Balada Triste de Trompeta (2010)

De La Iglesia heeft een mankement waar nog enkele andere onderschatte filmmakers onder leiden. Overall is het meestal niet de fantastische film die je hoopte, maar de film kent altijd enkele briljante scènes die je nooit meer zult vergeten.

Zo ook in Balada Triste de Trompeta. Het plot is compleet van de zotte en komt pas laat écht op gang. Met name doordat je pas na ongeveer een half uur de hoofdpersoon ook echt volgt, die daarna zo compleet ontspoort dat je hem vrij snel eigenlijk ook weer kwijt bent.

Mislukt is de film zeker niet, daarvoor is het talent van De La Iglesia te groot. Maar er heerst altijd het gevoel dat de man echt veel beter kan.

3*

Wist van tevoren al dat deze film me zou gaan bekoren omdat de stijl en het verhaal me al aanspraken. Het duistere sfeertje geeft de film nog wat extra's mee en ik vind het Spaans sowieso altijd een pluspunt omdat ik het gevoel heb meer 'emotie' in die taal te kunnen horen (en ook zien, overigens).

Er zitten een aantal overdonderende scenes in, maar helaas vliegt de film wel té snel van opbouw (personages leren kennen) naar ontsporing (de beide clowns die gek worden, met Javier uiteraard als hoogtepunt.).

Het acteerwerk is echter, zoals in vrijwel élke Spaanse film, weer meer dan uitstekend en daardoor red de film zichzelf ook al is 'ie soms wat ongeloofwaardig qua verhaal.

Een clown hakt er op los in de Spaanse burgeroorlog van 1937. Zijn zoon ontsnapt en komt in de jaren 70 bij een circus terecht. Onheil staat hem ook daar te wachten.

Dat is een beetje het verhaal in het kort. Balada triste de trompeta oogt als een film met veel dieperliggende betekennissen en de combinatie van gruwel, fantasie en Spaanse geschiedenis doet aan Pan's Labyrinth denken. Toch vond ik deze film een stuk minder, vanwege het rommelige gehalte. Het verhaal springt van de hak op de tak. Ineens zijn we weer zoveel jaar verder en extreme toevalligheden doen de geloofwaardigheid geen goed. Qua verzorging is het prachtig: camerawerk en effecten zien er goed uit. De personages zelf zijn ook erg goed gespeeld en sommigen zijn gedenkwaardig.

Al met al een vermakelijke, maar erg rommelige en vage film!

Heerlijk

Eigenlijk wat de Spaanse cinema nodig had voor mij. Hoewel ik Spaanse films wel kan waarderen, vind ik ze vaak erg degelijk en braaf. En als deze film nu iets niet is.

Compleet uniek, wat ook wil zeggen dat dit geen 100% comedy, grindhouse of horrorwerkje is. Een weirde combinatie van allerlei genres die op de één of andere manier toch weet te werken. FIlm zit er prachtig uit, sterk geacteerd en weet makkelijk te boeien, zelfs al wordt er elke 5 minuten in een andere versnelling geschakeld.

Enige minpuntje is de wat overdadige soundtrack, die de gehele film lang blijft doorbrullen, maar verder een heerlijk eigenzinnig werkje van De La Iglesia.

4.5* en een uitgebreide review

Geweldig!

Álex de la Iglesia neemt een loopje met de wrede Spaanse Franco dictatuur door er een maf, barbaars verhaal aan op te hangen over een stel geflipte circusartiesten, met in het bijzonder natuurlijk de clowns. Met het verwrongen wereldbeeld én de aanwezigheid van verschillende genres, laat de film zich niet gemakkelijk definiëren. Qua toonzetting eigenlijk alleen maar te vergelijken met enkele films uit de hoed van Shion Sono. Verder kwamen er nog wat vage associaties met de films van Almodovar en Jeunet bovendrijven.

Het is onmogelijk om niet te lachen als je een clown voorop in de strijd ziet gaan en het is ook niet te bevatten hoe snel een penibele situatie kan veranderen in een suikerzoete, romantische aangelegenheid en vice versa. Het camerawerk en de montage zijn geniaal, compleet in harmonie met het hoge tempo van de film. Het geheel is een grote chaos, zoals een stel krioelende mieren maar dan zonder duidelijke focus, met ruimte voor ingebouwde verwondering en een montage die ons op vreemde aspecten van personages attendeert, opdat de film vooral niet te gewoon wordt qua toonzetting. De finale is ook een groot hectisch, spannend en verbluffend mooi dessert!

