Final Destination (2000)

Ik ben deze film ooit met weinig positieve verwachtingen gaan kijken, mezelf schrap zettend voor wat Hollywood-teenybopper-horrortrash en ervan uitgaand de film na maximaal een halfuur weg te zappen. Niet dat het belangrijk is maar de enige reden voor mij om uberhaupt aan deze film te beginnen was de hoge waardering van de Veronica-gids met, uit mijn hoofd, vier sterren. Tot zover de voorgeschiedenis.

Tijdens het kijken kwam ik er echter al gauw achter dat ik er volledig naast zat want ik vind FD een goede, verrassende film met een origineel uitgangspunt. Film kijkt lekker weg en de manier waarop de dood bij de verschillende personen z’n werk afmaakt is over het algemeen vermakelijk weergegeven. Ik heb me geen moment verveeld. 3.5*

P.S. Ik geef trouwens weinig om de vervolgen, ergens tijdens of na deel drie ben ik afgehaakt. Niet omdat ik deel twee en drie als film op zich zo slecht vond, maar omdat ik het originele gegeven in de latere delen gauw sleets vind worden. Op een gegeven moment weet je het allemaal wel.

Flight 180

Vermakelijke film, gebaseerd op een 14-pagina’s tellend script voor een aflevering genaamd Flight 180 voor The X-Files. Met een concept dat in al zijn eenvoud zo intrigerend is had het een boeiende aflevering kunnen worden. Jammer genoeg werd Jeffrey Reddick's scenario genegeerd door de makers van de show, maar toen waren daar James Wong en Glen Morgan, die er wel potentie in zagen en het scenario uitwerkten tot een film die we nu kennen als Final Destination.

Die veertig minuten durende aflevering had zoals gezegd boeiend kunnen worden. Helaas zijn de bijkomende drie kwartier door bovenstaand trio nu ingevuld met bordkartonnen personages die elkaar in belabberd geschreven dialogen alle ontwikkelingen in het verder bijzonder clichérijke plot uitleggen. Dat deze personages ook nog eens gespeeld worden door niet bijster capabele acteurs maakt het geheel er ook niet beter op. Vooral Sean William Scott weet zoals altijd het bloed onder mijn nagels vandaan te krijgen.

Toch is de film geen totale mislukking: daar is het uitgangspunt te interessant voor en wordt de spanning, hoewel die zich op wel heel erg te voorspellen momenten aandoet, vakkundig genoeg opgebouwd. Met een film die af en toe niet meer dan lekker spannend wil zijn neem ik ook wel genoegen met een eenvoudige serie gruwelijke “ongelukken” die Final Destination eigenlijk gewoon is.

Final destination: het heeft me nooit veel gezegd en het leken me eigenlijk gewoon stomme films. Dan toch maar eens bekeken.

Ik moet zeggen dat dit eerste deel erg goed meeviel. Het verhaal is erg origineel en spannend uitgewerkt. Het ongeluk in het begin was erg spannend. De acteurs deden het niet heel erg goed, maar vielen wel mee. De moorden waren origineel, maar lang niet zo bruut/bloederig als ik op voorhand had gedacht. De hele film bleef vermakelijk genoeg om af te kijken.

Vermakelijke slasherfilm, die origineel is en waarbij de nadruk op de spanning ligt en niet op de gore

Heb deze film al een aantal keer bekeken en ik vind deze nog altijd even goed. Mijn mening is niet veranderd doorheen de jaren. Wel vind ik dat het begin van de film voor mij in die mate goed is, dat het einde er niet aan kan tippen. Ook al de Final destinations die erna nog gekomen zijn hebben nooit meer dat niveau kunnen behalen en wordt een karikatuur van zichzelf... Doet me een beetje aan de "SAW" franchise denken.

Goed, dit is voor mij een goede film met behoorlijke acteerprestaties. Voor mij persoonlijk een must see

Een even simpel als briljant idee, uitstekend uitgewerkt, eenvoudige maar sterke personages met stuk voor stuk goede karakteristieke koppen (vooral Kerr Smith als de arrogante Carter), een zeer aantrekkelijke hoofdrolspeelster (Ali Larter), geweldig inventieve manieren om op zeer gecompliceerde wijze om het leven te komen, minstens één briljant schokeffect (de bus) en een spetterende uitsmijter. Geen hoogstaande cinema, maar met vaart en showmanship gemaakt – ik lust er wel pap van, net als van de even vermakelijke vervolgen.

