Perfect Sense (2011)

Geen gemiddelde film. Wel een met een verhaal wat erg intrigeert, en waarvan de boodschap me nog niet duidelijk is - daar is echt wel wat rustig denkwerk en een keer of wat herzien voor nodig. Want ik vermoed toch heel dringend dat er onder het verhaal zoals het verteld wordt een diepere laag schuilgaat. Maar welke? Om nu vast te concluderen dat het een nihilistische visie op het leven zou zijn is echt te kort door de bocht. Maar om te roepen dat het een film met een hoopvol bericht is, zoals ik iemand in een forum zie beweren? Nee, dat gaat er bij mij ook niet in.

De hoofdrollen worden heel goed gespeeld - en dat is niet niks, want dit is wel een wat ongebruikelijke film om in te spelen. Eva Green is - net als in alle films die ik tot dusver van haar gezien heb - absoluut geweldig. Apart, bloedmooi, en ze acteert ook nog eens echt goed. Ewan McGregor komt dan misschien niet verder dan een van die drie, maar hij is hier in deze film echt goed op z'n plaats en ook echt goed op dreef. En, zonder over zoiets subjectiefs als chemie te beginnen, ze zijn samen ook goed; niet dat het nou echt een goed bij elkaar passend mooi stel is, maar juist een natuurlijk stel - zoals we ze allemaal kennen, en de vraag over kennen wat ze bij elkaar brengt. En dat past dan weer heel goed bij het verhaal - echt perfecte casting.

Cameravoering en geluid zijn ook bovengemiddeld goed. Dat moet ook wel, anders zou het uit de toon vallen bij de rest. Maar het meest indrukwekkend is toch het verhaal.

Toevallig zag ik gisteren ook al een film met zo'n nadenkverhaal, Sleeping Beauty (2011). Wel iets heel anders, maar de overeenkomst is dat het in m'n hoofd blijft rondzingen met de vraag 'hoe zit het nou precies'. Leuk. Toch nu eerst maar weer eens een paar schietfilms.

"Kan liefde standhouden in een wereld die niet meer ruikt, proeft, hoort of ziet?"

Volgens mij niet. Zo'n wereld is gedoemd ten onder gaan. Zonder die zintuigen is de mens nergens. Lijkt mij al te duidelijk.

Deze film deed mij enigszins denken aan "Blindness" die ik nog een stuk minder vond; maw echt onder de indruk was ik dus niet van dit S/F drama. Ik vond het allemaal te ver gezocht. Over het camerawerk was ik niettemin best wel te spreken en dat geldt ook over het acteren van Ewan Mcgregor en vooral Eva Brown.

Mooiste scène: de stille surrealistisch aandoende scène - het gehoorzintuig was inmiddels verdwenen - waarin wij Eva Brown zagen in gezelschap van konijnen en een aap.

3,0*

Niet helemaal geslaagd deze film, maar toch best intrigerend en boeiend. De soms wat pretentieuze aanpak van het onderwerp is een minpuntje. Visueel erg mooi en de dromerige soundtrack voegt absoluut een extra dimensie toe. McGregor en Green zijn uitstekend in de hoofdrollen.

Behoorlijk goed.

Het verhaal is erg origineel en het spreekt mij wel dat er op globaal niveau zintuigen zonder reden verdwijnen.

Audiovisueel is het bovengemiddeld en misschien hadden ze iets meer uit kunnen pakken op dat gebied maar eigenlijk heel tevreden daarover.

McGregor en Green acteren allebei erg goed en vind hun liefde voor elkaar natuurlijk en geloofwaardig overkomen.

Hoewel het verhaal origineel is, is het erg braaf, beetje op de rem geschreven of misschien ben ik te pessimistisch en vind ik de boodschap op het einde 'Het leven is geweldig' niet goed genoeg, te makkelijk en ongeloofwaardig. Misschien appreciëren we het leven pas als we elkaar niet kunnen ruiken, horen en proeven maar ik ben gewoon niet te porren voor zo'n boodschap.

