Perfect Sense (2011)

Sciencefictionachtige film met wel de liefde als centraal thema tegen de achtergrond van een ontredderde wereld.

Om zijn originaliteit toch enigszins boeiend maar raken doet de film echt nooit.

Mijn "gevoelens" sense is er nog, want ik voel mij helemaal weggeblazen. Prachtige film, buitengewoon acteerwerk, magnifieke muziek (nog maar eens Max Richter) en ongelooflijk verhaal om mijn filmjaar, het jaar 2013 te beginnen.

Het wordt een uitdaging dit jaar nog nog zo'n film te vinden! Zeker nu ik al mijn zintuigen intenser ga gebruiken.

BTW: ik wens jullie allen, niet alleen een prachtig filmjaar!

Pretensieuze en onsympathieke film waarin alleen de geluidsband weet te overtuigen. Green en McGregor hebben nauwelijks chemie en spelen weinig overtuigend. De dialogen maken het allemaal nog erger en het acteerwerk van de hele cast gaat er voortdurend overheen. Perfect Sense probeert je aan het denken te zetten en te provoceren maar het enige wat overblijft is een lompe en bij vlage smakeloze film.

Nee, dan kijk ik liever nog eens naar het ondergewaardeerde Blindness of lees het boek van Saramago over een vergelijkbaar onderwerp.

Slecht.

Ik kan niet zo goed aangeven wat zo mooi aan deze film is, maar ga het proberen.

Het liefdesverhaal in een wereld waarin mensen langzaam maar zeker hun zintuigen verliezen overtuigt door het sterke acteerwerk, de prachtige muziek en het apocalyptische, maar toch invoelbare verhaal over een sterk veranderende realiteit voor de mens.

Sterk.

Het begin van de film kon mij niet zo zeer boeien maar het laatste gedeelte blijf je toch kijken..

Ik vond het een beetje en vreemde film.. en niet wat ik er van verwacht had..

2.0**

Interessant drama met een goed en vooral een boeiend verhaal. Het verhaal vond ik eigenlijk zeer goed gevonden (had misschien iets weg van de film "The Happening") en de uitvoering ervan was ook nog eens fraai gedaan. Zeker op het einde toen men het gehoor verloor en het opeens muisstil werd. De cast in de vorm van Ewan McGregor en Eva Green deden het goed en het was ook niet bepaald een straf om de laatstgenoemde veelvuldig topless te zien. Al met al heb ik me prima vermaakt met deze film en wist hij me van het begin tot het einde te boeien.

P.S. de vreetbui scene was best onsmakelijk.

Oké, niet echt wat ik van deze film verwachtte, maar daarom juist werd ik wel gegrepen door deze film. Bij vlagen vond ik de film erg vreemd, en sommige delen waren niet echt fijn om naar te kijken. Maar op de een of andere manier werkt het wel allemaal. Het zet je in ieder geval aan het denken, en ik hou wel van dit soort films die nog bij je blijven hangen als de aftiteling begint.

SLECHTSTE film ooit dat ik gezien heb, niet eens een stem waard !!!

Aparte (in dit geval bedoel ik het positief) film. Combi van romantiek, drama en science fiction. Bovendien met een boodschap.

Mijn interpretatie van de film:
Je hebt elkaar voor de eerste keer ontmoet. Je raakt op slag verliefd!
Je geniet van ieder moment. De kus, het proeven van elkaars mond, het horen van een stem en het zien van elkaaars lach.
Op den duur, als in een echte relatie, zal dit alles beetje bij beetje vervagen. Je proeft niet meer dezelfde kus als eerst, je luistert niet meer naar elkaar, en op een gegeven moment leef je langs elkaar heen (je ziet elkaar dus niet meer). Ik zie niemand hierover een reactie plaatsen. het beeld wordt na de "ijstijd" en het elkaar weer gevonden te hebben "zwart" dus na de smaak en het gehoor verdwijnt ook nog eens het zicht"
De relatie is voorbij en verwijnt men uit elkaars leven. Op een gegeven moment komt dan tóch het besef dat je iets mist en kom je weer tot elkaar. Je waardeert ieder moment en iedere kus, ieder woord en elke lach.

Tja de film gaat diep.

Uit de reacties hier word ik niet veel wijzer.....kijken dan maar ,hij ligt klaar

Film die ondanks z'n onconfensionele verhaal vooral zieltjes bij de mainstraimfilmliefhebber zal halen.

Ik ben niet overtuigd.