Wat vind ik het toch fijn dat dit soort films bestaan. Je valt van de ene verrassing in de andere verrassing. Gisteravond hoopte ik mijn filmdip ( deels ) te overwinnen door Horrible Bosses te kijken en stoorde ik mij al gelijk aan de rechtlijnige structuur van die film. Gelukkig niets van dat alles hier, al waren de vele vragen van mijn medegezelschap een kleine doorn in het oog. Just sit back and relax en vergeet vooral niet te genieten van deze enerverende show! 4,5*

Wow wat een heerlijk bizar filmpje! De geboorte van twee psycho clowns. Ze mogen van mij een eigen spin off. Het verhaal is totaal van de zotten maar wel heerlijk bedacht. Bijna ieder personage is over de top dom of idioot. Uitwerking is niets minder dan briljant, zeker voor zo'n low-budget product. Enige minpuntje kan zijn dat het nogal rommelig en ongenuanceerd is, dat haalt de film van een halfje hoger. Maar dit is toch wel een heerlijk bizar meesterwerkje, na een half uur gaan de remmen al helemaal los, met een briljant eindgevecht, over originaliteit gesproken, hier moet je zijn!! 4,5*

Genoten van een unieke film

Het enige wat ik hierover kan zeggen is dat het alle kanten op ging.

Normaal ben ik niet zo'n fan van over-the-top actie maar hier was het goed uitgewerkt, editing was echt sterk hier.

Vleugje Tarantino hier (in positieve zin voor de verandering want ben geen tarantino fan), vleugje Jeunet daar maar allemaal net wat absurder. Het stoorde nergens

Belichting en decors ook erg mooi, zeker tegen het einde.

Toch vond ik veel scenes net niet sterk genoeg en de soundtrack te storend om dit in mijn ogen uit te laten groeien tot een cultklassieker.

4*

Iglesia's finest.

Het zat er al een tijdje aan te komen. Met 800 bullets en Oxford Murders leek hij wat gas terug te hebben genomen, itt zijn eerder onevenwichtige maar met super veel enthousiasme gemaakte films Day of the Beast en Dance with the Devil. Maar nu is die weer terug, met een film waar Iglesia helemaal thuis is. Zijn visuele flair komt nog beter terug, zijn losbandigheid is alom vertegenwoordigd, en het werkt vooral erg goed. Hier en daar wat mindere randjes die Iglesia's blijft hebben, maar het maakt hem ook weer one of a kind, dus misschien moet ik er gewoon mee leren leven.

Krijg weer zin in de Iglesia's die ik nog heb gemist. Maar denk dat dit tot nu toe zijn meest geslaagde film is.

4 sterren.

Exorbitante mix van zwarte humor, over the top gore en een surrealistische greep uit de Spaanse geschiedenis. Het resultaat wist mij evenwel nooit helemaal te overdonderen, echt grappig vind ik Balada Triste zelden en de lange finale is gewoonweg vermoeiend. De film is wel knap gemaakt, de hectische toestanden hebben iets charmant en het hele gebeuren baadt in die aangename Spaanse, bijna sprookjesachtige sfeer.

Ergens tussen 3 en 3,5* voor dit curiosiumpje dat inderdaad deed denken aan Jeunet en del Toro, maar dan nog wat gekker.

Aardig, maar minder leuk dan ik had verwacht.

Spanjaarden hebben vrij slechte humor in het algemeen vind ik zelf, toch trok het concept me wel. Toegegeven, er zitten een paar erg leuke scenes in, maar die zijn uiteindelijk toch maar op een hand te tellen, terwijl de typische spaanstalige humor (slappe dialogen en vreemde gezichten trekken) iets te vaak terugkwam.

De film is nogal chaotisch, er gebeurt altijd wel wat, maar het duurt een uurtje wil de film echt op gang komen, en het had allemaal een stuk heftiger mogen zijn wat mij betreft. Het duel tussen de twee is flink met de handrem op. Visueel is het wel redelijk, maar de muziek is zeer eentonig.

Al met al soms wel geinig, en een plus voor het concept, maar hier had veel meer uitgehaald kunnen worden.

