Birdemic: Shock and Terror (2010)

Dit is er weer zo 1. Zo'n film die in het rijtje kan bij The Room, Troll 2, Plan 9 from outer space en dan een soort parodie proberen te zijn op The Birds.

De film begint als een soort The Room. Een liefdesdrama met bizar slecht dialoog, camerawerk en soundtrack., is hier opzet in het spel? ik denk toch wel een beetje. Na 3 kwartier zijn ze er opeens, de moordlustige vogels, weergegeven in glorieuze Flash Animation. 1 van de eerste lines van de hoofdpersonen: Lets protect ourselfs! Om vervolgens een stel klerenhangertjes als wapens te gaan gebruiken. Juist ja!

Voor wie na bovenstaande nog geen idee heeft om wat voor film het gaat, begin er maar niet aan. Voor alle anderen: Veel plezier!

Voor wie zeker denkt te weten dat het na The Room niet meer erger kon worden: u heeft duidelijk Birdemic nog niet gezien. Deze film tart letterlijk elke beschrijving en is zo fout dat je bijna niet kunt geloven dat het serieus bedoeld is. Birdemic is op te delen in 2 gedeeltes van drie kwartier. In het eerste zien we de ontluikende romance tussen de creepy verkoper Rod en het aantrekkelijke model Nathalie (Elisha Cuthbert look-a-like Whitney Moore, sprak hij lichtelijk enthousiast). Terwijl ze zich moeizaam door de enorm crappy dialogen slaan vallen de nieuwbakken tortelduifjes verder vooral op door het oneindig in- en uitparkeren van hun respectievelijke auto's.

Het tweede gedeelte van de film is dan ineens carnage: on-waar-schijn-lijk goedkope special effects van vogels die onze helden aanvallen met menig dode onschuldige voorbijganger tot gevolg. Voor de 'groene' duiding van dit alles worden een wetenschapper en een hippie opgevoerd: de mens vermoordt de aarde en daarom vallen de vogels aan. Of zo. Het is allemaal zo slecht dat dit er weer één is in de 'eerst zien dan pas geloven' categorie. Oftewel: 0,5* en snel door naar deel 2

De wereld heeft ons nodig. Of zoals Al Gore ons waarschuwde in The Inconvenient Truth; als we zo doorgaan met onze wereld, worden we in een mum van tijd aangevallen door een groepje boze, maar eigenlijk amper bewegende adelaars.

Hoewel, in een mum van tijd valt nog mee. Voordat deze vogels de mensheid namelijk aanvallen en voor grote chaos zorgen, krijgen we eerst drie kwartier de tijd om de fantastische karakters van Rod en Nathalie te leren kennen. Hij is een verkoper, die vooral graag lange ritjes maakt in zijn auto. Af en toe gaat hij tanken. Het bedrijf waar hij werkt is succesvol, grote kans dat alle medewerkers nog steeds aan het applaudisseren zijn. Nathalie is overigens minstens net zo succesvol. Ze werkt weliswaar als model bij zo'n 1 uur fotoservice- winkeltje, maar wordt ook covergirl voor Victoria's Secret. Zo uit het leven gegrepen.

Nathalie besluit met Rod uit te gaan. Want wie kan zo'n enge, charismaloze stalker nu weerstaan? Wie geen genoeg van dit prachtige stelletje kan krijgen heeft geluk! We gaan namelijk met ze naar het strand, maken een autoritje, gaan op de koffie bij de moeder van Nathalie, gaan naar de film (driemaal raden welke film), lopen over een pompoenenfestival en gaan swingen in een bruisend café. Ze beleven ondertussen de gekste avonturen. Zo zien ze een schilderij.

Na drie kwartier komen de dodelijke adelaars en moeten onze hoofdpersonages vechten voor hun leven met machinegeweren en kleerhangers. Maar gelukkig voor hen is er een kans om te overleven, de adelaars hangen namelijk vooral wat in de lucht. Dat neemt niet weg dat ze niet levensgevaarlijk zijn, want deze agressieve beesten kunnen zomaar een kras op je wang laten verschijnen. En dat overleeft natuurlijk niemand. Dus Rod en Nathalie slaan op de vlucht en ontmoeten tijdens hun reis allerlei interessante mensen. Van een oude man op een brug tot kinderen die de dood van hun ouders zijn vergeten zodra ze denken aan een Happy Meal.

