Bijitâ Q (2001)

En dat in 17 jaar tijd. waar haalt hij de energie vandaan? Moet toch onderhand wel de meest productieve regisseur zijn die er op deze aardkloot rondloopt.

Ach, misschien moet ik me toch nog maar eens aan een film van Miike wagen, maar zeker niet aan "Ichi the Killer". Misschien inderdaad "The Bird People of China".

Is deze film nog ergens te verkrijgen? Ik had deze lang geleden in de pakketservice en heb ervan genoten. Zou 'm graag bij Audition in m'n kast hebben staan!

Maar heb je de kwaliteit van zijn films al eens bekeken? Vaak niet beter dan homevideo-gedoe.

Ik ken er niet veel van hem, maar Audition viel bijvoorbeeld toch wel mee?

Ja beetje overdreven statement denk ik. Hij heeft echt een aantal hele goeie films gemaakt. ook bagger, maar ik weet niet wat je met homevideo gedoe bedoeld, maar dat ben ik nog niet tegen gekomen.

Ik weet niet hoeveel Miike's je gezien hebt maar toch wel zwaar overdreven. Miike is inventief, heeft een enorm breed en divers oeuvre en hij durft te gaan waar anderen nog niet eens aan durven denken. Het ziet er misschien niet altijd even afgewerkt uit maar Miike is toch zo'n regisseur die mij elke keer weer weet te verbazen.

Erg onnavolgbaar deze beste man en ook één van mijn favoriete directors. Eigenlijk kan je Miike pas afschrijven als je echt alles van hem gezien hebt. Ik denk dat er voor iedereen wel wat bij zit.

Vond ik een erg lelijke film hoor.

Klopt. Dat is dan ook de reden waarom ik naar zijn films kijk.

Precies wat ik bedoel. Hij heeft toch enkele echt visueel lelijke films op z'n naam staan (ik denk bv. aan Visitor Q, Ichi The Killer, Audition, Gozu, ...). One Missed Call is daarop een uitzondering.

Duidelijk nu. Interpreteerde kwaliteit dus verkeerd.

Ach, vermaak gegarandeerd, niet altijd misschien, maar van de negen films die ik van hem zag, haalde slechts één lager dan 2,5. (3 boven de 3,5) Ik ben sowieso van plan nog meer te zien, met Yokai Daisensu voorop. Ley Lines ligt al een tijdje klaar, maar lijkt me wat minder, aangezien de andere 2 delen uit die trilogie wat tegenvielen.

Af en toe wel jammer dat de kwaliteit (lees afwerking inderdaad) wat afbreuk doet aan de film of zorgt voor zo'n "net-niet" film, maar ik ben al veel leuks tegengekomen van Miike's hand. 46-Okunen no Koi is visueel trouwens erg mooi. Misschien die eens proberen? Is tevens weer een iets 'andere' Miike, voor zover je daarvan kan spreken, inventief als hij is.

Ja, ik bedoelde de filmtechnische kwaliteit. Dat had ik er best even bij vermeld .

Filmtechnisch doet Miike erg leuke dingen in films als Ichi en Gozu nochthans. Q heeft inderdaad een typische homevideo look, maar ook niet zonder reden.

Daarnaast doet Miike visueel toch ook altijd iets anders, iets wat hem nu vaak helpt bij grotere budgetten om coole trucjes uit te halen zonder bang te zijn dat hij geld verkwist.

Ik kan goed begrijpen dat sommige stukjes erg grappig zijn in Visitor Q. Heb zelf ook goed gelachen zo nu en dan. Maar de zieke scenes verpestten het een beetje voor mij. Misschien ben ik niet rot genoeg van binnen om dat ook grappig te vinden. Kom op, incest?

Na wat gehoord en gelezen te hebben over Visitor Q dacht ik een zieke fetisjfilm te gaan kijken. De eerste scène bevestigde dit voorgevoel enigszins en deed me met tegenzin verder kijken. Gelukkig kreeg de film hierna toch wat meer om het lijf. De aparte humor, die bijna alleen uit Japan afkomstig kan zijn, sprak me wel aan. Vooral de vader van het ontwrichte gezin zorgde vaak voor komische momenten. De expliciete scènes stoorden me niet echt en voegen wel wat toe aan het aparte sfeertje in de film. Een ieder die niet vies is van aparte cinema raad ik deze film aan.

