Phenomena (1985)

Mwa.

Om een inhaalslag te doen met films die werden aangeraden tijdens het horror K.O. evenement heb ik ook deze film maar meegepakt. Phenomena kwam dan ook tenslotte voor mijn neus te liggen, dus dan wordt het me makkelijk gemaakt. Voor een lange tijd vond ik het aardig, maar de trademarks van Argento liggen me keer op keer in de weg.

Deze keer doet Argento de poging om daadwerkelijke fantasie-elementen toe te voegen, in plaats van zich te beperken tot een fantasierijke atmosfeer. Ik vind het maar moeilijk samengaan, omdat het nog steeds heel erg een Giallo is. In een verhaal waarin een moordenaar de stad bont en blauw slaat, is het niet bepaald de beste keuze om je aanwijzingen te verkrijgen door middel van een vlieg die je naar het antwoord leidt.

Acteerwerk is ook best slecht te noemen, de enige die ik nog kon tolereren was Pleasence. Ik heb hem nooit een hele goede acteur gevonden, maar hier vond ik hem goed op zijn plek passen. Connelly slaat de plank echter mis. Ik vraag me af wat Argento haar de oor in heeft gefluisterd. Waarschijnlijk niet veel, behalve dat ze stil moest staan en mooi moest zijn.

Argento blijft zijn film mooi versieren en enkele scenes weten sterk te schitteren dankzij mooie belichting en passend camerawerk. Argento weet zijn film knap en indrukwekkend te timen, met wat leuke moorden, kleurtjes en effectjes. Minder blijf ik nog altijd de prominente soundtrack vinden, die dit keer met rockmuziek aankomt. