Phenomena (1985)

Phenomena is alweer een perfect voorbeeld van hoe een topcineast als Argento alle puzzelstukjes mooi tot één geheel weet te kneden om bijgevolg een juweeltje als dit af te leveren. Net als in Suspiria lijkt alles weer te kloppen. Een magische sfeer, mooi opgebouwde spanning, een handvol schrikmomenten, perfect gedoseerde gore, sterk acteerwerk, een prachtige soundtrack en een bloedmooie Jennifer Connelly, allemaal elementen die van Phenomena een speciale film maken.

Om te beginnen kan Phenomena uitpakken met een geweldige cast: Donald Pleasance, Jenniffer Connelly en vaste waarde Daria Nicolodi leveren stuk voor stuk puike prestaties af. Bovendien is het echt een genot om een jonge, mooie Jenniffer Connelly aan het werk te zien in een sprookjesachtige vertelling als dit. Sprookjesachtig ja, want de magische sfeer is de rode draad doorheen deze film. En Dario Argento kennende dragen de schitterende cinematografie en soundtrack ook nu weer hun steentje bij. Die soundtrack is trouwens op z’n minst gedurfd te noemen, aangezien het hier om een ietwat vreemde, doch geslaagde, combinatie gaat van heavy metal (Iron Maiden & Motörhead) en de typische Goblin-sound.

Het is geen geheim dat Argento in z’n films nooit echt prioriteit geeft aan een solide verhaal. Plotholes of onduidelijke story-telling zijn bijgevolg vaak schering en inslag, maar toch hoeft dit niet hinderlijk te zijn. Integendeel zelfs, het knoeien met de wetten van de logica in combinatie met de typische Argento-stijlkenmerken zijn louter sfeerbevorderend en sommige scènes tarten dan ook alle verbeelding. Phenomena is een rush, een unieke belevenis, een trip naar Argento-land zoals geen enkele andere regisseur die kan creëren.

Bovendien is er niet alleen die sprookjesachtige sfeer, maar ook de lugubere ondertoon die van Phenomena zo’n interessante film maakt. Dromerige sequenties worden afgewisseld met rauwe en harde geweldscènes die veel impact hebben door een efficiënt opgevoerde suspens. Zo is de ontknoping best misselijkmakend te noemen. Phenomena kan je het best samenvatten als een mengelmoes van allerlei facetten die zó goed op mekaar inwerken dat geen enkele keer de balans wordt verstoord. Voor liefhebbers van Suspiria is deze zeker en vast een aanrader!

Erg goede Argento die je vreemdgenoeg op creatieve wijze sterk doet meeleven met het verhaal van een meisje, een moord en heel veel insecten. Ik vond vooral het einde briljant waarbij we worden geintroduceerd aan een ongekend macaber spectacel. Ik durf te wedden dat Jonathan Demme voor The Silence of the Lambs zich even heeft laten inspireren door de kelders in Phenomena

Prima jaren tachtig horror door de horrormeester van de jaren zeventig.

Plot is inderdaad volslagen van de pot gerukt, maar in ieder geval orgineel.

Beetje vreemd sfeertje vergelijkbaar met The Howling.

Niet zo visueel verrassend als Deep Red of Suspiria, maar goed voor minstens een paar nachten slapen met het licht aan.

Minder eigenzinnig en uitsprekend dan Suspiria, maar toch heb ik wel genoten van Phenomena. Niet in de laatste plaats door de mooie donkerharige Jennifer in haar witte jurk wat mooie beelden opleverde, bijvoorbeeld als ze in het donker voor het statige pand staat.

De belichting is ook weer mooi, zoals het moment vlak voordat de insectendeskundige de trap afdaalt (voor de laatste keer) en uiteraard shots van gebouwen met schaduwen van zwiepende takken. Ook zijn er wel vrij magere beelden moet ik zeggen.

Verder een aantal voorvallen met glas en ronduit excessief geweld. Het verhaal heeft inderdaad niet veel om het lijf en is eenvoudig, maar vind het boeiender en spannender dan Suspiria. De score daarentegen niet, buiten de rest om zijn Iron Maiden en Motorhead erg misplaatst.
De getoonde emoties zijn trouwens vrij 'plat' gezien de gevaarlijke situaties. Dat is jammer, maar aan de andere kant heeft Jennifer daardoor ook wel iets "betoverends" over zich.

Fantastische film. Vond hem eigenlijk nog een stukje beter dan Suspiria. Heb me totaal niet geergerd aan de soundtrack zoals sommigen hier. Vond hem juist fantastisch. Zowel de rustige stukken als de lekkere 80's metal. Iron Maiden is dan ook mijn favoriete band. Maar ook de gothic stukjes waren niet te versmaden zoals bij die scene met de vuurvlieg wat ik 1 van de beste scenes, zoniet de beste, scene van de film vond. Maar er zaten zoveel geweldige scenes in. En een aantal goede schrikmomenten en lekkere gore. Acteerwerk vond ik ook van grote klasse. Vooral van de aap wat een goed afgericht beestje is. Donald Pleasance speelt een geweldige rol en dan Jennifer Connelly. Zo jong, bloedmooi en al op die leeftijd kon je zien dat het een geweldig actrice is. Prachtige, krachtige rol. De effecten zien er erg goed uit. Ik haat insecten, maar vond de scenes met de insecten hier geweldig gefilmd. Echt een superfilm.