Ik snap er werkelijk geen hout van wat iedereen hier zo goed aan vindt. Ik lees verhalen over genialiteit, parodie op Ozu (nog niets van gezien), een bottomline en tegelijk dat we de film niet als heel serieus moeten interpreteren maar het moeten zien als een grote trap tegen het (preutse) systeem. Maar wat is er dan zo goed aan? In welke zin is dit een eye-opener?

Ik walgde werkelijk van een aantal scenes, waarom moet ik dat dan toch waarderen? Absoluut niet grappig ook. Ik las net die discussie op de vorige pagina, en ik realiseerde me ook pas bij het zien van het genre hier op Moviemeter en enkele reacties dat het als humor bedoeld was. In dat geval kan ik Miike totaal aan de tegenovergestelde kant van het humorspectrum plaatsen. Weerzinwekkend en schoppend.

Verder boeide het verhaal ook simpelweg niet, en leek het van ranzige scene naar een nog net iets ranziger scene te gaan. Ik vind het bijzonder ziek, en sta er bijna verbaasd van te kijken dat smaken zo uiteen kunnen liggen. Slechts een goed verhaal over een bottomline zou me eventueel nog van een wanbeoordeling kunnen afhouden, maar ik betwijfel het. Voel je er echter vooral door uitgedaagd.

Nou vond ik de Bundy's altijd al een disfunctionele familie....

Tja, erg vermakelijk deze film. Ik heb af en toe erg gelachen, ook om de erg droogkomische dialogen. (zoals wanneer de vader de vuurwerkaanval filmt: "dit is mijn vrouw! En dit is ...eh...nou ja...eh? Een goede kennis van de familie! Mijn zoon wordt gebullied! Wat zou ik als vader nu moeten voelen? )

Ik dacht met Ichi the Killer wel Miike's heftigste film te hebben gezien, maar deze gaat nog even een stapje verder!

Als artistieke truc gebruikt hij het bijv. in de TV serie MPD Psycho, maar geslachtsdelen zul je niet zien in legale Japanse films, volgens mij ook niet in porno.

Tja, òf ik heb last van perverse hallucinaties, òf ik heb illegale versies van o.a. Onibaba en Zatoïchi (at the festival of fire).

Hm, nou je het zegt, heb eens een fragment gezien van Realm of the senses.

Maar toch: Wikipedia over Japanse pornografie en hier pinku in het bijzonder: "With censorship laws prohibiting genitals from being seen but otherwise free to express anything, these movies quickly diversified to fill all genres, including rape and bondage."

Iets verder staat het echter minder duidelijk:

"It is not uncommon for pictorial magazines to depict nude women with their genitalia airbrushed over in black, and video pornography routinely depicts explicit sex scenes with the participants' genitalia obscured by mosaics."

Edit: over de Oshima:

Strict censorship laws would not have allowed the film to be completed as per Oshima's vision in Japan. To get around this, the production was officially listed as a French enterprise, and the undeveloped footage was shipped to France for processing and editing. At its première in Japan (and in all prints of the film there ever since), the sexual activity has been optically censored. (bron)

Iets soortgelijks is wellicht ook het geval bij jouw voorbeelden.

Zoals meestal kijk ik films zonder op voorhand te weten waarover ze gaan. En zo ook met het soms rommelige Bijitâ Q.

En het begint al gelijk met een statement welke mijn wenkbrauwen deden oprijzen. Ik gedachten zag ik de score al dalen tot zeker 2,0*. Maar toen kwam die vroegtijdige zaadlozing. Op dat moment kreeg ik pas door wat voor soort film dit zou zijn.

Sterke statements verpakt in heerlijke humor, welke op zijn beurt weer verpakt is in sterke drama (met als beste de ijzersterke slotscène), welke weer verpakt is in (*kuch kuch*) 'shockerende' scènes, welke weer zijn verpakt in een disfunctionele familie.