Hoewel het einde voorspelbaar is, is het wel leuk gemaakt maar had liever gezien dat ze ook nog het vermogen verliezen om te zien of dat er gewoonweg een bittere nasmaak aan de film zit maar die zit er niet bij.

Liefdesverhaal met een apocalyptisch sausje...en aan de diverse meningen te zien een film die compleet verschillende positieve dan wel negatieve reacties oproept.

Mij deed het denken aan films als "Children of Men", "Another Earth" of "Never Let Me Go".

Rustige SF (sort of) zonder zombies, aliens en dat soort spul...en in hier met een hoog percentage aan een liefdesverhaal.

Interessant basis-idee, mooi uitgewerkt en volgens mij de eerste keer sinds lange tijd dat Ewan McGregor weer eens in een goede film speelt.

Hele aparte film, ook helemaal niet wat ik had verwacht na de trailer. Eens een andere wending aan zo´n wereldramp gegeven. En ja Ewan McGregor speelt gewoon fantastisch. Eva Green was niet altijd even sterk, maar wel natuurlijk beeldschoon. Absoluut niet de film waar ik voor was gaan zitten, maar ben zeker niet teleurgesteld. Het is wel allemaal vrij zwaar, en af en toe iets te artistiek voor mij, met name de voice-over. Ook mooi gefilmd en goede muziek!

4*

Het is een bijzonder verhaal wat slechts een kant heeft de ervaring van twee mensen die in een wereld leven waarbij iedereen zijn zintuigen verliest, de volgorde is gemaakt. Als iedereen eerst blind was geworden was er geen verhaal. Op de een of ander manier boeit het toch en dat is knap van de makers.

Een pseudo-diepzinnig verhaal en geen chemie tussen de hoofdrolspelers, alleen de beelden tijdens de voice over waren zeer mooi.

Bij vlagen wel aardig. Het virus, was mij iets te conceptueel, doch leuk bedacht, maar absoluut niet geloofwaardig.

De relatie tussen de protagonisten heeft geen chemie, terwijl dat juist het enige zou moeten zijn wat overbleef.

Het kon me allemaal net genoeg boeien, om alles te kijken. Muziek echt waardeloos, want storend aanwezig. Een als geheel een nogal rommelige film.

Redelijke film over een beginnende relatie terwijl wereldwijd de bevolking hun zintuigen één voor één verliest. Een boeiend science fiction gegeven (zonder dat het een SF-film wordt) dat soms wel iets te pretentieus en zweverig overkomt. Wel mooi en rustig in beeld gebracht en Ewan McGregor en Eva Green vormen een mooi koppel.

Een goede romantiek/drama/SF film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteur Ewan McGregor...

Mooi HD kwaliteit....

Prima achtergrond geluid/muziek (Dolby Digital)...

Sciencefictionachtige film met wel de liefde als centraal thema tegen de achtergrond van een ontredderde wereld.

Om zijn originaliteit toch enigszins boeiend maar raken doet de film echt nooit.

Pretensieuze en onsympathieke film waarin alleen de geluidsband weet te overtuigen. Green en McGregor hebben nauwelijks chemie en spelen weinig overtuigend. De dialogen maken het allemaal nog erger en het acteerwerk van de hele cast gaat er voortdurend overheen. Perfect Sense probeert je aan het denken te zetten en te provoceren maar het enige wat overblijft is een lompe en bij vlage smakeloze film.

Nee, dan kijk ik liever nog eens naar het ondergewaardeerde Blindness of lees het boek van Saramago over een vergelijkbaar onderwerp.

Slecht.

Ik kan niet zo goed aangeven wat zo mooi aan deze film is, maar ga het proberen.

Het liefdesverhaal in een wereld waarin mensen langzaam maar zeker hun zintuigen verliezen overtuigt door het sterke acteerwerk, de prachtige muziek en het apocalyptische, maar toch invoelbare verhaal over een sterk veranderende realiteit voor de mens.

Sterk.

