Biutiful (2010)

Javier Bardem probeert met criminaliteit het hoofd boven water te houden, maar feitelijk heeft hij een goed karakter, als bij hem terminale kanker wordt geconstateerd probeert hij het één en ander recht te zetten voordat hij sterft, maar niet alles pakt goed uit.
Prima thema, maar het duurt wel even een uur of wat voor je echt in de film zit, in het eerste uur zien we een hoop ellende maar lijkt de totale samenhang nog een beetje teveel als los zand te zijn.
Toch ga je langzamerhand wel mee-leven en -voelen met Javier's personage en de mensen om hem heen...en dan krijgen we nog dat vreselijke ongeluk waaraan hij zelf mede schuld is en lijkt enige redemptie haast niet meer mogelijk te zijn.
Goede film, beetje zwaar op de hand en zonder verlossende kopstoot.

jeetje wat een tegenvaller.helemaal als er zoveel mensen lyrisch over zijn

sta best open voor alternatieve cinema,maar hier kon ik geen chocola van maken.

beetje kwasi filosofisch eind,wat een suffe film,duurt ook veel te lang

Hoe kan iemand zou zeggen dat er in deze film geen spanning zit! Ik vond het een fantastisch mooie (en spannende) film die heel mooi laat zien hoe mensen kunnen worstelen met hun gevoelens, hoe moeilijk het is en hoe onverdraaglijk het kan zijn als je wel wil, maar niet kan en dat mensen zo verschillend van karakter kunnen zijn. Buitenkant is niet altijd wat het lijkt. En eerlijkheid ook niet: de corrupte politieman die de naam heeft eerlijk te zijn maar het niet is, en de vrouw van Uxbal die ondanks haar lelijke kanten (oa door een bipolaire stoornis) wel heel eerlijk en kwetsbaar is.

In de review onder aan deze pagina van het Rotterdams Film Festival staat een mogelijke reden genoemd waarom niet iedereen de film zo mooi vindt. Persoonlijk denk ik dat de schrijver van die review daar wel een goed punt heeft.

Verder heb ik niet zo heel veel verstand van films, maar ik vond dat er erg goed geacteerd werd.

Prachtige film over een vader van twee met verschillende illegale handeltjes die probeert zijn zaakjes op orde te krijgen als hij met kanker wordt gediagnosticeerd. Een intiem portret van een man die probeert het goede te doen, maar hier niet altijd in slaagt. Rauw en ingetogen tegelijk en het acteerwerk is ijzersterk. Absoluut een goeie film dus, maar het niveau van Iñárritu's vorige meesterwerkjes wordt niet gehaald.

Alles kapot.

Toevallig heb ik van deze regisseur ook enkele andere bekende films gezien, waaronder Babel, 21 grams en Amores Perros. Het maken van depri films lijkt een beetje zijn handelsmerk.

Een film waar je echt voor in de stemming moet zijn. Niet noodzakelijkerwijs zelf depri maar wel in een zeer geduldige bui om hier echt voor te gaan zitten. De film is vooral zwaar omdat de pogingen van Uxbal e.e.a. recht te zetten, lang niet allemaal vruchtbaar zijn. Terwijl hij al kanker heeft maakt hij nog meer shit mee. Het is een zeer knap geacteerde, meeslepende film.

Wel zijn een aantal dingen stom. Uxbal die aan niemand vertelt dat hij ziek is. Ik haat het als mensen dat doen. Ook zijn paranormale gave is een vreemd thema in de film wat er eigenlijk niet in thuishoort. De scenes die hiermee te maken hebben zijn dan ook vreemd.

3 sterren

Een film met indrukwekkende scènes en problematiek, maar die ik desondanks als geheel niet als indrukwekkend heb ervaren.

Het is goed geacteerd, vooral van Bardem.

Het is rauw gefilmd en de film komt realistisch over. De camera lijkt in piepkleine ruimtes afwezig, dat is knap gedaan. Het is daardoor net alsof je zelf in de kamer staat.

Ik kan toch niet helemaal de vinger op de zere plek leggen waarom het me niet zo aangrijpt.