Ik zal door de afgrijselijke voice-dubs en/of accenten wel nooit een grote fan van Italiaanse horror worden, de enige acteur en actrice die hier goed waren, waren de Amerikanen zelf. Ik begrijp dat dit voor velen niet zo'n groot probleem is, maar het blijft mij toch altijd storen.

Edoch, in vergelijking met Fulci's werken die ik gezien heb is Phenomena een zeer aangename verrassing. Iemand hier boven noemde het al 'style over substance' en daar kan ik het alleen maar mee eens zijn. Het script is niet slecht, maar vooral vreemd, maar de prachtige beelden en soundtrack zorgen ervoor dat ik hier nog geeneens zo erg op let. Wonderbaarlijke muziekkeuze trouwens, de eerste keer toen ik de film zag vond ik Iron Maiden en Motorhead ongepast, nu vind ik het prima bij de scenes passen (Flash Of The Blade is sowieso een erg vet nummer, maar dat terzijde). Beste nummer blijft natuurlijk de theme-song van Goblin, een prachtig sfeervolle track!

Jennifer Connelly blijft een van mijn favoriete actrices. Ze speelt hier net zoals in Labyrinth met de onervarenheid van de jeugd, maar zet zeker geen slechte performance neer. Pleasence is vooral sympathiek, al had hij wel een iets grotere rol mogen hebben. De rest van de cast is gewoon inwisselbaar en oninteressant, maar zolang de film zich richt op de ontwikkelingen rondom Jennifer is er niets aan de hand.

De gore is wat wisselend. De scene waar Jennifer in het bad valt nadat ze de mishandelde Geiger heeft gevonden is ijzersterk en angstaanjagend, maar de moorden zijn door de film heen mij wat tam. Pas gedurende het laatste half uur komt hier verandering in, maar dan is het toch wel wat laat.

Uiteindelijk vind ik de film door de soundtrack en de sterke regie toch zeker niet verkeerd, zou men dit nog eens remaken met een betere cast, dan zou ik voor de verandering niet direct terughoudend zijn. Dat wil zeggen: zolang ze niks veranderen aan de muziek!

Alweer mijn negende Argento, waarmee ik hem absoluut tot mijn favoriete regisseurs kan rekenen.

Phenomena doet in alle opzichten sterk aan met name Argento's Suspiria denken. Van de voice-over in het begin tot het hoofdpersonage, de setting of de cameravoering, het lijkt allemaal verdomd veel op elkaar. De reeks shots die werkelijk één op één terug te vinden zijn in eerder genoemd werk is eindeloos: de moord tijdens de introductie, de buitenscene in het bos, de van onderaf gefilmde professor, etc. Maar om dan te beweren dat Phenomena even goed is, gaat wat ver.

Het oogt namelijk allemaal nét ietsje slordiger en ongecontroleerd. De scenes zijn mooi, maar de kadering en de belichting zijn niet altijd even perfect. De soundtrack is gewaagd en moet je van houden. Ik herkende alleen Iron Maiden, maar blijkbaar bevat het nog een aantal andere bekende metal namen. De Goblins zijn ook weer van de partij, maar ik geef toch de voorkeur aan hun jaren '70 werk. Die typische ongepolijste 80ties synthesizer deuntjes zijn erg aanwezig en gecombineerd met al het metal geweld werkt dat eerder sfeerverlagend.

Tot slot het script. Dat het rammelt aan alle kanten weet je van te voren. Stijl gaat boven inhoud. Als je een whodunit wil zien, kan je dus beter een Miss Marple gaan kijken, want dan ben je hier echt niet op je plaats. Plot holes, open eindjes en andere toevalligheden; het stikt ervan. Toch weet Argento dat goed te verbloemen door een aantal ingenieuze plot elementen: een chimpansee en aasvliegen. Naast Jennifer Connelly waren zij de beste acteurs. Hoewel het er niet minder bizar door werd, leidde het mijn aandacht voldoende af van de zwakkere aspecten.

Echt wegdromen zat er voor mij dus niet in, daarvoor waren er iets teveel (kleine) minpuntjes, maar Phenomena is zeker een bovengemiddelde horror die ook de gemiddelde kijker zal aanspreken. 4****

Uitstekende Argento dat eigenlijk maar een minpuntje heeft en dat is die teringherrie muziek van Motorhead en Iron Maiden. Past helemaal niet in die betreffende scènes. Voor de rest heb ik Phenomena ervaren als een zeer spannende horrorthriller die mij vooral in de laatste twintig minuten voortdurend op het puntje van mijn stoel hield. Met het (dub)Engels heb ik altijd wel enigszins moeite met de films van Argento. Ik had liever dat de voertaal gewoon in het Italiaans was. Maar goed voor de spanning maakte dat niets uit dit i.t.t. dat heavy metal kleregeluid. Oh ja, die Jennifer Connelly is toch best wel een mooie meid. Die mooie meiden ontbreken trouwens vrijwel nooit in de films van Argento hoewel ze in de meeste gevallen helaas wel aan een gruwelijk einde komen. Heeft natuurlijk ook wel iets. Niettemin heb ik mij prima vermaakt met deze film van Argento die ik na Suspiria zonder meer zijn beste film vind.

