Dinner for Schmucks (2010)

Wat een WAARDELOZE film. Niet om aan te zien. Het komt echt zelden voor, maar deze heb ik halverwege afgezet, we konden 'm niet meer aanzien.

Verspil alsjeblieft dat anderhalve uur van je leven aan een andere nutteloze activiteit.

Mijn god wat een beroerd verhaal. Je moet wel van heel voorspelbare en met droogte doordrenkte humor beschikken om deze film uit te zitten. Natuurlijk is dit zeer persoonlijk maar wat mij betreft voegt deze film niets maar dan ook niets toe aan alles wat we al gezien hebben.

Ben uit verveling maar "ruzie met de buren" gaan kijken, dat was van een nog hoger niveau. En dat wil wat zeggen...

Als je hem halverwege afzet mis je de leukste scene, de dinner scene op het einde is namelijk geniaal

Matige film.

'Dinner For Schmucks' heeft een prachtige openingsscène, magisch haast. Helaas is de rest van de film vrij het tegenovergestelde. Een standaard komedie over wat juist is en wat niet, vriendschap, misverstanden en een liefde dat op het spel staat. De film heeft personages die uitzonderlijk zijn, maar nooit grappig genoeg om zelfs een side-kick status waard te zijn. Steve Carrell doet zijn eigen ding, maar weet nergens echt het hart van de film te vormen, wat zijn personage ten slechte komt. Het idee is al matig, de uitwerking is slecht.

De misverstanden zijn nooit komisch, eerder irritant, de ontwikkelingen geven geen vermaak en aan het einde van de film vraag je jezelf af of het wel een happy end kan zijn als geen van de personages echt om elkaar lijkt te geven.

De eerste scène is een film op zichzelf. Zonder de anderhalf uur dat komisch poogt te zijn er achter aan was het een dikke 5 waard. Zegt genoeg lijkt me.

2,0

Wat een belachelijke komedie was dit, de humor is van het niveau van een kleuter en ook vaak zeer flauw. Het verhaal sloeg nergens op en de laatste 20 minuten waren zelfs van een zeer bedenkelijk niveau. Paul Rudd deed het nog enigszins aardig maar de rol van Steve Carel sloeg nergens op en hij overdreef enorm waardoor hij eigenlijk nergens grappig was. De meest grappige persoon in deze film was nog Zach Galifianakis. De film heeft ook als groot nadeel dat hij veel te lang duurt. Een flauwe komedie als deze mag nooit langer duren dan 90 minuten.

Ik was wel even toe aan 'gewoon' een leuke film. Manlief en ik gingen er echt even voor zitten, gewoon even dom lachen.

Nou, dat viel tegen.

Normaal kan ik wel lachen om Steve Carell maar bij deze film heb ik me eigenlijk van het begin tot het eind zitten ergeren.

Ik vond het echt een vreselijke film.

Het personage van hem riep bij mij ook teveel irritatie op om gewoon 'lekker' te kijken.

Ik vond het echt zonde van de tijd.

Nee, deze film deed 't 'm zeker niet. Flauwe humor gemixt met een standaard verhaaltje. Natuurlijk zien we meer van dit soort komedies met standaard verhaaltjes maar dan is de kans wel groot dat er door middel van de humor nog een hoop gered word. In dit geval is dat helaas niet het geval. Je kan voor geen enkel personage sympathie opbrengen en dus zijn alle situaties in de film 'ver van je bed' shows omdat je niet meeleeft met de personages in kwestie. Een gemiste kans.

1,5* waarvan 1* voor de openingsscene die fenomenaal is.

You may say I'm a dreamer, but I'm not

Tjah, Death Race 2 was gedaan en toch nog moest ik een kleine 2 uur zien te overbruggen eer ik naar mijn volgende les kon. Diezelfde gast van mijn klas van wie ik Death Race 2 had, had ook deze Dinner For Schmucks en omdat één van mijn kameraden deze eens aanraadde wou ik hem wel eens zien. Ik heb hem wel in twee stukken moeten zien, er was uiteindelijk te weinig tijd, maar eigenlijk was ik daar niet kwaad om want ik betwijfel of ik het de volledige 2 uur had kunnen uitzitten...

