muziek en sounds: meeslepend en perfect getimed. Visueel erg fijn, oogt meer Frans/Europees dan Amerikaans.

Geloofwaardig acteerwerk, stukken beter dan de gemiddelde horror. Sara Paxton doet het leuk, schattig karakter. Tof ook dat Kelly McGillis een rol heeft. Ik (her)ken haar eigenlijk alleen als babe uit 'Top Gun'. Verrassend om haar zoveel jaren later in deze film terug te zien.

Anyway, ik ben enthousiast en ga voor 8.5/10*

Opnieuw is deze Ti West - film goed bevallen. Waarbij ik bij HotD na de eerste kijkbeurt nog niet helemaal overtuigd was, bleef de film wel heel lang in herrinering.

The Innkeepers hanteert dezelfde lome opbouw, nu welliswaar iets luchtiger door de aanwezige humor en door Sara Paxton. Zij speelde een uitermate leuk rol, welliswaar iets over-acted en tegen het irritante aan, maar het zorgde voor wat frisse wind.

De sfeer is een van de beste punten van de film. Onheilspellend, t' hotel en de kamers zorgen voor een broeiende sfeer. Credits voor West hoe hij zonder al teveel gebeurtenissen zorgt voor een uitermate spannende film.

Naar mijn mening iets minder dan HotD, daarbij vond ik de climax iets beter. Desalniettemin een geslaagde horror dat bestemd is voor een select groepje horror-fans.

West does it again.

Ja, weer een typisch West werkje. Perfect gekozen locaties, de klassieke aankleding, de sublieme sfeer en dito opbouw en als belangrijkste is hij één van de weinige huidige horror makers die weet waar het om gaat wat betreft horror en dat is zinspelen op het suggestieve aspect van de ontvanger en niet komen met goedkope truukjes als schrikeffecten of geforceerde goorheid. West is traditioneel, en genreliefhebbers zijn hem daar dankbaar voor.

Ik ben geen fan van Paxton maar ze deed het naar behoren, heel de cast ook al zijn het maar pionnen in het schaakspel van West. Sfeer is grandioos en West neemt gelukkig enorm de tijd om de sfeer op te bouwen, de spanning op te bouwen en met kleine uitbarstinkjes de spanning te intensifiëren wat tot slot uitmondt in een magistrale climax. Allemaal te danken aan de opbouw van West die de psyche van de kijker steeds meer belasting geeft d.m.v. suggestieve cues die later toch uitmondt in een kort maar krachtig gevoel van psychisch ongemak. Eens met Halcyon dat de laatste akte wel erg spijtig is.

Briljant werkje van West weer en die onder veel huidige troep die de liefhebbers voor hun kiezen krijgen met zijn traditionele filmpjes de genreliefhebber geeft waar zij zo naar snakt. Bedank weer Ti, een prima opvolger van jouw magnum opus; House of the Devil. Meer graag! Al zijn de casual horror liefhebbers gewaarschuwd, die zullen op iets gaan wachten wat nooit zou komen.

Erg sfeervolle film. Net zoals bij House of the Devil creëert West hier ook weer veel sfeer door middel van een behoorlijk eng hotel, de aankleding en de muziekkeuze. De spanningsopbouw was ook weer geweldig, toch iets wat West zeker in de vingers heeft. Snap wel dat de film voor sommige wat traag is, maar dit is dan ook alleen weggelegd voor de liefhebbers. Gelukkig kan ik dit tempo wel waarderen want dat maakt de impact van het einde juist alleen maar beter.

Paxton deed het trouwens verbazingwekkend goed, ze zet een eigenaardig, laks personage neer, waar ik in het begin een beetje moeite mee had, maar na een tijdje toch wel leuk vond. Zoiets had ik bij haar ook niet verwacht. Rest van de cast was ook prima.

Verhaal zelf was redelijk, had beter gekund en was hier en daar wat cliché maar dat mocht de pret voor mij niet drukken. Ik kan zo'n geweldig sfeertje alleen maar waarderen. Toch vond ik House of the Devil wel beter, die heeft wat meer indruk gemaakt. Toch is dit wel weer een toppertje in zijn genre.

Dikke 4*

West gaat erop vooruit.