4,5*

Suprise suprise...ik vond 'm fantastisch

Na Suspiria was het toch vrezen voor een kleine val, maar de indruk die Argento opnieuw weet te maken doet er maar een klein beetje voor onder. Misschien zelfs maar op één vlak. Want wat biedt hij weer veel geweldige elementen aan met Phenomena!

Van het smerige bovennatuurlijke insecten gebeuren tot aan het geniale einde, vol verrassing en daardoor continue spannend en vooral om heel enthousiast van te worden. Ik kan begrijpen dat sommige keuzes, bijvoorbeeld omtrent de soundtrack, niet meteen bij iedereen geliefd zullen zijn. Maar wat mij betreft pakken al z'n ideeën weer piekfijn uit.

Het ziet er daarnaast gewoon weer fantastisch uit, al is het niet z'n mooiste werk. Indrukwekkend van hem dat je toch weer zo verrast kunt worden en het wordt dus hoog tijd dat ik de volgende dvd uit m'n kast trek en hem in de xbox pleur!

Tony's Cinema Trash: Phenomena (1985) - tonypulp.blogspot.com

Vele jaren geleden zag ik delen van de eindscènes van deze film in de reeks This is Horror. En dat zag er toen al interessant uit. Nu eindelijk de volledige film Phenomena kunnen zien en ben toch wat teleurgesteld. Want waar de finale inderdaad fantastisch is, de rest van de film is vooral ontzettend knullig. Het belabberde houterige acteerwerk, de verschrikkelijke dialogen en tevens vrij beroerde dubbing maken het hier en daar vooral lachwekkend. Het is toch vrij triest als het beste acteerwerk van de hele film afkomstig is van de aap van Donald Pleasence. Daarnaast kon ik ook vrij weinig met Iron Maiden of Motorhead die ineens worden gestart. En dan kunnen nog zoveel mensen het 'gedurfd' vinden, ik vind het gewoon totaal niet werken.

Een aantal dingen in Phenomena zijn zeker de moeite waard. De openingsscène is vrij tof, evenals de gehele finale (vanaf het moment dat Jennifer wordt opgehaald door de moordenaar. Vrij ranzig en best creatief. En als laatste zitten er ook een paar aardige droomsequenties in de film, waarbij blijkt dat Argento vooral een uitstekende visuele regisseur is. Maar zodra de camera zich binnen de muren van de school begeeft, zakt het geheel naar heel ander niveau. Verder is de film is soms onnodig traag in zijn opbouw en bevat te vaak een hoop gezever in een plotlijn die uiteindelijk toch nergens naar toe lijkt te gaan. Al met al is Phenomena zeker geen slechte film, maar de genialiteit kon ik er, op een paar visueel sterke scènes na, niet van van inzien.

3 sterren.

Wat een enorm chaotisch script...slaapwandelen, telepatische dromen, communiceren met insecten, professor met aap, gesticht, seriemoordenaar, mismaakt kind...ik vond het allemaal wat te veel bij elkaar geraapt. En dan nog die slechte muziekkeuze en veel vreemd geplaatste verlichting (dat laatste is natuurlijk niet nieuw voor Argento). Uiteindelijk komen er wel een aantal geweldige scene's in voor, zodat het geheel nog op een voldoende uitkomt (en Jennifer Connelly is ok).

Meesterwerk van Argento, bijna op hetzelfde niveau als Suspiria.

Wat heb ik genoten zeg, van deze herziening op blu-ray. De film komt hierop geweldig tot zijn recht en geeft ons een flink staaltje van 'style over substance', heel veel style! Misschien nog net niet zoveel als Suspiria, maar Phenomena heeft onnoemelijk veel scènes om in te lijsten. De eerste moord, de speer door mond-scène, de onderwaterscène, de giallo-verschijning van de killer met het glimmende mes, prachtig! Veel logica ontbreekt gedurende de gehele film, maar who cares? Stylistische klasse als die van Dario Argento is uniek.

Verhoging van 4 naar 5*.

En de heavy metal van Motörhead en Iron Maiden? Heerlijk! Net als de rest van de magistrale soundtrack, die Phenomena rijk is. Misschien wel het beste werk van Claudio Simonetti.

Phenomena is toch een lichte tegenvaller, vooral het eerste anderhalf uur was de film totaal niet boeiend en was het slechts bij vlagen spannend. Wat vooral opvalt zijn de vele nutteloze dialogen die de vaart uit de film halen. Ook worden potentieel spannende scènes verneukt door die verschrikkelijke heavy metal muziek. Ik vraag me af wat Argento in godsnaam bezielde om die herrie ertussendoor te gooien. Hoe kan een scene nou eng zijn als je er van die luidruchtige, doordreunende muziek doorheen gooit. Van de week ook al bij the Orphan Killer gezien, al is die film wel een stuk kutter. Stilte of een nerveus riedeltje maken zulke momenten veel enger/spannender!!!!

Jammer, want de gecomponeerde muziek buiten dat om was wel behoorlijk spannend en vooral het laatste half uur(zoals Reinbo al aangeeft) wordt de film gewoon veel beter en zenuwslopend. Die redden de film dan ook!