Ik heb deze film dit weekend gekeken, goede kwaliteit en goed geluid op groot scherm thuis met een goede bak popcorn.

Pfoeh! Indrukwekkend en een hoop stof tot nadenken.

Het begint rustig aan, we krijgen het begin van het liefdesverhaal te zien, leren de personages oppervlakkig kennen. Daarna slaat het noodlot toe. Susan wordt op haar werk geconfronteerd met één van de eerste mensen met symptomen van deze bizarre ziekte die iedereen op de wereld lijkt te krijgen. De film krijgt door deze epidemie een apocalyps-achtig gevoel.

De zintuigen vallen één voor één uit, waar een soort aanval aan vooraf gaat die een verband heeft met het betreffende zintuig. Michael is kok, en via zijn werk kunnen we zien wat er tijdens zo'n crisis gebeurt in de keuken van een restaurant en hoe hij en zijn collega's het smaakvermogen verliezen. Er worden zo goed en kwaad als het kan hulpdiensten ingezet, een tv bericht gemaakt voor de mensen die niks meer kunnen horen, hulpbehoevenden worden voorzien van voedsel. De mens lijkt flexibel te zijn maar dat kan natuurlijk maar tot op zekere hoogte. Het horror-einde van de film hangt in de grauwe beelden in de lucht. Je vraagt je de hele tijd af waardoor zo'n ziekte ontstaat, waarom, en hoe het einde en de grootste nachtmerrie van de mens in scene gezet zal zijn.

Het liefdesverhaal wordt op een dramatische manier verteld maar ik vond het einde echter niet realistisch, ik had er iets anders van gemaakt. Misschien had de filmmaker een enquête moeten houden om te weten te komen wat de gemiddelde mens zou doen in zo'n situatie? Als ik al mijn zintuigen dreig te verliezen dan weet ik het wel. Leven wat ik leven kan, een pistool aanschaffen en wachten tot het licht uitgaat en dan mezelf van kant maken, plus het inslaan van veel voedsel om die tijd te overbruggen, zoals mensen normaliter in een crisissituatie doen.

Daarbij vond ik het raar dat Michael, nadat hij zijn gehoor kwijtraakt, Susan belt, niet wetend of ze nog kan horen of niet. Wellicht was een smsje een betere optie? Maar ja, dat zou natuurlijk de drama voor ons kijkers teniet doen.

Ik houd persoonlijk van een wat meer realistischer kijk op de zaken. Deze film laat de impact op de wereld bij het uitvallen van het zicht niet goed zien. Er zijn geen mensen die ronddolen en sterven van de honger, geen mensen elders op de wereld die helemaal in paniek raken nadat ze ook hun zicht zijn verloren. Ook eerder in de film lijkt men het heel normaal te vinden om in een restaurant te gaan genieten van waarschijnlijk veel te duur eten, dat alleen in substantie en temperatuur nog een beetje opgepept kan worden. Ze leren gewoon gebarentaal en gaan met die banaan. Zou dat echt de reactie de mens zijn? Aan het einde van de film "zien" we enkel twee in het donker zoenende geliefden, de rest van de wereld is er niet meer bij betrokken. Dat vond ik jammer. Toch valt er iets voor te zeggen, het macabere idee dat alleen het gevoel nog overblijft maakt dat de film voor mij in het hokje horror past, alleen dan wel een verdomd subtiele vorm.

De scene waarin de twee elkaar wanhopig zoeken, Susan haar auto parkeert, haar zicht kwijtraakt en ongeveer weet waar Michael staat en ze elkaar op de tast vinden, vond ik even slikken en is me het meest bijgebleven.

Ik ben zelfs 's nachts wakker geworden, heb mijn vriend een knuffel gegeven, zijn huid geroken en heb het lichtje van mijn mobiel aangedaan om te checken of ik nog wel kon zien. Zo'n indruk heeft de film gemaakt, en wat dat betreft kan ik zeggen dat de boodschap van de film zijn doel heeft bereikt.

Prachtige muziek die mooi bij het verhaal past, mooie beelden, mooie en goed acterende mensen. En als bonus de belangrijke boodschap: geniet, luister, voel en profiteer van wat je hebt.

4 sterren.

Ben benieuwd ik ken deze nog niet.

Een film die indruk weet te geven.