Interessant drama met een goed en vooral een boeiend verhaal. Het verhaal vond ik eigenlijk zeer goed gevonden (had misschien iets weg van de film "The Happening") en de uitvoering ervan was ook nog eens fraai gedaan. Zeker op het einde toen men het gehoor verloor en het opeens muisstil werd. De cast in de vorm van Ewan McGregor en Eva Green deden het goed en het was ook niet bepaald een straf om de laatstgenoemde veelvuldig topless te zien. Al met al heb ik me prima vermaakt met deze film en wist hij me van het begin tot het einde te boeien.

P.S. de vreetbui scene was best onsmakelijk.

Mijn interpretatie van de film:
Je hebt elkaar voor de eerste keer ontmoet. Je raakt op slag verliefd!
Je geniet van ieder moment. De kus, het proeven van elkaars mond, het horen van een stem en het zien van elkaaars lach.
Op den duur, als in een echte relatie, zal dit alles beetje bij beetje vervagen. Je proeft niet meer dezelfde kus als eerst, je luistert niet meer naar elkaar, en op een gegeven moment leef je langs elkaar heen (je ziet elkaar dus niet meer). Ik zie niemand hierover een reactie plaatsen. het beeld wordt na de "ijstijd" en het elkaar weer gevonden te hebben "zwart" dus na de smaak en het gehoor verdwijnt ook nog eens het zicht"
De relatie is voorbij en verwijnt men uit elkaars leven. Op een gegeven moment komt dan tóch het besef dat je iets mist en kom je weer tot elkaar. Je waardeert ieder moment en iedere kus, ieder woord en elke lach.

Tja de film gaat diep.

Ik heb deze film dit weekend gekeken, goede kwaliteit en goed geluid op groot scherm thuis met een goede bak popcorn.

Pfoeh! Indrukwekkend en een hoop stof tot nadenken.

Het begint rustig aan, we krijgen het begin van het liefdesverhaal te zien, leren de personages oppervlakkig kennen. Daarna slaat het noodlot toe. Susan wordt op haar werk geconfronteerd met één van de eerste mensen met symptomen van deze bizarre ziekte die iedereen op de wereld lijkt te krijgen. De film krijgt door deze epidemie een apocalyps-achtig gevoel.

De zintuigen vallen één voor één uit, waar een soort aanval aan vooraf gaat die een verband heeft met het betreffende zintuig. Michael is kok, en via zijn werk kunnen we zien wat er tijdens zo'n crisis gebeurt in de keuken van een restaurant en hoe hij en zijn collega's het smaakvermogen verliezen. Er worden zo goed en kwaad als het kan hulpdiensten ingezet, een tv bericht gemaakt voor de mensen die niks meer kunnen horen, hulpbehoevenden worden voorzien van voedsel. De mens lijkt flexibel te zijn maar dat kan natuurlijk maar tot op zekere hoogte. Het horror-einde van de film hangt in de grauwe beelden in de lucht. Je vraagt je de hele tijd af waardoor zo'n ziekte ontstaat, waarom, en hoe het einde en de grootste nachtmerrie van de mens in scene gezet zal zijn.

Het liefdesverhaal wordt op een dramatische manier verteld maar ik vond het einde echter niet realistisch, ik had er iets anders van gemaakt. Misschien had de filmmaker een enquête moeten houden om te weten te komen wat de gemiddelde mens zou doen in zo'n situatie? Als ik al mijn zintuigen dreig te verliezen dan weet ik het wel. Leven wat ik leven kan, een pistool aanschaffen en wachten tot het licht uitgaat en dan mezelf van kant maken, plus het inslaan van veel voedsel om die tijd te overbruggen, zoals mensen normaliter in een crisissituatie doen.

Daarbij vond ik het raar dat Michael, nadat hij zijn gehoor kwijtraakt, Susan belt, niet wetend of ze nog kan horen of niet. Wellicht was een smsje een betere optie? Maar ja, dat zou natuurlijk de drama voor ons kijkers teniet doen.