2,5*

Aardig

mijn 4 e argento en ook nu weer kijk ik met gemengde gevoelens terug.

de eerste anderhalf uur is over het algemeen onderhoudend met hier en daar een erg saaie of slechte dialoog. de spaarzame sterke momenten worden helaas begeleid door misplaatste muziek van motorhead of iron maiden.

De laatste 20 minuten waren wel erg fijn en spannend met een aantal lekker gore momenten waardoor er bij mij toch nog 3 sterren vanaf kunnen.

Deze film had ik nog nooit gezien. Omdat deze film inmiddels al meer dan 25 jaar oud is, oogt hij wat gedateerd. Het verhaal slaat eigenlijk nergens op en ook is de uitvoering soms lachwekkend. Maar in het algemeen heb ik me er toch goed mee vermaakt. Dat kwam vooral omdat het verhaal me wist te boeien maar ook door de uitvoering in combinatie met de heerlijke muziek. Het was genieten bij het horen van de destijds nog vrij jonge bands Iron Maiden en Motorhead. Heerlijk toen de laatste "Locomotive" inzette terwijl de scene daarvoor helemaal niet passelijk was. Wat ook best sterk is aan deze film is de heerlijke creepy sfeer. De muziek heeft daar trouwens ook veel invloed op. Het is ook grappig dat Jennifer Connelly met deze film min of meer haar debuut maakte op het witte doek. Ze deed het best goed. Al met al toch best een aardige film om eens gezien te hebben en zeker het laatste gedeelte van de film is best goed.

P.S. de aap was ook helemaal te gek in deze film

Vanavond eindelijk eens bekeken. Wat een mooie Argento is dit nog zeg!

De toen nog jonge Jennifer Connelly doet het erg goed in de hoofdrol. Verder vond ik Donald Pleasance (altijd al een favoriet van mij geweest) ook weer erg goed.

Het concept is erg origineel gevonden: een meisje dat een soort binding met insecten heeft. Daarnaast was de aap ook een leuke toevoeging. Dieren zijn altijd belangrijk in Argento films, maar dat heb ik tot nu toe nog niet zo duidelijk tot uiting zien komen als in Phenomena.

Verder was de toevoeging van Iron Maiden en Motörhead aan de soundtrack erg verrassend. Misschien zal niet iedereen dit kunnen waarderen, maar ik vond het wel leuk gevonden.

Een originele film van Argento die ik tot één van zijn betere zie.

Dario Argento's "Phenomena" dat dateert van 1985 is een hoogtepunt uit het oeuvre van de kineast. De prent heeft een ingenieuze soundtrack van Goblin. Het is een knappe, creepy, visueel prachtige en adembenemende poëtische horrorfilm, die elke griezelfan moet gezien hebben.

Jennifer Corvino, de dochter van een Amerikaanse filmster, wordt naar een meisjesinternaat in de Zwitserse bergen gestuurd. De streek wordt op dat moment geterroriseerd door een seriemoordenaar die het op meisjes gemunt heeft. Jennifer is een vriendelijke en lieve jongedame, maar heeft niet veel vriendinnen op het pensionaat. Ze slaapwandelt en de medeleerlingen vinden haar vreemd. Het blijkt ook dat ze van insecten houdt en dat de insecten met haar een speciale band hebben. Terwijl inspecteur Geiger koortsachtig op zoek gaat naar de dader van de brutale moorden geraakt Jennifer bevriend met de entomoloog McGregor. Deze man zit in een rolstoel en helpt de politie met hun onderzoek...

De mooie 15-jarige Jennifer Conelly's acteert bijzonder goed: ze levert een perfecte prestatie van het begin tot het einde. De ondersteunende cast met o.a. Donald Pleasance als de professor is ook sterk.

Ik wil ook de goed afgerichte aap vermelden. Zoals gebruikelijk bij Argento, is de fotografie indrukwekkend en worden talloze enge locaties aangewend. De kineast legt de nadruk op opvallende kleuren (vooral rood) en visueel is zijn film verbluffend. Het is deels een giallo en deels een horrorfilm met psychische en transcendentale elementen. De briljante score van Goblin zorgt voor een toename van de spanning.

Toen ik de eerste keer de prent in de cinema zag, vond ik de grote hoeveelheid aanvullende hardrock muziek een minpuntje. Nu heb ik de Blu-Ray van Arrow mogen aanschouwen en dat leek mij een voltreffer: ik denk dat er wat hardrock muziek is weggelaten terwijl de score van Goblin intact blijft. Geluid en beeld zijn op de Blu-Ray beslist van goede kwaliteit, hoewel ik in bepaalde reviews puristen hoorde klagen dat het nog beter kan.

Maar ik ben content en “Phenomena” zal ik beslist nog eens herbekijken, want ik heb mij stellig vermaakt.

Ik zag de "integrale versie" en die duurt 116 minuten, dus iets langer dan de director's cut.

Visueel verbluffend.

Dat Dario Argento weet hoe je iets mooi in beeld brengt, moge duidelijk zijn. Visueel verbluffend is ook dit griezelwerkje, dat ietwat chaotisch aanvoelt. En dat gaat een beetje ten koste van de spanning. Wat ook de spanning nekt is de misplaatste heavy-metal soundtrack.