Final Destination vind ik een redelijk geslaagde film.

De film begint erg onheilspellend met een vliegtuigongeluk en paar mensen die weten te ontkomen. Wat volgt is een soort kat en muis spel tussen de dood en aantal mensen die proberen te overleven. De film weet de hele speelduur de spanning vast te houden. Geen enkele dood komt echt als een verassing omdat het elke keer min of meer vooraf word aangekondigd. De dood scenes zelf vind ik best wel goed gedaan. Maar het is wel jammer dat de film redelijk voorspelbaar verloopt.

Het acteerwerk in deze film is om te huilen. Hier irriteerde ik mij toch wel erg aan. Geen enkel lid van de cast weet te overtuigen. De muziek was wel goed. Lekker onheilspellend en zorgt voor een goede sfeer.

Al met al een redelijke film om eens een keer te bekijken, jammer van het slechte acteerwerk en van het toch redelijk voorspelbare verloop.

3 sterren voor deze film

"In death there are no accidents, no coincidences, no mishaps, and no escapes."

Vond de DVD pas op de rommelmarkt en het hoesje zag er wel gaaf uit dus heb ik hem maar meegenomen. Ik heb het nooit echt zo met de horror van de 21e eeuw maar Final Destination was zeker niet slecht.

Het acteerwerk was best aardig, al vond ik de chemie tussen de acteurs niet al te best op sommige momenten. Devon Sawa speelde een aardige hoofdrol al zou het mischien beter geweest zijn als hij minder als iemand die gestoord is had gespeeld, als je de film kijk krijg je soms echt het idee dat Alex gek is. Vrijwel alle namen in de film zijn gebaseerd op namen van regisseurs van oude (horror)films, Browning, Murnau, Schreck, Lewton, Siegel en Hitchcock.

Het verhaal was best aardig, had wel wat macabers. Al hadden ze de spanning wat subtieler kunnen opbouwen. De film is namelijk vanaf het begin af aan al een beetje sinister en niet vanaf het ongeluk. De film word nergens echt eng maar blijft tot het einde wel een prettige spanning hebben. De kills waren best goed, al waren het er niet erg veel, en de gore was prima.

Geweldig dat het gebruik van CGI zeer beperkt is gebleven, de practical effects waren allemaal best aardig. De bliksem en explosies ook.

Het einde vond ik wel een beetje een misser, het is nu namelijk een grote plot-hole. Heb hier ook nog deel 2 liggen, zal die binnenkort eens gaan kijken.

Mja, wel een leuk idee, en op momenten ook wel spannend uitgewerkt, maar het heeft ook iets irritants over zich. Sowieso die eind jaren '90-look die het over zich heeft, en alle rollen die eigenlijk niet leuk zijn. Ook wordt het hele 'design' en 'you're next' wat mij betreft een nogal vervelend plotelement. De moorden hadden best wat meer random mogen blijven. Ook het politieplotje is er maar een beetje halfslachtig aan de haren bijgesleept.

Dus leuk idee, maar de uitwerking rammelt hier en daar. De 'moorden' zijn overigens vaak wel leuk gedaan, maar iets meer 'less is more' was soms leuk geweest.

3*

Nog steeds een leuke film waar begrijpelijk een franchise uit groeide. Ondertussen wat gedateerd misschien, maar het blijft boeiend. Net als de games bij Saw zouden later vooral de manier van sterven in de sequels de reden zijn om nog te kijken.

“In death there are no accidents, no coincidences, no mishaps, and no escapes.”

Vroeger was dit één van mijn favoriete films. Het begin blijft ontzettend sterk, maar daarna wordt het vooral een afstreeplijstje. De ene na de andere persoon gaat dood en het wordt ontzettend voorspelbaar. De “moorden” zijn wel goed gedaan en best gruwelijk soms. En de acteurs met Sawa en Larter voorop doen het uitstekend. Final Destination heeft ook wat humor en neemt zich gelukkig niet al te serieus. Jeugdsentiment.

Gaap..

