The 7 Adventures of Sinbad (2010)

Deze nieuwe Mockbuster haalt zijn inspiratie uit vele andere gekende films. Dat kan je af en toe duidelijk merken aan de gebruikte oneliners en camerastandpunten. Maar zoals reeds eerder gezegd is het allereerst bedoeld als parasiet op het lijf van de enige echte verfilmde Prins van Perzië.

Doorheen de volledige negentig minuten blijft alles consistent op gebied van ongerijmdheid. De momenten waarop het tempo even op een lager pitje staat zijn zeldzaam. De omvangrijke verhaallijn zal ik je besparen, want die is zo goed als onverklaarbaar. Ik wou dat ik vijf minuten alleen met de scenarist in een kamertje kon gaan zitten, zodat ik hem kan overstelpen met een vloedgolf aan vragen. Het komt erop neer dat rijke stinkerd Sinbad per ongeluk op een geheimzinnig eiland terechtkomt, nadat hij geprobeerd had zijn inmiddels gezonken olietanker uit de handen van piraten te krijgen. Vanaf dan komt hij om de haverklap in contact met vreemde wezens, die hij allemaal het hoekje om moet helpen. Zeven, om precies te zijn.

Enfin, dit blijkt uiteindelijk helemaal niet te boeien. Hetgeen je bijblijft zijn de typische geschifte details die in plaats van spanning en sensatie teweeg te brengen, eerder tot buitengewone verbazing leiden.

De vrouwelijke eilandbewoner komt enorm ongeloofwaardig over. Niet alleen schort er een en ander aan haar Engels, ze stelt tevens zeer veel vertrouwen in haar enige wapen, een houten speer. Waarom zou deze puntige stok effectiever zijn dan een pistool? Daarnaast kon ik ook niet anders dan schateren toen bleek dat het eerste eiland niets meer of minder was dan het rughaar van een slecht getrukeerde walvis.

Over de beruchte SFX gesproken, er is niets dat er realistisch uitziet. Vreemde wezens als de cycloop, de vliegende prehistorische gevallen, de inktvis, het wezen uit de vulkaan, maar ook instortende gebouwen en allerlei zaken die in de zee plonzen zijn onmiskenbaar niets meer dan een berg pixels.

Verder is het gewoon absurd dat de cycloop ten val wordt gebracht door een touw voor zijn voeten uit de spannen en dat iedereen steeds erg verspreid rondloopt, in plaats van samen te blijven. Geen overbodige voorzichtigheid, op een eiland waar reuzenkrabben en andere ongein rondlopen. Hilarisch trouwens wanneer Sinbad als een gek "Craaaaaaaaaab" begint te roepen.

Wat is er aan de hand met die demonen? Plots waren ze daar en voor je als kijker weet wat er gaande is, slaagt de eilandbewoonster er al in iedereen neer te steken met die spitse staak van haar. Dit zijn voorbeelden van scènes die volstrekt nutteloos zijn.

Wat volgt is een onpassende kusscène, een bizarre ontmoeting met een bende pseudo-militairen en een volslagen idiote missie om een speciale vulkaansteen te bemachtigen. (Later zal blijken dat die steen dient om een luchtballon op te warmen, terwijl dat ook kon met die houten speren en wat vuur)

Ik kan blijven doorgaan, maar het enige dat zou veranderen is de steeds langer wordende tekst.

De acteerprestaties variëren qua niveau. Sinbad wordt aardig vertolkt, maar zowat elke andere acteur kruipt beter terug onder zijn steen. Vooral de onnozele werknemer van Sinbad is nergens toe in staat en acteert als een losgebroken baviaan.

Tenslotte wou ik toch nog even opmerken dat een aantal zaken letterlijk overgenomen zijn uit andere films. Op een gegeven moment zegt Sinbad: "Stick Around." Dat deed me onmiddellijk denken aan Ah-nuld in Predator. Maar ook de manier waarop het groepje wordt vervoerd door de gigantische vliegende beesten deed een belletje rinkelen. Frodo en Sam die door de adelaars worden gered? En dat wezen uit de vulkaan, is dat soms de broer van de Balrog?

Ondanks het feit dat er altijd wel iets gaande is en er nooit echt ergens stil bij wordt gestaan, is dit Asylumpje weinig entertainend. Er was veel dat aanleiding kon geven tot een lach, maar het kwam er nooit van. Nuja, ik kan niet zeggen dat ik me verveeld heb, en dat is al een groot pluspunt.

1,00 (1,25)

Ghehe.

Toch beduidend interessanter dan de Mega Shark vs. Huge Random Monster films. Niet alleen heeft deze film interessantere locaties, de regisseur lijkt af en toe gewoon moeite te doen om een actiescene vlot te laten verlopen en op een juiste manier slow motion te gebruiken. Ook het kleurenfilter en de belichting ogen veel minder amateuristisch dan de twee Asylum films waar we afgelopen maand op getrakteerd werden.

Patrick Muldoon (die we natuurlijk allemaal kennen uit Starship Troopers) speelt op zo'n manier dat je net niet kan zien of hij zijn best probeert te doen, of dat hij 'in on the joke' is, wat zijn prestatie eigenlijk alleen maar grappiger maakt (helemaal op momenten dat hij schaars geklede vrouwen neersteekt, terwijl hij 'Stick around!' zegt). De rest van de cast is met uitzondering van Bo Svenson weinig verheffend, zoals we in de tussentijd gewoon zijn van The Asylum. Het absurde verhaal is vanzelfsprekend van het type 'poepen we uit tijdens lunchpauze', maar komt op de een of andere manier zo serieus over door de manier hoe men in de film loopt te acteren, hoe de regisseur schiet en hoe de muziek de beelden vergezeld. Probeerde men nu echt een serieuze film te maken? Het is zo absurd, maar er zijn dermate weinig knipogen en het acteerwerk is zo serieus, dat het gewoon lijkt alsof die vreemde milieuboodschap mensen nog aan het denken zou moeten zetten.

Maar goed, afgezien van het laatste half uur waar de film behoorlijk inkakt, was het stiekem best grappig om al die vreemde fantasy creaturen in slechte CGI, belachelijke dingen te zien doen. Uiteindelijk blijft het een slechte film die me nog steeds te bloedeloos is om echt van te kunnen genieten, maar in al zijn absurditeit was hij vele malen leuker dan Mega Shark vs Whatever. Crap met een klein vermakelijkheidsgehalte.