Balada Triste de Trompeta (2010)

Een grote mix van diverse genre's. Sterk geacteerd, komisch en bikkelhard. Een aparte film op zich inhoudelijk, maar heb me zonder meer prima vermaakt.

Wauw, wat een film.

De ouverture is meteen al wauw! Spanje 1937. De burgeroorlog. Een peloton revolutionairen stormt een circus binnen waar twee clowns net een voorstelling geven. De pelotonscommandant lijft de circusmensen in en dwingt hun mee te vechten tegen de troepen van Franco die al voor de circuspoort staan. Dat gaat met veel gemor gepaard. Er vallen wat klappen, maar de clowns en consorten hebben geen keus. Vervolgens bevinden we ons in een oorlogszone alwaar de circusartiesten onder aanvoering van de dolgeworden clowns zij aan zij strijden met de revolutionairen. De clowns voorop in de strijd al zwaaiend en moordend met machetes. Bloed spuit en ledematen vliegen in het rond. Surrealisme en gekte ten top. De waanzin van de Spaanse burgeroorlog verbeeld door strijdende circusmensen. Hilarisch en waanzinnig. Net als die oorlog. En net als de liefde. En net als een clownsduo. En net als een circus. En net als de wereld. Net als alles eigenlijk. Klinkt warrig en onlogisch? Na het zien van de film niet meer. Of wel natuurlijk.

Veel tijd om af te koelen is er na de opening niet. De film dendert voort in surrealistische pracht. Dendert voort in waanzin. In mysterie. In fantasie. In dwaasheid. De film is onderhoudend en biedt kostelijk vermaak en is tegelijkertijd bloedserieus in z'n strijd tegen conformisme en dictatuur. Altijd scherp en zich eveneens altijd afspelend binnen een bizar en grotesk kader, zodat scherp soms ook heel mild klinkt. Het is lachen en huilen. Alles en niets. Het is heerlijke gekte.

Een mix van filmstijlen verhoogt de vreugde. Er is body horror. Er is zoete romantiek. Er is zwarte komedie. Er is historisch drama. Er is oorlogsdrama. Er is splatter. Er is van alles. Het loopt allemaal naadloos in elkaar over. Alles binnen dat immer aanwezige surrealistische en absurde kader. Hetzelfde kader dat de plotselinge stap van de ene gebeurtenis naar de andere gebeurtenis op een of andere bizarre manier steeds weer logisch maakt, zodat alles weer kloppend is of lijkt.

Waanzinnige film.

Chaotische maar behoorlijk vermakelijke film van de hand van Alex de la Iglesia, met een bizar plot. Met onder andere de Spaanse Burgeroorlog, een snoeihard escalerende liefdesdriehoek waarin twee clowns strijden om de liefde van een trapeze-artieste, diezelfde geflipte clowns op oorlogspad tegen de wereld, een verzameling circusartiesten die geregeld terugkomen, politieke strijd tegen het fascistische regime, en een hele uitgebreide dosis geslaagde zwarte humor. Nee, dat klinkt niet echt heel samenhangend, maar het is wel een behoorlijk fijne over-the-top film over een gestoorde clown-terrorist waar Joker nog een puntje aan kan zuigen. Over het algemeen is het ook behoorlijk goed gefilmd (de beginscene in de Spaanse Burgeroorlog is fantastisch), met ook best wel wat expliciet geweld, helaas komt tegen het einde ook wat minder geslaagde CGI. Op sommige momenten, en zeker zo halverwege, was ik af en toe een beetje murw gebeukt, maar alsnog kon ik deze soort groteske gestoordheid over het algemeen wel waarderen.

Maf filmpje dat ergens tussen vermoeiende onzin en briljante gekte inzit, en daardoor (enigszins onterecht) op een gemiddelde score blijft hangen. Het tempo is moordend, het verhaal origineel en visueel pakt de la Iglesia het ook aardig op. De karakters zijn echter dermate idioot dat het me uiteindelijk erg weinig kon schelen hoe het met ze zou aflopen, en daar schiet de film toch wel flink tekort. De karakterontwikkeling verloopt chaotisch en onvoorspelbaar, maar was daardoor ook te ongeloofwaardig: dat Javier van een bedeesde goedzak na een pak slaag transformeert in een terror-clown doet de film geen goed. De killer-clown met de machete in het begin vond ik dan veel beter in de film geschreven.

Tegen het eind vliegt het allemaal te ver uit de bocht, het moet allemaal grootser en idioter, toen ging ook de verveling toeslaan. Na El Bar pas de tweede van deze filmmaker die ik zag, en ondanks de lichte teleurstelling na deze prent is het wel een regisseur om te blijven volgen.

Matige film waarop ik maar geen vat kreeg en maar niet “in” de film raakte. Waarschijnlijk omdat ik amper voeling creëerde met de personages die me stuk voor stuk gestolen konden worden. Absurd bij momenten en een strak tempo. Ik raakte wellicht overprikkeld ...