Alleen de eerste 20-25 minuten zijn fijn. Daarna volgen de onzinnige taferelen elkaar in rap tempo op, waardoor ik de focus volledig kwijtraak. Bij vlagen is het zo onzinnig dat het grappig is. Dat is helaas het enige dat mij dat uur nog op de been houdt en waardoor ik de eindstreep heb kunnen halen. Horror heb ik overigens geen seconde kunnen ontdekken, en die acteurs zijn vaker vervelend dan onderscheidend.

2*

Ik dacht toch zowaar dat ik deze film al wel eens gezien had, en na deze kijkbeurt vanmiddag vond ik sommige scénes verdacht goed terug komen in mijn gedachtes en wist ik bijna zeker dat ik de film al eens gezien had. Toch een wat trage zit, en omdat ik hem dus waarschijnlijk al wat vaker heb gezien vond ik het ook niet de leukste zit die ik gehad heb.

De cast is prima, en vond ik nog redelijk vermakelijk. Alhoewel ik wat beter gewend ben is het voor dit soort films een prima uitgekozen cast.

Ik ga het kort houden met mijn mening, want echt veel kun je hier niet over vertellen, en ik ben aardig moe en heb nog een andere film klaar staan die meer van mijn aandacht krijgt aangezien dit een mooie doorsnee horror is, en meer ook niet.

3.0*

Wel leuk.

Deel 5 ooit eens gezien, maar de tussendelen moet ik nog een keertje zien. Dit deel vond ik overigens best prima en het idee is ook leuk bedacht. Had allemaal wel wat lomper gemogen maar het kent zeker een paar leuke scenes.

Vooral de opening is leuk, daarna is de film wat milder. Soms kent het dan weer een hoogtepunt maar in het algemeen blijft de film vrij tam. Deel 5 was veel bruter dan dit deel, dat kan ik je alvast zeggen. Qua acteerwerk is het redelijk, niemand springt er echt uit.

Prima film, duurt niet te lang en weet best te vermaken. Er zitten genoeg echte originele ideeën in de film. Ook een leuk einde. Voor de rest is het niks echt bijzonders.

Zeer genietbare thriller/horrorfilm met een sterk verhaal en mooi in beeld gebracht, soms iets te voorspelbaar als ik dan toch enige kritiek moet geven. De acteerprestaties zijn goed zonder meer. Eindelijk eens teruggezien na al die tijd en hij blijft minstens even goed als de eerste keer. 4 sterren

Redelijke film waarin een aantal scholieren door een vreemd voorval niet in het vliegtuig zitten dat ontploft. Een origineel en leuk gegeven voor een film als deze. Echter valt het vanwege deze opzet wel wat in herhaling. Maar de dood-scenes (inclusief een aantal opzichtige verwijzingen naar de dood) zijn wel vermakelijk. Spannend wordt het echter niet echt en de voornamelijk jonge cast is inwisselbaar.

Ik weet eigenlijk niet wat ik grappiger vind aan deze film; de absurde sterfscènes of het feit dat geen enkel personage in dit script praat als een normaal mens. Dat laatste viel me bij een nieuwe kijkbeurt extra op. ‘Het is bijna herfst’, is het eerste dat Clair tegen hoofdpersoon Alex zegt als ze hem ziet, waarna ze een raar praatje houdt over haar vage kunstwerken. Het is slechts een enkel voorbeeld van nogal rare dialogen tussen de personages, die ook vrij snel tot conclusies springen vanwege de voorspellende gave van Alex. En dan komt Tony Todd ineens even om de hoek kijken voor nog vagere woorden. Dit valt vooral op omdat de rest van Final Destination eigenlijk vrij rechttoe rechtaan is; een geinige premisse voor een horrorfilm. Hoewel je ook duidelijk ziet dat James Wong nog niet helemaal wist welke kant het op moest gaan.

Inmiddels kennen we de Final Destination serie als een enorm over de top feestje met eveneens lekker overdreven sterfgevallen, maar de eerste Final Destination schommelt duidelijk nog een beetje tussen vermaak en een serieuze aanpak. Soms probeert Wong het - wat mij betreft tevergeefs - nog spannend te maken, een ander moment gaat ie juist helemaal los. Bij de sterfscène van Tod zien we nog vooral pogingen tot spanning en is men duidelijk ook nog aan het spelen met de aanwezigheid van de Dood, die zelfs zijn eigen sporen uitwist. De hilarische scène met docent Lewton is al meer wat we van de reeks kennen; een hoop idioterie, dat geregeld bijna tegen slapstick aanzit. Vooral als na alle ellende ook nog eens dat messenblok naar beneden flikkert en ze een mes tussen haar ribben krijgt. Final Destination blijft een geinige en vermakelijke film, ook al is de toon soms echt ‘all over the place’.