Toch zijn de bakken vol sfeer en het knappe camerawerk vaak voldoende om te genieten. De matige acteerprestaties en idiote dialogen neem je daardoor op de koop toe. Wel jammer, want het innerlijk is natuurlijk net zo belangrijk als het uiterlijk.

Goed.

De Arrow-release staat al een tijdje in de kast, wachtend tot ik eindelijk weer eens zin had in een Italiaans horror-filmpje. Typisch Argento-filmpje waarin een piepjong, eenzaam meisje zichzelf staande moet houden in de grote boze mensenwereld. Dario Argento stelt niet teleur en weet het geheel weer tot een kunstzinnig geheel te smeden.

Audiovisueel is het weer zeer genieten. De locaties zijn prachtig mooi geschoten, er wordt effectief gebruik gemaakt van schaduwen en de soundtrack van Goblin is ontzettend goed. Jammer van de paar metaalnummers die de extase onderbreken, doodzonde.

Het mysterie in Phenomena is van begin tot eind boeiend. Er zit een duidelijke spanningsboog in die inzet met een paar moorden en die steeds voelbaarder wordt naarmate Jennifer dieper in het mysterie duikt. Ik heb er normaal niet zo veel mee, maar ik ben diep onder de indruk van Connelly, die hier op haar mooist is. Echt een schoonheid, die ook nog eens erg professioneel acteert. Leuke bijrol van Donald Pleasence, Nicolodi acteert sterk en zelfs het dochtertje van Dario mag nog even opdraven als de Deense toerist Vera. De scenes met de aap waren eveneens vermakelijk, al scheen die nog niet helemaal goed afgetraind te zijn. Hij had een stuk vinger van Connelly afgebeten.

De giallo-achtige moorden zijn stijlvol zoals het hoort en de special effects zijn goed gedoseerd door Stivaletti die eveneens het uiterlijk van zoon Patau onder zijn hoede nam. Op het einde worden we ook nog getrakteerd op een heerlijke smerige put vol maden en lichaamsdelen die niet van echt te onderscheiden is. Dat Jennifer met insecten kan communiceren is leuk, en zorgt er voor dat er gebruik was gemaakt door miljoenen echte vliegen waar Luigi Cozzi nog een leuke anekdote over heeft. De zwermen bestaan dan weer uit o.a. koffiekorrels. Inventief en doeltreffend.

Kleine minpuntjes zijn de aangehaalde metalherrie, maar ook wat mindere bijrollen en het script dat een beetje rammelt. Zo vind ik het einde way over the top, en vind ik enkele motieven wat vaag. Suspiria blijft zijn beste, maar Phenomena mag tot nu toe op een mooie tweede plaats staan. Ontzettend jammer dat Argento zijn beste tijd gehad heeft.

Een horror met oog voor de cinematografie, dat zie je niet vaak. Dat is wel het grootste pluspunt van deze film. Grootste minpunt zijn de vreselijke acteerprestaties, vooral van de kamergenote van Jennifer, het is vooral daardoor dat deze film wat mij betreft de 3,5* niet haalt. Op het eind nemen de hoeveelheid expliciet bloederige scènes toe en ook dat had van mij niet gehoeven.

Ik heb de langste versie gezien, en heb er geen spijt van. Wel komt het erg langzaam op gang, maar na de eerste 15 minuten zou ik niet weten wat eruit geknipt zou kunnen worden. Interessante horror, voor liefhebbers van het genre leuk om een keer gezien te hebben. 3*

Vandaag na dik twee jaar eens herzien, en ik ga gewoon weer vrolijk terug naar 4,5*.

Prachtig staaltje filmmagie, zoals alleen Argento dat kan. Ben nog steeds wat angstig om Argento's recentelijkere films uit te proberen, aangezien de beste man het bijltje er nogal bij neergelegd schijnt te hebben, maar deze film is duidelijk Argento in z'n hoogtij-jaren. Is zo'n 30 jaar na het oorspronkelijke bouwjaar nog steeds van uitzonderlijke klasse.

Verhaal en acteerwerk (uitgezonderd Connelly) kun je zoals vaker beter links laten liggen, maar wie daarvoor een Argento gaat kijken verklaar ik voor gek. Visueel is het vaak prachtig, wat vooral te danken is aan de schitterende belichtingen. Vaak echt om door een ringetje te halen zo mooi, met als hoogtepunt(en) die droomsequenties. De sprookjesachtige soundtrack sluit bij dit alles perfect aan, met uitzondering van de momenten waarop de metal muziek op komt zetten. Dat soort a-sfeervolle herrie had Argento ergens mogen stoppen waar de zon niet schijnt. Gelukkig zijn die momenten schaars, en doet het weinig tot geen afbreuk aan de algehele ervaring.

Verder wat leuke vondsten, zoals de gave van Jennifer om insecten op te roepen, en die geinige chimpansee. Wat me de tweede keer ook opviel, zijn de prachtige locaties zelf. Die school uiteraard, maar ook die Zwitserse berglandschappen met die bloemenvelden. Haast poëtisch gewoon.