Ik houd persoonlijk van een wat meer realistischer kijk op de zaken. Deze film laat de impact op de wereld bij het uitvallen van het zicht niet goed zien. Er zijn geen mensen die ronddolen en sterven van de honger, geen mensen elders op de wereld die helemaal in paniek raken nadat ze ook hun zicht zijn verloren. Ook eerder in de film lijkt men het heel normaal te vinden om in een restaurant te gaan genieten van waarschijnlijk veel te duur eten, dat alleen in substantie en temperatuur nog een beetje opgepept kan worden. Ze leren gewoon gebarentaal en gaan met die banaan. Zou dat echt de reactie de mens zijn? Aan het einde van de film "zien" we enkel twee in het donker zoenende geliefden, de rest van de wereld is er niet meer bij betrokken. Dat vond ik jammer. Toch valt er iets voor te zeggen, het macabere idee dat alleen het gevoel nog overblijft maakt dat de film voor mij in het hokje horror past, alleen dan wel een verdomd subtiele vorm.

De scene waarin de twee elkaar wanhopig zoeken, Susan haar auto parkeert, haar zicht kwijtraakt en ongeveer weet waar Michael staat en ze elkaar op de tast vinden, vond ik even slikken en is me het meest bijgebleven.

Ik ben zelfs 's nachts wakker geworden, heb mijn vriend een knuffel gegeven, zijn huid geroken en heb het lichtje van mijn mobiel aangedaan om te checken of ik nog wel kon zien. Zo'n indruk heeft de film gemaakt, en wat dat betreft kan ik zeggen dat de boodschap van de film zijn doel heeft bereikt.

Prachtige muziek die mooi bij het verhaal past, mooie beelden, mooie en goed acterende mensen. En als bonus de belangrijke boodschap: geniet, luister, voel en profiteer van wat je hebt.

4 sterren.

Best aardig, vooral door de look, met veel leuke trucjes en mooie kleuren, zij het dat het niet altijd even consistent is. Ook wordt de wereld mooi getoond met een fijn apocalyptische sfeertje, al is het weleens veel beter gedaan, maar het is lang niet slecht. De film is verder vooral een parabel (dat de mens zich altijd weet aan te passen) maar dat maakt de film wel iets minder geloofwaardig, want ik denk als iedereen ineens zijn geur kwijtraakt, dat we met ons allen daar niet zo makkelijk overheen stappen. Ook de chemie tussen McGregor en Green wil maar niet opkomen, toch een essentieel punt voor een liefdesverhaal dat wordt gemist. Eva Green zelf is wel weer een genot om te zien, met soms een licht bitcherige toon die haar goed past. 3,5*.

Aardig.

Het is een opmerkelijke combo, zo'n vrij cliché liefdesverhaal tegen een soort apocalyptische achtergrond. Lange tijd wist ik niet goed wat te denken: het liefdesplotje blijft vlak, beide hoofdpersonen zijn heus niet zo interessant, maar naarmate de speelduur vordert wordt het toch stukje bij beetje beter. Het einde is mooi. Melig, maar mooi.

Ewan McGregor en Eva Green doen het verder wel oké - ook twee acteurs die ik niet meteen zou matchen voor dit soort film. Beiden doen het niet slecht, al vind ik ze in hun scènes samen te weinig passie uitstralen. Er spat niks van het scherm.

Audiovisueel is dit dan beter. Regisseur David Mackenzie speelt wat met geurtjes en kleurtjes en dat levert best een aangename film op. De speelduur van nog geen volledig anderhalf uur helpt ook mee aan de vlotheid van deze film. Een half uur langer had dit wellicht log gemaakt, nu is dit nog frivool ondanks het drama dat het verhaal herbergt.

3

Een opmerkelijk luchtige film over een nogal aangrijpend onderwerp: Wat blijft er van de wereld over als we deze niet meer kunnen waarnemen? Kon amper beroeren, de romantische plot mist wat spanning en niet elke scene is even veelzeggend. Door de audiovisuele stijl en de schoonheid van Eva Green toch nog een alleraardigste kijkfilm.

Ben lekker op weg om films van MCKenzie te ontdekken... nadat hij me heeft verrast met Starred Up en Hell or High Water. Wat heeft hij hier voorgeschoteld?