Weg zijn de 80s ( ), op basis van het vreselijk lelijke site design maar de toch ietwat recentere computer zijn we ondertussen ergens aanbeland mid-00's? Al zal het zich nog wel iets later afspelen, zeer vreemd die verwijzing naar een internet-schrik-hype. Heb het altijd al wat gek gevonden om tv programmas met internet filmpjes te zien komen, om dit nu ook in films te doen ...

In ieder geval, het eerste half uur is perfecte kolder. Wat lamme rondhangende personages die zorgen voor bijna-stoner humor. Paxton doet het in die rol nog verrassend goed, na Shark Night 3D haar geen seconde meer het voordeel van de twijfel gegund. Maar het is uiteindelijk toch Healy die de show steelt hier. Veel horror hoef je het eerste half uur nog niet te verwachten.

Tweede half uur al iets meer, maar nog steeds afgewisseld met een hoop humor. Vermakelijk, met wat jolige riedeltjes doet het af en toe toch weer terugdenken aan de vrolijke 80s horror ala Poltergeist. En dan gaat het een beetje mis.

West probeert in het laatste half uur alsnog te switchen naar echte ghost house horror, maar slaagt daar niet meer in. Ik heb het hele laatste deel gekeken alsof het allemaal een grapje/opgezet spel zou zijn. Redelijk in lijn met wat het uur daarvoor kwam. Ook de bijna komische make-up van de vrouwelijke geest leek in de richting te wijzen. Maar dan blijkt het uiteindelijk toch echt te zijn? Mjah, horrorfilms moeten het toch hebben van horror in the moment, en die was absoluut zoek in deze film.

Rest een redelijk sfeervol, en vooral grappig filmpje, maar als horror compleet mislukt. Verder moet Ti West een beetje op z'n camerawerk letten, want de wiegende en vliegende cameras ogen soms nogal goedkoop, zeker voor een film als deze mag dat zeker trefzekerder uitgevoerd worden.

Maar hij gaat de goede kant op, al vraag ik me af of hij het horrorgenre niet beter achter zich zou laten.

2.5*

Aardig sfeertje dat tussen luchtig en serieus hangt, wat grotendeels te danken is aan de acteurs. Ook de slome camera door het hotel en de audio bevallen me goed, vooral die laatste. Gezien Wests vorige film wist ik nu wat ik kon verwachten maar toch.. vijf kwartier totdat de climax wordt bereikt (uitgezonderd wat voorspelbare schrikmomenten) duurde naar mijn smaak net te lang. De zoveelste keer langzaam de keldertrap aflopen als een schildpad: het is een veer die lichtjes gespannen staat en blijft staan, had gescheeld als het iets gekort werd.

Wat boven de stroom uitspringt zijn de kelderscene waarin ze denk de oude man te zien en de opbouw rond de 'geest-oproeping' in de kelder. Leuke details ook zoals de schaduwvorming van de bril van Luke (bij die oproeping) die hem een tijd lang opvallende duivelsachtige / kwaadaardige wenkbrauwen geeft. Vind hem dat verdacht maken als stille hint, hij reageert ook erg lauw na haar dood of ben ik de enige.. Soort wraak op onbeantwoorde liefde - hij is nogal gek op haar - en de titel geeft aan dat het om hen gaat.
Zo zal er vast nog meer te ontdekken zijn.

Nu heb ik niets met mediums en geesten maar soms wil dat juist erg goed uitpakken in een film, afhankelijk van hoeveel ruimte er voor eigen opvatting / verbeelding is. Deze film doet dat gelukkig goed en dat maakt het meteen al stukken beter dan wanneer het was ontaard in standaard ghost-dingen die je door de strot worden geramd, Go West! Al zijn er horros die dat beter/spannender doen want daarvoor doet The Innkeepers te lang hetzelfde trucje, maar zeker niet oninteressant of eenduidig.

Nogal doorsnee horrorfilmpje, sfeervol maar vrij cliché en aan de trage kant. Vooral de eerste helft sleept zich voort, zonder noemenswaardige gebeurtenissen. Tegen het einde gaan de remmen gelukkig los en valt er flink wat te griezelen, mede door de doeltreffende soundtrack. Jammer dat de akteurs weinig bijzonder zijn; vooral Sara Paxton is enigzins te lichtgewicht voor een dergelijke film. Regisseur Ti West brengt alles fraai in beeld en bouwt de spanning vakkundig op, maar door het nogal fantasieloze script, dat elementen van allerlei betere films combineert, weet de film niet uit te stijgen boven de grijze middelmaat.