Net als het laatste shot van de film vliegt de gehele film eigenlijk voorbij. Geen moment is overbodig, geen scène is te lang. Gelukkig heeft James Nguyen dan ook een vervolg gemaakt. Dát heeft de wereld nodig.

0,5*

Romantische films zijn normaliter niet mijn ding. Toch wilde ik het genre nog een laatste kans geven met deze Birdemic. Eens kijken of deze voor mij onbekende regisseur de juiste snaar weet te raken.

Rod is een jongeman die het perfecte leven leidt. Hij is succesvol op het werk waar hij deals sluit van een miljoenmiljard, rijdt een mooie Ford Mustang, is goed in basketbal, kan niet zo goed tegen de hitte, heeft een blauwe Mustang, slaapt in een lange spijkerbroek, kan een vis vangen én bereiden en houdt van autorijden. Toch is hij ook milieubewust en laat hij veel te dure zonnepanelen plaatsen, houdt hij een veel te lange presentatie over zonne-energie en kijkt hij ernstig bij een lang nieuwsbericht over global warming. Het enige wat nog mist is een vrouw in zijn leven. Natalie is een oud klasgenootje van Rod, toekomstig model van Victoria's Secret, moeders kindje en ziet er heerlijk uit in lingerie.

Samen zijn zij Rod en Natalie. Ze gaan uit eten en leren veel over elkaar door vragen als 'ben ik de ideale man?' Rod laat daarbij geen kans onbenut om op te scheppen over zijn werk, zijn succes en auto's. Niet elke vrouw zou dit slikken, maar het lijkt Nathalie niet uit te maken. Samen bezoeken ze ook nog een markt en doen ze de robot. Wanneer ze op het strand lopen wordt hun gesprek overstemd door het geluid van de zee, maar dat maakt niets uit. Aan hun gedrag, hun lichaamshouding en zelfs in hun ogen zie je dat ze voor elkaar gemaakt zijn. Totdat de nachtmerrie begint.

Want niemand, en zeker Rod en Nathalie niet, hadden verwacht dat er plotsklaps een stel gevleugelde cockblockers als ware kamikazepiloten zich zouden storten op nabij gelegen gebouwen en tankstations. Sommige vogels deden zelfs het geluid van een vliegtuig na. De film kantelt 180 graden en de romantiek moet plaats maken voor een gevecht op leven en dood. Dus gaan Rod en Nathalie met de auto naar een volgende stad al vechtend met kleerhangers en schietend met machinegeweren. Onderweg redden ze nog wat kinderen, stoppen ze even voor een gezellige picknick in de buitenlucht en willen de verwende blagen een happy meal terwijl de dichtstbijzijnde McDonald's waarschijnlijk ten onder is gegaan aan verzuurde vogelpoep.

Het eerste deel van de film is natuurlijk al te slecht voor woorden, maar woorden schieten te kort om het tweede deel te beschrijven. Alle vogels komen uit een oude Dell-computer waarop Nguyen trots laat zien hoe hij een vogel in paint - hop - op het frame sleept en hem kan positioneren zoals hij wil. Je kunt hem zelfs groter en kleiner maken. Want vliegen doen de vogels in de film niet. Stil blijven hangen wel, vergezeld van een 3 seconden durende soundloop van vogelgekrijs. Het is geen grap als ik zeg dat de vogels uit Duckhunt er beter uit zien. De eerste keer dat je een dooie vogel op het strand ziet liggen zul je in lachen uitbarsten, gevolgd door een traan of twee. En als je nog geen emmertje hebt vol gehuild, dan gebeurd dat na het bedroevende einde wel.

Maar ook de rest heeft weg van een CKV-film. De cast moest vaak zelf de microfoon vasthouden waardoor het geluid overstemd wordt door de omgeving of gewoon zacht is opgenomen. De keren dat je de dialoog wel hoort wordt al het andere geluid op stil gedraaid waardoor het allemaal wel erg vreemd klinkt. Camerashots zijn veel te lang en de editing is echt heel erg slecht. De ene scene is nog niet afgelopen en de ander wordt al ingezet. Op momenten is de camera simpelweg niet scherp. James Nguyen is echter trots op zijn film en vergelijkt het met 100 miljoen dollar koste Hollywood-producties. Tevens heeft hij zijn crew een beetje voorgelogen, daar waar zij dachten dat er serieus goede special effects toegepast zouden worden.