Een apocalyptisch thema... In het begin had ik gedacht dat het op een beperkte hoogde bleef. We bevinden ons in een wereld waarbij emoties en zintuigen de overhand hebben genomen... zo in de zin dat de mensheid er geen controle meer over heeft. Mmmh... erg interessant. Wat we vervolgens krijgen is een observatie uit het leven van Michael en zijn vrouw Susan... de dagelijkse bezigheden, het werk... en dat alles terwijl ze moeten vechten tegen de emoties die geheel onverwacht en ongewild ze in de greep houdt. Is het een virus? Is het een epidemie? Een sarcastische houding van McKenzie? Wie zal het zeggen...

En je zou kunnen zeggen dat Perfect Sense een saaie opeenvolging wordt van huis-tuin-en-keuken scene's maar dat is het dus echt niet. De film weet boeiend te blijven en wordt zelfs met het moment steeds sterker.... Jawel... tegen het einde kan je toch echt wel spreken van een heuse apocalyptische science fiction film... maar dan in een totaal ander jasje.

Nee, dit was een erg sterke, sfeervolle psychologisch werkje. Ook is het even wennen om weer een totaal andere rol van Ewan te zien. De man lijkt wat personage's net een kameleon. Meer van McKenzie please!

4,0*

Eigenaardige film die me nooit echt kon boeien.

Het is heel bijzonder om deze film uit 2011 nu te zien terwijl we in de corona tijd zitten. Door een mysterieus verschijnsel of mogelijk een virus dat zich over de wereld verspreidt, raken mensen een voor een hun zintuigen kwijt. Het begint met reuk en dan smaak en het gaat maar door. Mensen dragen ook mondkapjes omdat ze denken dat ze dan niet besmet kunnen worden. Bijzondere film is het zeker en er zitten ook hele mooie en bijzondere scenes in. Parallel loopt ook een liefdeslijntje door de film zodat het niet alleen maar verdoemenis is. Hoewel het een bijzonder gegeven is dat heel geschikt is voor een film, gaat de film uiteindelijk niet diep genoeg en wordt het ook een voorspelbaar verhaal, terwijl je toch een bepaalde wending of nieuwe laag verwacht. Maar die komt dus helaas niet. Uiteindelijk is iedereen Tommy (1975) geworden. Op naar de flipperkast dus maar.

Weet niet helemaal wat ik ermee moet. Het is eigenlijk meer een soort gedachteoefening, ‘wat gebeurt er als de wereld langzaam al zijn zintuigen verliest’, zonder dat er echt iets interessants met dat concept wordt gedaan. We zien wel zo’n beetje wat er gebeurt, maar daar blijft het verder bij. De romance van de hoofdpersonages fungeert daarin eigenlijk maar nauwelijks als kapstok, het wil niet echt een geheel worden.

De beelden tussendoor van de wereld en de mensen die alles meemaken zijn wel aardig om te zien, geeft het nog wel een soort poëtisch tintje mee. Sowieso is alles wel op een mooie manier geschoten. Ewan McGregor is ook altijd leuk om bezig te zien, maar voor de rest vond ik dit vooral veel concept en minder inhoud.

3*

Teleurstellende film die z'n best doet om apart te zijn maar op afstand blijft.

Eigenlijk ben ik het wel eens met veel van wat gezegd is, maar ik reken de film er denk ik wat harder op af. De chemie tussen de twee hoofdrolspelers ontbreekt, de film weet geen focus te houden (vooral in het begin) en gaat alle kanten op, de film blijft op afstand en weet nergens te raken. Ook de gebruikte filters om de film een sombere uitstraling te geven bevielen me niet. Ik vond het geen prettige film om naar te kijken.

Dat wil niet zeggen dat het een slechte film is. Op zich wordt er goed geacteerd en het verhaal is origineel. Sommige scenes zijn goed en treffend in beeld gebracht (vooral de emoties die vooraf gingen aan de nieuwe fase van het virus). Maar het blijft allemaal te oppervlakkig en het verhaal is te dun. Het feit dat de hoofdpersoon epidemioloog is, wordt niet gebruikt in het verhaal. Ik denk dat ze veel in de film anders in beeld zouden brengen als ze een remake zouden maken na Covid.