Nee dit was het toch niet echt want deze film barstte van de clichés en elke typische horrorfout die een hoofdrolspeler of speelsters kon maken werd ook gemaakt in deze film. De beide hoofdrolspelers in deze film waren ook nog eens zo achterlijk als maar wat, zeker Sara Paxton. Het verhaal, duurt wel effen eer het echt opgang komt, was niet slecht en wist opzicht ook wel te boeien (zitten een paar aardige schrikmomenten in) maar aan al die typische horrorfouten heb ik me enorm aan gestoord. Hierdoor was de film ook nergens echt verrassend was voor mij. Best wel jammer want men had er iets veel leukers en spannender van kunnen maken.

Mijn god wat zag Kelly McGillis (mevrouw Top Gun) er oud en onherkenbaar uit in deze film. Dat was misschien nog het meest schrikbarende van deze film.

Keurig kadreren.

Regisseur West, die zijn klassiekers kent, gaat ook hier rustig te werk. Dit komt in eerste instantie de sfeer en spanningsopbouw absoluut ten goede, maar doet de film ook in slowmotion de bocht uitvliegen tijdens de tweede helft. Met name wanneer de hoofdpersonages wat vreemde keuzes beginnen te maken is er nog onvoldoende humor aanwezig om een en ander te kunnen rechttrekken.

Het tegenvallende script komt de schrikmomenten ook niet ten goede, hoe keurig gekadreerd de griezeligheid ook in beeld wordt gebracht. En hoe griezelig McGillis dan ook, geheel natuurlijk, is getransformeerd in een oude heks, ook zij weet niet veel meer te bereiken dan de sisser waarmee een en ander lijkt af te lopen.

Redelijk.

Goedkope kermisattractie

The Innkeepers is als een goedkoop spookhuis op de kermis waarvoor je het minimale bedrag betaald maar waarvoor je je zelfs voor dat bedrag achteraf alsnog afvraagt hoe ze zichzelf in godsnaam als spookhuis durfden te presenteren. Het zit hem bij deze film dan ook voornamelijk in de presentatie. Het gegeven mag dan wel uitgemolken zijn; er zijn nog genoeg films die hier dan alsnog iets leuks mee weten te doen. In het Yankee Pedlar hotel gebeurt eigenlijk gewoon te weinig waarbij zelfs de finale je amper iets laat zien. Mensen subtiel laten bibberen door weinig te tonen kan hierbij het uitgangspunt zijn, maar ook van Blair witch achtige praktijken is in deze context totaal geen sprake.

Dan zijn er nog de twee werknemers van het hotel zelf die de film hadden kunnen dragen maar dit absoluut niet doen. De twee worden gepresenteerd als twee vervelende nerds die me met hun lege dialogen eerder lieten gapen dan dat ze me wakker hielden. Paxton wist me met Shark night 3D al niet weg te blazen met haar acteer prestaties en flikt bij deze film wederom hetzelfde. Het is duidelijk dat zij slechte films er niet bepaald beter op maakt. Haunted horrors weten verder altijd mijn interesse te wekken, maar in die zin laat de film je absoluut van een koude kermis thuiskomen. Mijn interesse bleef nog enigszins gewekt omdat ik benieuwd was naar de ontknoping, maar deze eindigt in zo'n ongelofelijke sof (inclusief goedkoop schrikeffect helemaal aan het einde) dat ik geen goed woord meer voor deze film overheb.

0,5*

Herzien en toch een halfje erop. Ti West weet alweer een fantastische sfeer neer te zetten en met de eerste kijkbeurt in het achterhoofd valt nu nog meer op hoe een sterk drama met horror-elementen dit eigenlijk is. Erg goed.

4*

Film kende een goede spanningsopbouw, enkele zeer goede schrikmomenten maar oogde verder erg lelijk. Dat een horrorfilm mij op visueel vlak iets te bieden moet hebben vind ik toch wel erg belangrijk omdat het verhaal toch meestal weinig voorstelt. Nu hebben de films van Ti West bij mij nooit hoger gescoord dan 3.5*, maar ook niet lager dan 3.0*. m.a.w. ik vind ze niet bijzonder maar ook weer niet slecht. Aardig om te bekijken als het pokkeweer is zoals vandaag en je daarom geen zin hebt om de deur uit te gaan.