Knap scenario waarin het romantisch sfeertje stilaan omslaat naar een bizarre, akelige verandering in de wereld waarbij er rare symptomen opduiken die de zintuigen drastisch beïnvloeden. Een apocalyptische wereld is dan ook niet ver meer. Het geheel wordt mooi vorm gegeven met stilstaande beelden, nieuwsbeelden en opgebouwd vanuit het perspectief van een ontluikend verliefd koppel.

De twee protagonisten spelen hun rol overtuigend en geven de film extra glans. Toch zat er meer in betreft het laatste gedeelte. Iets meer zicht op een apocalyptische wereld en de gevolgen ervan zou de film nog meer een duister kantje hebben gegeven. 7/10

Best aardig, vooral door de look, met veel leuke trucjes en mooie kleuren, zij het dat het niet altijd even consistent is. Ook wordt de wereld mooi getoond met een fijn apocalyptische sfeertje, al is het weleens veel beter gedaan, maar het is lang niet slecht. De film is verder vooral een parabel (dat de mens zich altijd weet aan te passen) maar dat maakt de film wel iets minder geloofwaardig, want ik denk als iedereen ineens zijn geur kwijtraakt, dat we met ons allen daar niet zo makkelijk overheen stappen. Ook de chemie tussen McGregor en Green wil maar niet opkomen, toch een essentieel punt voor een liefdesverhaal dat wordt gemist. Eva Green zelf is wel weer een genot om te zien, met soms een licht bitcherige toon die haar goed past. 3,5*.

Ik ben niet zo'n schrijver maar nu ff wel. Dit is één van de weinige films waar ik ben blijven kijken naar de aftiteling. Het begin is een beetje traag maar op het moment dat die "rare" zaken gebeuren ben ik toch wel nieuwsgierig geworden.

Je kunt op je klompen aanvoelen wat er verder gaat gebeuren maar dit is op een goeie manier in beeld gebracht.

Toch wel een film waar je bij gaat nadenken, wat zal Ik doen ik zo'n geval.

Ik zou het wel weten...

Aardig.

Het is een opmerkelijke combo, zo'n vrij cliché liefdesverhaal tegen een soort apocalyptische achtergrond. Lange tijd wist ik niet goed wat te denken: het liefdesplotje blijft vlak, beide hoofdpersonen zijn heus niet zo interessant, maar naarmate de speelduur vordert wordt het toch stukje bij beetje beter. Het einde is mooi. Melig, maar mooi.

Ewan McGregor en Eva Green doen het verder wel oké - ook twee acteurs die ik niet meteen zou matchen voor dit soort film. Beiden doen het niet slecht, al vind ik ze in hun scènes samen te weinig passie uitstralen. Er spat niks van het scherm.

Audiovisueel is dit dan beter. Regisseur David Mackenzie speelt wat met geurtjes en kleurtjes en dat levert best een aangename film op. De speelduur van nog geen volledig anderhalf uur helpt ook mee aan de vlotheid van deze film. Een half uur langer had dit wellicht log gemaakt, nu is dit nog frivool ondanks het drama dat het verhaal herbergt.

3

Never Let Me Go-light

Perfect Sense bevat een plot dat ik uit duizenden zou kiezen, maar is om de een of andere reden vanavond pas op m'n pad gekomen - gelijk gekeken, uiteraard.

De hele setting, de sfeer, het gezamenlijke schikken in het onafwendbare (nood)lot, maar ook: de stap-voor-stap-afbrokkeling van je lichaam... Er zijn veel parallellen te trekken tussen Never Let Me Go (2010) en Perfect Sense. Net als de kwaliteiten die beide films delen: die mooie neerslachtige sfeer en sombere kleuren, de zeer sterke shots, het uitstekende acteerwerk en bovenal een zéér sterk, potentieel meeslepend verhaal.

Waar in het machtige Never Let Me Go dat alles naadloos in elkaar klikt door de chemistry tussen de acteurs lijken Ewan McGregor en Eva Green vooral tegen elkaar aan te praten. Ze doen afzonderlijk weinig verkeerd, maar je gelooft als kijker niet in hun romance. Ze klikken niet.

En daarmee valt de hele basis van de film, romantiek in een apocalyptische setting, eigenlijk in het niet. Deze film heeft zoveel kwaliteiten - ik had de prachtige muziek nog niet eens genoemd - maar het is allemaal los zand. Heel mooi zand, dat wel. Maar veel meer dan de som der delen wil het helaas niet worden.