Kleine 3*

Een geslaagde combinatie van humor, horror, romantiek en drama. Balada Triste de Trompeta is niet in een hokje te plaatsen, behalve misschien dat van 'uniek'. De donkere stijl past precies in het plaatje van wat ik me bij een circus voorstel. Een stel gestoorde psychopaten die al schuilende achter een alter ego de vreselijkste misdaden begaan. Met clowns als leidinggevend natuurlijk, brrr.

De onschuldige clown Javier wordt tot waanzin gedreven wanneer hij zijn lekkere liefje Natalia niet kan krijgen. Wat volgt is een doorgedraaide clown die een pad van verwoesting achterlaat en kleine kindjes een trauma bezorgt. Hij wordt echter achtervolgd door Sergio, mede-clown en vriend van Natalia. Best gestoord soms, met wat ranzige scenes die in een volbloed horrorfilm op zijn plaats zullen staan.

Het duurt inderdaad wat lang voordat de film echt losgaat, al is het hele gebeuren vooraf geen straf. De humor is vaak ver te zoeken helaas, maar de Spaanse taal weet me toch wel te bekoren. Soms springt de film wat teveel van de hak op de tak en is er sprake van te weinig opbouw. Acteerwerk van de twee clowns is uitstekend en de erg leuke Carolina Bang zorgt voor een prachtig aanzicht waardoor de paar nietszeggende scenes in de film toch de moeite waard zijn.

Het einde is nogal cliché, maar toch met een verrassende wending. Twee eindbazen vechten op een hoog gelegen platform en uiteindelijk valt er eentje de diepte in. Hier niet dus, helaas was het de mooie Natalia die het loodje legde. Mooi einde met best wat emotie, overtuigend gebracht. Erg leuk werkje.

Ja, wat moet ik hier nu over schrijven?

Pakweg de eerste twintig minuten hadden weinig om het lijf. Het is een druk samenraapsel van wrange humor en geweld. Met het intrede van het circus wordt de film echter een stuk boeiender. Regelmatig moest ik denken aan de films van Fellini. Vooral de la Torre als de sadist maakte hier veel indruk.

Daarna draait de film 120 graden en worden kort achter elkaar mooie scenes met pulp afgewisseld. Humor zit er voldoende in maar gelukkig verliest de regisseur zijn gevoel voor drama niet uit het oog. Na de sleutelscene in het midden van de film kakt alles een beetje in maar de uiteindelijk climax is sterk en smaakvol.

Ik kende deze regisseur alleen van The Oxford Murders en dat vond ik een gedrocht van een film deze tweede over de triestheid van twee clowns beviel me al een stuk beter.

Ow en voordat ik het vergeet Carolina Bang was betoverend.

Boven gemiddeld.

De eerste film van Alex de Iglesia die ik gezien heb en ook gelijk een voltreffer. De film begint ijzersterk en laat gelijk zien waarom de Spaanse Burgeroorlog een van de wreedste oorlogen was van de vorige eeuw. Republiekeinen en Nationalisten gingen elkaar met ware doodsverachting te lijf zoals wij in de openingsscène zagen. Daarna maakt de film een sprong naar de jaren zeventig en laat de regisseur in een scène zien hoe in een van de meest spectaculaire aanslagen in de geschiedenis de auto van Carrero Blanco - de gedoodverfde opvolger van Franco - door de ETA werd opgeblazen en op het dak van het huizenblok belandde. In werkelijkheid vloog de auto over het huizenblok heen en belandde aan de andere kant van het huizenblok. Niks ongeloofwaardig deze scène dus. Goed, tot zover een stukje Spaanse geschiedenis.
De strijd tussen de twee clowns "Bassie en Adriaan" (grapje ) werd zeer mooi in beeld gebracht. Een van de mooiste scènes vind ik de droomscène van de trieste clown waarin hij de sensuele Natalia zag verschijnen en de vluchtscène waarin de trieste clown naakt door de bossen rende en in een valkuil terecht kwam behoort voor mij tot een van de meest komische in deze zeer genietbare film die ook alles in zich heeft, zoals humor, drama, horror en oorlog. Bovendien spanning, goed acteerwerk en mooie fotografie. De hoge waardering heeft deze film van mij toch vooral te danken aan de verschijning Natalia. De droomscène waarin zij verscheen en verder de slotscène op het reusachtige kruis in het Dal van de Gevangenen zijn om in te lijsten. Ik moest bij dat laatste ineens denken aan een vergelijkbare scène in North by Northwest van Hitchcock, hoewel deze film in de verste verte niet op die Hitchclock klassieker lijkt.
Al met al een uitstekende film dus deze film van De Iglesias die nogmaals laat zien dat Spanje wat film betreft voor mij nu toch wel op de hoogste ladder staat van de Europese cinema.