In mijn ogen zijn beste tot nu toe en waarom? Omdat alle elementen hier sterk zijn uitgewerkt, maar tevens perfect in balans zijn zonder te overheersen of over-the-top te gaan (ook al zien anderen dat anders in het laatste half uur).

Het inhoudelijke met een gelaagd verhaal, sterke statements, grijpende humor maar ook drama, interessante personages, ... Maar ook het audiovisuele met in mijn ogen een perfect gekozen visuele stijl (DV) en spaarzaam doch uitstekend en op het juiste moment gekozen geluid en muziek. Daarnaast kiest hij hier een conventionele en vrij luchtige en feelgood manier van uitwerken waardoor ieder element de ruimte en de tijd heeft en krijgt om op je in te werken.

Een topfilm als je verder kan kijken dan je neus lang is.

Haha, wat een heerlijk absurde film zeg! Heb sinds tijden niet meer zo in een deuk gelegen en tegelijkertijd met zoveel verbazing naar het scherm zitten kijken. Die twee Miike's die ik eerder zag (Ichi en Audition) waren beide erg verschilend van elkaar dus had ik van te voren niet echt een beeld van de man waaran ik kon afzien wat me precies te wachten stond. Maar goed, al vanaf het begin wordt duidelijk dat het een film is die je vooral niet al te serieus moet nemen, bovendien is het allemaal zo over de top en met zo'n grote knipoog (naar oa Amerikaanse familiedrama's) gemaakt dat dit je als kijker ook moeilijk zal lukken ook, al heeft het wel een behoorlijk love it, hate it gevoel. Niets is namenlijk te gek in deze film: Een zoon die zijn moeder dagelijks half kreupel slaat, en die zelf op zijn beurt weer enorm wordt geziekt door zijn klasgenoten, die tot twee maal toe zijn huis half vernieuwen met een legervooraad aan vuurwerk en een vader die dit alles dan weer filmt en er een reportage over wil maken. De moeder met haar overvolle melklieren, de geheimzinnige bezoeker en zo zijn er nog talloze andere bizariteiten. VIsueel is het allemaal niets bijzonders, eigenlijk, vrij amaturistisch en op lelijk digitaal beeld geschoten, al had dit achteraf gezien ook wel zijn charme. Af en toe zie je gewoon de schaduw/afbeelding van de cameraman in een spiegel of een tiental keer een microfoon door het beeld zweven. Ik denk echter dat ze dit gewoon expres hebben gedaan, want het lag er soms wel erg dik bovenop. Kwa ziekigheid gaat het pas volledig los in het laatste half uur, je valt hierbij van de een in de andere verrasing. Het eindshot was dan dan op de een of andere manier weer erg aandoenlijk, mooi ook met dat liedje erbij. Ja hoor, deze film heeft me aangemoedigt om snel meer van Miike te gaan zien. 46-Okunen no Koi en Dead or Alive staan al op het programma. Hoewel, niet te vroeg juichen natuurlijk want tot nu toe waren die vorige drie films die ik van hem zag allemaal totaal verschillend. Nouja we zullen wel zien, ik laat me graag verrasen...

3,5 sterren

Hmmmz... 'Wie wil dr nou in een film zoals deze spelen' was een gedachte die bij me langskwam tijdens het zien van Visitor Q . Ook echt een wtf-film is dit en echt gemakkelijk om het te zien is het zeker niet. Het begint eerst oersaai, maar wordt later wel wat beter door de soms hilarische bizarriteiten die elkaar steeds weten te overtreffen. Het wordt daarbij ook een stuk smeriger en zieker. Dit soort dingen kunnen ook alleen maar Japanners doen bedacht ik, aan de andere hand is zo'n gedachte wellicht veel te stereotyperend.

Enfin, mijn eerste Miike (ik was vooraf op de hoogte van zijn reputatie) heb ik gezien, maar ik ben niet getriggerd om meer werken van zijn rijk gevulde oeuvre te zien.

Lol, dit als eerste Miike Nu was het geloof ik mijn 2e, dus ik kan erover meepraten, maar serieus, de man is zo divers, dat je gemakkelijk wat anders kan proberen.