Ook na de tweede keer een magische ervaring dus. 4,5*.

Qua acteerwerk en dialogen balanceert deze 'Phenomena' op het randje. Nou ja, zeg maar gerust dat de prent daar ook lekker fout overheen gaat. Maakt niet uit, want dit is Argento en die ramt me er toch een portie audiovisueel spektakel doorheen. Heerlijk. Jennifer Connelly is (hier al!) prachtig trouwens.

Argento trakteert ons op een paar machtige scenes. Sowieso is het geheel van het begin tot het einde zeer sfeervol, een fundament wordt al gelegd door de prachtige score van Goblin. De scene dat Connelly al die muggen ''oproept'' terwijl ze gepest wordt is geweldig, maar ook dat zoontje van die vrouw is heerlijk eng op het einde en de gore + vieze scens gevuld met maden, lichaamsdelen en noem het maar op maken dit totaalplaatje bijzonder geslaagd. Iron Maiden en Motörhead komen nog even ietwat misplaatst langs, maar kon er de humor wel van inzien. Na de dood van Donald Pleasence leek het net of die chimpansee zich even goed zat af te reageren op die muziek, terwijl haar baasje werd afgevoerd.

De film ziet er prachtig uit, mooie plaatjes van Zwitserland en in de duistere scenes pakt Argento het qua belichting en kadrering goed aan. Het einde is ook heerlijk. Eerst de prachtige onderwater scene en dan weer die aap. Leuk. Argento blijft goed bevallen. Maar weer vaker wat van de man zien.

Wat een waanzinnig gave film zeg. Prachtig gefilmd, heel bijzondere muziek en ontzettend sfeervol. Natuurlijk zit er veel onzin in en plottechnisch is het af en toe een ramp, maar elke scene is een klein feestje. Erg stijlvol en creatief. Wat een sfeer. 4 dikke sterren. Kan mee met Susperia. Die is alleen qua inhoud wat sterker.

"Why don't you call your INSECTS! GO ON! CALL! CALL!"

Er zijn een paar vrouwen waar ik van moet zuchten. In a good way, that is. Jennifer Connelly is daar één van. Een ongelooflijk mooie, maar ook ontzettend sexy vrouw. In horrormeester Dario Argento's Phenomena gaat dat laatste nog niet op, aangezien ze hier net tussen kind en jonge vrouw inzit als 14-15 jarige, maar dat ze beeldschoon zou gaan worden staat hier al duidelijk buiten kijf. Phenomena stond dus al een paar jaar op het lijstje om eens te zien, zowel vanwege Argento als Connelly.

Wat acteren betreft blijkt jammer genoeg wel een beetje dat ze niet van jongs af aan het talent had van die andere zuchtvrouw, Natalie Portman, die vanaf kinds af aan goed lijkt te spelen. Connelly moet dat dus in de loop der tijd verbeterd hebben, gezien hoe goed ze nu kan zijn. Ik meen me te herinneren dat ik haar in de nog iets oudere film die ik van haar zag, Leone's Once Upon a Time in America, erg intrigerend vond. En dat is ze hier ook, ze heeft een ongrijpbaar mooie uitstraling. De potentie is duidelijk te zien, maar een natural op acteervlak blijkt ze hier niet echt. Ze wordt niet direct van het doek gespeeld, maar Donald Pleasence in een aangename rol als verlamde entomoloog, is (misschien niet geheel verrassend) duidelijk de betere.

Het verhaaltje over het slaapwandelende meisje dat met insecten kan praten en de aangewezen persoon lijkt om een serial killer eigenhandig op te sporen heeft weinig om het lijf. Maar de sfeer die Argento schept en de Visuals, zijn de aspecten die Phenomena zo geliefd maken bij veel horrorliefhebbers. De sfeervolle synth score van Goblin versterkt dat nog verder (het is dan ook jammer wanneer deze voor een sporadisch voorkomend metal nummer verlaten wordt). Eng vond ik de film niet, al zit er zeker naar het einde toe best wat gorigheid in, maar op sfeervlak was het echt genieten.

Ik twijfelde over 3,5*, maar ik rond bij nader inzien met een goed gevoel naar boven af.

4*

Redelijke film met veel typische Argento ingrediënten, een soort kruising van Friday the 13th en zijn eigen Suspiria. Daardoor weinig verrassend, maar het sfeertje en de art direction maken zoals vaker veel goed. Goblin's score is wat minder aanwezig dan anders, er is jammer genoeg gekozen voor die typische jaren 80 metal waar ik geen fan van ben. Ook het acteerwerk was niet om over naar huis te schrijven, met name de lerares c.q. gestoorde moeder bakte er weinig van. Andere minpunten vond ik de insectenzwerm (leek eerder een zwerm spreeuwen), het hele slaapwandel-zijplotje waar eigenlijk weinig mee wordt gedaan, en een aap, tsja.

Maar ondanks deze minpunten toch wel prima kijkbaar.

Redelijke film over een meisje dat met insecten kan communiceren naar een meisjesschool wordt gestuurd. Een nogal mager verhaal dat nergens echt weet te boeien en nogal traag uitgewerkt is. Wel behoorlijk sfeervol in beeld gebracht (de soundtrack draagt hier zeker aan bij). Mede door de finale waarin het tempo wat wordt opgeschroefd en er wat meer gebeurd, nog net 3.0 sterren.

