Barney's Version (2010)

De film is inderdaad aan de lange kant en niet alle personages worden even goed uitgewerkt, maar het acteerwerk is van een hoog niveau (vooral Giamatti en Hoffmann, maar ik vond ook Rosamund Pike erg goed), waardoor je er toch bij blijft. Het verhaal neemt een beetje veel hooi op zijn vork (al die huwelijken van Barney, het moordmysterie, zijn aftakeling). Vond vooral het laatste half uur erg mooi (en ontroerend). De personages worden ook subtiel en geloofwaardig ouder gemaakt, dat heb ik ook wel eens anders gezien.

Vooralsnog 3*.

Laatst deze film in de bioscoop gezien. Ik wist niet zo goed wat ik van tevoren moest verwachten, maar ik werd aangenaam verrast.

Ik vond het een prachtige film! Een geweldige combinatie van humor en ontroering.

De film duurt lang, maar dit heeft me geen moment doen vervelen.

En zoals eerder vermeldt verdient de make up een compliment! Echt fantastisch hoe 'echt' de karakters oud worden.

Ik heb een 4,5* gegeven.

Ontzettend dapper project; hierboven vraagt men zich al (terecht) af of deze film nou als komedie gezien moet worden, en hetzelfde kan gezegd worden over de genres drama, familie, misdaad, romantiek: van alles komen er duidelijke elementen voorbij. Niet zo heel gek aangezien we praktisch Barneys hele levensgeschiedenis op de voet volgen, inclusief alle (door alcohol veroorzaakte) uitspattingen. Het gevolg is een lange, uitgebreide film met ontzettend veel stemmings- en sfeerwisselingen, en bovendien komt er ook nog een hele rits aan acteurs langs.

Natuurlijk gaat er dan een en ander mis. Sommige karakters worden amper uitgewerkt, sommige hoofdstukken uit zijn leven worden wel erg kort behandeld, maar dat is onvermijdelijk met zo'n groots en dapper opgezet project als dit; mede daarom stoorde ik me nauwelijks aan de - zeker aanwezige - tekortkomingen. Ik liet me vooral meeslepen door het fantastische spel van Giamatti, een mensenhater die zonder gebruikelijke Hollywoodtrucs toch mijn sympathie wist te winnen. En dat gegeven vind ik al knap genoeg om de soms matige scènes en ontwikkelingen door de vingers te zien. Dikke 3,5*

Giamatti is geweldig in een film waar zeker 20 minuten uit had gekund. Nu mist de film een duidelijke focus en wil het veel te veel vertellen.

Terugkijkend op het leven zullen de meeste mensen hopen dat ze alles er uit gehaald hebben wat er in zit. Barney Panofsky heeft dat wel gedaan, althans, in zijn versie van zijn levensverhaal.

Van zijn eerste kortstondige huwelijk met hippie Clara (Rachelle Lefevre) in het Rome van de jaren 70 naar zijn tweede trophy wife (Minni Driver) uit een rijke joodse familie tot hij Miriam (Rosamund Pike), de liefde van zijn leven, tegen komt. Deze drie vrouwen hebben totaal verschillende karakters maar hebben één ding gemeen: ze zijn alle drie bloedmooi. En dat is toch wel opvallend. Want Barney is the guy you love to hate. Hij is een egocentrische grootverbruiker van alcohol en nicotine, heeft een buikje en is een eikel van een baas (van productiemaatschappij Totally Unnecessary Productions).

Ten slotte is hij ook nog dè verdachte van moord in de onopgeloste verdwijningszaak van zijn beste vriend. Rechercheur O’Hearne heeft er zelfs een boek over geschreven, over zijn kijk op de zaak en Barney.

Zoals Paul Giamatti ook in het Oscar winnende Sideways liet zien vereenzelvigt hij zich met de imperfecte man. Deze imperfectie is wat de film sterk maakt. De verkeerde beslissingen die hij neemt, de menselijke tekortkomingen die hij heeft en de lusten welke hij achterna gaat roepen om herkenning. Niemand is namelijk zonder zonden en daardoor ga je toch om Barney geven. Giamatti heeft voor deze rol zijn tweede Golden Globe gewonnen. Dat is niet geheel onverwachts. Met zijn zeurende, uitgebluste uitstraling en droge humor is de rol van Barney op zijn harige lijf geschreven.

Ook Dustin Hoffman steelt de scènes als nuchtere gepensioneerde politieagent en liefdevolle vader. Een grappig detail is dat Jake Hoffman, de zoon van Dustin, in Barney’s Version zijn kleinzoon speelt.

