Die Fremde (2010)

Daar sluit ik me bij aan. Het is niet bepaald iets nieuws wat we te zien krijgen en de uitwerking is ook tamelijk conventioneel.

Maar het wordt verder wel bijzonder goed gespeeld en het is in zijn totaliteit ook wel een prima film.
Ik heb wel een groot probleem met het einde trouwens: wat is in hemelsnaam het nut van per ongeluk dat jongetje te laten doodsteken? Was het anders niet erg genoeg? Beetje raar effectbejag als je het mij vraagt.

Nou, kleine 3,5* dan maar.

Aardig tot het einde.

Zoals eerder gezegd een tamelijk conventionele film, maar wel met een aantal sterke kanten. Zo is de stijl vrij sober. Worden er in elk geval wat nuances aangebracht. En zijn de acteurs goed, met name Kekilli. Heel jammer is dat de film de soberheid af en toe afwisselt met veel te aangezette dramatiek. De pseudo-heroische poging om op de trouwerij van de zus te komen bijvoorbeeld. Of de rol van het kind, die wel heel eenvormig als aangever van de emoties in het verhaal dient : "mama, gaan we nu alweer weg?". Een heel andere film en een iets ouder kind, maar een film als Submarino is zoveel overtuigender in het neerzetten van een ouder-kind relatie waarbij de ouder een zwaar leven heeft. Ondanks de goede acteurs overtuigen de bijrollen door het script me nooit helemaal. Desondanks blijft de film redelijk overeind, al is hij wat aan de lange kant.

Echt fout gaat het op het einde met voor mij erg doorzichtige poging om oeeh's, aaah's, schrik en dramatiek uit het publiek te trekken. De beiinvloedbare zoon komt met een pistool, spanning, schrik, maar kan het niet, gooit het pistool weg, opluchting, kind pakt pistool op, schrik, het zal toch niet, kind gooit pistool weer weg, opluchting, nare machobroer komt, er gebeurt iets, mes, in wie, spanning, even de vraag rekken wie er gewond of dood is, het zoontje, slomo, dramamuziek, moeder met kind in de armen. einde. Op mij had het een totaal averechts effect.

Om de hele film nu compleet af te rekenen op de laatste minuten gaat me wat ver maar meer dan 2.5* kan ik er toch echt niet meer van maken.

Een sobere, maar sterke film met een fantastische actrice die we eerder al in het soortgelijke Gegen die Wand zagen. Het einde voelde wat noodgedwongen aan, maar onderstreept de boodschap wel sterk.

Een goede dramafilm...

Uitstekend verhaal te volgen...

Wel ontroerend verhaal...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit...

Mooi achtergrond muziek (Dolby Digital)...

Wat een drama over de laatste slot...

Het is moeite waard...

Het zal wel toeval zijn maar in een korte tijd heb ik dus drie films gezien met zo'n soort thema, eerst When Darkness Falls, daarna AE Fond Kiss en Die Fremde, tijdje daarvoor ook nog Dunya en Desie. En ik blijf me maar verbazen over dit onmenselijke theorieen in een orthodoxe familie die de koran of bijbel belangrijker vinden dan de mensen om hun heen en dat de pappa's het willen zoals ze het willen en de vrouwen maar oud vuil zijn. Zo ook hier. Sibel is een Turkse vrouw die samen met der zoontje de benen neemt bij der vent met nogal losse handjes. Als kijker zeg je dan ook meteen: en terecht. Alleen denkt de familie van haar in Duitsland (vader, moeder, broers) waar ze naar gevlucht is, er toch heel anders over. Door de rug naar die waardeloze Turkse vent te keren om derzelf en der kind te beschermen heeft ze weer eens de familie ten schande gemaakt dus ook in Duitsland moet ze weer vluchten voor de familie. Waarbij ze in een kinderopvang terecht komt die haar zoontje opvangen en Sibel in goede handen valt van de medewerkers daar. Dat zorgt voor een lichtpuntje. Ook die Duitse vrouw die ze allebij helpt is om er een goed gevoel bij te krijgen.

Maar helaas heeft Sibel ook nog der hypocriete broers achter der aan die wel heel stoer zijn en zich ondertussen schuilen achter de Koran. En op een gegeven moment moet Sibel maar dood, omdat ze maar niet wil luisteren naar der oh zo lieve vader "die het wel heel goed met der kinderen voor heeft" uche uche!. Wat dus wel even heel fout uit de hand loopt aan het einde. Oeps!