Het begint nochtans allemaal wel leuk. Er worden een nummer van The Beatles gedraaid, The Fool on the Hill, is een leuke opener maar eigenlijk is dat maar één van de weinige gpede punten aan de film. Ik wist niet waar de film over ging, had wel een klein vermoeden als je wat logisch nadenkt over de titel, maar het is gewoon een degoutant uitgangspunt. Ik weet niet waarom maar ik kon me eigenlijk echt niet amuseren met het idee van 'laten we eens mensen uitnodigen om mee te lachen' maar daar kwam dan ook nog eens bij dat de film veel te lang duurt, ontzettend moralistisch is en dat de halft van de grappen totaal niet aankomen. Normaal gezien kan ik wel om met dit soort clichés maar het wordt allemaal zo saai en absoluut niet grappig gebracht. De personages zijn ronduit vervelend, ik wou die Darla echt een draai rond haar oren geven, maar het is vooral een kwestie van vele gemiste kansen. Ik heb het origineel niet gezien, gelukkig maar denk ik, en ik betwijfel of dat er ook ooit van zou komen.

Want als je met een sterrencast zoals in deze film zelfs nog geen glimlach kunt laten verschijnen op mijn mond dan scheelt er toch iets. Het is raar want er zitten wel een groot aantal acteurs in die me vaak wel kunnen bekoren. Vooral de bijrollen zijn goed gevuld maar ontzettend vervelend. Neem nu iemand als Galfianakis. In The Hangover en Due Date is hij erg sterk maar hier wou ik hem gewoon op zijn gezicht slagen. Absoluut niet grappig en bij vlagen zelfs ronduit pijnlijk. Alleen het einde met het gevecht tussen hem en Carell is nog enigszins de moeite. Over Carell gesproken, ik heb hem zelden zo irritant geweten. Nu ben ik sowieso al niet zo'n grote fan van de man in kwestie maar dit is toch echt wel een dieptepunt. Hetzelfde geldt voor Jemaine Clement, die ik anders wel kan waarderen in Flight of the Conchords. De enige die nog enigszins leuk uit de hoek komt is de immer geweldige Chris O'Dowd. Geniaal in The I.T Crowd en al even goed in The Boat That Rocked. Sowieso de beste performance uit heel de film. Dunham was trouwens ook al ontzettend pijnlijk, net zoals zijn gewone shows trouwens.

Bah, ik heb eigenlijk geen zin om hier nog verder woorden aan vuil te maken. De 2 nummers van John Lennon met of zonder overige Beatles zijn een pluspunt (omdat ik een groot Beatles fan ben) maar voor de rest is er maar weinig leuks te beleven. Erg goede cast, ontzettend slechte prestaties. Het einde is dan ook te cliché voor woorden en voor de rest is de film erg vervelend. Misschien beter geknipt tot een film van 80-90 minuten en niet iets van bijna 2 uur.

1*

Het beste aan de film is Fool On The Hill van The Beatles, en de originaliteit van de muisterwerken. De rest was vreselijk, tenenkrommend, zowel Carell als Rudd kunnen veel beter, en die Russell Brand-wannabe was al helemaal om te janken.

1.5*

Wow ik geef het op de mensen hebben tegenwoordig geen gevoel voor humor meer

Volgens mij zijn we een uitstervend ras Quincy.

Ja he het is triest gesteld

Inderdaad, met stijgende verbazing lees ik de reacties hier... Sublieme cast (naast de altijd hilarisch onbeholpen acterende Steve Carrell nog twee geweldige komieken in bijrollen, ééntje uit the IT Crowd en één helft van de Flying Conchords ), briljant verhaal en geniale grappen en grollen.

Ik kan me wel voorstellen dat mensen vallen over het gevoel van plaatsvervangende schaamte dat deze film constant oproept... Maar dat zie ik eigenlijk amper genoemd worden als reden van lage scores.

grappige komedie.

maar geen aanrader

Deze film wordt gigantisch gered door Steve Carell.

Zonder zijn toedoen zou deze komedie absoluut de laagste score krijgen die te geven valt.

Een verhaal van niks, overacting van veel personages, waaronder Galifianakis, Clement enz.

Paul Rudd is nog enigzins te doen, heeft een dergelijke rol al ontzettend veel gespeeld en doet het op de automatische piloot.

Zoals gezegd redt Carell deze film door een fantastische, extreme rol neer te zetten. In tegenstelling tot alle anderen komen zijn grappen en grollen wel over en acteert hij super. Natuurlijk is er niemand zo geknipt voor deze rol dan hij, maar je moet het nog wel weer bewijzen.

