Loong Boonmee Raleuk Chat (2010)

Dat klopt, bedankt voor je antwoord!

Vond je dit echt zo hermetisch? Dan zou ik de rest van het werk van de regisseur links laten liggen. Hier krijg je voor zijn doen juist nog vrij veel handvaten om het verhaal te volgen. Ik denk dat je bij de anderen dat gevoel dan nog veel erger zult hebben.

Kan goed zijn, ik was in ieder geval niet van plan om deze regisseur nog verder te exploreren.

Heb je het nu over het verhaal van de prinses? Het voelde aan als een nevenverhaal, maar is het niet gewoon - net als de beginscène met de os - één van de vroegere levens van Uncle Boonmee die uitgebeeld worden? Hij als prinses in een vroeger leven, en aldus gewoon deel van het hoofdverhaal?
Of heb je het over de fotomontage, waarbij Boonmee droomt over de toekomst?

Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives is een mooie, uitzonderlijke film. Een film die ook uitnodigt om hem een tweede keer te gaan bekijken: veel elementen begrijp je niet compleet wanneer je ze voor de eerste keer bekijkt (bv.de fotomontage, waarbij de aapgeest vrolijk verbroedert met de militairen, wat op zich een komisch beeld was; de "ontdubbeling" van Boonmee's schoonzus en neef op het einde van de film; ...), en mede geholpen door de sterke sfeer die in de film zit nodigt dit dus uit voor meerdere kijkbeurten.

Dankzij de vrijwel complete afwezigheid van muziek vallen de achtergrondgeluiden (insecten, wind,...) en enkele broeierige soundscapes des te meer op, wat de sfeer versterkt en de film in het begin (tot aan de begrafenis van Boonmee) bij momenten een transcendent sfeertje geeft. De breuk tussen de zweverige, betoverende scènes in de natuur en de scènes in de stad valt erg op: de kleuren zijn feller bij de laatste scènes en vrijwel alles voelt banaler en "wereldser" aan.
Dat zorgde ervoor dat ik de film in zijn laatste kwartier iets minder vond, al was de vlotte transformatie van monnik tot normale burger wel vrij impressionant en bood de scène waarin de personages "ontdubbelen" extra stof tot nadenken of althans een extra moment van verwondering.

Drie scènes vormden voor mij een hoogtepunt: de nachtelijke familiehereniging aan de eettafel op het terras (met de bijzonder akelige introductie van zoon Boonsong, wanneer hij de trappen oploopt richting eettafel; dit geheel terzijde, maar in een horrorfilm zou dit ongelooflijk effectief kunnen werken), - een scène waarbij ik voelde dat de hele film ook erg mooi had kunnen zijn wanneer ze uitsluitend met dit moment gewerkt hadden -, de watervalscène met de prinses (erg dromerig en sprookjesachtig) en de tocht naar en in de grot (met wederom een erg "eerie" beeld van de aapgeesten die Boonmee en zijn gezelschap aanstaren vanuit het dichte struikgewas).
Voor mij de absolute gangmakers van deze bijzondere, mysterieuze film. Een overtuigende 4*, één van de beste films die ik dit jaar gezien heb.


4*

Dit is echt m'n ding niet. Lijkt 1 langgerekte LSDtrip. (Ik had trouwens het zelfde gevoel bij het zien van '2001: A space oddysey')

Toch wel vreemd, aangezien deze film behoorlijk wart prijzen heeft gewonnen.

Dat wil nog niet zeggen dat het iedereens ding is. Dat is deze film zeker niet. De gouden Palm was ook niet onomstreden.

Ja de ene Palm is de andere niet. Ik kan heel wat Gouden Palmwinnaars opnoemen die me erg aanstaan. Maar deze... Die Roemeense film over illegale abortus van enkele jaren geleden vond ik ook minder, maar nog niet zo slecht als deze.

Twee steengoede films wat mij betreft. De grote misser van het laatste decennium was de palm voor Fahrenheit 9/11.

Draait niet in Rotterdam

Een opmerkelijke maar geniale gouden palm winnaar.

Waarschijnlijk de meest pure film die ik tijden gezien heb.

Ik heb 3 eerdere films van Weerasethakul gezien, deze laatste film vond ik net als alle vorige het meeste bevreemdende, hermetisch gerepresenteerde universum. Het verhaal op zich is te volgen, maar ik voel mij de hele tijd aangestaard door een soort ongrijpbare metafysische apen.

Uncle Boonmee is volgens mij het prototype van een film, die je maar gewoon moet ondergaan en waar iedereen weer wat anders uithaalt. Ik genoot vooral van de rustige sfeer, onthaastend bijna en het toch wel afwisselende geheel. De thema's die in deze film worden aangesneden, zijn dingen waar ik zelf weinig vanaf weet. Zo kreeg ik de indruk dat de film best wel wat wilde zeggen over de politieke situatie in Thailand, maar dat heb ik niet helemaal meegekregen.