Spaans(talig)e films liggen me (uitzonderingen daargelaten) over het algemeen wat minder. Films uit die landen zijn wat ook minder plotgedreven, waar ik minder mee uit de voeten kan.

Toch wel een ruime 3*

Wat een flut-film naar mijn mening zeg! Je beland plotseling in het leven van een depressieve, nare man waarvan het leven heel langzaamaan duidelijker wordt. Het is natuurlijk mooi om de kans te hebben je in te mogen leven in zo'n depressieve man die hoort dat hij snel dood gaat, maar in hoeverre kan je je inleven. Mooie muziek en een ander perspectief zouden dit tot stand kunnen brengen maar in deze film kijk je alleen maar vanaf een afstand naar de spelers wat veel energie vergt. Met alle ellende en een gebrek aan verandering in deze film wordt je er erg moe van, ik heb hem dan ook voor het einde van de film uitgezet omdat ik hem zo saai vond. Normaal als ik films als Babel of iets dergelijks kijk zit er een mooie opbouw in, daarnaast kan je je heerlijk personificeren met de spelers. Dat deze film een prijs heeft gewonnen vind ik een schande voor de filmwereld. Als het mooie van de film in het slot zit kan mijn waardering nog wat omhoog gaan maar je eerst 1.5 uur vervelen om daarna toch een ''wow'' gevoel te krijgen vind ik een beetje te veel. Dat de film door een top-reggiseur is gemaakt, door een topacteur gespeeld is en over een bijzonder akelig iets gaat maakt het niet een goede film. De vorm van de film is gewoon belachelijk slecht althans naar mijn mening.

Echt zo'n film waarvan je in het begin zonder voorkennis denkt:"oh nee, hier heb ik geen trek in".

Terwijl de film op de achtergrond op tv speelde merkte ik dat ik toch snel van mijn tablet opkeek en eigenlijk direct gefascineerd naar de film aan het kijken was.

Een grauwe depressieve troosteloze sfeer, personages die je raken, tragische gebeurtenissen, diverse levens noodgedwongen met elkaar verweven, het grijpt je naar je strot.

De andere kant van de Ramblas is niet zo rooskleurig....

Hij is nu op tv en bij het herzien vind ik eigenlijk dat ie een plaatsje verdient in mijn top 10.

Nog niet zo heel veel Spaanse films gezien, maar toen ik het gemiddelde zag dacht ik dat dit best iets voor mij zou kunnen zijn.

Aboluut niet het Barcelona dat ik heb gezien toen ik er was. Biutiful beeldt Barcelona constant uit als een druilerige, mistroostige stad wat goed aansluit bij het hele thema.

Bardem speelt zijn rol met verve, evenals de rest van de cast. Het acteerwerk heb ik dan ook weinig op aan te merken. Wel voelden de 148 minuten aan als 500 minuten. Er had wat mij betreft wel wat meer in geknipt mogen worden. De gebeurtenissen zijn verdrietig, maar toch kwam het allemaal niet zo bij me binnen. Er bleef te veel afstand naar de kijker toe. We mogen meekijken, maar je voelt je toch een buitenstaander. Misschien is het de Spaanse taal, misschien de verhaallijn van het Chinese naaiatelier dat niet helemaal in de film thuishoorde, misschien de manier hoe Uxbal met zijn ziekte omgaat. Ik weet het niet precies, maar het raakte me allemaal niet voldoende. Ook de muziek heeft geen indruk gemaakt, want ben nu eigenlijk al vergeten of er uberhaupt muziek in voorkwam. Cameratechnisch was het allemaal wel puik in orde. Erg mooie beelden zo nu en dan.

Overall heeft Biutiful me dus niet zo geraakt als ik gehoopt had. Het is zeker geen slechte film hoor, maar voelde soms toch wat langdradig aan. 3 sterren.

Vrij deprimerende film in een gelikt jasje: een mooie, spaarzame soundtrack en het camara- en beeldwerk steken goed in elkaar, zorgen voor aardig wat sfeer met soms opvallende felle kleuren. Vooral de scene - lange take - in de discotheek mag er zijn, erg strak.