Ook de 'muisjes' waren fantastisch, de begin- en eindscenes waren prachtig!

Kleine onvoldoende, want het verhaal was zeer slecht maar dankzij Carell is de score draaglijk..

VERSCHRIKKELIJK!!!!

Alleen het "Dinner" was leuk voor de rest TENENKROMMEND slecht.

Zo ontzettend flauw en over de top.

Zat absoluut geen tempo in.....

Niet om aan te zien

2*

Ik vond die rare rolspellen georiënteerde ex-vriendin Darla het beste! Voor de rest een film met een aantal trage momenten en een heel deel erg leuke vondsten en momenten. Natuurlijk moet je een beetje droog zijn om de humor ten volle te appreciëren.

Maar het verhaal is best origineel. Carell heeft hier de rol van zijn leven te pakken. Ik hoop op een vervolg.

Saaie en ontzettend flauwe film!

Top film, heel hard gelachen. Snap niet dat er zoveel slechte berichten staatn.

Karige film, eentje die bepaald niet mijn top-10 zal halen. Steve Carell speelt wel een ijzersterke rol en vooral de dinnerscene met Galifanakis redt de film nog enigszins, maar verder is het tamelijk slap. Geen aanrader.

He's friends with Morgan Freeman

Een film die vooral leuk is door het prima acteerwerk van Steve Carell....

Het verhaal zelf is niet zo goed, maar gelukkig zitten er een paar leuke grappen in ( vooral het dinner is leuk ).

Maar moet nu echt Zach Galifianakis in elke komedie optreden?

Dit echt een brilliant comedie. De grap zit hem in de stiltes, en minder in de dingen die gedaan/gezegt worden. Het uitrekken van ongemakkelijke momenten in deze film is meesterlijk gedaan. Jammer dat hij zo slecht ontvangen is.

Een jonge zakenman die in zijn carrière op het punt staat om door te breken. Een naïeve sukkel die -met de beste bedoelingen- alles voor hem verprutst. Een vriendin die precies genoeg ontdekt om te denken dat haar vriend iemand anders heeft. Een arrogante baas die uiteindelijk het deksel op de neus krijgt. We hebben het allemaal al zo vaak gezien,

Ik begrijp sommige negatieve berichten dan ook wel, maar tóch weet met name Steve Carell -samen met de over-de-top bijrollen, Kieran en Darla- er iets vermakelijks van te maken. Carell is geknipt voor deze rol en dat komt de film ten goede.

Een slechte film vond ik het niet. De muizenwereld creaties zijn sowieso top gemaakt. Het was wel een beetje téveel van het goede steeds, tenenkrommend irritant die Barry (Steve Carrel), ik het zelf de neiging om voor hem te vluchten. De rollen van Zach en de Zwitser vond ik leuker.

Subtiliteit is ver te zoeken zoals vaak in Hollywood comedys.

''I love your army knives, with the toothpicksss.''

Deze film stond eigenlijk niet op m'n lijst. Maar voor een vreemd verhaal en Carell kan ik altijd een uitzondering maken.

Wat is Carell toch verrassend irritant bezig. Op een gegeven moment leefde ik met Rudd's personage mee, want ik ergerde me blauw aan Barry.

Opzich een amusante film, met een collectie gekke personages. Zelfs Jeff Dunham komt in voor. En de concurrentie en 'staarwedstrijden' tussen Carell en Galifianakis waren flauw, maar toch grappig. Galifianakis' lach en rood hoofd blijven me wel bij.

Het begint al mooi, met Barry's indrukwekkende hobby en collectie, zo mooi en gedetailleerd. Het zakkelijke leven van Rudd gaat maar stijgen, tot die een zware taak krijgt; een idioot vinden voor een etentje. En op wie botst Tim letterlijk ertegenaan? Barry, een té aardig man waar z'n aardigheid het erg irritant kan maken voor wie die tegenkomt (het verbaast me niets dat 90% van de kijkers zich aan hem hebben geërgerd). En zo blijft Barry, wachtend op het etentje, rondhangen en bemoeien met Tim's zakkelijk en persoonlijke leven, met alle gevolgen van dien. Maar zijn teksten en opmerkingen zijn erg leuk, vooral op de aparte en doordringerige manier hoe die het zegt.