Daarnaast wel een aantal mooie beelden en shots. Montage en cinematografie op zich ook wel in orde. De humor kon ik echter niet steeds smaken. Te druk en surreëel bij momenten, weinig rustmomenten. Soms kan ik dit wel hebben, maar meestal niet. Van absurd naar gestoord...

Matige film over twee clowns (een grappige en een trieste) die voor dezelfde vrouw vallen. Een flinke mix van genres maakt dit nogal een bonte bedoeling. Visueel wordt dit nog eens onderstreept vanwege de hele aankleding (die er overigens wel prima uit ziet). Helaas werkt dit niet even goed en is het geheel nogal onevenwichtig waardoor ik niet echt in het verhaal kwam.

Eigenaardig.

Misschien toch maar even in de gaten houden, die De la Iglesia. The Last Circus is mijn eerste film van hem en het maakt al direct een indruk. Ik had nog nooit van deze regisseur gehoord. De film zelf wel, maar hij kwam vooral gewoon voor me te liggen. Uiteindelijk bleek het een uitermate vermakelijke, maar ook vooral maffe film te zijn.

Het is moeilijk om een echt genre toe te kennen aan deze film, want ze komen zowat allemaal voorbij. De film raast in hoog tempo door allerlei toonzettingen heen en daarbij komt vaak steeds een ander genre kijken. Ik krijg dan ook vooral het idee dat De la Iglesia gewoon zoveel mogelijk wilde behandelen. Waar dit normaal chaotisch zou moeten overkomen, weet deze film het juist voordelig te gebruiken.

Het is een maf gebeuren, opvallend gewelddadig ook. Wat de film wel constant gemeen heeft, is dat het altijd een luchtige toon combineert met een erg grijze en duistere sfeerzetting. De film voelt constant donker aan, maar de daadwerkelijke inhoud is eigenlijk te maf om dat ook binnen te laten komen. Daarin lopen heel veel personages rond waarvan sommige gek zijn, en sommige juist niet.

Het jammere van de film is dat het in het middenstuk wat kracht verliest na een erg sterk begin. Voordat de leuke finale begint, kon het me eigenlijk niet bommen welke clown nou de betere was. Al dat liefdesgedoe interesseerde me totaal niet, ik kwam vooral voor het compleet ridicule gebeuren en de geschifte inhoud. Want eerlijk is eerlijk, deze films worden vrijwel nooit gemaakt.

Omdat het een inhoud kent die je waarschijnlijk nooit echt in andere films zou aantreffen raad ik de film van harte aan. Soms mag het duidelijk zijn dat de film iets te enthousiast is en te ver buiten het budget treedt, maar verder een lekker aparte en bijzondere film die van begin naar eind de deuren plattrapt en volop voor het vermaak gaat met een dieper randje.

Jezus christus,

Hoe een soundtrack een complete film kan verkrachten. Mijn hemel. En ook niet even he, het gaat maar door en door en door en door en door en door en door en door met die ongelofelijke pokke herrie. Totaal onnodig. Haalde me volledig uit de film en was er zodoende ook echt direct helemaal klaar mee. Gelukkig werd het "pas" 20 minuten voor het einde écht irritant, en kon ik in ieder geval zo'n 80 minuten van de film genieten.

en oh boy, het was genieten. Ja het is doodzonde dat ik hier nu met een 3* gevoel zit terwijl de rest van de film (ook de laatste 20 minuten is overigens los van de soundtrack niks mis mee) echt 5* aantikt. Ja, zo goed was het. Het is een heerlijke combinatie van komedie/thriller met von Trieriaanse trekjes, helemaal mijn ding. De boel dendert echt als een achtbaan over het scherm, soms is het komisch, soms is keihard, en soms zelfs even romantisch. Echt krankzinnig, maar het werkt wel.

Nog nooit zo'n dubbel gevoel aan een film overgehouden. Ik geef het wel 4 sterren ofzo..

4*

“a clown with a machete—you’ll scare the s**t out of them”!

Ballade van de Trieste Trompet is een heerlijke eigenzinnige film met een niet eens heel moeilijk plot een 'Trieste Clown' vecht met een ‘Happy Clown’ om de liefde van de trapezedanseres Natalia. Met op de achtergrond de Spaanse geschiedenis vanaf de burgeroorlog (1936), waarin generalísimo Franco de macht greep tot aan de succesvolle ETA -bomaanslag op eerste minister Luis Carrero Blanco (1973) Niet dat die geschiedenis er veel toe doet want de film spits zich op zinderend zinloos grof geweld, naargeestige tragedie in een komisch jasje. Oftewel een uit de hand gelopen liefdesverhaal. De hele film zag er schitterend uit. Van de dodenmars in de regen (die mij wat deed denken aan Freaks (1932) tot de spectaculaire finale (King Kong-stijl) bovenop het monument "Valle de los Caídos" (Vallei der Gevallenen, in 2022 omgedoopt tot "Valle de Cuelgamuros") Ja regisseur Álex de la Iglesia lig mij wel met deze excentrieke stijl !