Barney's Version (2010)

Teaser Trailer

Afgaande op deze trailer ziet het er eerder als een komedie uit.

Paul Giamatti heeft de "Best Performance by an Actor in a Motion Picture - Comedy Or Musical" Golden Globe Award gewonnen voor zijn acteerprestatie in deze film.

Dus is het inderdaad eerder een komedie.

Trailer (YouTube)

Deze week gezien op het film festival in Breda en was geweldig. Er is een mix van komedie en drama die goed uit de verf komt. De film duurt wat lang maar blijft gedurende hele film interressant.

Dit komt met name doordat je Barney volgt in verschillende fases van zijn leven. Uiteindelijk zie je waardoor Barney is zoals hij is op zijn oude dag.

Aanrader dus!

De film is inderdaad aan de lange kant en niet alle personages worden even goed uitgewerkt, maar het acteerwerk is van een hoog niveau (vooral Giamatti en Hoffmann, maar ik vond ook Rosamund Pike erg goed), waardoor je er toch bij blijft. Het verhaal neemt een beetje veel hooi op zijn vork (al die huwelijken van Barney, het moordmysterie, zijn aftakeling). Vond vooral het laatste half uur erg mooi (en ontroerend). De personages worden ook subtiel en geloofwaardig ouder gemaakt, dat heb ik ook wel eens anders gezien.

Vooralsnog 3*.

Terechte Oscarnominatie voor de make-up, ziet er fantastisch uit.

Mooie rol van Giamatti en Hoffmann is ook leuk als zijn vader. Ook leuk om Speedman weer eens te zien in een rolletje.

Eerste deel van de film is vooral grappig en bot. Laatste deel wordt het mooi en ontroerend

Laatst deze film in de bioscoop gezien. Ik wist niet zo goed wat ik van tevoren moest verwachten, maar ik werd aangenaam verrast.

Ik vond het een prachtige film! Een geweldige combinatie van humor en ontroering.

De film duurt lang, maar dit heeft me geen moment doen vervelen.

En zoals eerder vermeldt verdient de make up een compliment! Echt fantastisch hoe 'echt' de karakters oud worden.

Ik heb een 4,5* gegeven.

Ontzettend dapper project; hierboven vraagt men zich al (terecht) af of deze film nou als komedie gezien moet worden, en hetzelfde kan gezegd worden over de genres drama, familie, misdaad, romantiek: van alles komen er duidelijke elementen voorbij. Niet zo heel gek aangezien we praktisch Barneys hele levensgeschiedenis op de voet volgen, inclusief alle (door alcohol veroorzaakte) uitspattingen. Het gevolg is een lange, uitgebreide film met ontzettend veel stemmings- en sfeerwisselingen, en bovendien komt er ook nog een hele rits aan acteurs langs.

Natuurlijk gaat er dan een en ander mis. Sommige karakters worden amper uitgewerkt, sommige hoofdstukken uit zijn leven worden wel erg kort behandeld, maar dat is onvermijdelijk met zo'n groots en dapper opgezet project als dit; mede daarom stoorde ik me nauwelijks aan de - zeker aanwezige - tekortkomingen. Ik liet me vooral meeslepen door het fantastische spel van Giamatti, een mensenhater die zonder gebruikelijke Hollywoodtrucs toch mijn sympathie wist te winnen. En dat gegeven vind ik al knap genoeg om de soms matige scènes en ontwikkelingen door de vingers te zien. Dikke 3,5*

Giamatti is geweldig in een film waar zeker 20 minuten uit had gekund. Nu mist de film een duidelijke focus en wil het veel te veel vertellen.

Terugkijkend op het leven zullen de meeste mensen hopen dat ze alles er uit gehaald hebben wat er in zit. Barney Panofsky heeft dat wel gedaan, althans, in zijn versie van zijn levensverhaal.