3,5 sterren.

De film legt de focus op het spannende principe van de tien kleine negertjes. De tiener personages wier overlijden door een toevallige gebeurtenis is voorkomen, worden één voor één alsnog gehaald door de dood. Over de beweegredenen van de dood, die hier als een onzichtbaar energieveld wordt weergegeven, wordt in de film niet ingegaan. Ook de achtergrond en beweegredenen van een mysterieuze tegenkracht die hoofdpersonage Alex van inzichten en waarschuwingen voorziet, is blijkbaar niet van belang.

In één scène wordt een tipje van de sluier opgelicht als Tony ‘Candyman’ Todd als begrafenisondernemer de geplaagde tieners onderwijst dat de dood een daadwerkelijk bestaande kracht is die zich aan een strak overlijdensschema houdt. De scène komt opeens uit de lucht vallen en heeft weinig aansluiting met het sensationele karakter van de film, maar biedt in ieder geval enig soelaas.

Het is alsof regisseur James Wong tot de slotsom kwam dat enige verdiepende uitleg van het mysterie van de dood eigenlijk wel wenselijk was en hij de scène op de valreep nog ergens tussen heeft gepropt. Het komt wat geforceerd en lachwekkend over, terwijl Tony Todd een onuitputtelijke bron van wijsheid lijkt, die best een grotere bezinnende rol in de film had verdiend..

Wat mij betreft ligt hier de zwakte van de film. Veel sensatie en veel actie. En best leuk ook. Toch had ik steeds dat knagende gevoel. Ik wilde gewoon iets meer weten van het mysterie van de dood en zijn raadselachtige tegenhanger. In de vervolgen op Final Destination keert Tony Todd overigens terug. Geen idee of zijn rol daarin van meer betekenis is en hij meer verlichting brengt. Misschien ervaar ik het ooit nog eens.

Prima film verder. De moorden zien er goed uit en hebben een macaber randje. Het tempo is goed en de spanningsboog werkt. Twee sympathieke hoofdpersonages voor de inleving omringd met stereotiepe randfiguren, die niet heel vervelend zijn. Ook goed.

Ja. Prima vermaak.

YOU MAY GET A SECOND CHANGE AT LIVE BUT YOU CAN CHEAT DEATH because it is your FINA DESTINATION je heb zo van die speciale horror movies waar in je geen zichtbare moordenaar alla jason of michael die je achtervolgd met een mes om je te vermoorden het kan op deze manier ook. goede horror film met actie en vele speciale effecten soms dik overdreven maar dat kan de pret en de spanning niet missen. een groep tiners word achtervolgd door een vreselijke moordenaar die niet of niemand ontziet hij slaat onverwacht toe eender waar of wanneer vlucht ren eerst overleef je het maar hij laat je niet gaan de tweede maal ben jei het. hier begint het van een reeks van 5 films deze makers hebben het goed gevonden een horror zonder een zichtbare moordenaar we krijgen speck voor onze beck met dit eerste deel s het al raak actie maar ook de horror fans krijgen genoeg. het bijna zelden dat een horror film actie en horror heeft in zijn film en het niet verveeld.

Een titel die veel voorbij komt bij de kringloop, en langzaam was toch wat nieuwsgierigheid ontstaan. Een doosje dvd's cadeau gekregen van een collega deed de rest, want daar zat de trilogie in. Dus... proberen maar.

Het verhaal moge bekend zijn rond de Final Destination reeks met 'een slachtoffer' die doormiddel van een visioen weet wat voor gruwelijks er te wachten staat. In dit geval dus Alex die onderweg is naar Parijs en pardoes met een paar medestudenten uit het vliegtuig gezet wordt om even later vol verbijstering te zien welk lot ze ontlopen hebben. Maar is dat wel zo...? Is 'het lot' iets dat te ontlopen is in dit geval...? Vreemd is het allemaal uiteraard wel volgens de autoriteiten dus wordt Alex goed in de gaten gehouden.