Verhaaltechnisch vind ik het wat minder zoals wel meer films van Iñárritu; bepaalde verhaallijnen lijken er een beetje bij te hangen waardoor het nogal fragmentarisch is. Het maakt de emotionele binding, die er zeker is met de charismatische Bardem, iets minder sterk. Het is juist z'n einde in relatie tot zijn kinderen die aangrijpend is.

Alhoewel ook de dood van de Chinezen een indrukkend moment is, niet eens zozeer vanwege de gebeurtenis als wel de manier waarop het verbeeld wordt: met een langdurige pijnlijke stilte. Het is ook prettig dat er over het algemeen niet voor 'standaard'-toestanden gekozen is. Bijvoorbeeld geen partner die worstelt met (alleen) een drugs- of drankprobleem maar met een psychische stoornis.

Goede film dus, waarbij de verhaalstructuur de impact een beetje in de weg zit. En ik zie pas nu dat de film een lange speelduur heeft, niets van gemerkt tijdens het kijken.

Een tijd geleden had ik de film voor het eerst opgezet. En na een tijd weer afgezet omdat de sfeer te zwaar beladen was. Dat mensen in zo'n levensomstandigheden leven is één ding en doen wat ze moeten doen om te overleven. Maar of het dan nog aangenaam is als kijker is een ander ding. Toch maar de film een tweede kans gegeven en daar zeker geen spijt van gehad.

Javier Bardem schittert in één van zijn beste vertolkingen. Biutiful is een film geworden van een man die leeft van dag tot dag en gerust buiten de lijntjes kleurt als hij daarmee zijn kinderen kan helpen. Hij probeert nog een beetje uit het leven te halen wat hij kan als hij hoort dat hij niet lang meer te leven heeft. Het mooie aan de film is dat het nergens een karikatuur wordt. Uxbal gaat niet meteen de vrolijke Jan uithangen en als in een Hollywoodfilm enkele dingen rechtzetten om als een heilige te kunnen sterven. Hij is wie hij is maar probeert zich toch ietwat rechter te trekken op de sporen en voor zover dat kan enkele dingen in orde te brengen. De zorg voor zijn kinderen, de bekommernis over zijn vrouw die hij telkens opnieuw kansen geeft als hij ze na problemen met de kinderen heeft weggeduwd. De confrontatie als het misloopt met de illegalen die hij uitbuit.

Javier Bardem acteert zoals gezegd heel sterk en de film is zeer realistisch. Rekening houdende met de vrij depressieve omkadering. Een film dus die je beter in de juiste omstandigheden kan bekijken, maar er dan wel van kan genieten. En weerom de prachtige muziek op de juiste momenten.

Het gegeven dat de protagonist te horen krijgt dat ie nog maar enkele maanden te leven heeft (en daar op zijn ‘eigen’ wijze mee omgaat door het voor zich te houden, maar wat hem wel noodzaakt het stukje leven dat hem nog rest zo betekenisvol mogelijk in te vullen), is ongeveer net zo origineel als een op leeftijd zijnde bankrover die nog een grote en risicovolle laatste slag wil slaan voordat ie met pensioen kan. Om al te gemakkelijke vergelijkingen met andere films te vermijden sleept Iñárritu (ik moet immer opzoeken hoe ik dat ook al weer spel) er tal van zaken bij. Illegale handel, bovennatuurlijke gaven, relatieproblemen, een moeizame band met zijn broer, minderheden in barre omstandigheden en echt nog veel meer zijn leidend of meewerkende voorwerpen in een nogal druk om zich heen slaand verhaal. Regelmatig is het raak, net zo vaak ook niet.

Wanneer je in Barcelona geweest bent, weet je wellicht dat je in de buurt van de haven en Ramblas daadwerkelijk omver gelopen kan worden door vluchtende Afrikanen met een dichtgevouwen doek met spullen. Dat gaat er schijnbaar echt zo aan toe. Ik vond het sterk dat Iñárritu alle romantiek van Barcelona afhaalt en de stad laat zien als vergiftigd riool. Ondanks dat ik er meermaals geweest ben, had ik pas na een half uur door dat daar de film zich afspeelt.

