Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb (1964)

Deze film is toch echt wel een juweeltje hoor. Je hebt gelijk in het feit dat t soms te makkelijk overkomt allemaal maar dit is meer dan gewoon n zwarte komedie. Zeker wanneer je bekijkt wanneer deze film gemaakt is en hoe de wereldsituatie toen was. Daarnaast heeft Scott ook een geweldige rol en zijn de scenes van de bommenwerpers toch wel geniaal (instructieboekje). Tijd vloog voorbij bij het zien van deze film en das meestal een goed teken.

Valt nog mee, dit oordeel. Maar deze film braaf? Dit is een van de minst brave films die ik tot nu toe gezien heb. Een harde aanval op de Amerikaanse (en ook een beetje Russische) politiek, die nog steeds actueel is. Dat je Dr. Strangelove vervelend vind kan, maar er zit wel wat meer achter het personage dan misschien de eerste kijkbeurt opvalt.

De commentaar op de vliegtuigscéne had ik al verwacht.

Strangelove vond ik bij de eerste kijkbeurten ook minder, maar nu wordt hijelke kijkbeurt leuker.

Te mager en te braaf....tja je had erbij moeten zijn in 1964......, maar daar heb jij nooit een boodschap aan dus dan houdt het een beetje op....en ach totale wereldvernieteging.... braver kan bijna niet.

Leuk dat je het opmerkt, want dit ben ik in mijn originele bericht vergeten. Ik vond net die scenes erg saai. Veel van de dialogen zijn even interessant als het opsommen van een telefoonboek. "delta niner alpha six for three ... I repeat, delta etc etc", of "first safety unlocked -click click click-, second safety unlocked -click click click-, etc etc etc". En dat gaat zo maar door, en dat afgewisseld met nogal lelijke buitenscenes vind ik nu niet echt geweldig.

Een ander ding wat ik vergeten melden ben is de nogal vervelende klankband. Misschien ook niet de beste versie die ik had, maar oude films klinken sowieso al wat minder, en om dan overvloedig overal muziek over en naast te gooien, en personages met al etend, met vet accent of met sigaar hun zegje te laten doen helpt niet echt. Ben dan ook snel overschakeld op Engelse subs, iets wat ik normaal nooit nodig heb.

Wat braafheid betreft, ik vind dit gewoon geen scherpe humor. Misschien heeft het te maken met een levenlang Amerika-bashing, maar kritiek op de Amerikaanse maatschappij is ondertussen een gewoonte, om scherp uit de hoek te komen, en echt pijnlijke humor te brengen moet je beter voor de dag komen. Dan haal je het niet met dit soort grapjes vind ik. Voor cynische humor verwijs ik graag naar Solondz, of wat dichter bij huis, Man Bites Dog.

Ach daar zit maar 30 jaar tussen, maar zoals ik al aangaf tijd sbeeld is een factor waar jij niets mee doet/kan.

Ondertussen ja, toen was het nog vers en gedurfd. Verdient toch wel enig krediet. En het cynisme in Happiness en Man Bites Dog is toch op een heel andere schaal dan het cynisme in Dr Strangelove lijkt mij.

Kwestie van in herhaling te vallen (over topics heen dan ) maar nee. Ik ben er weinig mee dat het 30 jaar geleden wel grappig en gedurfd was.

Ik niet, vind het juist mooi dat het in die roerige politieke tijd gebeurde, waarin de halve wereld gestresst was over de Koude Oorlog en nucleaire aanvallen.

Maar goed, daar moet je wat geschiedenis-affiniteit mee hebben wellicht.

Je mist zo toch wel een deel van de filmervaring die Kubrick je wil bezorgen. Jammer.

Zelfs al bekijk ik dit zonder de door Kos genoemde 'geschiedenis-affiniteit', ik zou nog dubbel liggen (Maar ja, ik lig bijvoorbeeld ook dubbel bij 'The life aquatic', iets wat ook niet voor iedereen is 'weggelegd'). Ik snap niet hoe iemand de telefoongesprekken tussen de presidenten of de gesprekken tussen Sellers en de gestoorde kolonel niet kan waarderen, maar dat zal dan wel aan mij liggen. Anyway, goede humor is (denk ik) van alle tijden, en behoeft geen geschiedenis-affiniteit om geapprecieerd te worden. Wel moet je voor een bepaald soort humor aanleg hebben. De één houdt van droog, de ander van cynisch, de ander weer van iets anders. Dat is persoonlijk.

Ondanks de kritiek is er trouwens een bijzonder grote schare fans voor deze film, ik denk zelfs dat dit met 'The big Lebowski' en nog een paar tot de favoriete komedies kan worden gerekend op MoM.

Ik vind ook dat dit buiten zijn tijdsbeeld nog perfect mee kan. Oké, het communisme is niet meer zo dreigend, maar we kunnen moeilijk zeggen dat het kernwapenprobleem ineens niet meer actueel is. Bush kan nog steeds wel wat leren van deze film.