Op momenten komt die intensiteit alsnog wel voorbij, zoals die indrukwekkende stille scènes - typerend genoeg de momenten die McGregor en Green afzonderlijk van elkaar doorbrengen, maar al met al kom ik niet verder dan een degelijke, ronde 7 voor een verhaal dat om véél meer schreeuwt. Doodzonde.

Een opmerkelijk luchtige film over een nogal aangrijpend onderwerp: Wat blijft er van de wereld over als we deze niet meer kunnen waarnemen? Kon amper beroeren, de romantische plot mist wat spanning en niet elke scene is even veelzeggend. Door de audiovisuele stijl en de schoonheid van Eva Green toch nog een alleraardigste kijkfilm.

Ben lekker op weg om films van MCKenzie te ontdekken... nadat hij me heeft verrast met Starred Up en Hell or High Water. Wat heeft hij hier voorgeschoteld?

Een apocalyptisch thema... In het begin had ik gedacht dat het op een beperkte hoogde bleef. We bevinden ons in een wereld waarbij emoties en zintuigen de overhand hebben genomen... zo in de zin dat de mensheid er geen controle meer over heeft. Mmmh... erg interessant. Wat we vervolgens krijgen is een observatie uit het leven van Michael en zijn vrouw Susan... de dagelijkse bezigheden, het werk... en dat alles terwijl ze moeten vechten tegen de emoties die geheel onverwacht en ongewild ze in de greep houdt. Is het een virus? Is het een epidemie? Een sarcastische houding van McKenzie? Wie zal het zeggen...

En je zou kunnen zeggen dat Perfect Sense een saaie opeenvolging wordt van huis-tuin-en-keuken scene's maar dat is het dus echt niet. De film weet boeiend te blijven en wordt zelfs met het moment steeds sterker.... Jawel... tegen het einde kan je toch echt wel spreken van een heuse apocalyptische science fiction film... maar dan in een totaal ander jasje.

Nee, dit was een erg sterke, sfeervolle psychologisch werkje. Ook is het even wennen om weer een totaal andere rol van Ewan te zien. De man lijkt wat personage's net een kameleon. Meer van McKenzie please!

4,0*

Eigenaardige film die me nooit echt kon boeien.

Het is heel bijzonder om deze film uit 2011 nu te zien terwijl we in de corona tijd zitten. Door een mysterieus verschijnsel of mogelijk een virus dat zich over de wereld verspreidt, raken mensen een voor een hun zintuigen kwijt. Het begint met reuk en dan smaak en het gaat maar door. Mensen dragen ook mondkapjes omdat ze denken dat ze dan niet besmet kunnen worden. Bijzondere film is het zeker en er zitten ook hele mooie en bijzondere scenes in. Parallel loopt ook een liefdeslijntje door de film zodat het niet alleen maar verdoemenis is. Hoewel het een bijzonder gegeven is dat heel geschikt is voor een film, gaat de film uiteindelijk niet diep genoeg en wordt het ook een voorspelbaar verhaal, terwijl je toch een bepaalde wending of nieuwe laag verwacht. Maar die komt dus helaas niet. Uiteindelijk is iedereen Tommy (1975) geworden. Op naar de flipperkast dus maar.

Poeh, heftig en mooi tegelijk.

Weet niet helemaal wat ik ermee moet. Het is eigenlijk meer een soort gedachteoefening, ‘wat gebeurt er als de wereld langzaam al zijn zintuigen verliest’, zonder dat er echt iets interessants met dat concept wordt gedaan. We zien wel zo’n beetje wat er gebeurt, maar daar blijft het verder bij. De romance van de hoofdpersonages fungeert daarin eigenlijk maar nauwelijks als kapstok, het wil niet echt een geheel worden.

De beelden tussendoor van de wereld en de mensen die alles meemaken zijn wel aardig om te zien, geeft het nog wel een soort poëtisch tintje mee. Sowieso is alles wel op een mooie manier geschoten. Ewan McGregor is ook altijd leuk om bezig te zien, maar voor de rest vond ik dit vooral veel concept en minder inhoud.

3*

Teleurstellende film die z'n best doet om apart te zijn maar op afstand blijft.

Eigenlijk ben ik het wel eens met veel van wat gezegd is, maar ik reken de film er denk ik wat harder op af. De chemie tussen de twee hoofdrolspelers ontbreekt, de film weet geen focus te houden (vooral in het begin) en gaat alle kanten op, de film blijft op afstand en weet nergens te raken. Ook de gebruikte filters om de film een sombere uitstraling te geven bevielen me niet. Ik vond het geen prettige film om naar te kijken.

