Koroshi no Rakuin (1967)

Da's wat ik bij Pistol Opera neerpende, en wat ik van deze (behalve dan de kleuren uiteraard) verwachtte. Jammer genoeg een zeer koude douche.

Valt op alle punten in het niets bij de sequel, en is dus verder ook niet boeiend. Paar leuke ideetjes (de vlinderdame) en shots, maar veel te weinig om 90 minuten te kunnen boeien. Waarschijnlijk teveel verwacht, maar vond dit saai. 1.5*

En diegenen die het daar (weer eens) niet mee eens zijn, ga Pistol Opera kijken.

PS: wat een gezicht heeft die man ook. Ziet eruit zoals ik me voel als ik van de tandarts kom

Hanada is nummer drie in de lijst van huurmoordenaars, en hij is goed in wat hij doet. Niet zo goed als de nummer twee, Kon of de onbekende nummer één, maar toch. Als hij gevraagt wordt om een buitelandse man te vermoorden gaat het mis, hij raakt in plaats van de man een onschuldige vrouw. Dit is voor de yakuza onvergeeflijk, en hij krijgt dan ook meteen elke huurmoordenaar achter zich aan.

Branded To Kill (Koroshi No Rakuin) is op het eerste gezicht een standaard misdaadfilm, maar schijn bedriegt. Want onder dit misdaadmasker gaat een experimentele film schuil, hevig beïnvloed door Jean-Luc Godard, waarbij stijlmiddelen worden gebruikt (zoals het gebruik van beelden over beelden en scenes geschoten in negatief) die zo door de Franse meester zouden kunnen worden bedacht. Het is zich dan ook niet vreemd dat de filmmaatschappij (Nikkatsu) die regiseur Seijun Suzuki inhuurde hem hierna nooit meer wilde gebruiken, en hem op staande voet ontsloeg.

Nu, jaren later, wordt Branded To Kill gezien als een meesterwerk, en een grote invloed op veel westerse regiseurs. Persoonlijk vindt ik het niet het meesterwerk wat door velen zo wordt geroemt, maar het is zeker een te gekke film. Echt zo’n lekkere geschifte, moeilijk te volgen film die niets en niemand serieus neemt, en gewoon zijn eigen weg inslaat. Prachtige zwart-wit beelden, een “hippe” jazz soundtrack en nog coolere gangsters. Echt een aanrader!

Toch wel weer een leuk Japans klassiekertje van Suzuki. Die een beetje op het zelfte neerkomt als Tokyo Drifter. Alleen is dit nu volledig zwartwit. Sfeertje is lekker ouderwets en de jazz deuntjes zijn ook zeer toepasselijk. Verder word hierin ook best in geacteerd alleen dat nepjanken vind ik nog wel eens irritant en onrealistisch maargoed.

Verder waren bepaalde actiescenes ook wel goed te doen. Verhaaltje is gewoon simpel maar het gaat bij dit soort films natuurlijk alleen maar om de stijl. Actiescenes zijn voor die tijd ook best goed. Toch vond ik dit weer niet echt een hoogvlieger net als Tokyo Drifter. Voor oude Japanse actiefilms kijk ik toch liever Yakuza's Law. Maar evengoed kan dit er ook nog wel in.

3,5*

Derde film die ik van Suzuki zie en ik ga deze het hoogst waarderen al krijg ik zin in een herziening (en wellicht verhoging) van de andere twee.

Minder balancerend tussen camp en kitsch dan Tokyo Drifter, minder theatraal en een stortvloed aan invloeden en indrukken dan Pistol Opera, maar net zo'n vreemde variant op een gangsterfilm. Dromerig, soms bijna poëtisch. Heel erg gestyleerd. Zwaar beinvloed door new wave (en daarmee ook behoorlijk een kind van zijn tijd). Wederom een mager en zeer simpel plotje dat alleen als kapstok dient voor wat Suzuki ons aan shots, sfeertjes en ideetjes wil voorschotelen.

Hoewel de titelsong het niet haalt bij die van Tokyo Drifter zit de film vol sfeervolle jazzmuziek.

Erg fijn, meer Suzuki graag.

4.0*

Heel bijzondere film, weer. Wil ook meer zien van deze regisseur. 4 sterren. De Woo's, Tarantino's en Kitano's van onze tijd hebben hier veel aan gehad. Ben wel benieuwd naar de Suzuki van onze tijd.