Het acteren, de cinematografie en de muziek zijn weer erg goed. Dat dit soort zaken niet ogenblikkelijk een geweldige film opleveren, bewijst Biutuful al helpt het de film natuurlijk wel. Het verhaal (even samenvattend voor de gebeurtenissen, de karakterontwikkeling en de diepgang) is zoals dus eerder gezegd een beetje hit and miss. De regisseur is ijzersterk in wat ik maar even tafelscènes noem. Wanneer het ontwrichte gezin ‘gewoon’ zit te eten, legt hij effectief de verhoudingen in het gezin en de gemankeerde karaktereigenschappen van diens leden bloot. Dat soort momenten zegt zo veel over de personages zonder dat dit verder uitgelegd hoeft te worden. Op andere momenten geloofde ik er dan weer geen snars van wat we kregen voorgeschoteld. Bijvoorbeeld de relatie die zich ontvouwt met de Afrikaanse vrouw.

En zo hink ik op twee gedachten, maar dat de maker met de niet te spellen naam, kwaliteiten heeft, is wel duidelijk. Zijn volgende film wordt een komedie. Alsof ie wat te bewijzen heeft. Of ben ik nu te sceptisch? 3,5 sterren.

Alleen al voor de poster een half punt erbij.

Nee maar Biutiful is een hele mooie en eerlijke film. Niks wordt geromantiseerd, het grauwe beeld van Barca beviel me wel. Zo kende ik Spanje niet.

Biutiful bevat veel sterke scenes, waarvan de mooiere voor mij de scene op de brug waren, en natuurlijk de laatste scene als Uxbal sterft. Uxbal wordt erg sterk neergezet door Bardem. Intressant personage.

Mooie film, maar voor mijn gevoel is een 4* voldoende. Sterk drama. Fijne toevoeging voor mijn collectie.

Steengoede film die ons het leven in Barcelona toont zoals we het nog nooit zagen. De vele korte scènes onthullen de veelzijdige problematiek en de ellende wordt zeer respectvol gebracht. Zonder twijfel het beste werk van Iñárritu.

Vanwege Birdman heb ik Biutiful gekeken. Ook Biutiful blijkt een indrukwekkende en bijzondere film te zijn: enerzijds fel realistisch zoals het het leven aan de onderkant van de hedendaagse stad toont en tegelijkertijd heeft het een hallucinatoire, surrealistische glans en zelfs magische elementen. Maar in deze film wordt niet zozeer het onderscheid tussen echt en niet echt opgeheven als wel het verschil tussen goed en kwaad (zoals dat onderscheid aan de onderkant ook niet duidelijk bestaat, aangezien men er vooral moet zien te overleven) met een verhaal over een louche ritselaar die weet dat hij binnen enkele maanden zal sterven aan kanker en dan nog probeert dingen goed te maken, vooral als vader. De cameravoering is opnieuw schokkerig en de beelden intens, maar anders dan in Birdman zit je niet de hele film in een achtbaan, maar is de film meer sfeervol, melancholisch en traag: mede omdat de film 148 minuten duurt is hij zelfs wat saaiig. Toch laat de film niet na impact te maken, zodat je toch beduusd naar de aftiteling zit te kijken.

Misschien was 'k niet helemaal in de mood voor deze film, maar 'k vond het toch vooral een lange zit. Er werd nochtans overtuigend geacteerd, maar het verhaal wist me toch maar matig te boeien en de lange speelduur deed de film toch ook niet veel goeds.

'k denk dat het toch echt wel een film is, waar je je voor moet zetten.

Jaja, Javier Bardem en Alejandro Gonzalez Iñarritu, die twee maken van Biutiful een uitstekende film . Bardem speelt een klaploper die van alles bij elkaar hosselt om maar geld te verdienen en plots krijgt hij nieuws dat hij ongeneeslijk ziek is. Zijn laatste maanden probeert hij zinvol in te vullen met zijn kinderen en zijn ex maar gemakkelijk gaat dit niet. Heel sterk van hem gespeeld en sowieso is de cast goed op de dreef.