3.0*

thanks

Een hele langzame opbouw. Maar wel een opbouw die een hoog spanningsniveau bereikt. Dat gaat ongemerkt. Er zijn kleine oneffenheden in de luchtige gladheid van de hotelsleur merkbaar. Oneffenheden die in het eerste uurtje film niet meer lijken te doen dan wat kijkend ongemak veroorzaken. In werkelijkheid gebeurt er meer. Die minimale oneffenheden brengen je ongemerkt in een staat van zijn, waarin de geringste geluids- of visuele prikkel die verderop in de film voorbij komt een buitengewone huiveringwekkende impact heeft. Bij mij werkte het althans op deze wijze.
Hele stukken film zonder muziek. Hele stukken film waarin de personages zonder muzikale ondersteuning gangen aflopen, deuren openen, gasten ontvangen en converseren. Hele stukken film waarin de geluiden van het hotel de muziek vormen. Over spanningsopbouw gesproken. Elke beweging en elk geluidje krijgen op die manier een hogere betekenis. Terecht of niet. Het gebeurt.
En ja, uiteraard zijn er ook de bekende jumpscares. Van die explosies die heel functioneel een schrikeffect najagen. En dat werkt dan dus ook. De interne spanningsmeter die ongemerkt vanaf het begin van de film oploopt maakt zo'n jumpscare extra heftig. Goedkoop effectbejag? Misschien wel. Maar het werkt. En met zo'n fantastische opbouw kun je je een paar goedkopere trucs veroorloven. Bovendien is het lekker. De spanning lekt op die momenten even uit je lijf en dat lucht op.
Na afloop van de film kun je het nog gaan hebben over droom en werkelijkheid. Over inbeelding of realiteit. Dat kan. En dat is leuk om te doen. Het zijn bespiegelingen die de film meer laag geven. Ik neig daarbij overigens naar inbeelding. Het perspectief van alle horror ligt bij de complexe vrouwelijke hoofdpersoon. Zij genereert en bewerkt. De andere personages beleven niets in afwezigheid van haar.
Fantastische slotakte trouwens. Zo tergend langzaam. Dat werkt alleen als een film je prikkelgevoelig maakt. En dat deed deze film.

Leuk scenario, zo'n vrijwel verlaten hotel een week voor sluiting, waarin de twee medewerkers (hobbyist-spokenjagers) worden gevolgd. Zonder dat ik het Ti West-verband met The House of the Devil (2009) had gelegd kreeg ik op den duur wel de indruk dat het de kant op zou gaan dat Claire erin geluisd was door een of andere sekte. Heel lang leek het wel die kant op te gaan, met die vreemde gasten, en Luke die tegen haar zegt dat er iets is wat ze niet weet (maar daar wordt verder niets mee gedaan). Het geeft me een beetje de indruk dat de regie die kant op ging en uiteindelijk met een twist er iets anders van maakt, waardoor het einde uit de lucht komt vallen en het eigenlijk niet zo bij het verhaal past. Met een beter einde had het wellicht hoger kunnen scoren. 3* vooral voor de sfeer en de (spannings)opbouw. Als horror valt deze bij mij wel in de categorie jump scares, al was het aantal heel erg bescheiden.

Save the best for last. Ok, niet helemaal, maar ik was alsnog blij met mijn tip om de horrorchallenge mee af te mogen sluiten. Ik had hem klaar liggen, was er benieuwd naar en mijn beenhaar heeft toch meerdere keren overeind gestaan. Altijd een goed teken. Dank aan Collins hiervoor. Na de film zocht ik als eerste regisseur Ti West nog eens op, en zag tot mijn verrassing tot hij een dag of tien na mij geboren is. Het maakt niets uit voor mijn waardering van de film (All Hail, 1980’s children!), maar ik had hem simpelweg altijd eind veertig gegokt naar aanleiding van hoelang ik de naam ken. Van zijn The House of the Devil (2009) heb ik behoorlijk genoten, het latere In a Valley of Violence (2016) dat ik vorig jaar zag beviel me een stuk minder. The Innkeepers valt daar tussenin, maar aan de goede kant van het spectrum.