Ik ben niet de eerste die Godard-invloeden herkent hier. Dit is ongeveer de film die je zou krijgen als Godard geïnteresseerd was geweest in alleen maar de visuele kant van zijn films, seks en geweld. Toch is de gekte hier ook wel weer erg Japans en loopt het duidelijk vooruit op latere gekke Japanse actiefilms, van bijvoorbeeld Takashi Miike. Ik vond het wel een lekker filmpje. Ik moest er even inkomen, misschien omdat ik een wat serieuzere actiefilm verwachtte, maar volgens mij lopen de eerdere scènes ook wat minder goed. De serieuze vrouw en huurmoordenaar nummer 1 maken echter veel goed en leveren veel leuke scènes op. Vaak ook geweldig geschoten. Er wordt veel geëxperimenteerd met zowel verhaal als met de camera. Zoals wel in meer films is dat niet altijd even boeiend of geslaagd, maar het levert een fris filmpje op die toch vooral vaak vermaakt.

3,5*

Een huurmoordenaar en zijn liefde voor rijst

Zo, dat was hem dan. De vierde Suzuki die ik in twee weken heb gezien en meteen ook degene waar ik de minste verwachtingen bij had. Oké, het was terug met hamster Shishido maar ik vreesde ervoor dat een zwartwit Suzuki me niet zo ging bekoren als zijn kleurenfilms, althans toch afgaande op het begin van Tokyo Drifter. Ach, wie weet wist de Japanner me weer te betoveren maar daar komt deze keer niet veel van in huis.

Al klink ik nu wel erg negatief en dat is ook niet mijn bedoeling. Branded to Kill is op zich wel een interessante film maar het verhaal heeft niet veel om handen en ik heb het gevoel dat er een hele hoop symboliek aan mij is voorbijgegaan. Zo was ik niet echt mee met de bedoeling van de vlinders bij Misako en dat is toch jammer. Wat rest is een bij vlagen mooi in beeld gebrachte film (die aanslag vanuit het reclamebord!) van een aantal huurmoordenaars die elkaar naar het leven staan. Zoals gewoonlijk is de climax het interessantste bij de films van Suzuki maar zelfs die voelt nogal geforceerd aan. Suzuki laat het de hele tijd uitschijnen dat nummer 1 één of ander mysterieus genie is en weet dat aspect nog altijd goed uit te werken wanneer we hem dan eindelijk te zien krijgen maar de uiteindelijke confrontatie is nogal snel voorbij en de dood van Misako heb je gemist als je even met je ogen hebt geknipperd.

Wat er hier in godsnaam is gebeurd met de wangen van Shishido is me een raadsel. Zijn rollen in Youth of the Beast en Gate of Flesh hadden hem al de bijnaam van hamster opgeleverd maar jongens toch, het lijkt alsof hij hier rechtstreeks van de tandarts is gekomen. Hij speelt deze keer opnieuw een gangster en doet dat toch weer erg degelijk. Geen idee of hij voor de rest nog in films van Suzuki heeft gespeeld maar die hebben sowieso mijn voorkeur dan. Heerlijke acteur! Visueel is dit zonder twijfel de minste film die ik van de Japanse regisseur heb gezien. Waar ik voor vreesde is dan ook uitgekomen, namelijk dat hij me met zwartwit een stuk minder kon bekoren dan met kleur. Zoals gezegd een aantal shots maar daar stopt het jammer genoeg bij. Wel weer een heerlijke soundtrack. Een combinatie van zijn soundtrack uit Tokyo Drifter (zeker de gelijknamige titeltrack lijk je een aantal keer te horen) en de jazzy soundtrack uit The Youth of the Beast.

Misschien heb ik gewoon teveel films van Suzuki in een korte periode gezien maar Branded to Kill kon me toch niet over de gehele lijn bekoren. Het is dankzij een handvol mooi geschoten scènes en een degelijke Jô Shishido dat er nog een redelijke score uit voortvloeit maar ik had op meer gehoopt.

3*

Mooi geschoten misdaadfilm, in strak zwart-wit, die nogal experimenteel van opzet is. Lang niet alles werkt even goed (de yazuka die het opeens op een zuipen zet) en soms wordt wel heel makkelijk een plot-twistje aan de kant geschoven ("Did you kill Yabuhara?" "Yes. You want to know why?" "No.") maar ach, de plot doet er eigenlijk niet zo veel toe. Desondanks boeit Branded to Kill toch wel van begin tot eind. Wat me vooral zal bijblijven zijn de leuk in beeld gebrachte shootouts, de relaxte soundtrack en inderdaad ook de wangen van de hoofdrolspeler.

De Speeltuin van Suzuki.

Zo ervaarde ik deze film. Suzuki vliegt alle kanten op met plotontwikkeling, camerastandpunten, montage, flash-backs (en -forwards had ik af en toe het idee) en sounddesign. Niet alles was even geslaagd, maar het zorgde er bij mij wel voor dat ik op het puntje van m'n stoel bleef. Fijne jazz-soundtrack ook. 3,5*

Erg gestileerde film van legende Suzuki.

Bijna alles in deze film is geweldig. De bluer-achtige muziek, het acteerwerk, de cinematografie, de editing. Het was soms alsof ik niet naar een film zat te kijken maar een hypnotische ervaring kreeg.