De film is gebaseerd op het boek van de Joods Canadese schrijver Mordecai Richler. Het Joods Canadese aspect is dan ook niet over het hoofd te zien. Richard J. Lewis (vooral bekend van diverse series) heeft er een veelzijdige film van gemaakt. Barney’s Version is de memoires van een Joodse producent, een liefdes drama, een romcom en een verhaal over een onopgeloste verdwijning. Ondanks dat dit geijkte ingrediënten zijn voor de grote massa is dit geen standaard Hollywood product geworden. De Indies hebben het alleenrecht op de 'gewone mens' verloren. De film laat de toenemende vertroebeling zien in het onderscheid tussen goed en slecht. Tussen liefde en haat, alles en niets. Of zoals Miriam wijselijk tegen Barney zegt: “Life is not everything, it’s in the little things”.

Een film die aanvoelt als een literatuurverfilming en dat is het dan ook. Je merkt het vooral aan de manier van vertellen: een wat vrijere narratief zonder een duidelijke focus en veel aandacht voor zijlijnen en bijrollen. Een soort poging om een heel leven (minus kindertijd) te vangen. Het nadeel is dat ik daardoor niet helemaal weet wat nu precies het punt is van de film. Het voelt iets teveel aan als een aaneenschakeling gebeurtenissen, wat waarschijnlijk verklaart waarom veel mensen hier voor mij beweerden dat Barney's Version te lang duurt. Die dood van Boogie is een goed voorbeeld van wat er mis is. De film opent met de beschuldigingen van Barney op de moord. Op de helft zien we het voorval plaatsvinden. Uiteindelijk eindigt de film met een blik op hoe Boogie werkelijk aan zijn einde gekomen is. Het lijkt op deze manier een belangrijk element in de film, maar eigenlijk heeft het geen invloed op enige andere scène en het is bijna het onderdeel dat het gemakkelijk verwijdert had kunnen worden. Vreemd is dat. De interesse van de regisseur lijkt meer te liggen bij de drie huwelijken, maar die voelen bijna onvermijdelijk aan als drie aparte films. Uiteindelijk haal ik qua betekenis uit Barney's Version slechts dat het leven een reeks losstaande gebeurtenissen is die je door Alzheimer kunt vergeten en dan ga je dood. Maar ik vermoed dat men iets meer op het oog had.

Toch werkt Barney's Version altijd wel op het moment dat het bezig is. Er zijn geen zwakke momenten of plaatsen waarin het geheel dood lijkt te vallen. Alle scènes op zich zijn grappig, mooi en zelfs af en toe ontroerend. Dit lijkt ook meer te komen door het spel en de dialogen dan door het verhaal of de regie. De (enorme) cast is perfect en Giamatti is het perfecte centrum, in de beste rol die ik van hem zag sinds Sideways. Op papier is Barney een nogal smerige rol, een onsympathieke vent, maar Giamatti weet er toch meer van te maken. Het is knap dat hij je nooit gaat tegenstaan en dat je in zijn goede kanten blijft geloven ondanks dat hij meer zijn slechte eigenschappen laat zien.

Misschien waren de ambities groter dan de film of misschien zoek ik er meer achter dan erin zit. Niettemin is Barney's Version een kijkje meer dan waard, want er zit genoeg moois in.
3,5*

Aardige film al vind ik wel dat het ouder worden van beide hoofdpersonen slecht uitgewerkt is. Pas aan het einde van de film zie je enkele tekenen van ouderdom. Hier hadden ze qua uiterlijk een hoop winst kunnen behalen. Ook het moordmysterie komt niet echt uit de verf in de film en ook hier had wat meer aandacht aan besteed mogen worden.

Al met al geen toppertje, maakt boeit wel en kijkt lekker weg. Op een regenachtige zondagmiddag is deze film goed te pruimen.

Ben normaal niet zo`n 'drama' liefhebber maar heb deze film met gemak en veel plezier uitgekeken.
Heb genoten van de soms botte humor van de ietwat lomp ogende Giamatti in het eerste gedeelte, maar ook het laatste half uur geboeid gekeken toen de film de sentimentele gevoelige kant op ging.
Steeds meer kreeg je in de gaten hoe de Alzheimer grip op hem leek te krijgen.
Het einde gaf voldoening en voelde fijn aan. Mooi om te ontdekken hoe Giamatti verantwoordelijk bleek voor de blijvende 'carrière' van de oude actrice.
Als afsluiter werd toch min of meer duidelijk hoe Boogie om het leven was gekomen.

Zèèr genoten. 4.5

Geweldig spel van Giamatti in deze uitstekend uitgewerkte film, die bij vlagen zeer aangrijpend maar ook erg grappig is. Het intelligente script kiest nergens voor makkelijke uitwegen, waardoor de hoofdpersoon niet sympathiek maar wel geloofwaardig wordt neergezet, met al zijn tekortkomingen en nare trekjes. De complexe montage, heen en weer springend tussen verschillende tijdslijnen, maakt het geheel er niet makkelijker op, maar het resulteert wel in een fascinerend geheel. De rest van de cast is ook eersteklas, met vooral Dustin Hoffman hilarisch als Giamatti's vader.