De film begint rustig, met slechts enkele karakters in een hotel dat voor het laatste weekend open is. Sara Paxton (The Last House on the Left (2009) en Pat Healy vermaken zich tijden hun laatste dienst wat met het werken aan zijn website over de geestverschijningen in het desbetreffende hotel, terwijl ze op een ontwapenende manier wat onwennig en ongemakkelijk met elkaar om gaan. Heel af en toe checkt er een gast in, maar het staat zowat leeg. Hierna verzandde de film mij net iets te lang in het middenstuk (de wederhelft viel tegen de schouder in slaap), maar West wist mijn aandacht te herpakken met de laatste akte: los van een paar matige jump scares, zaten er zeker een paar kippenvelmomenten bij en wordt het wel degelijk spannend. Het is de uiteindelijke uitwerking waar het mij nets iets teveel aan schortte om naar boven af te ronden, al hikt hij tegen de zeven aan. Een Chekhov's gun moment als het op slot doen van de kelder, het van het medium daar niet in mogen gaan, toch doen, en er daardoor niet uit kunnen, lagen er te dik boven op. Ook het einde van de film voelde voor mij niet helemaal bevredigend.

Nochtans, de film is met een budget van $750.000 in slechts 17 dagen gedraaid, terwijl de cast & crew in het hotel at en sliep waar het opgenomen werd. Bij nader inzien slepen die wetenschap, de eigenzinnigheid en de rechtopstaande haren, The Innkeepers bijna naar de zeven, maar toch net niet.

3,2*

P.s. het grootste schrikken kwam bij de aftiteling, dat ik toch meerdere scènes tegen Top Gun's Kelly McGillis aan had zitten kijken zonder ook maar het geringste spoortje van herkenning.

Herzien en blijft een machtig genre bending werkje van West. Balanceert op een moeilijke grens van grappig (personages erg witty, quirky, authentiek) en bloedstollend spannend (geduldig, more is less). Na The House of the Devil (2009) is dit zijn beste werk. Pijnlijk ondergewaardeerd, maar zal ongetwijfeld een film zijn waar men later -met vernieuwd perspectief- met meer waardering op terugkijkt.

De herbergiers uit de titel zijn hier eigenlijk de receptionisten Claire (Sara Paxton het nichtje van Bill) en Luke (Pat Healy) Deze draaien hun laatste dienst(en) in het Hotel ‘Yankee Pedlar Inn’ omdat de deuren na ruim honderd jaar voor altijd zal sluiten. De film is op een fijne verfrissende wijze verteld. Al komt deze wel langzaam op gang. De acteerprestaties van de cast zijn degelijk. Vooral Sara Paxton (Shark Night 3D, The Last House on the Left) speelt haar rol erg leuk. Ze is grappig, innemend en erg like-able, zeker door haar eigenaardige trekjes. De focus ligt de hele film op de personages en hoe zij met elkaar en het paranormale omgaan. De camera is zo goed als altijd gericht op Claire. Je had het minder kunnen treffen. Wat de kijkervaring nog wat leuker maakt is dat er hier en daar, volgens mij met opzet, wat gaten in het plot worden gemaakt die de kijker zelf in kan vullen. Niet iedereen zijn ding natuurlijk, maar ik moet zeggen dat ik het prima vond. De film, die verdeeld is over drie hoofdstukken waarbij de eerste twee een langzame en goede opbouw neerzetten en dat tot uiting laten komen in het derde en laatste hoofdstuk, bevat veel goede elementen maar net niet goed genoeg.

Ik denk toch dat deze film niet helemaal aan mij besteet was. Hoewel de film aardig knus en best leuk aanvoelde, met een redelijk fijne sfeer maar ik vond het niet echt geslaagd. Ik mis spanning, vernieuwing en de film kent totaal geen uitschieters. Over het algemeen was het leuk bedacht maar vrij standaard en we hebben het eerlijk gezegd al wel vaker gehad. Met hier en daar wat spoken en gebracht met een leuk toch wat komisch verhaal die niet echt goed wist aan te slaan. De film moest het in mijn ogen echt hebben van het sfeertje wat er hing, en ondanks dat het verhaal en je interesse wat moeilijk aansloeg op de film zorgde de sfeer er toch nog voor dat je een beetje gevoel voor de film kon krijgen. Acteerwerk was prima maar de ‘spook’ zag er totaal niet uit. IK vond zelf wel erg vet hoe ze de zelfmoord en alles daarna in kaart brachten maar daar blijft het al snel bij, en ben ik er ook vrij snel over uitgesproken! Poster is wel erg vet gedaan!