De regie en het script van regisseur Iñarritu is ook bijzonder boeiend en alles heeft weg van een moderne neorealistische film met als setting een grauw Barcelona. Herkenbaar overigens dat hij weer subplotjes met heel andere culturen (de één met een groep Afrikaanse immigranten, de ander met een groep Chinezen) verwerkte, al vond ik het Chinese subplot niet heel veel toevoegen op een belangrijk en schokkend moment halverwege de film na dan. Vanaf dat moment vond ik Biutiful echt sterk, overtuigend en aangrijpend worden. Vier sterren lijken me ook meer dan verdiend!

Ingetogenheid en subtiliteit zijn zoals gewoonlijk weer ver te zoeken bij Inarritu. Net als zijn voorgangers is Biutiful een af en toe nogal pathetisch aandoend melodrama, met scènes die niet suggereren, maar hun betekenis uitschreeuwen.

Maar toch, dit rolt weer soepeltjes voort in een lekker ritme, met dynamisch camerawerk, en de acteurs – met name dan Bardem en Álvarez – zijn uitstekend.

Inarritu zet de emotie graag zwaar aan, maar heeft gewoon genoeg beheersing in huis om zijn films op dat vlak niet volledig uit de rails te laten lopen.

Resultaat is opnieuw een met flair gebracht drama, waarin de lotgevallen van het hoofdpersonage en zijn gezin, én dat van de illegale Afrikaanse en Chinese immigranten, mij – in ieder geval voor de duur van de film - wel degelijk wisten te raken.

Iñárritu is met zijn stijl pathetisch, bombastisch én melodramatisch, en toch weten zijn films, vrijwel zonder uitzondering, een gevoelige snaar bij mij te raken. Als geen ander weet de Mexicaan met zijn auteurscinema het volstrekt persoonlijke drama te verglijden met maatschappelijk relevante issues in onze postmoderne, geglobaliseerde tijdgeest. In die zin vind ik 'Biutiful' verfijnder en meer gelaagd dan Amores Perros (2000) en Babel (2006). Meer dan de vorige werken wordt het politieke persoonlijk en het persoonlijke politiek.

'Biutiful' is in de eerste plaats een volstrekt persoonlijk relaas van een man die met zijn nakende sterven de macht kwijt aan het raken is over zijn eigen nalatenschap. Intiem in hoe een acteerkanon als Javier Bardem hem neerzet als een bloed plassende depressieveling die geconfronteerd wordt met de onoverbrugbare ruïnes van foute keuzes, ongelukkige samenloop van omstandigheden en een moreel verwerpelijke levenshouding die zich uiteindelijk is gaan wreken. Op zichzelf meer dan genoeg materiaal voor een indringend sociaal realistische portret van iemand aan de onderkant van de inkomensgrens, maar Iñárritu zou zichzelf niet zijn als hij dit gegeven niet door zou trekken naar een maatschappijkritische reflectie op de grote onderwerpen die de headlines beheersen.

Het persoonlijke verhaal van de stervende Uxbal wordt namelijk gesitueerd in het midden van het grootste morele dilemma dat het Europese continent nu meer dan ooit teistert: wat te doen met de wereldwijd groeiende financiële ongelijkheid tussen verschillende individuen en groepen? Resulterend in een continue stroom van 'testosteronbommen' die hun geluk zoeken op een continent dat niet goed weet hoe het de migratiestromen - politiek en maatschappelijk - vorm moet geven. Aan de ene kant heeft iedereen er weet van dat de nieuwe groepen onderdeel van de maatschappij zijn geworden, maar aan de andere kant is er niet meer mogelijk dan damage control om diezelfde groepen zoveel mogelijk te weren uit het maatschappelijk verkeer.

'Biutiful' is in de eerste plaats een volstrekt persoonlijk relaas van een man die met zijn nakende sterven de macht kwijt aan het raken is over zijn eigen nalatenschap. Intiem in hoe een acteerkanon als Javier Bardem hem neerzet als een bloed plassende depressieveling die geconfronteerd wordt met de onoverbrugbare ruïnes van foute keuzes, ongelukkige samenloop van omstandigheden en een moreel verwerpelijke levenshouding die zich uiteindelijk is gaan wreken. Op zichzelf meer dan genoeg materiaal voor een indringend sociaal realistische portret van iemand aan de onderkant van de inkomensgrens, maar Iñárritu zou zichzelf niet zijn als hij dit gegeven niet door zou trekken naar een maatschappijkritische reflectie op de grote onderwerpen die de headlines beheersen.