Wat ik wel goed vond aan de fiml is dat het in beeld brengt hoe flexibel de mensheid is in het omgaan met grote veranderingen. Na elke fase denk je: nu is het over en men weet zich eigenlijk direct aan te passen en dat is wel realistisch in beeld gebracht. Het leert je ook waarderen wat je nog hebt aan 'senses' en dat uiteindelijk liefde het element is dat het belangrijkste blijft.

Curieus is dat ze hebben besloten om 'gevoel' als laatste sense te laten blijven bestaan. Als ook dat zou wegvallen (wat eigenlijk heel logisch zou zijn gezien het verloop van de film), is er niets meer over: je hoort elkaar niet, je ziet elkaar niet, je ruikt elkaar niet, je voelt elkaar niet. Dan kun je niet meer leven en ben je eigenlijk dood. Jammer dat dit (en andere concepten van het virus) niet verder uitgewerkt zijn. Men heeft er echt voor gekozen om te focussen op het liefdesverhaal en dat is voor mij te weinig gebleken voor een film van 1,5 uur.

Ja, ik ben altijd wel in voor films waarvan ik geen idee heb waar ze heen gaan en hoe ze gaan eindigen. En dan bedoel ik niet bij thrillers in de zin van "hoe gaat de held er in slagen om zijn vrouw uit het brandende huis te redden terwijl er twaalf gewapende terroristen tussen hem en de voordeur staan?", maar meer hoe min of meer gewone mensen exceptionele omstandigheden het hoofd moeten bieden (inclusief zulke verschillende films als Annihilation, Sauna, Arrival, Valhalla, Personal shopper, Men and chicken, Terug naar morgen en Ginger snaps). Zo ook déze film: een emotionele uitbarsting gevolgd door het verlies van een zintuig, en wat betekent dat voor de mens, voor zijn of haar sociale omgeving, voor de maatschappij, voor de wereld? Dat Perfect sense uiteindelijk toch vrij lineair verloopt en op het einde dus zonder een wezenlijke wending de duisternis in gaat maakt mij eigenlijk niet eens zó veel uit, net zoals het mij eigenlijk niet duidelijk is met welk oogmerk deze film gemaakt werd (een parabel? een waarschuwing? een duistere fantasie?). Sterk spel van beide leads, en de mate waarin ik (kennelijk in tegenstelling tot veel gebruikers hier) met hen mee kon leven vormt wel een antidotum tegen het deprimerende verloop van de film.

Knappe film met bijzonder plot. Leek wel een voorbode van de covid periode. Bij momenten leken de gelijkenissen wel erg groot. Verlies aan reuk, smaak, de lock-downs. En hoe de maatschappij hiermee omgaat, hoe mensen toch een manier vinden om om te gaan met al die veranderingen, nieuwe situaties. Hoewel ik me zelf moeilijk kan voorstellen hoe je op het einde van de film nog verder kunt gaan in het leven, zelfs als je een partner hebt.

Los van het verhaal over de zintuigen, vond ik het ook erg poëtisch gebracht welke verschillende vormen van emoties het 'virus' teweeg brengt. Zulke extremen hierin. Dewelke individueel erg bijzonder zijn, maar ook voor Michael en Susan tezamen, samen met hun voorgeschiedenissen.

Net daarmee een sterk einde hoe ze elkaar net nog vonden, net voor alles eindigt. Een happy end, maar wel één met een zeer donker zwartgallige omkadering. Dan vind je elkaar terug, maar meer dan elkaar heb je ook niet meer; Tenzij dit voldoende is natuurlijk. Al kan het praktisch moeilijk overleef baar zijn denk ik. Wil je dit wel nog overleven dan vraag ik me af.. En uiteindelijk, aanraking is het laatste zintuig dat niet aan bod kwam of beschadigd raakte. Wat als dit nog zou gevolgd zijn?

Knap allemaal, erg bijzonder. Zal deze niet snel vergeten!