Walgelijk blijf ik het gewoon vinden dit soort mentaliteiten. Ik heb respect voor alle geloven maar zeker niet voor mensen die er op deze manier mee om gaan. En dat weet Die Fremde op een hele realistische en vooral keiharde wijze neer te zetten en gewoon laat zien hoe het niet moet. En ik merk het al, teveel van dit soort films in een korte tijd is niet bepaald goed, want je blijft maar malen om dit beestachtige manier van redeneren en omgaan met mensen (en dan met name je dochter/zus) Vind gewoon dat dit soort mensen niet op deze aarde rond horen te lopen. En dan zijn wij ongelovigen in hun ogen zo vrouwonvriendelijk en plat.... nou moet je horen wie het zegt!

Dus, weer een hele leerzame aanrader en hopelijk ook een waarschuwing voor dit soort beesten.

4,5*

Klopt. het is meer de traditie die hun "dwingt" tot de daad. Eerwraak is een vreselijk middel ook omdat de jongste ( die de lichtste straf krijgt) er mee op gezadeld wordt. Dit alles om de familie te redden, hoe gek kan je zijn. Je kind vermorden om de eer te redden.

Ik was getuige van de moord op Gühl een paar jaar geleden en het grijpt me weer rond me strot. Wat een stel idioten zeg. kunnen niet zelfstandig na denken blijkbaar.

Deze film zonder upsmuk laat een familie zien die tussen traditie en geloof en de moderne samenleving vast zit. Erg goed in beeld gebracht de pijn van de vader, de moeder die niks kan doen en het lijdzaam ondergaat

Sterke film, die andermaal laat zien hoe mensonterend, en vooral vrouwonterend, de moslim cultuur is. Sibel Kekilli - aka Sabrina Hardcore - trekt de kar met een subliem optreden, maar ook de overige acteurs/actrices zijn bovengemiddeld bezig geweest.

Umay volgt haar hart en niet haar verstand en neemt logische beslissingen, die de moslim cultuur niet zo logisch blijken te zijn. Ze zit gevangen in haar eigen familiekring, terwijl familie zo belangrijk is in diezelfde cultuur.

Genoeg moois te zien: hoe de kleine Cem telkens weer met een onschuldig gezicht aan moeders hand hangt en overal naartoe wordt gesleept, hoe verliefd Umay door de drukke straten loopt, met een voor de rest onbegrijpelijke glimlach. Enzovoort. Maar de grootste kracht van de film is toch wel Sibel Kekilli. Onvervalste en pure emotie - vast omdat ze zelf ook door haar eigen familie is afgestoten vanwege haar porno-optredens.

Jammer van het beginstuk, dat nogal overbodig is. Ook het einde voelt te geforceerd aan.

3,5*

Aardige film over een Turkse vrouw die samen met haar zoontje naar haar familie in Duitsland vlucht als ze door haar man wordt mishandeld. Een film over tradities, culturen en eerwraak. Wel wat langdradig en de personages zijn helaas wat eenzijdig. Dit ligt echter zeker niet aan het acteerwerk, want Sibel Kekilli is overtuigend in de hoofdrol. Het einde is zeker wel aangrijpend.

Zeer, zeer teleurgesteld. Het concept van identiteit en de culturele/etnische gemeenschap versus individuele vrijheid had niet meer clichématig kunnen uitgewerkt dan hier is gedaan: stereotype karakters, voorspelbare plotwendingen, slecht acteerwerk en een totaal ongeloofwaardig en overdramatisch einde. En de filmerij was ook bijzonder conventioneel, soms ronduit stuntelig.

Wellicht zal een nacht erover slapen goed doen, want het thema blijft wrang en de problematiek actueel, maar dit baksel komt niet verder dan te prediken wat iedereen al weet, en waar elk zich bij het aanschouwen hiervan nogmaals kan gaan beklagen.