Van zijn eerste kortstondige huwelijk met hippie Clara (Rachelle Lefevre) in het Rome van de jaren 70 naar zijn tweede trophy wife (Minni Driver) uit een rijke joodse familie tot hij Miriam (Rosamund Pike), de liefde van zijn leven, tegen komt. Deze drie vrouwen hebben totaal verschillende karakters maar hebben één ding gemeen: ze zijn alle drie bloedmooi. En dat is toch wel opvallend. Want Barney is the guy you love to hate. Hij is een egocentrische grootverbruiker van alcohol en nicotine, heeft een buikje en is een eikel van een baas (van productiemaatschappij Totally Unnecessary Productions).

Ten slotte is hij ook nog dè verdachte van moord in de onopgeloste verdwijningszaak van zijn beste vriend. Rechercheur O’Hearne heeft er zelfs een boek over geschreven, over zijn kijk op de zaak en Barney.

Zoals Paul Giamatti ook in het Oscar winnende Sideways liet zien vereenzelvigt hij zich met de imperfecte man. Deze imperfectie is wat de film sterk maakt. De verkeerde beslissingen die hij neemt, de menselijke tekortkomingen die hij heeft en de lusten welke hij achterna gaat roepen om herkenning. Niemand is namelijk zonder zonden en daardoor ga je toch om Barney geven. Giamatti heeft voor deze rol zijn tweede Golden Globe gewonnen. Dat is niet geheel onverwachts. Met zijn zeurende, uitgebluste uitstraling en droge humor is de rol van Barney op zijn harige lijf geschreven.

Ook Dustin Hoffman steelt de scènes als nuchtere gepensioneerde politieagent en liefdevolle vader. Een grappig detail is dat Jake Hoffman, de zoon van Dustin, in Barney’s Version zijn kleinzoon speelt.

De film is gebaseerd op het boek van de Joods Canadese schrijver Mordecai Richler. Het Joods Canadese aspect is dan ook niet over het hoofd te zien. Richard J. Lewis (vooral bekend van diverse series) heeft er een veelzijdige film van gemaakt. Barney’s Version is de memoires van een Joodse producent, een liefdes drama, een romcom en een verhaal over een onopgeloste verdwijning. Ondanks dat dit geijkte ingrediënten zijn voor de grote massa is dit geen standaard Hollywood product geworden. De Indies hebben het alleenrecht op de 'gewone mens' verloren. De film laat de toenemende vertroebeling zien in het onderscheid tussen goed en slecht. Tussen liefde en haat, alles en niets. Of zoals Miriam wijselijk tegen Barney zegt: “Life is not everything, it’s in the little things”.

Een film die aanvoelt als een literatuurverfilming en dat is het dan ook. Je merkt het vooral aan de manier van vertellen: een wat vrijere narratief zonder een duidelijke focus en veel aandacht voor zijlijnen en bijrollen. Een soort poging om een heel leven (minus kindertijd) te vangen. Het nadeel is dat ik daardoor niet helemaal weet wat nu precies het punt is van de film. Het voelt iets teveel aan als een aaneenschakeling gebeurtenissen, wat waarschijnlijk verklaart waarom veel mensen hier voor mij beweerden dat Barney's Version te lang duurt. Die dood van Boogie is een goed voorbeeld van wat er mis is. De film opent met de beschuldigingen van Barney op de moord. Op de helft zien we het voorval plaatsvinden. Uiteindelijk eindigt de film met een blik op hoe Boogie werkelijk aan zijn einde gekomen is. Het lijkt op deze manier een belangrijk element in de film, maar eigenlijk heeft het geen invloed op enige andere scène en het is bijna het onderdeel dat het gemakkelijk verwijdert had kunnen worden. Vreemd is dat. De interesse van de regisseur lijkt meer te liggen bij de drie huwelijken, maar die voelen bijna onvermijdelijk aan als drie aparte films. Uiteindelijk haal ik qua betekenis uit Barney's Version slechts dat het leven een reeks losstaande gebeurtenissen is die je door Alzheimer kunt vergeten en dan ga je dood. Maar ik vermoed dat men iets meer op het oog had.