Waardering; 5,0* laat ik eens even gul zijn.

Een unieke films is Balada Triste de Trompeta absoluut, maar ik kon hem onmogelijk goed vinden. Aanvankelijk kon ik de gekke ideeën zeer waarderen, maar uiteindelijk begon ik het allemaal wat te flauw te vinden (bijvoorbeeld clown Javier in die eettent die een kind bedreigt) en begon de lelijke filmstijl me tegen te staan. Oh, ik ben het er mee eens dat het een geheel eigen stijl is en dat de film er niet conventioneel uit ziet, maar tegelijkertijd zag het er vaak ook gewoon niet uit. De montage is met name een rommeltje. Neem bijvoorbeeld die scène waarin Javier die militaire man met één oog vermoord. Enorm vluchtig en zonder enige logica in het gebruik van ruimte. Dit soort dingen vielen me te veel op. Zelfs de duisternis had iets neps, alsof het te schoon was of zo. Ik kon niet echt duidelijk CGI herkennen in de film, maar het leek soms zo, alsof veel dingen ontastbaar waren. Moeilijk uit te leggen waar het hem in zit.

Het helpt ook niet dat De la Iglesia niet de minste interesse lijkt te hebben in zijn personages en hun ontwikkeling en daarin maar wat lijkt te doen. Ook het script is slap. Het duikelt van de ene gekkigheid in de andere, wat op papier geweldig is, maar ik begon het steeds saaier te vinden. Ik miste gewoon een band met de film. De humor vond ik niet grappig, de horror te nep en het drama te ongeloofwaardig. Van de link met de Spaanse geschiedenis was ik ook niet bepaald onder de indruk. De simplistische manier waarop een onschuldig personage wreed wordt en dit gelinkt wordt aan fascisme is cliché en het gebruik van werkelijke gebeurtenissen tussendoor lijkt niets anders dan een poging om de gekkigheid wat te in de Aarde te planten. Het eindresultaat is een rariteitenkabinet die door zijn excentriciteit interessant is om eens gezien te hebben, maar waarvan ik me vooral afvroeg waarom het nooit werkelijk boeiend werd.
2,5*

Fantastisch!

Wat een formidabele mix van vele genres, zonder dat het geforceerd wordt. Het verhaalverloop vond ik soms iets te vluchtig, maar daar tegenover staan genoeg mooie, boeiende, spannende, grappige, scherpe, brute en ontroerende scenes. Erg fijne film! 8/10*

Indrukwekkend. Ik wist bij aanvang niet wat ik zou te zien krijgen. Na afloop heb ik zo'n beetje van alles gezien : drama, komedie, horror. Ik las dat De La Iglesia een film wou maken over de littekens dat het Franco regime naliet in elk individu en een Spanje in verandering wilde voorstellen. Ik zag dan ook Natalia als een metafoor voor Spanje en waarbij twee zijden gek worden omwille van haar, domme dingen doen en tot de dood ervoor zouden strijden. Liefde tot je ervoor zou sterven. Op de achtergrond zie je dan weer actuele feiten waarbij Spanje afrekent met haar demonen (de explosie van de auto van Carrero Blanco, El Lute).

Het is visueel een indrukwekkend werk : de scènes zijn prachtig geschoten van het begin tot het einde; vooral de climax op dat herdenkingsmonument is iets wat de film grandioos maakt. Verder ziet het er ook volledig geschift uit, met heel wat zwarte humor en enkele erg bloederige groteske scènes waardoor de film brutaal overkomt. Het verhaal stort zich maar al te graag in waanzin en hysterie om de pijn en verwarring van het verleden over te brengen. Buitengewoon knap (en gedurfd) op alle vlak.

Voltreffer met typische Spaanse slag (als in Almodovar, Medem, Luna....) vermengt met generalísimo Franco, El Lute, de aanslag op Carrero Blanco en een heleboel invloeden van buitenaf King Kong, Hitchcock, The Joker, Süskind, Kojak...nou ja kijk goed naar de begintitels en je ziet er nog wel wat voorbijkomen.
Eerste helft van de film is een redelijk realistisch (sort of) circusdrama over twee clowns die verliefd zijn op dezelfde vrouw en dan zo halverwege buigt de film zich om naar een bizar soort van Gotham City.
Magnifiek meesterwerkje.