Het persoonlijke verhaal van de stervende Uxbal wordt namelijk gesitueerd in het midden van het grootste morele dilemma dat het Europese continent nu meer dan ooit teistert: wat te doen met de wereldwijd groeiende financiële ongelijkheid tussen verschillende individuen en groepen? Resulterend in een continue stroom van 'testosteronbommen' die hun geluk zoeken op een continent dat niet goed weet hoe het de migratiestromen - politiek en maatschappelijk - vorm moet geven. Aan de ene kant heeft iedereen er weet van dat de nieuwe groepen onderdeel van de maatschappij zijn geworden, maar aan de andere kant is er niet meer mogelijk dan damage control om die groepen zoveel mogelijk te weren uit het maatschappelijk verkeer. Rechteloosheid in afwezigheid van een rechtssysteem dat eerlijk is ten aanzien van mensenrechten voor burgers mét nationaliteit en niet geaccepteerde illegalen in de periferie van de samenleving.

Tegelijkertijd zie ik in het verhaal rond de twee homoseksuele Chinezen óók een verwijzing naar hoe migratiestromen andere normen en waarden meenemen. Hoe liberale 'Westerse' seksuele vrijheid mogelijk in verdrukking komt in de periferie van een rechtsstaat die alleen 'eigen burgers' als volwaardig bestempelt. De tragische neergang van Uxbal staat mede voor de onhoudbaarheid van grenzen tussen mensen/staten/seksualiteite/gezinsconstructies in de traditionele zin. Een postmoderne samenleving als de huidige vraagt om een flexibiliteit in het opvangen en accepteren van zij die niet de macht of middelen hebben tot een eerlijke kans in de samenleving. Daarbij dreigen belangrijke waarden als vrijheid van seksualiteit en universele rechten van de mens in de verdrukking te komen door nieuwe invloeden uit die migratiestromen én het gewelddadige neerslaan ervan.

Voor mij gaat 'Biutiful' over het individuele onvermogen om werkelijk veranderingen te bewerkstelligen ten aanzien van collectieve problemen. Meer dan dat Uxbal zelf invloed en verantwoordelijkheid heeft over het goede doen, is hij een product van een post-Franco tijdgeest waarin maatschappelijke problematiek inadequaat wordt opgevangen door politiek, justitie en publieke opinie. Zijn tragische neergang is symptomatisch voor een maatschappij waarin menselijkheid rigide wordt gekoppeld aan normatieve aspecten als o.a. nationaliteit, geestelijke gezondheid, heteroseksualiteit en inkomen hebben. Een voormalige dictatuur mag dan gevallen zijn, maar principes van uitsluiting en demonisering zijn springlevend op een continent dat worstelt met zijn migratieproblematiek.

Iñárritu doet hier zoveel meer dan potsierlijk bakken stront aan ellende op één pretentieuze hoop gooien; het werk raakt aan vraagstukken die, vijf jaar na dato, profetisch actueel zijn gebleken. Gelaagde cinema in een stijl en vorm die nou eenmaal altijd verdeeldheid zal zaaien in zijn ambitieuze opzet.

Knappe, sfeervolle film - nogal langdradig - die echter net iets mist om echt aan te grijpen.

Gezinsproblematiek, maar vooral de schande van de mensenhandel gevolgd door uitbuiting van illegalen komen aan bod.

Rasartist Bardem acteert uitstekend.

Wederom een erg rauwe film van Inarritu die je doet realiseren dat 'life' inderdaad opnieuw een 'bitch' blijkt en dat er ogenschijnlijk niet te veel 'biutiful' aan te bespeuren valt. Barcelona is een bijzondere locatie voor deze film. Ook vermaarde broeihaarden van toerisme hebben zo hun donkere kantjes. De grauwe grimmige straatjes in Badalona en Santa Coloma worden echter door de toeristische dienst niet aangedaan. Wel is het het decor voor de prachtige film Biutiful, een film vol ellende voor zowat iedereen die eraan deelneemt.