Toch werkt Barney's Version altijd wel op het moment dat het bezig is. Er zijn geen zwakke momenten of plaatsen waarin het geheel dood lijkt te vallen. Alle scènes op zich zijn grappig, mooi en zelfs af en toe ontroerend. Dit lijkt ook meer te komen door het spel en de dialogen dan door het verhaal of de regie. De (enorme) cast is perfect en Giamatti is het perfecte centrum, in de beste rol die ik van hem zag sinds Sideways. Op papier is Barney een nogal smerige rol, een onsympathieke vent, maar Giamatti weet er toch meer van te maken. Het is knap dat hij je nooit gaat tegenstaan en dat je in zijn goede kanten blijft geloven ondanks dat hij meer zijn slechte eigenschappen laat zien.

Misschien waren de ambities groter dan de film of misschien zoek ik er meer achter dan erin zit. Niettemin is Barney's Version een kijkje meer dan waard, want er zit genoeg moois in.
3,5*

Typische filmhuisfilm qua thematiek, hoewel vrij hip en snel geregisseerd. Dat maakt het toegankelijk, maar ook begrijpelijk dat het met de verkeerde verwachtingen wat langdradig aandoet. Persoonlijk vind ik echt niet alle personages even boeiend, maar met de speelduur van een dikke twee uur had ik weinig problemen. De humor in het eerste gedeelte ging volledig langs mij heen (ik zou genre komedie/drama sowieso omdraaien en misschien wel die eerste volledig achterwege laten), hoewel de scène in het bordeel toen Barney's vader naar het hiernamaals vertrok me op een of andere vreemde manier wel aan het lachen kreeg. Het zal de vreemde setting geweest zijn.

Daarnaast vind ik de brok emotie die de muziek tegen het einde wil oproepen ook enigszins overdreven. De druilerige sfeer (het lijkt wel constant herfst) past echter prima en de acteurs zorgen dat het menselijke verhaal tot leven komt, waardoor Barney's kijk op het leven toch redelijk de moeite waard is.

Ik kreeg net nieuwe posters binnen (voor mn videotheek) en deze poster zat er tussen. Sprak me gelijk aan. Snel even kijken wat de cijfers zijn... en gelukkig redelijk tot goed. Paul Giamatti is sinds Sideways een favoriet acteur van me en Dustin Hoffman heb ik laatst gezien in een zeer leuke rol in de film Stranger than Fiction. Kortom: ben hier zeer benieuwd naar!

Hier sluit ik me volledig bij aan!

Aardige film al vind ik wel dat het ouder worden van beide hoofdpersonen slecht uitgewerkt is. Pas aan het einde van de film zie je enkele tekenen van ouderdom. Hier hadden ze qua uiterlijk een hoop winst kunnen behalen. Ook het moordmysterie komt niet echt uit de verf in de film en ook hier had wat meer aandacht aan besteed mogen worden.

Al met al geen toppertje, maakt boeit wel en kijkt lekker weg. Op een regenachtige zondagmiddag is deze film goed te pruimen.

Hoewel de film geheel het punt van het boek mist en er persongages zijn weggelaten. Vond ik het toch een goede verfilming.

Een tragikomedie met een volgepropt en overdadig script' las ik. Deze mix tussen boosaardige humor, een misdaadverhaal en een liefdesgeschiedenis, kent inderdaad teveel subthema's, waardoor de film ongestructureerd, chaotisch, willekeurig en doelloos overkomt. Het verhaal kent een aantal dramatische hoogtepunten, maar verdrinkt ook in sentiment en aan het einde zelfs in risicule zoetsappigheid. Paul Giamatti speelt zijn rollen van jong tot oud met bewonderenswaardige overtuiging. Dit kan niet gezegd worden van een bleek acterende Rosamund Pike.

Perfect samengevat, gauke. Het eerste uur ging nochtans in de richting van een '7'.