Een bizarre film die je moeilijk kan plaatsen en dat is niet slecht. Ik had eerst wat schrik. Ik heb een hekel aan clowns, maar de trailer had toch al beterschap in t' verschiet. De film zit vol knipogen naar andere films. Deze Joker had gewoon korte metten gemaakt met Batman. Vol waanzin, gedreven door emoties en wraak. Zeer afwisselend, met het Spaanse regime onder Franco als achtergrond. Dit is een echte Spaanse film en ik lees dat de regisseur het verhaal ook als metafoor kan bedoeld hebben voor de strijd tussen de rebellen en het regime vanwege hun liefde voor Spanje. Kan ik me ergens wel in vinden. Al is het op de eerste plaatse een geweldige film die opvalt door buiten de lijntjes te kleuren en de kijker constant vast te houden.

Prima komedie/horror film...

Eigenlijk komedie en horror zijn mijn smaak (genre) niet...

Prima verhaal...

Wat een vechtende clowns en een moordenaar...

Vreselijk horror...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit...

Perfect achtergrond geluid (Dolby Digital)...

Niet slecht...

Winnaar van de Zilveren Leeuw voor Beste Regie op het Filmfestival van Venetië in 2010. Op het Imagine: Amsterdam Fantastic Film Festival van 2011 werd de film met de Zilveren Méliès bekroond tot Beste Europese Fantastische Film.

Een film die wervelend van start gaat met een lekkere donkere sfeer ergens in de jaren '30. De film wordt daarna iets kleurrijker als we in de jaren '70 belanden om weer zeer duister en compleet gestoord te eindigen.

Erg vette Spaanse film met verschillende knipogen (waaronder naar dat hele commotie met Franco) Om te beginnen vond ik de kleurenfilter en de stijl hoe deze film is gemaakt en gemonteerd echt behoorlijk goed en is een lust voor het oog. Het verhaal is ook lekker absurd, bizar en het wil nog wel eens extreem geweldadig zijn. We volgen 2 clowns genaamd Javier en Sergio die min of meer een succes zijn in het plaatselijke circus in de groezelige achterbuurten van Madrid in 1973. Javier is een getraumatiseerde jongeman die nog steeds met de beelden van de gruwelen van de Spaanse burgeroorlog zit en zijn vader is verloren. Hij komt ook erg over als een loserige nobody met ondertussen weer wel een hoop medeleven en sympathie. Zijn collega Sergio is een alcohollistische losgeslagen dolle hond die zijn vrouw Natalia zo nu en dan eens helemaal in elkaar slaat als hij weer eens in een slechte bui is. Natalia is zo sub assertief om het toe te laten en ziet die Javier, die verliefd op der is geworden en het maar vreselijk vind dat ze zo word mishandeld, echt niet zitten. Waar bemoeit die loser zich mee?

Maar wanneer er toch iets lijkt te bouwen tussen die 2 word het van kwaad tot erger. Wat ons promt meeneemt in een bloederig en waanzinnig festijn waar de krankzinnigheid naar de top stijgt. Met heel veel bloed en geweld voeren de 2 clowns zo oorlog met elkaar en de film gaat nog wel eens de horrorkant op, vooral met dat zelfverminking.

Verder bevat de film ook een paar erg vette actiescenes die meer dan toepasselijk zijn en dat alles gebeurd rond de tijd van Franco (en die aanslag, dat die Javier er toevallig bij was). Het vormt toch wel een interesant gegeven. Het finalegevecht is ook erg fraai.

En dat maakt het tot een kunstig Spaans werkje dat bijna alle genres wel in huis heeft.

4,0*

Bizar. Gewelddadig. Zwartgallig.

En een rommeltje. Mash-up van verschillende genres waardoor je op de langen duur zo iets hebt van "waar ben ik in hemelsnaam naar aan het kijken?". Gevoel kwam meerdere malen in me op. Ging eigenlijk helemaal nergens meer om. Een soort van verknipt liefdesverhaal? Een weergave van de periode Franco door de ogen van clowns? Geen idee.

Maar visueel wel erg aardig, met bij momenten erg bruut geweld. Dus toch nog een 3.