Er zijn genoeg stukjes waar ik om moest lachen. Maar ik heb me meer vermaakt met de eerste helft (voor het etentje). Daar gebeuren alle leuke dingen, het privé eten met Tim's klanten, Barry die Julie confronteert en de situatie van elk personage die het met Barry te maken heeft.

Het 2de helft (etentje) vond ik wat minder. Het werd eigenlijk saai, omdat je dan bijna 2 uur naar een komedie film met een hoogst irritante hoofdpersonage zit te kijken. En al helemaal met dat 'schietwedstrijd' tussen Barry en Therman. De overige 'gekken' die daar gebracht zijn worden natuurlijk geïntroduceerd en je komt natuurlijk te weten wat hun 'speciale' gaves zijn. Zo heb je bijvoorbeeld een snorkampioen, een blinde schermutselaar en een buikspreker met een pop als vrouw. Allemaal gekke personages dus. Maar Carell's presentatie deed het hem bij iedereen, hij met z'n muizencollectie (Tower of Dreamers), wel erg mooi hoe die het heeft gemaakt.

Een grote nadeel heeft toch met de tijd te maken en af en toe de tempo. Het mocht iets vlotter gaan, want tegen de tijd dat je bij het etentje komt, zit je al naar je klok te staren wanneer het voorbij zal zijn.

Ondanks de tijd, heb ik een paar keer om lekker moeten lachen. Carell in een komedie is altijd een pluspunt. Het is vermakelijk en over een tijdje zou het zeker voor herhaling vatbaar zijn.

werkelijk waar een van de meest vreselijk films die ik ooit gezien heb. Nu vind ik Carell sowieso iemand die het bloed onder mijn nagels vandaan haalt en die in mijn ogen echt nooit grappig is. Hij wil altijd te grappig zijn, net als bijvoorbeeld die gasten van de lama's.

Een grap is leuk als het spontaan overkomt en niet als ze zo duidelijk ingestuurd overkomen...

-1

Grotendeels gevuld met een bijzondere opstapeling van ergerlijke momenten is deze Dinner for Smucks voor mij gewoon een film waar ik totaal niks met de humor kan. De aaneenschakeling van momenten worden zó dramatisch doorgedrukt dat het vaak niet de scénes zelf zijn die het zo'n ergernis maken, maar de ongeloofwaardige aanloop daar naartoe. Want dit ging echt nergens over.

Zo'n moment dat Rudd geconfronteerd wordt met zijn vrouw tijdens het etentje met die potentiële zakenpartner, terwijl-ie z'n stalker net het ja-woord geeft is een goed voorbeeld. Nee, hier kan je je niet uitpraten, nee de aanloop naar dit ''hoogtepunt'' toe is zó over-the-top en ongeloofwaardig dat ik het gewoon niet leuk kan vinden. Helaas. Een schaars lachje zorgt nog voor 2 sterren.

Gisteren herzien en daardoor een halve * verloren.

Het viel me nu duidelijk op dat in het begin van de film het personage van Carell vreselijk irritant is en 99% van de grappen de plank misslaan. Daarbij komen de tenenkrommende misverstanden en het dramatische gedoe van de vriendin van Rudd.

Als de film vordert herpakt tie zich langzaam en worden de grappen van Carell beter, maar er blijven van die klote drama/geweten/vriendschap/ontrouw/leugens momentjes inzitten en het Galifianakis-personage valt voor mij ook uit de toon.

Gelukkig is Punch als psycho Darla nog verfrissend en de eindscene met Dunham en de blinde schermer heel leuk waardoor deze film uiteindelijk niet door de ondergrens zakt.

Een van de weinige films die ik niet heb uitgekeken.

Ik kan de doorsnee Amerikaanse komedie echt wel pruimen, het Apatow-genre met de typische grappen en grollen bevalt me best wel. Maar dit Carell/Rudd-vehikel is om te janken zo pover.

De kern van de zaak is dat er geen enkele grap raak is. De timing zit fout, de grap werkt niet, de grap is voorspelbaar, de punch-line komt er niet. De zaak bloedt gewoon dood.

Een compleet fiasco. Halverwege heb ik het dan maar opgegeven. Pijnlijk.

Ik vond het juist een erg goede film met goede humor en vond de hobby van Barry ook erg geinig bedacht en uitgewerkt!