Wazig en bizar of eigenzinnig en vernieuwend? De waarheid ligt waarschijnlijk een beetje in het midden bij deze horrorfilm waarin tienermeisje Jennifer [Jennifer Connelly] tijdens haar verblijf op een Zwitserse kostschool niet alleen ontdekt dat ze een bijzondere gave heeft - iets met insecten -, maar ook geteisterd wordt door nachtmerries die mogelijk verbonden zijn met een rondwarende seriemoordenaar die al geruime tijd huishoudt in de omgeving. Horror-icoon Donald Pleasance doet zijn ding als de aan een rolstoel gekluisterde entomoloog met wie Jennifer bevriend raakt en er is een soundtrack waarop o.a. Iron Maidens geweldige 'Flash Of The Blade' te horen is, alsmede een opera-achtige score die niet naar ieders smaak zal zijn. Argento's opvallende filmstijl gaat ten koste van de horror, als is er een vrij geslaagde finale... maar mijn hemel, wat is dit vaag zeg! Wazig en bizar dus, wat mij betreft.

Dario Argento gaat weer visueel tekeer in deze sfeervolle productie maar vergeet daarbij het verhaal van veel diepgang, verklaring en logica te voorzien. Dat gebrek aan narratief, is er in eerdere films van Argento ook wel, maar daarin viel het me minder op. Hier stoorde het me zelfs wel wat.
Prachtige beelden. Spelen met lichtval en kiezen voor atypisch, bijna overdreven aanwezig kleurgebruik. Het is prachtig. De settings zijn eveneens magnifiek en leveren hun sfeervolle bijdrage. De scènes, de shots zien er mooi uit. Mooi gekaderd. Mooi ingevuld. Schilderijtjes zijn het.
Maar ja, het verloop van het verhaal is onbevredigend. De scènewisselingen ervoer ik als nogal abrupt. Verder ontbreekt de logica voor de handelswijze van de personages veelal. De personages lopen er enigszins verloren bij. Ik denk dat ze graag wat meer uitleg hadden gehad over motivering en richting. Net als ik.
De score is op zich niet verkeerd, maar als sfeervolle ondersteuning voor de film is de muziek tamelijk misplaatst. Zodra Motorhead of Iron Maiden (goede bands wier muziek heel goed in andersoortige films passen) hun muzikale volume over een scène spuiten, is de romantisch duistere sfeer meteen verloren. Daar kan geen mooi in beeld gebrachte schaduwpartij of spannend slaapoutfitje van Connelly tegenop. De beste scènes zijn de scènes waarin het muzikale volume bescheiden of niet aanwezig is. Op die momenten ervoer ik de meeste sfeer en de meeste spanning.
Connelly ziet er schattig uit, maar haar acteerkunsten moeten duidelijk nog evolueren. Pleasance is ok. De rest van de cast is niet geweldig. Het slechte acteren zorgt er mede voor dat de wazige invulling van de personages wazig blijft. We zien houterige personages die in de hele film op zoek lijken te zijn naar de juiste manier van aanwezig zijn, van presentabel zijn. Op zoek naar een manier om er nog wat van te maken. Zo lijkt het althans. En dat oogt toch echt niet sterk.
Prachtig visueel slotfestijn trouwens. Een lekkere opkikker zo op het einde. En een kleine afknapper als plots een aap hierin een cruciale rol vervult. Lachwekkend en een kleine partypooper op een verder prachtig slotfeest.

Na 3 jaar dit meesterwerk van Argento weer herzien. Dit maal op een prachtige blu-ray uitgave van Arrow.

Jennifer Corvino is de dochter van een beroemde acteur. Ze wordt naar een meisjes-internaat in Zwitserland gestuurd. Op de school doen verhalen de ronde van een moordenaar die in het gebied actief is. Jennifer slaapwandelt en komt daardoor bijna in contact met de moordenaar. De andere leerlingen maken Jennifer belachelijk om haar slaapwandelingen. Tijdens een van haar nachtelijke uitstapjes ontmoet ze de Schotse Entomoloog John McGregor in wie ze een vriend vind. McGregor ontdekt tot zijn verbazing dat Jennifer in staat is met insecten te communiceren, hij geloofd dat ze door middel van deze gave de moordenaar zal kunnen opsporen.

Met Suspiria en Inferno was Argento natuurlijk al het pad van de bovennatuurlijke horror ingeslagen, maar Phenomena is de eerste keer dat hij fantasy met Giallo wil vermengen. Insecten speelde vaker een rol in de films van Argento, maar in Phenomena (en het laatste gedeelte van Opera) toch echt de grootste. In Inferno begon er al wat antropomorfisme plaats te vinden in de manier waarop de dieren zich gedragen, maar in Phenomena is het echt compleet met insecten die hints geven aan personages en een chimpansee die zijn meester wil wreken. Ik snap op zich wel dat de dromerige en eigenzinnige logica van Argento door sommige als amateuristisch of absurdistisch word gezien, maar ik vind het heerlijk hoe de beste man alles naar zijn eigen hand wil zetten. Volgens Daria Nicolodi is het ook grotendeels aan Franco Ferrini te wijten dat Argento’s verhalen steeds minder samenhang kregen.