Woorden schieten te kort, zien is geloven. Logischerwijs is slechte publiciteit ook publiciteit waardoor we weer te maken hebben met een culthit die geliefd is bij duizenden fans. Voor mij echter even geen romantische films meer.

Hilarisch slechte SF-horrorfilm bevat zo’n beetje elke beginnersfout die je maar zou kunnen bedenken: een volstrekt nietszeggende, amateuristisch openingsshot gefilmd met een trillende camera vanuit de passagiersstoel van een auto, opening credits in een lelijk wit font met een opzichtige spellingsfout (supporting casts) en een stortvloed aan continuïteitsfouten. Maar het zijn de dodelijke vogels zelf die tot de meeste hilariteit leiden, al is het aan te raden om het geluid uit te zetten om niet hoorndol te worden van de vogels en de kanonschoten die in sneltrein worden afgevuurd uit simpele pistooltjes. Knullige ‘nieuwsbulletins’, Fisher Price-muziekjes, een belachelijke dansscène en een onbegrijpelijk einde verklaren waarom dit weleens de slechtste film aller tijden zou kunnen zijn. In ieder geval tot Nguyen in 2013 met een sequel kwam!

Dit is echt wel bottom of the barrel. De gesprekken tussen de hoofdpersonen waren zielsdodend, ik geloof dat ik zelfs op reality TV dit soort niveau niet ben tegengekomen. En dan zijn we halverwege de film, hebben we alleen nog maar een paar dates tussen twee écht hele vervelende lui gezien, en zijn we nog geen vogel tegengekomen (nou ja, twee vliegende parkieten en een dooie meeuw). 'Gelukkig' begint op een gegeven moment de Birdemic, uit het niets. Ik denk dat de meeste mensen de special effects wel uit Youtube-clips kennen. En ja, zo slecht is het inderdaad, alsof het gemaakt is door een hele luie photoshopper. Dit bedoel ik ook niet als hyperbool, het zijn letterlijk ge-copy-paste geanimeerde arenden. En lachen om de slechte CGI is max tien minuten leuk, maar dan houdt het ook wel op. Om het positief te bekijken, de eerste helft van de film was nog waardelozer.

Nee.

Tja, ik zie wel de humor in van gebruikers die de film expres de maximale score geven, maar ik geef het zelf gewoon het cijfer dat de film daadwerkelijk verdient. Soms noemt het publiek de film "so bad it's good", maar dat vind ik niet kloppen. De artiest achter deze film levert namelijk gewoon werk af dat maar half af is, en daar ga ik geen enkel punt aan geven.

Al vanaf het begin, zowat de eerste scene al, voelt de gemiddelde kijker waarschijnlijk de bui al hangen wanneer er allerlei geluidsproblemen optreden. Vervolgens ontmoeten we de hoofdpersonages. Ze hebben vast wel namen, maar die heb van mijn schedel gewist vanaf het moment dat de mondjes opengingen. Het is allemaal erg levenloos, en ik denk niet eens expres. Dit acteerwerk is gewoon slecht omdat de acteurs er zelf niks van kunnen.

Daarna komt de film opdagen met een hele hoop momenten van aparte editing, ongemakkelijke romantiek en een verloop dat 45 minuten lang doordendert op de relatie tussen de twee hoofdpersonages. Soms maakt Nguyen zulke vreemde regiekeuzes dat ik me afvraag of het echt allemaal niet zo was bedoelt, maar ook dan vind ik de uitkomst hetzelfde: luie, oersaaie cinema.

Daarna slaat de film plots om in meer thrillergebeuren. De beroemde vogeltjes komen uit het niets opdagen en hebben op bijzondere wijze de gave om alles te laten exploderen wat ze kunnen. Wat ze ook hebben als gave, is het verhogen van het geluid dat wapens maken. Ik moest mijn oren een aantal keer dichthouden omdat het kogelgeweld zowat op de maximale knop stond. Het ziet (en klinkt) er niet uit.

Birdemic is een film die naar mijn optiek de status die het heeft verkregen helemaal niet waardig is. Misschien dat sommige mensen er nog wat humor uithalen, ik vind het gewoon klungelige, domme en luie cinema. De regisseur zag er zelf misschien dan wel de humor van in, maar ik ga films niet prijzen omdat ze klaarblijkelijk zo slecht zijn dat ze misschien toch wel goed zijn.