Ja heerlijk optreden weer van Giamatti, nog meer dan in Sideways een gezichtsbepalend karakter in de film. Denk dat er maar weinig weinig grote acteurs zijn die zo'n bot, eerlijk, onverschillig, dronken, snobbig en alsnog grappig en aandoenlijk personage, mooier kunnen vertolken.

Vooral de periode met z'n tegenpool Minni Driver (tweede vrouw) vind ik geinig vanwege zijn bekende gezichtsuitdrukkingen en de lompe joodse termen door Driver en Hoffman. Alleen sommige zaken zijn te filmtypisch zoals de aantrekking tot Miriam jaa op je bruiloft je liefde verklaren aan een ander en de trein achterna rennen.

Later blijft het lollig op z'n tijd (die freeze boven het bed en de bordeelscene) maar het laatste halfuur wordt het best aangrijpend, totaal verlies van grip op het leven terwijl hij eerst alles impulsief deed.
Voor de kijker is het trouwens niet echt een kwestie van fictie van werkelijkheid zien te scheiden (wat ik verwachtte naar aanleiding van de omschrijving).

Er zijn nog een boel plotjes en personages (en de verdwijningszaak speelt niet eens een koersbepalende rol in z'n leven) alleen dat heb ik allemaal niet als storend ervaren; dat fragmentarische past er ook wel bij. Audiovisueel is het verder allemaal niet zo memorabel maar zeker een prima tragikomedie, Giamatti is de film.

Goed gemaakte, saaie meuk.

Misschien moet je er voor in de stemming wezen. Op zich wordt er goed geacteerd, doet Giamatti het prima, en is het goed gefilmd, alleen.......... vond ik er geen bal aan! Grappig wordt het niet echt, en dramatisch werkt het niet

Inderdaad niet helemaal geslaagd, deze boekverfilming. Zoals zo vaak zijn de makers niet ver genoeg gegaan bij het uitpuren van het bronmateriaal. Daardoor mist Barney’s Version in mijn ogen wat focus en sleept de film ook iets te lang aan. Maar verder is het best een sympathieke prent, die evenwel nergens memorabel wil worden. De kans dat ik me over 5 jaar nog veel herinner over Barney lijkt me niet bijster groot.

Geen betere acteur nochtans om aan dit soort figuren gestalte te geven dan de nukkige maar best charmante Paul Giamatti. Ook slaagt Richard J. Lewis erin om de zwartkomische toon op een heel natuurlijke manier te laten overvloeien in de melancholie van het laatste half uur.

Niet slecht dus, goed voor 3*.

Best een goeie film.

Ergens een beetje jammer dat hij nergens in weet uit te blinken: drama, humor, wat mysterie, het zit er allemaal wel in maar komt er nooit helemaal uit. Desalniettemin kijkt de film ondanks z'n lange speelduur makkelijk weg en is vooral centrale figuur Barney (Giamatti in erg grootse doen) een tof personage om naar te kijken. De dialogen tussen zijn vader en hem zijn erg sterk en soms hilarisch.

Prima.

Best genietbare film over het leven van een man (schitterend vertolkt door Paul Giamatti) die toch één en ander naar zijn hand zette maar ter zelfdertijd ook één en ander verbrodde.

Heden en verleden gaan bijna onopgemerkt doorheen het verhaal, dat toch duidelijk en overzichtelijk blijft maar, een beetje spijtig, geen echte hoogtepunten kent

Dustin Hoffman is amper herkenbaar, vandaar de nominatie voor de make-up, wellicht.

Mooie tour-de-force van Paul Giamatti. En hoewel Rosamund Pike en Minnie Driver ook altijd leuk zijn om te zien, raakte de film mij niet echt. Het eerste, vooral komische deel vond ik beter dan het wat zwaarmoedige tweede deel. Valt al met al toch een beetje tegen, ondanks het prima acteerwerk.

Giamatti draagt deze film met verve en zorgt ervoor dat je in de film gezogen wordt. Het verhaal is erg vermakelijk en je leeft zeker met hem mee; Giamatti lukt het om een eikel toch sympathiek neer te zetten. Tegen het einde wordt het allemaal wel een beetje dramatisch en de speelduur begint ook wat te knellen. Dat is toch wel jammer, maar wat rest is nog steeds een prima film.

Onderhoudend.

We volgen Barney door zijn leven. En terwijl er eigenlijk maar weinig echt opzienbarends gebeurt, wordt het wel zo gebracht dat de film boeiend blijft. Het motief van het plot - de moord - speelt eigenlijk maar een heel kleine rol, het gaat vooral om het leven van Barney zelf. Goed gespeeld, mooi uitgewerkt. Wat opvallend mooi gedaan is is de grime, waarmee het verschil in leeftijd over de film heen mooi geloofwaardig wordt neergezet.