Het eerste wat me opviel aan deze film, was dat hij erg donker is.

Balada Triste de Trompeta is wordt hier omschreven als komedie/drama, al mag dit wel veranderd worden naar Drama/horror, vind ik. De horror heeft soms echt wel de bovenhand, maar het drama is de hele film aanwezig. Het verhaal is redelijk absurd, maar wordt hier wel mooi vertoond. Het acteerwerk vond ik best goed. De climax was visueel erg mooi, maar ik vond hem een beetje te lang. Een voldoende. 3*

Een toppertje en uniek in zijn soort.

Het verhaal wist mij meteen te boeien doormiddel van strak camera werk, pakkende dialogen en een indringende soundtrack.

Het verhaal was voor mij soms moeilijk te volgen en ook niet altijd even logisch. Maar op de een of andere manier weet de film dit goed recht te breien.

Humor zit er ook goed in (al is deze git zwart), hier en daar wat grove scenes en toch ook wel shockerend.

Richting het einde en de "climax" is werkelijkwaar schitterend.

Kortom dit ( voor mij) onbekende pareltje was een waar genot om naar te kijken.

4.0*

Een erg aparte film waarin een stuk geschiedenis van Spanje wordt verteld. Bij vlagen briljant, af en toe ook een dieptepunt.

Een heerlijk, maar ietwat geschift, sfeertje maakt deze film aantrekkelijk en blijvend boeiend om naar te kijken.

Een symbolisch en sprekend einde!

Chaotisch, druk, gek en erg bombastisch. Zo is deze Balada Triste de Trompeta wel in een zin samen te vatten. Dat kan een positieve lading hebben, maar helaas is het in dit geval niet het geval.

Het begon allemaal wel goed. Lekker absurd, vol enthousiasme en met creatieve ingevingen, die best leuk waren om te zien. Ook de vrolijke clown, die tegenover de droevige clown komt te staan vond ik leuk bedacht en in het begin werkte dit ook allemaal erg goed. Naarmate de film vordert begon het me allemaal echter steeds meer tegen te staan. De leuke humor lijkt op te zijn en men begint in herhaling te vallen met het gekke gezichten trekken, terwijl me dan ook steeds meer opvalt dat de dialogen, maar van een vrij mager niveau zijn.

Een andere stoorzender is de alom aanwezige soundtrack. Die is echt te nadrukkelijk aanwezig en maakt de boel nog chaotischer dan het is, waarbij elk gevoel voor ritme en timing op een gegeven moment wel lijkt te ontbreken. Het chaotische ritme zorgt er overigens voor, dat er elke moment wel wat gebeurt, waardoor er van verveling nooit sprake kan zijn, maar leuk wordt het niet meer. Ook het fascistische politieke verhaal is simpel en dient slechts als kapstok voor de gekkigheid. Op zich geen probleem als de gekkigheid leuk is, maar afgezien van het eerste half uur, valt dat nogal tegen.

Visueel is het uiteindelijk ook niet echt indrukwekkend. Soms best aardig, maar soms ook niet, waarbij er teveel geknipt wordt in sommige actiescènes. Overigens is dit verder wel een leuk idee, alleen werkte het voor mij niet echt.Overigens wil ik de kostuums en kleding nog even als pluspunt vermelden, want dat zag er allemaal wel goed uit. Uit de rest had duidelijk veel meer gehaald kunnen worden.

2,0*

Voordat ik gisteravond deze film ging bekijken verwachte ik meer een Spaans oorlogsdrama. Zoals het ook begon en dat was nogal druk en chaotisch. Maar het went snel en daarna volgde in rap tempo allerlei bizarre gebeurtenissen, die je nooit zou verwachten.

Visueel zag het er grauw en toch mooi uit en soundtrack paste er prima bij en was prachtig, vreemd verhaaltje dat bizar, grof, hard, dramatisch en toch bijzonder grappig is.

Een niet-allerdaagse romantische komedie..

Insane Clown Posse

Het schijnt vaker voor te komen, mensen met afkeer van clowns. Ik moet zeggen, als kind had ik er niet veel mee. Eigenlijk vond ik de meeste clowns best wel eng. Behalve Bassie natuurlijk, want Bassie was cool.