Deze film bevat veel meer dan alleen Amerika-bashing en zelfs al wordt Amerika bijzonder vaak onderuit gehaald in de laatste jaren, deze film heeft in mijn ogen niks moeten inboeten aan kracht en is veel scherper dan zijn nakomelingen. Ik kan natuurlijk niet zeggen wat voor humor jij scherp of pijnlijk vind, maar als ik de beschrijving van Man Bites Dog lees kan ik me moeilijk voorstellen dat die film echt zo pijnlijk is als dit.

De boodschap is in zekere zin nog actueel, maar daar heb ik ook maar weinig aan. Ja, er zijn nog problemen met nuclaire wapens, maar de benadering van de film tov die problemen is verre van actueel. Ik heb ook geen film nodig die me dat vertelt, en het feit dat een film dat wil meedelen vind ik verder allesbehalve een meerwaarde.

De reden waarom ik dit flauw en braaf noem is omdat het niet meer tegen huidige taboes schopt. Lachen met Amerika, commies en een Duitser zal toen wel gewaagd geweest zijn (iemand ?), maar is nu gewoon het zoveelste grapje. Films als Man Bites Dog, of Happiness hakken in op dingen die momenteel veel wankeler liggen. Zaken waar je "niet mag om lachen", en dat is bij Strangelove alles behalve het geval.

Dit is niet aan mij gericht hoop ik

iedereen die deze film niet leuk vindt, heeft een ernstig gebrek aan humor...

Onderhond, ik kan er dus vanuit gaan dat ej Man Bites Dog (wat trouwens een geweldige film is) over 30 jaar niet meer zal waarderen omdat het dan misschien niet meer actueel is?

Wat ik dus duidelijk wil maken is dat je een film niet zo belachelijk laag kan beoordelen omdat ie niet actueel is.

Als er binnen 30 jaar een oververzadiging van films ala Man Bites Dog is zal die zeker niet meer zo hoog staan. Waarschijnlijk wel een iets hogere score met dank aan nostalgische gevoelens, maar die heb ik bij Strangelove nu eenmaal niet.

Ik beoordeel de film trouwens helemaal niet op actualiteit, wel zeg ik dat de humor verouderd is.

mister blonde : dat vind ik dan weer van mensen die zich vernoemen naar Tarantino personages.

Het is echter nog maar de vraag of er dingen zijn waarom je niet mag lachen. Ik snap sowieso niet waarom taboes bestaan. Het lost de problemen in ieder geval niet op. Maar als jij echter alleen om films die huidige taboes voor gek zetten grappig vind, dan zul je wel een erg beperkt aantal dingen kunnen vinden die grappig zijn. Daarbij, is lachen om een huurmoordenaar in Man Bites Dog nou zo'n groot taboe? Ik weet niet hoe erg ze het in beeld brengen, maar zo verschrikkelijk zal het toch wel niet zijn.

Laat maar..... Onderhond is een van de weinige mensen met een verwrongen tijdsbesef. Hij zegt zelfs dat lange films het voordeel hebben van het 'soap effect' (dat je de karakters door de lange duur beter leert kennen/meer mee krijgt). Er geheel aan voorbijgaand dat lange films eerder bestonden dan soaps.

Dat zeg ik toch helemaal niet ? Ik kan om veel verschillende dingen lachen, maar als humor erop gemaakt is grappig te zijn door tegen taboes aan te schoppen ... en de taboes verdwijnen, dan vervaagt de humor mee.

dat was geen uiting van humor, eerder van ideeënarmoede...

Hmm, niet actueel? Een gek die paranoia wordt en een oorlog begint? Niet actueel? waar heb je het over...

Weer eens herzien en nu beviel hij veel beter. Ik heb me kapot gelachen om George C. Scott als General Turgidson. Scott zorgt persoonlijk voor deze opwaardering. De warroom scene is magistraal. 4*

Scott is briljant, maar zijn Sterling Hayden en vóóral Peter Sellers ook niet het noemen waard

Sellers vond ik erg grappig als The President.

ik heb zo het vermoeden dat er nog wel minimaal een half puntje extra is zit.

General Turgidson

Die kans is zeer groot, dat kan ik je wel vertellen.

"Mr. President, I'm not saying we wouldn't get our hair mussed. But I do say no more than ten to twenty million killed, tops. Uh, depending on the breaks. "

"Perhaps it might be better, Mr. President, if you were more concerned with the American people, than with your image in the history books."

"Gentlemen, you can't fight in here! This is the War Room."

Kubrick zou ook nog een scene hebben opgenomen waar ze in The War Room met taarten beginnen te vechten maar die heeft hij later geknipt.

Why do you think I'm calling you? Just to say hello?... *Of course* I like to speak to you!... *Of course* I like to say hello!.

Afgezien van het feit dat vooral de scenes in het vliegtuig af en toe nogal langdradig overkomen, heb ik vooral erg gelachen om de scene waarin ´die ene coole generaal´ opgewonden praat, wegloopt, over de kop slaat en tijdens zijn val gewoon doorpraat, echt enorm grappig en in het echt zo goed als onmogelijk. Ook de eindscene met het ongewild Sieg-heilende armpje van Dr. Strangelove die eindelijk zijn nazi-droom in vervulling ziet gaan is hilarisch en legendarisch. Zeker gezien de tijd waarin het is gemaakt, een erg leuk filmpje. 4*