Javier Bardem speelt de pannen van het dak in één van zijn allerbeste films. Als sjacheraar Uxbal maakt hij letterlijk geld uit illegale afrikanen en Chinezen die in erbarmelijke omstandigheden moeten overleven. Maar ook hijzelf heeft het niet makkelijk in zijn armtierig appartementje waar hij 2 kinderen moet opvoeden en waar hij laveert tussen haat en liefde met zijn bipolaire en manzieke ex. Daar bovenop krijgt hij in het ziekenhuis een dodelijke diagnose waardoor hij zichzelf in vraag stelt en de toekomst van zijn kinderen tracht te waarborgen. "Werk" en privé lopen ook zo door elkaar, want alleen kan hij het niet bolwerken. We zien een erg emotionele Bardem aan het werk die zich uitstekend van zijn taken kwijt.

De camera-uitvoering is zo close dat het erg confronterend werkt. Uxbal is naast zijn louche zaakjes bovenal een mens met emoties en zijn eigen problemen. Wat een karakteruitdieping van dit personage! Dit is zo ontzettend sterk en in de perfectie uitgevoerd van beide heren dat je denkt naar een realityshow te zien. De emotionele impact is enorm. Soms heb je het gevoel dat het gewoon té veel ellende is, maar het is het vakmanschap van een Inarritu die ervoor zorgt dat al deze thema's tot een vloeiend geheel komen zonder melodramatisch of geforceerd te zijn. Het fijne is ook dat je zelfs een ruime sympathie creëert met Uxbal.

De film is heden ook brandend actueel, maar uitbuiting van zwakkeren is van alle tijden. Sterke film, beetje te lang misschien, maar blij hem gezien te hebben. Een meer dan dikke 4,0* waard!

Niets dan lof voor de rol van Javier Bardem, maar… —zo vraag ik mij vervolgens af— hoeveel doffe ellende kun je kwijt in één scenario. Teveel volgens mij afgaande op deze film. Terminale ziekte, manische depressies, mensenhandel, uitbuiting, enz., het zijn stuk voor stuk hartverscheurende thema’s die regisseur González Iñárritu ten tonele voert. In de overdaad gaat hun impact op d’n duur evenwel verloren en delft betrokkenheid van lieverlee het onderspit ten opzichte van onverschilligheid. Het kan nooit de bedoeling geweest zijn dat het mij uiteindelijk weinig meer uitmaakte hoe het allemaal af zou lopen. Ik kan best tegen zware kostdrama’s, maar overdaad schaadt.

Deze moest ik zien, dus ik heb hem voor een klein prijsje via marktplaats gekocht. Het is een heftige film met een hoop drama, en toch vond ik het niet te sentimenteel of ongeloofwaardig. Ik vond het juist realistisch overkomen en met veel gevoel voor sfeer. Erg goed gespeeld door de hele cast en een boeiend en ontroerend verhaal dat mij echt heeft geraakt. Hier had ik nog uren naar kunnen kijken. Ik zat er op een gegeven moment helemaal in. Erg mooi en intens. Een topfilm, wat mij betreft. 4,5*

Ellende, ellende, ellende....wat een ellende.

Op zich wordt er een direct en rauw beeld van een wereldstad als Barcelona geschetst met al haar ellende, vieze straatjes, werkeloosheid en vooral uitbuiting van immigranten. Het leven van Uxbal is er ook al niet een die over rozen gaat en dat gaat het ook niet meer worden zoveel is duidelijk. Een aantal aangrijpende dingen gebeuren zoals met de illegalen, of de steeds slechter wordende Uxbal zelf, goed gespeeld uiteraard, en de worstelende wisselwerking met de moeder. En de ommekeer van Uxbal om zijn laatste dagen en weken nog wat goeds te doen is mooi...