Aardige film over een man op leeftijd die terugblikt op zijn leven waarin hij drie vrouwen heeft gehuwd. Genoeg leuke en redelijk spitse dialogen en ook zeker wel een aantal goeie scenes. Echter is het geheel wat fragmentarisch en gaat het allemaal iets te lang door. Het acteerwerk van Paul Giamatti is uitstekend, maar het is toch Dustin Hoffman die de scenes steelt waarin hij zit.

Me eens aan deze gewaagd. Tja, 'k vond het geen slechte film, maar de film was misschien iets te lang. Het was nu ook geen zo'n speciaal verhaal. Desondanks heb 'k me het ook niet beklaagd.

De cast deed het prima en verder vond 'k de make-up ook wel het vermelden waard.

Al bij al geen slechte film, maar ook niet echt waw. 'k vond het goed voor een keertje.

Erg misleidende beschrijving die hier bij de film staat. Had hier zodoende iets anders van verwacht, met name wat betreft het personage van Paul Giamatti. Hoewel hij uiteraard weer goed is had ik toch een wat komischer en grover personage verwacht, maar dat viel eigenlijk nog wel mee. Ook het verhaal zelf is eigenlijk nergens echt heel bijzonder qua humor (kan me niet herinneren te hebben gelachen) of qua drama of gebeurtenissen (kan me niet herinneren echt op het puntje van mijn stoel te hebben gezeten). Het enige waar het het eigenlijk van moet hebben is het zien van iemands levensloop en dan in het bijzonder zijn leven met Miriam dat best leuk en mooi is om te volgen, waardoor ik weinig moeite had met het uitzitten van de speelduur.

Het einde is onverwacht aangrijpend en deed me wel wat, maar valt wat mij betreft wat uit de toon met de luchtige toon die het aan het begin heeft. Beetje vreemde film dus die gedurende de speelduur wat lijkt te veranderen van toon en focus, maar dat kan dus ook aan mijn eigen verwachtingen hebben gelegen.

ruime 3*

Een film over het saaie leven van ene Barney. De film duurt maar liefst ruim twee uur. En er is geen doorkomen aan. Het duurt maar en het duurt maar. En dan wordt het in het laatste kwartier ineens toch nog een mooie film. Maar daar heb ik dan wel heel erg lang op moeten wachten. Te lang!

Barney's version is in op het eerste gezicht een alleraardigste film over een man die maar wat aanklooit in zijn leven en met name in de liefde. De film is het leukst al het ongemakkelijk wordt, enter Dustin Hoffman, maar er zitten nogal wat gemakkelijke scenes in waardoor het vaak nogal clichématig aanvoelt. Door een gebrek aan lef en ontzag voor kijkcijfers gaan soort films toch steeds meer op elkaar lijken.

Psychologie? Eerder vlak.

Sentimenteel? Tuurlijk, of wat dacht je?

Spannend? Toch een beetje, want als plotgedreven film mag ‘Barney’s Version’ er wezen.

Toch blijf je achter met het gevoel dat je ruim twee uur naar clichés hebt zitten turen. Ook al laten die niet onberoerd, het blijven clichés.

Kortom, matig bevonden.

(Zelfs al komt boven water dat in het vergeten het diepere weten schuilt – als pleidooi voor mildheid jegens de voortschrijdende ouderdom? Enfin.)

2,75*

En of hij het aankan om eens een hoofdrol op zich te nemen, net als in Sideways overigens. Paul Giamatti schittert als Barney Panofsky. Een man die zijn naasten durft te schofferen en iedereen in het gordijnen kan jagen, maar tegelijk zeer spitsvondig en intelligent is. Zijn privéleven is een puinhoop met zijn drie huwelijken, al lijkt hij ook niet overal schuld aan te hebben.

De dialogen zijn bij momenten scherp en gevat. Prima acteerwerk van de hele cast met in het bijzonder Dustin Hoffman. Het luchtige eerste deel is anders dan het einde waarbij het wat sentimenteler of dramatischer wordt wanneer Barney aan een geheugenziekte lijdt.

Detective Sean O’Hearne [Mark Haddy] beschuldigt filmmaker Barney Parnofsky [Paul Giamatti] van moord. In flashbacks ontvouwt zich het levensverhaal van Barney, de zoon van een ex-politieman [Dust in Hofmann] die op de receptie van zijn tweede bruiloft de ware liefde van zijn leven [Rosamund Pike] ontdekt en alles op alles zet om haar te veroveren. Zelfs de sympathieke Giamatti slaagt er niet in om veel sympathie op te wekken voor deze zelfingenomen Barney en het scenario slingert allerlei kanten op, maar Pike is voortreffelijk en Dustin Hoffman speelt één van zijn beste komische rollen.