Uiteindelijk is het voor mij dan ook niet mogelijk om een sluitend geheel te vormen over waar de film voor staat en wat precies het verhaal is. Het is meer dat de afzonderlijke scenes prettig rustig zijn, al sluit ik niet uit dat een spanningselement een duit in het zakje had gedaan.

Beste scene is zonder twijfel de tocht naar de grot. Werkelijk fantastisch gefilmd. Ook de scene met de prinses en de meerval werkt goed. Buiten dat zal ook de fantastische geluidsband me het meest bijblijven. Goede film dus, al is het lastig om dat onder woorden te brengen.

Vorm en inhoud moeten beide kloppen als een film echt goed is. In Uncle Boonmee zat het wel goed met de vorm, de inhoud was voor mij zo ongrijpbaar dat de film niet beklijfde, maar volledig langs me heen ging.

Na al heel wat over de film gelezen te hebben nam ik me voor de film te ondergaan en niet alles te willen begrijpen bij een eerste kijkbeurt. Toch frustreerde de film al snel, omdat het wat langzaam op gang kwam en omdat ik te veel niet kon plaatsen. Bijvoorbeeld de prachtig geschoten scene bij de waterval, het zag er prachtig uit, maar ik had geen idee waar ik naar aan het kijken was.

Ik weet niet zo goed wat ik hiermee aanmoet. Het is een film die je aan het denken zet, maar toch breek ik mijn hoofd vooral over de vraag waarom ik Uncle Boonmee niet echt weet te waarderen.

Wat zegt je hart in plaats van je hoofd, Coen? Voor mij is Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives een meditatie op het leven, de dood en alles wat ervoor en erna gebeurt met je ziel. Zielsverhuizing? Misschien.

Gewoon een film die je moet ondergaan en laat je vooral opzuigen door de beelden en geluiden om vervolgens na de film erover te discussiëren en te filosoferen. Oftewel geen Cinema die je moet doodanalyseren.

In mijn ogen gaat Apichatpong gewoon door waar die gebleven is. Vooral als je zijn oeuvre chronologische bekijkt. Korte films daargelaten. Boeddhistische thematiek, korte referentie naar eerdere films, twee verhalen die associates oproepen naar elkaar, verleden --> heden --> toekomst --> werkelijkheid --> droomwereld lopen dwars door elkaar heen. Oftewel voor mij ontzettend herkenbaar en tegelijk hallucinerend.

Mijn hart zegt niets, in tegenstelling tot wat jij hebt beleefd tijdens het kijken van de film kon ik me helemaal niet identificeren met hetgeen er gebeurde.

Het was overigens de eerste film die ik zag van de regisseur. Mogelijk komt er een herziening als ander werk van hem me beter bevalt.

Hier kon ik erg weinig mee. Uncle Boonmee is een vervreemdende Thaise film, spiritueel getint en heerlijk traag zo nu en dan, maar het gebrek aan samenhang brak de ervaring toch op. Het centrale thema is nauwelijks te ontdekken, en de uitwerking daarvan is zodanig gefragmenteerd en raar dat er niet veel uit valt te halen. En als de beleving op die wijze wordt verstoord, zijn de aapwezens met hun vurige rode ogen alleen maar lachwekkend en interessante gimmicks (en bovenal erg lelijk), je wacht tot ze weer tevoorschijn komen zonder enig idee wat ze betekenen.

Gelukkig valt er zo nu en dan wel te genieten van misschien nog steeds onbegrijpelijke, maar mooie scenes zoals die van de prinses in het water, of de scene die daar direct op volgt, van Boonmee met Huai op het bed. Grappig is ook wel hoe 'moderniteiten' ineens de film doordringen, met bijzondere vermelding voor de elektrische vliegenmepper! Verder vond ik het visueel weinig aan, ook door de onderbelichting in met name de bosscenes. Bedoeld of niet, je zag gewoon geen klap.

Ik snap Verhoeven denk ik wel, en doodanalyseren is vrijwel altijd overbodig, maar ook een dergelijke meditatie moet toch enigszins aansluiten op je eigen ervaring... voor mij, op deze manier althans, was dit totaal niet herkenbaar. En dan blijft er weinig over.

Flinke deceptie. Moet toegeven dat ik een totaal ander soort film verwacht. Maar zelfs toen ik me daarbij neer had gelegd bleef ik teleurgesteld. Uncle Boonmee wist me slechts enkele momenten te boeien. De synopsis hierboven en de thematiek doen een erg interessante en dynamische film verwachten. Dit was voor mij echter een vrij droge registratie van... ja, waarvan eigenlijk? Sfeerfilms en onbegrijpelijke thematiek trekken mij meestal wel aan. Nu kon ik er helaas niks mee. Had vooral gehoopt om op visueel gebied wat meer getrakteerd te worden.