Toch kan de film me niet heel erg bekoren. Of de ellende nu allemaal te veel is, of juist niet goed tot me komt...of dat ik niet lekker in het verhaal kom, ik weet het niet. Voor mijn gevoel sleept de film naar zijn einde, overigens afgewisseld met mooie sfeerbeelden van dieren en natuur en mooi sfeervolle muziek.

In ieder geval, niet helemaal mijn ding. Wellicht nog eens proberen.

Biutiful

Indrukwekkende film van Iñárritu. Biutiful komt als een sneeuwbal van ellende op je af, en steeds als je denkt dat het niet erger kan komt Iñárritu weer met iets nieuws. Je moet er tegen kunnen, maar door de realistische en rauwe aanpak word je helemaal het leven van Uxbal ingetrokken. Fantastisch geacteerd door Bardem, en ook actrice Maricel Alvarez en de kindacteurs verdienen alle credits. Barcelona heeft er waarschijnlijk nog nooit zo lelijk uitgezien, en zelfs de zonnestralen brengen maar weinig verlichting. Het einde is tragisch en mooi, en ik denk dat de film op geen enkele andere wijze had kunnen eindigen.

Tegenvaller.

Vooral omdat ik ondertussen wel veel vertrouwen heb in Iñárritu als regisseur. Krijgt met zijn films vaak precies de juiste rauwe toon te pakken, maar die mis ik met Biutiful een beetje. De film is zeker rauw en kent een ruwe uitstraling, maar het pakt gewoon minder. Dat probleem had ik met de andere films van hem veel minder.

Het helpt ook niet dat ik maar weinig overweg kon met het personage van Bardem. Uiteraard krijgt hij genoeg trekjes om zich makkelijk te kunnen onderscheiden van andere hoofdpersonages in soortgelijke omgevingen, maar zijn situatie gecombineerd met zijn leefomgeving kon me nooit meenemen. Dat ik hem dan vervolgens voor 148 minuten te zien krijg is niet erg helpend.

Wel moet ik zeggen dat enkele scenes uitzonderlijk sterk in beeld worden gebracht en de film voelt nooit onrealistisch aan, ondanks dat het plot best ver getrokken is. Qua sfeer zit de film perfect. Sterk camerawerk die de wat spannendere situaties makkelijk en knap in beeld krijgt. Iñárritu komt best ver qua stilering, maar op dat vlak heb ik me ook nog nooit druk gemaakt rondom zijn films.

Het verhaal pakt me alleen kortweg een stuk minder. Ondanks het best interessant klinkende plot wist de film me weinig te raken en kwam het einde nauwelijks binnen. Had de film 50 minuten korter geduurd, had ik het een voldoende gegeven, maar nu trok ik me vooral door een lange film heen die me nergens iets kon laten voelen. Qua indruk houdt het dan al snel op.

Uxbal [Javier Bardem] onderhoudt zijn kinderen Mateo [Guillermo Estrella] en Ana [Hanaa Bouchaib] als tussenpersoon voor illegaal werk sinds hij is gescheiden van de bipolaire Marambra [Maricel Alvarez]. Wanneer blijkt dat hij wegens prostaatkanker niet lang meer te leven heeft, probeert Uxbal de toekomst voor zijn kinderen veilig te stellen. Deprimerend psychologisch drama krijgt in de laatste akte een ontroerende en hoopvolle ontknoping. Dankzij Bardems ingeleefde vertolking en Iñárittu’s intelligente beeldregie veelvuldig bekroond.

Mooi geschoten, sfeervol (je krijgt niet bepaald de toeristische kant van Barcelona te zien maar dat werkt wel) en Bardem weet nog redelijk de aandacht erbij te houden (hoewel hij te goedaardig en zonder rafelrandjes is om echt te boeien) maar verder liet dit ding me koud en dan duurt de film ook nog eens een ellenlange 2,5 uur. In die tijd kan je veel kwijt aan thema's en Iñárritu doet dat dan ook. En dat is echt te veel drama en ellende bij elkaar om boeiend te blijven. De film zit zelfs zo vol dat ergens richting het eind de film weer meer ziet op de kanker en ik vooral dacht: oh ja, dat heeft de beste man ook nog. Ik houd simpelweg niet van zulke dramafilms die echt overvol zitten. 1,5*.