Dat wil niet zeggen dat het een slechte film is. Op zich wordt er goed geacteerd en het verhaal is origineel. Sommige scenes zijn goed en treffend in beeld gebracht (vooral de emoties die vooraf gingen aan de nieuwe fase van het virus). Maar het blijft allemaal te oppervlakkig en het verhaal is te dun. Het feit dat de hoofdpersoon epidemioloog is, wordt niet gebruikt in het verhaal. Ik denk dat ze veel in de film anders in beeld zouden brengen als ze een remake zouden maken na Covid.

Wat ik wel goed vond aan de fiml is dat het in beeld brengt hoe flexibel de mensheid is in het omgaan met grote veranderingen. Na elke fase denk je: nu is het over en men weet zich eigenlijk direct aan te passen en dat is wel realistisch in beeld gebracht. Het leert je ook waarderen wat je nog hebt aan 'senses' en dat uiteindelijk liefde het element is dat het belangrijkste blijft.

Curieus is dat ze hebben besloten om 'gevoel' als laatste sense te laten blijven bestaan. Als ook dat zou wegvallen (wat eigenlijk heel logisch zou zijn gezien het verloop van de film), is er niets meer over: je hoort elkaar niet, je ziet elkaar niet, je ruikt elkaar niet, je voelt elkaar niet. Dan kun je niet meer leven en ben je eigenlijk dood. Jammer dat dit (en andere concepten van het virus) niet verder uitgewerkt zijn. Men heeft er echt voor gekozen om te focussen op het liefdesverhaal en dat is voor mij te weinig gebleken voor een film van 1,5 uur.

Ja, ik ben altijd wel in voor films waarvan ik geen idee heb waar ze heen gaan en hoe ze gaan eindigen. En dan bedoel ik niet bij thrillers in de zin van "hoe gaat de held er in slagen om zijn vrouw uit het brandende huis te redden terwijl er twaalf gewapende terroristen tussen hem en de voordeur staan?", maar meer hoe min of meer gewone mensen exceptionele omstandigheden het hoofd moeten bieden (inclusief zulke verschillende films als Annihilation, Sauna, Arrival, Valhalla, Personal shopper, Men and chicken, Terug naar morgen en Ginger snaps). Zo ook déze film: een emotionele uitbarsting gevolgd door het verlies van een zintuig, en wat betekent dat voor de mens, voor zijn of haar sociale omgeving, voor de maatschappij, voor de wereld? Dat Perfect sense uiteindelijk toch vrij lineair verloopt en op het einde dus zonder een wezenlijke wending de duisternis in gaat maakt mij eigenlijk niet eens zó veel uit, net zoals het mij eigenlijk niet duidelijk is met welk oogmerk deze film gemaakt werd (een parabel? een waarschuwing? een duistere fantasie?). Sterk spel van beide leads, en de mate waarin ik (kennelijk in tegenstelling tot veel gebruikers hier) met hen mee kon leven vormt wel een antidotum tegen het deprimerende verloop van de film.

Knappe film met bijzonder plot. Leek wel een voorbode van de covid periode. Bij momenten leken de gelijkenissen wel erg groot. Verlies aan reuk, smaak, de lock-downs. En hoe de maatschappij hiermee omgaat, hoe mensen toch een manier vinden om om te gaan met al die veranderingen, nieuwe situaties. Hoewel ik me zelf moeilijk kan voorstellen hoe je op het einde van de film nog verder kunt gaan in het leven, zelfs als je een partner hebt.

Los van het verhaal over de zintuigen, vond ik het ook erg poëtisch gebracht welke verschillende vormen van emoties het 'virus' teweeg brengt. Zulke extremen hierin. Dewelke individueel erg bijzonder zijn, maar ook voor Michael en Susan tezamen, samen met hun voorgeschiedenissen.

Net daarmee een sterk einde hoe ze elkaar net nog vonden, net voor alles eindigt. Een happy end, maar wel één met een zeer donker zwartgallige omkadering. Dan vind je elkaar terug, maar meer dan elkaar heb je ook niet meer; Tenzij dit voldoende is natuurlijk. Al kan het praktisch moeilijk overleef baar zijn denk ik. Wil je dit wel nog overleven dan vraag ik me af.. En uiteindelijk, aanraking is het laatste zintuig dat niet aan bod kwam of beschadigd raakte. Wat als dit nog zou gevolgd zijn?

Knap allemaal, erg bijzonder. Zal deze niet snel vergeten!