De nuance is ver te zoeken: de gekwelde Turkse vader, de broer van het type alpha male, zelfs het blanke begripvolle alternatief voor de slaande Turkse man; ze doen nauwelijks moeite enige ontwikkeling door te maken. Maar wellicht het meest ergerde ik me nog aan het hoofdpersonage, Umay, dat druipte van de eveneens clichématig geëmancipeerde naïviteit. Het lijkt wel of ze van een andere planeet komt, zo hoopvol is ze iedere keer, en tegelijk zo zonder mankementen of nukken. Met name is dit te zien als ze nota bene tweemaal, stompzinnig, die bruiloft binnen komt stampen om een scene te maken... waarna mevrouw weer volledig teleurgesteld in haar familie, het joch aan de arm meesleurend, het onrecht kan lamenteren dat haar is aangedaan. De onoplettende kijker zal, met haar, vol verontwaardiging zijn over dat onrecht, maar ik vond haar er zeer onsympathiek door worden.

Ik denk oprecht dat dergelijke films de problematiek niet verder zullen helpen, maar eerder het cultuurverschil zullen onderstrepen dat al bestaat. De film bevestigt namelijk een westerse blik op de zaak: hij toont een ongenuanceerd achterlijke gemeenschapszin in de Turkse gelederen, en laat als protagonist een vrijgevochten vrouw zien, te ideaal voor woorden, die maar niet begrepen wordt in haar streven naar onafhankelijkheid.

Daarmee kun je geen potten breken.

Keihard ja geknikt bij de mening van Arnie hierboven.

Want meer dan open deuren intrappen doet deze film niet. Aan de ene kant toont de regisseur een dysfunctionele Turkse familie waarin de dochter haar eigen weg wil gaan - wat leidt tot "schending van de eer" en haar verachting. Maar de invulling van de figuren is zo stereotiep en het plot bijna zo algemeen dat het lijkt alsof alle Turkse families dit probleem hebben. Het overdreven dramatische einde doet daar nog een kwalijk schepje bovenop. Aan de andere kant worden er inderdaad vrouwen vermoord om dergelijke redenen. Maar hebben we daarom een twee uur lange film nodig, die qua camerawerk schokkend (letterlijk) irritant is, qua uitzicht kleurloos en overwegend nogal saai? De kijker weet wel beter.
Een gemiste kans om je licht te doen schijnen op cultuurverschillen.

Soms kom je een film tegen, die je altijd bijblijft. Die Fremde in zo’n film voor mij. Een indrukwekkend drama over een Turks gezin dat klem komt te zitten tussen de liefde voor hun dochter / zuster en aloude culturele tradities inzake de familie-eer. Wat nog het meeste blijft hangen is de machteloosheid van de verschillende gezinsleden om die traditie te doorbreken, heel mooi gesymboliseerd door het zombie-achtige optreden van de moeder. Het gebruik van lichaamstaal ten koste van dialogen versterkt het dramatisch effect. Heftig!
Schitterende vertolkingen aan weerszijde van het conflict, met een uitroepteken voor een sublieme Sibel Kekilli. Na deze tweede kijkbeurt mijn stem verhoogd naar 5*.

Sterke film die aantoont dat sommige geloofsgemeenschappen helemaal anders aankijken tegenover de begrippen "familie" en "huwelijk". Kan me best inbeelden dat wij - als Westerlingen - hier wat vreemd tegenover staan - ook ik heb soms mijn wenkbrauwen gefronst. Vaak ook omdat ik het me gewoonweg niet kan voorstellen. Er zou bij manier van spreken maar één mijn dochter onheus moeten behandelen, weet je wel? Het is een referentiekader dat me vreemd is, ongeacht het feit dat ik beroepsmatig in principe erg veel met deze bevolkingsgroep(en) in aanraking kom.

Mede daarom een uiterst intrigerend plot dat zonder te generaliseren nog steeds vele vragen oproept. Want laat ons eerlijk zijn, de familie op zich zien er mij goede mensen uit, zijn geïntegreerd en aan liefde is er op zich ook geen gebrek. Daarom is het voor ons zo moeilijk om culturele gebruiken als uithuwelijking en "eer" van de familie te plaatsen.

De acteerprestaties zijn meer dan op niveau. In de eerste plaats Sibel Kekilli die als rebelse vrouw erg sereen en volhardend overkomt. Maar ook de vader (Settar Tanriogen) is top waarbij je de twijfel en de angst om zijn familie uit elkaar te zien vallen, kan aflezen van zijn gezicht. Aladag slaagt erin een knap genuanceerd beeld te schetsen van de problematiek zonder een oordeel te vellen. Realistisch en met veel zorg gebracht. Mooi!