Happiness Of the katakuris, als zijnde musical, familiefilm/komedie is veel en veel vriendelijk, Yokai Daisenso is 1 van de mooiste en geschifste fantasy films die ik ooit heb gezien en voor David Lynch achtig werk kun je dan weer bij Gozu terecht.

Als ik het zo een beetje inschat, kan Miike goed je ding niet zijn, maar hem afschrijven op Visitor Q, is niet helemaal eerlijk. Zijn meest ontoegangkelijk film, voor mijn gevoel dan.

Klopt, dat is waar ikzelf was zeer aangenaam verrast door The Bird People of China. Denk dat ik in het vervolg de films van Miike wel wat selectiever ga uitkiezen want Bijita Q is ook nu niet echt mijn favoriete film..

Veelzijdig regisseur Miike heeft me weer niet teleurgesteld.

Al is dit wel nog maar m'n derde of vierde film uit z'n waslijst.

Visitor Q is eigenlijk een totaal foute, onaanvaardbare film. Degoutant, ziek en bovenal uniek. Heb tot nu toe nog niets gezien dat hier ook maar in de buurt van komt.

Parodie, extreem zwarte/droge humor, familiedrama en shockcinema, het zit er allemaal in en het werkt voortreffelijk.

Naarmate de film vordert worden de situaties steeds hilarischer, hallucinanter.

Geweldige en unieke filmervaring die ik niet snel zal aanbevelen.

4 *

Vond het dan weer niet veel.

Eerste uur waanzinnig saai, echt niet doorheen te komen. Viel op de helft dan ook letterlijk in slaap, laatste driekwartier dus een uurtje later gedaan.
Laatste halfuur is wel een stukje leuker dan de rest, maar erg boeiend wordt het alsnog niet. Zal in Japan wel allemaal mega shockerend zijn ofzo, eigenlijk is het vooral een erg genante, trapperige en zielige vertoning. Grappig is het maar heel zelden (enige leuke scene vond ik dat plotseling die schoolkinderen geslacht werden). Het is allemaal bijzonder provocerend bedoeld, maar zonder enige kapstok, buiten dan wat zielige 'preutsheiddoorbrekend' gedoe. Film doet dan ook sterk denken aan A Hole in My Heart. Dat was niks, dit ook niet.

1.5*, voor een enkele glimlach.

Een erg leuke Miike, het moest eerst op gang komen (met desondanks enkele grappige scenes), maar vanaf het melken van de vrouw werd het echt komisch met als hoogtepunt c.q. dieptepunt de sex-scene met het lijk.

Bizar

Maar Miike, wat ben je briljant. M'n 6e van de beste man en alweer een fantastische ervaring. Wat kan die man toch geweldige combinaties maken tussen totaal uiteenlopende onderwerpen/situaties en ze tot een waanzinnig ziek/komisch geheel maken. Waar ik bij Ichi al bij mezelf dacht: 'volgens mij zit er een steekje los bij die vent' word dat bij Visitor Q echt bevestigd.

Een gek genie is het, de combinatie van (pik)zwarte humor en zeer schokkende onderwerpen (Incest, necrofilie, poepseks en weet ik veel wat nog meer..) is briljant. Ondanks dat hetgeen dat zich afspeelt niet normaal is, echt te ziek voor woorden en voor mij ongezien..is het zo absurd/sadistisch en op een (voor zover ik weet) typische Miike manier gebracht dat ik er regelmatig hard om heb moeten lachen.

De film moet even op gang komen maar de hele absurde gang van zaken houdt alles gelukkig zeer fraai. De film gaat van gek naar gekker, tot het punt waarop het eigenlijk niet meer gekker kan. En dan overdrijf ik echt niet. Ik heb zelden zin om het hele euvre van een regiseur te gaan aanschouwen, die van Miike is iets te groot om dat te doen maar damn wat ga ik m'n best doen meer van hem te zien.

Wat deze man met beperkte tijd/middelen voor elkaar krijgt is bewonderingswaardig en voor mij ongekend. Met Visitor Q heeft hij iig het meest bizarre werkje ooit afgeleverd die, ondanks het zéér lage budget (zie je er ook van af, is niet per sé een slecht iets), misschien wel z'n beste is. Blij om zo'n dvd in m'n collectie te hebben.

4.5*