2.0*

Best ok.

Claire en Luke werken in een nagenoeg verlaten, klaar-voor-de-sloop hotel. ‘s Avonds gaan zij op zoek naar de geest van Madeline O’Malley, die naar verluidt in het hotel verblijft. Leuk vormgegeven, dat hotel. Met zijn tapijtjes, oubollige behangetjes en donkerhouten meubels. Typische geestenhorrorlocatie, waarvan je hoopt dat de film er effectief mee omspringt.

Jammer genoeg gaan vooral Luke en Claire nogal laconiek met hun missie om: enerzijds gaan ze met speciale recorders door de donkere gangen, anderzijds schuwen ze geen sarcasme, en nemen ze de helderziende ook al niet serieus.

Vreemde balans tussen verveelde humor en halfbakken engheid, die onder het mom van slowburn een lange aanloop nodig heeft. Maar net als de verveling je als kijker onverschillig dreigt te laten, weet West toch nog aardig toe te slaan.

Vrij klassieke benadering wel, met langzaam schuifelende personages die onder begeleiding van gebrom en galmende tonen een deur openen of trap afgaan. Telkens als de klankband intenser oploopt, kun je de jumpscare er eigenlijk wel vlak achter verwachten.

Laatste half uurtje gaat het wat meer los, maar het uurtje daarvoor is toch vrij lame. West bouwt een mysterieus sfeertje op en wil - ook gezien de hoofdstuk-aankondigingen - waarschijnlijk méér vertellen dan een doorsnee geestenhorrortje, hij weet de toon niet helemaal naar de hand te zetten, waardoor het toch wat in het luchtledige blijft hangen. 2,5*

Goede West.

Als regisseur duidelijk fan van de oudere horrorfilms. The Innkeepers is ook zo'n West-film die niet aanvoelt als een moderne film, maar een ode aan de oudere geestenfilms. Niet dat het verder briljant uitgewerkt is, maar West weet heel goed wat hij moet doen als het op kleinere horrorfilms aankomt en dat kan ik waarderen.

Acteerwerk van Healy is om te beginnen al aardig. Misschien dat het een acteur is die bewust voor de minder grote producties kiest, maar over het talent beschikt hij wel. Ik heb hem meerdere keren in diverse rollen gezien en nooit stelt hij echt diep teleur. In deze rol kan hij ook daadwerkelijk iemand spelen die op z'n eigen manier bijzonder is. Misschien wat overdreven, maar wel vermakelijk.

Paxton is echter wat matiger. Haar rol laat wel enige ruimte toe om goed mee te acteren, maar het acteren zelf stelt teleur. Tevens doet West er nogal lang over om naar de horrorkant van het verhaal te springen, en eenmaal het erop aankomt is de wisseling wat haastig en de duur te kort. Erg bevredigend is The Innkeepers daarom ook niet, maar enkele sterke momenten tussendoor maken dat goed.

Serieus effectieve horror hier en daar met een uitstekende werking. De geesten zien er onheilspellend uit en West haalt het meeste uit zijn minimale middelen. Toch wel rondom de finale even in spanning gezeten, omdat er goed wordt gewerkt met licht en duisternis. Het zorgt voor enkele oprecht enge scenes die me nog even bij bleven. Dat soort momenten tillen The Innkeepers ook naar een iets hoger niveau.

Briljant is het niet, maar wie zoekt naar een lekker makkelijk, effectief en vermakelijk horrortussendoortje kan bij The Innkeepers aankloppen. Ik zie West het liefst op deze manier. Een productie die hem de ruimte gunt om wat te doen, zonder dat deze wordt teruggehouden door bemoeizuchtige studio's of afleiding door middel van starpower. Leuke verrassing.

Ik heb al niet zoveel met het geesten genre, maar voor Ti West maak ik graag een uitzondering. Ik wist op voorhand dat het een slowburner zou zijn. Dat was House of the Devil ook. Maar waar House of the Devil een heerlijke cinematografie en onderhuidse spanning had heeft The Innkeepers dat helaas niet. En dat zorgt ervoor dat het wel een erg basic en saai algeheel is.

De kleine groep characters deed me niks, qua camerawerk weinig bijzonders en de enkele 'enge' scènes zijn ook niet perse om over naar huis te schrijven. Eerlijk gezegd stelt het gewoon heel erg teleur.