Al tijdens de intro met taferelen uit de Spaanse burgeroorlog is al een flard van waanzinnige clowns te zien als er ééntje ten strijde trekt tegen de fascistische troepen. Harde beelden, die desondanks er erg gestileerd uitzien. Die stilering wordt de hele film doorgetrokken. Niet het meest fraaie wat ik heb gezien, maar zeer zeker bovengemiddeld, waarbij de grauwe kleuren flink bijdragen aan de algehele sfeer. Uiteindelijk komen we uit op een driehoeksverhouding tussen twee clowns en een acrobate. Laatstgenoemde is weliswaar sensueel, maar ik moet zeggen dat ik haar ogen een beetje angstaanjagend vind. Welnu, dat past op zich prima in de film, want al snel ontsporen de clowns, en wordt het met de minuut ongeloofwaardiger.

Dat is op zich niet erg, als men dan maar all the way over the top gaat. En dat is één van de twee problemen waar ik tegenop loop. Het lijkt een versnelling in te gaan, maar er wordt toch een aantal keer teruggeschakeld. Er wordt veel beloofd, maar het bereikt uiteindelijk niet de intensiteit die je bij bijvoorbeeld Sono wel krijgt. Het tweede probleem is de soundtrack. Die is vaak verre van subtiel, met name tegen het einde klonk het als de soundtrack van een standaard thriller. Het gevolg is dat voor mij de intensiteit afneemt, ik verlies mijn aandacht. De sfeer wordt afgebroken in plaats van opgebouwd. Jammer.

Niettemin is de film in z'n geheel interessant, al is het maar als verdere kennismaking met de Spaanse cinema, waar ik nog maar van heb gezien. Maar ook qua stilering en personages heeft de film genoeg interessants te bieden. 3,5*.

Geschift, maar geweldig.

De film begint nog vrij gewoontjes, of nouja, gewoontjes.. clowns die gerekruteerd worden voor het leger is natuurlijk niet echt de normaalste zaak van de wereld, maar gezien de ontwikkelingen die de film later doormaakt is het wel het meest ''normale'' gedeelte. Naarmate de film vordert wordt het echter allemaal steeds geschifter en meer over the top, en om de haverklap gaat de film een andere richting uit. Het moment suprême was wat mij betreft het gedeelte waarin Javier om totaal onbekende redenen opeens zijn eigen gezicht verminkt met wat huishoudelijk gerei en vervolgens transformeert tot een soort horrorcreatuur. Tamelijk geniaal.

Klein minpuntje is de soundtrack die in tegenstelling tot de rest van de film wat braaf en klef was. Opmerkelijk voor een film als deze, maar gelukkig kon het de pret niet echt drukken en blijft het wel genieten. Visueel was het wel helemaal in orde. Voornamelijk het einde was behoorlijk spectaculair gefilmd, en verder valt er gedurende de film ook genoeg leuke gorigheid te zien.

Top entertainment, 4,0*.

Maf, bizar, over de top, en erg druk. Moeilijk om er een sticker op te plakken, en moeilijk om te beoordelen. Dat laatste is een probleem dat ik ook had bij zijn volgende film Las Brujas de Zugarramurdi (2013). Grappig dat hij in beide films de begintitels al meteen gebruikt, in Las Brujas vond ik dat wel leuker gedaan.

Het is niet mijn type humor, en ik heb ook weinig met clownfilms, maar deze maffe film was grotendeels wel te doen. Het is wel erg druk allemaal en op een gegeven moment wordt dat wel vermoeiend en daardoor ook saai, maar daarna gaat de film alweer richting de finale.

De (dunne) link met echte gebeurtenissen en plaatsen uit het Francotijdperk was op zich een aardige toevoeging, zo zie je beelden van o.a. de ETA-aanslag op de toenmalige premier onder het Francoregime. Ook het lied van de Spaanse en verschrikkelijk ouderwetse zanger Rafael was toepasselijk (entevens als titel voor deze film gebruikt), bovendien ook grappig vanwege het ontzettend stoffige imago van die zanger in Spanje. Er zijn nog maar weinig Spaanse films die het aandurven om zo humoristisch en respectloos om te gaan met een stukje heftige Spaanse geschiedenis, ook dat is bijzonder en gedurfd. Geldt ook voor de finale in het megalomane Dal van de Gevallenen.

Qua waardering twijfel ik ergens tussen de 2 en 3 ster, 2,5* dan maar. Een film voor liefhebbers van bizarre maffe humor.