2.0*

Is ander werk van deze regisseur erg vergelijkbaar met Uncle Boonmee? Ben namelijk toch wel redelijk benieuwd of een van de andere films van Weerasethakul me wel zal aanspreken.

Wil ik ziiieeeen

Mooi werkje weer van Weerasethakul. Ben meestal niet zo van de apenpakkies en dergelijke gimmicks, zoals Arnie het hierboven noemt, en de verwachtingen waren daardoor enigszins getemperd, maar stoorde me er gelukkig nauwelijks aan. Sterker nog, het leverde af en toe mooie droge momenten op, neem het gezamenlijk staren (aapjes kijken?) en de foto's.

Vond de prent een stuk rechtlijniger dan Apichatpong's vorige twee films. Soms gaven de personages zelfs wat overbodige informatie, terwijl het al duidelijk was wat er bedoeld werd. De geluidsband was als altijd in orde, wel minder aanwezig dan gebruikelijk, iets meer naar de achtergrond verdreven. In Syndromes and a Century is hier pas echt geniaal mee omgegaan. Het voelde als een samensmelting van elementen uit Weerasethakul's voorgaande films, zoals het verzorgingsaspect uit Blissfully Yours, de dieren in andere gedaanten uit Tropical Malady en het overschakelen van platteland naar stad uit Syndromes and a Centruy. Daarnaast wordt er weer aardig wat rondgebanjerd in de jungle en duiken er tevens soldaten en natuurlijk monniken op, die ook gewoon behoefte hebben aan een mobieltje en een computer.

Het was in ieder geval weer genieten, de sfeer waar je wordt ingedompeld is ongekend. Visueel had er denk ik nog wel ietsjes meer ingezeten, neemt niet weg dat we wederom een paar fantastische shots voorgeschoteld krijgen, met als hoogtepunt misschien wel de grotopening die half in de schaduw ligt, al weet de maan ook schitterend door te dringen. Ik zag trouwens een gezicht in een van de grotopeningen.

33 stemmers met een gemiddelde van 3.33. Ik ga hem vanavond bekijken maar ga daarna met zo'n mooi gemiddelde natuurlijk niet stemmen.

Ik haalde er vermoedelijk niet uit wat andere direct zien, maar dat vind ik niet zo erg. Er zitten prachtige opnames in, een mysterieuze film met soms wat lachwekkende scenes zoals die gekke aap geesten met rode oogjes en de monnik die net zo makkelijk bij zijn tante onder de douche gaat bijvoorbeeld. . De recensie in de NRC is echt de moeite waard: recensie NRC

Mooi.

Zo'n haast ongrijpbare film waar je moeilijk iets over de inhoud kan zeggen. Wel over het visuele, in het begin vond ik het wat tegenvallen, in het tweede stuk valt wel ongelofelijk veel te genieten. Vooral de fase waarin ook die foto's voorbij kwamen was echt groots met die lichtinvallen in het grottenstelsel. Verder is het zo'n heerlijk gezapige film met continu achtergrondgeluid met een paar hele fijne scenes en een prachtige sfeer.

4*

Interessante film dit! Een film die je uitnodigt om zelf op reis te gaan, zelf de wereld die (niet te onthouden/uit te spreken) Apichatpong Weerasethakul hier creëert te ontdekken. Een film die je moet voelen. Sterk poëtische beelden die je onderdompelen in een unieke sfeer.

Ik moet wel eerlijk bekennen dat ik soms moeite had om de aandacht er altij bij te houden. Mijn gedachten dwaalde soms af omdat ik door de beelden in een bepaalde gedachtenstroom van associaties terechtkwam die uiteindelijk niet meer veel met de film te maken hadden. Maar misschien is dit wel precies één van de intenties van de film? Dat je een beetje je eigen film er bij gaat dromen.

Een gewaagde keuze om deze film de Palm D'Or te geven ook, want voor het grote publiek is hij zeker niet. Je gaat er in mee of niet. Bij mij werkte het alleszins wel. Nooit ervaarde ik de film als saai of langdradig en achteraf liet hij me ook met een speciaal gevoel achter.

Ik ben fan

Vind deze poster eigenlijk veel mooier:

Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives Poster - Internet Movie Poster Awards Gallery - impawards.com

Ik niet

Stuk voor stuk (voor stuk voor stuk) zijn ze erg bijzonder.

Hoort bij het genre nog komedie te staan? Zie IMDb.

Zeker niet. De paar komische momenten zijn daar lang niet voldoende voor, zou misleidend werken.

De film bevat zeker grappige elementen, de film bevat alles, zelfs SF. De humor was voor mij eigenlijk wat me het meeste trof, maar drama past hier uitstekend, en een genre waar je toch het meeste in één woord kan vangen. Zou er zeker niet moeilijk over doen.