Argento zocht een jonge actrice voor zijn nieuwe film en had het hierover met zijn vriend Sergio Leone. Die liet hem een vroege versie van zijn film Once Upon a Time in America zien met Jennifer Connelly en Argento was meteen verkocht en vloog met Daria Nicolodi naar de VS om haar te vragen voor de rol. Haar ouders waren er erg op tegen dat ze in een Horror-film zou gaan spelen, maar omdat ze het zelf heel graag wou en Dario alles deed om ze gerust te stellen mocht het toch. Jennifer was heel ijverig tijdens de productie en veel crew-leden hadden het over haar professionaliteit. Er was echter wel een incident. Omdat ze bang was voor de chimpansee werd ze door hem gebeten en verloor ze een stukje van haar vinger. Het is opmerkelijk dat Connelly later nooit meer over de film gesproken heeft in interviews, want het is toch echt haar eerste grote rol en daarmee ook een doorbraak in haar carrière. Donald Pleasence zei later dat Phenomena verreweg het meest sullige verhaal was waar hij ooit in had gespeeld, maar dat hij Argento wel een goede regisseur vond en een fijne man om mee te werken.

De Zwitserse setting is werkelijk werkelijk fenomenaal. Argento weet toch wel de meest sfeervolle plekjes uit te zoeken, eerst het Zwarte Woud en daarna de Zwitserse Alpen met de mysterieuze föhn-winden. Allemaal prachtig in beeld gebracht met zo’n heerlijke jaren ’80 uitstraling. Voor de opnames werd onder andere de steady-cam gebruikt. Daarnaast zijn er ook weer veel close-ups en dit keer zelfs macro-opnamen van de insecten. Het sfeertje werd nog eens extra versterkt door de muziek van Simon Boswell en Goblin. Net als bij Opera is de soundtrack een behoorlijk gevarieerde compilatie van verschillende artiesten. Van Operamuziek tot hard rock van Iron Maiden. Flash Of The Blade vond ik opzich nog wel goed werken onder de film, maar verder haalde de metal vooral sfeer uit de film. Goblin was er ook helemaal niet blij mee dat Argento er voor koos om een compilatie te gebruiken. De beste muziek uit de film komt echter van Bill Wyman (de voormalig gitarist van The Rolling Stones).

Sergio Stivaletti, die een groot gedeelte van de practical effects zou verzorgen, was destijds nog een student medicijnen. Omdat Argento zoveel (pseudo-)wetenschappelijke dingen in de film had geschreven suggereerde hij om de gore ook wetenschappelijk aan te pakken. Zo wilde hij de lijken en maden zo realistisch mogelijk verzorgen en is het monsterlijke kind aan het einde ook gebaseerd op een bestaande chromosoom afwijking, het syndroom van Patau. De optische effecten werden verzorgd door Luigi Cozzi die de trucjes had geleerd tijdens het maken van Starcrash en de Hercules-films voor Cannon. Het vuurvliegjes-effect ziet er vandaag de dag behoorlijk gedateerd uit, maar de andere insecten zijn wel allemaal erg goed gelukt. De vliegenzwerm voor de volle maan is gedaan door koffiedik in een bak met water te strooien, het was het goedkoopste effect in de film.

Dario Argento’s idee achter Phenomena is dat het zich afspeelt in een wereld waar Nazi-Duitsland de Tweede Wereldoorlog heeft gewonnen. Dit omdat hij de beklemmende sfeer van een school wilde uitstralen en dat bij hem ook fascistische associaties oproept. Giorgio Armani ontwierp de kostuums voor de film dan ook in de stijl van de jaren ’40.

Al met al is Phenomena een van Argento’s beste films. Qua kwaliteit haalt het niet bij Suspiria, Profondo Rosso of zelfs Opera, maar de setting is zo prachtig en Jennifer Connelly is verreweg de beste hoofdrolspeelster die Argento ooit gehad heeft. Omdat dit de eerste film is waarbij het geluid op de set werd opgenomen zijn Connely en Donald Pleasence namelijk met hun eigen stem te horen, waardoor hun acteerwerk veel beter over komt dan dat van de gedubde Italianen en Zwitsers. Phenomena is een heerlijk eigenzinnige film waarin Argento experimenteert met fantasie in het alloude Giallo-genre. Het heeft bij vlagen iets van een Stephen King-verhaal, maar dan met een dikke laag Italiaanse stilering.

Een absoluut goede classic inmiddels geworden horror-drama film.

Hier was duidelijk al te zien dat Jennifer Connelly een meer dan fantastische actrice is.

En zou uitgroeien tot een meer dan terechte grote Film ster.

Ze speelt hier uitmuntend net als de oude rot en fantastische acteur Donald Pleasence.

aan hen lag het niet, de film muziek was ook bij vlagen goed, maar minder passend toen deze overging, naar een metal achtige rock.

Maar dat is een kwestie van smaak.

De sfeer is sterk passend en knap gedaan in deze film.

Hele goede film, maar net niet bij de beste, maar dat is een smaken kwestie uiteraard.

Bijzondere en orginele film een echte cult film inmiddels geworden.