Ik heb toch meermaals gedurende de film een soort van Scream dejavu, oftewel, het doet me eigenlijk veel aan die tienerslasherreeks denken wat natuurlijk niet vreemd is. De cast doet het redelijk ondanks dat er weinig bekende namen zijn op Ali Larter na dan, Kristen Cloke leuk voor het oog, waarom had ik niet zo'n lerares, en staat de film natuurlijk bol van de ingenieuze freak accidents die bij tijd en wijlen op het humoristische af zijn. En cheap ass of nep ziet het er allemaal niet eens uit, dat valt wat dat betreft ook nog mee.

En zo valt de eerste Final Destination toch heel erg mee, is best een aardige film voor een keer en is best leuk bedacht. Ander pluspunt, het duurt vooral allemaal niet te lang. Best oké is dan ook het eindoordeel.

Death is coming

Het verbaasde mij dat ik de originele Final Destination nog niet herzien had sinds ik begonnen ben met het schrijven van reviews, want waarschijnlijk is dit toch alweer minstens 13 jaar geleden.. Ik vond het verassend om te zien hoeveel er van de film vandaag de dag nog steeds goed werkt, niet in de laatste plaats omdat er met veel praktische effecten wordt gewerkt. Het jaren 90 sfeertje (ook al was de release in 2000) had ik wel minder sterk aanwezig verwacht. Dit komt meer gedateerd over dan ik in eerste instantie verwacht had. Eenmaal in het verhaal valt dit al snel minder op maar het is maar weer een duidelijk bewijsstuk dat de tijd niet stil blijft staan omdat het in mijn geheugen een stuk moderner was.

Zoals ik eigenlijk al verwacht had, blijft het sterkste punt de creatieve manieren waarop de personages hun noodlottig einde vinden. De regisseur leek zich er sterk van bewust zoveel mogelijk met praktische effecten te werken. Dit zorgt ervoor dat dit onderdeel de tand des tijds over het algemeen goed doorstaan heeft. Overigens waren de manieren waarop de personages aan hun eind kwamen in mijn hoofd ook een stuk bloederiger, maar ik denk dat ik door de jaren heen meer verhard ben geraakt met titels als Hostel, Saw en Martyrs. Ik vond dit echter geen nadeel, omdat ik niet zoveel heb met excessief geweld binnen horror.

Waar ik wel over verrast werd, was dat er toch al een aantal ideeën in dit eerste deel al gerecycled werden, al zij het wel in verschillende vormen. Denk hierbij aan het ontstaan van branden en buschauffeurs die niet goed uitkijken. Dit was mij in eerste instantie niet bijgebleven, al had het gelukkig weinig invloed op mijn totaalbeleving.

Final Destination is op zijn sterkst tot aan het trein ongeluk, omdat het slotakkoord met de elektriciteit bij Clear thuis, te lang door blijft slepen. De “toevalligheden” stapelen zich dan net iets te lang achter elkaar op waardoor de finale wat eentonig werd. Ook begon het slot net iets te veel op een rampenfilm, dan op een horrorfilm te lijken. Het stond mij nog wel bij dat ik de scené bij Clear thuis, vroeger ook al minder sterk vond. Al met al ben ik echter te spreken over deze herintroductie tot de reeks, en ben ik benieuwd naar het tweede deel. Al is het maar om erachter te komen wat er met Alex gebeurt is, omdat ik mij dacht te herinneren dat hij omkwam in het eerste deel en alleen Clear zou overleven. Een herziening zal het uitwijzen

3,5*

Moeilijk in te schatten hoe verfrissend de formule destijds geweest kan zijn, of in ieder geval ook moeilijk los te koppelen van de afgegleden franchise die het heeft voortgebracht.

Want voordat De Dood in latere vervolgen zijn doodswensen als confetti van mogelijke scenario’s over gedoemde personages heen strooide (een optelsom van water, haperende electronica, scherpe voorwerpen en een balancerende emmer spijkers en dan maar raden wat de doodsoorzaak zou worden), ging hij hier nog wat bedachtzamer te werk (alhoewel:…Ms Lewton?). Ook de beginramp, de voorspellende droom en de ontrafeling van Doods plan door de personages voelt hier nog niet zo plichtmatig als in latere delen.