Ben normaal niet zo`n 'drama' liefhebber maar heb deze film met gemak en veel plezier uitgekeken.
Heb genoten van de soms botte humor van de ietwat lomp ogende Giamatti in het eerste gedeelte, maar ook het laatste half uur geboeid gekeken toen de film de sentimentele gevoelige kant op ging.
Steeds meer kreeg je in de gaten hoe de Alzheimer grip op hem leek te krijgen.
Het einde gaf voldoening en voelde fijn aan. Mooi om te ontdekken hoe Giamatti verantwoordelijk bleek voor de blijvende 'carrière' van de oude actrice.
Als afsluiter werd toch min of meer duidelijk hoe Boogie om het leven was gekomen.

Zèèr genoten. 4.5

Geweldig spel van Giamatti in deze uitstekend uitgewerkte film, die bij vlagen zeer aangrijpend maar ook erg grappig is. Het intelligente script kiest nergens voor makkelijke uitwegen, waardoor de hoofdpersoon niet sympathiek maar wel geloofwaardig wordt neergezet, met al zijn tekortkomingen en nare trekjes. De complexe montage, heen en weer springend tussen verschillende tijdslijnen, maakt het geheel er niet makkelijker op, maar het resulteert wel in een fascinerend geheel. De rest van de cast is ook eersteklas, met vooral Dustin Hoffman hilarisch als Giamatti's vader.

Bij deze resentie sluit ik me bij aan. Wat betreft de tijdslijnen vond ik het wat verwarrend en moeilijk te volgen, en het duurt even om de draad aan elkaar te krijgen.

Het is niet niets om een zelfde acteur de verjongende look te geven van zowat meer dan dertig jaar terug in de tijd, daar de zelfde acteur maar op een leeftijd zit.

En doordat daar nogal wat mee word gewisseld is het moeilijk te volgen.Het eind is klasse.

Middelmatige tragie/komedie met pijn en moeite 2.5* waarschijnlijk niet mijn smaak verder ook nog met Minnie Driver.

Matige film, laatste half uur maakte iets goed aan de film:2,5

Ja heerlijk optreden weer van Giamatti, nog meer dan in Sideways een gezichtsbepalend karakter in de film. Denk dat er maar weinig weinig grote acteurs zijn die zo'n bot, eerlijk, onverschillig, dronken, snobbig en alsnog grappig en aandoenlijk personage, mooier kunnen vertolken.

Vooral de periode met z'n tegenpool Minni Driver (tweede vrouw) vind ik geinig vanwege zijn bekende gezichtsuitdrukkingen en de lompe joodse termen door Driver en Hoffman. Alleen sommige zaken zijn te filmtypisch zoals de aantrekking tot Miriam jaa op je bruiloft je liefde verklaren aan een ander en de trein achterna rennen.

Later blijft het lollig op z'n tijd (die freeze boven het bed en de bordeelscene) maar het laatste halfuur wordt het best aangrijpend, totaal verlies van grip op het leven terwijl hij eerst alles impulsief deed.
Voor de kijker is het trouwens niet echt een kwestie van fictie van werkelijkheid zien te scheiden (wat ik verwachtte naar aanleiding van de omschrijving).

Er zijn nog een boel plotjes en personages (en de verdwijningszaak speelt niet eens een koersbepalende rol in z'n leven) alleen dat heb ik allemaal niet als storend ervaren; dat fragmentarische past er ook wel bij. Audiovisueel is het verder allemaal niet zo memorabel maar zeker een prima tragikomedie, Giamatti is de film.

Ik vond de plotomschrijving ook niet erg kloppend, wat dat betreft.

niets op aan te merken.....

4

Een zeldzame combinatie waarbij humor en drama elkaar niet verstoren.

Prima epos over een ultieme antiheld, die vol zit met wrok, ziekelijke jaloezie en egoïsme. Desondanks krijg je gaandeweg de film sympathie voor deze man. Hij lijkt wel erg lang te duren; 134 minuten is ook lang, maar die minuten tikken ongemerkt weg.

Aanrader. Deze film heeft me nieuwsgierig naar het boek gemaakt.

Kan niet anders zeggen dan dat ik een prachtige film heb gezien.

Je kan misschien wel wat anders zeggen, maar dat zou liegen zijn.

Van een valse stem is hij in ieder geval niet te betichten.