Toch vergaarde de reeks door de jaren heen wel betere kills dan hier het geval is (al zal ik altijd een zwak hebben voor wat mijn eerste Onverwachte Aanrijding Door Bus was) en is het merendeel van de tieners gewoon de hersenloze cannon fodder zonder al te boeiende dialogen of iets dergelijks. Dus een halfje aftrek is onvermijdelijk maar drie sterretjes mogen blijven staan: noem het nostalgie. On ne triche pas avec la mort! 3*

Bludworth: ''In death there are no accidents, no coincidences, no mishaps, and no escapes. What you have to realize is that we're just a mouse that a cat has by the tail, every single move we make from the mundane to the monumental, the red light that we stop at or run, the people we have sex with or won't with us, the airplanes that we ride or walk out of, it's all part of Death's sadistic design. Leading to the grave''.

Na lange tijd weer herzien, blijft een heerlijke guilty pleasure met een goede soundtrack die nergens verveelt. Film opent sterk en is voor mij ook meteen de beste scene. Alex (Devon Sawa) zet een sterke hoofdrol neer, ook Clear (Ali Larter), vooral bekend van de Resident Evil films, speelt goed, mooie meid trouwens. Billy (Sean William Scott) aka Stiffmeister was strontvervelend in deze film en speelde zwak. Leuk rolletje van Tony Todd aka Candyman als begrafenisondernemer genaamd William Bludworth (coole naam), die hen de nodige informatie verschaft.

Het ingenieus verzonnen verhaal zou in eerste instantie worden geschreven als een episode voor The X-Files.

Film werd een enorme hit en deed het goed aan de boxoffice. In de loop der jaren verschenen er meerdere vervolgen, dit blijft veruit de beste, gevolgd door deel 2. Alles wat daarna kwam heb ik ook gezien maar was voor mij overbodig en ronduit slecht.

Tegenvaller van jewelste. De film heeft een behoorlijke klassiekerstatus weten te verwerven binnen het horrorgenre, maar ik vond het allemaal een beetje suf en taai. Na een vrij langdradige intro, komen we bij het deel waar het allemaal om te doen is: de personages die één voor één het loodje leggen. Toegegeven, de manier waarop sommigen hun lot niet zullen ontsnappen, is best creatief bedacht. Dát en het gegeven dat je toch enigszins nieuwsgierig blijft naar hoe de hoofdpersoon de boel gaat omzeilen, zorgden ervoor dat ik bleef kijken. Maar daar houdt het wat mij betreft dan ook wel op. Ik vind de personages weinig boeiend en ik moet me oprecht moeite doen om er nog één voor de geest te kunnen halen. Daarnaast is de toon nogal wisselvallig. Zo lijkt er een beetje op zwarte humor te worden ingezet, met weinig succes wat mij betreft, maar echt eng of spannend wil het ook nergens worden. Een gevalletje vlees noch vis. Om een aantal redenen wel leuk om eens keer gezien te hebben, maar wat mij betreft blijft het bij die ene keer, laat staan dat ik de drang voel om me aan al die sequels te wagen.

2,5*

Nu Final Destination 6 over een paar weken gaat draaien, het eerste nieuwe deel in bijna vijftien jaar tijd, leek het me wel een goed moment om de oude delen eens opnieuw te bekijken. Grappig, dit deed ik in 2011 ook toen het vijfde deel verscheen. Fijn dat alle vijf films op Netflix staan, dat scheelt weer een hoop zoekwerk.

Final Destination is gewoon een vermakelijke horrorreeks met een best origineel verhaal waarin in elke film een groepje mensen overleeft waar ze eigenlijk dood hoorden te gaan, waarna ze er alsnog aan gaan. Meer is het niet, maar het is toch best leuk uitgewerkt, zeker in de eerste film. We volgen een groep scholieren die een vliegtuigramp overleven omdat een van hen een visioen had dat het mis zou gaan, waarna ze eruit gezet zijn en het dus hebben overleefd. Meest opvallende naam in de cast, is wel Seann William Scott die we natuurlijk vooral kennen uit de American Pie films. De kills zijn hier nog niet eens overdreven creatief (op die van de juf na) maar best wel aardig gedaan. En met een speelduur van iets meer dan anderhalf uur is het ook weer op tijd voorbij, wat ik prima vind.

Geen topfilm, maar wel weer opnieuw erg mee vermaakt. Het is alleen iets te grappig voor serieuze horror, maar iets te serieus voor een horror-komedie. Maar het sloeg aan, want er volgden nog een lading sequels en die ga ik ook binnenkort weer bekijken.

3,5* (was 4*)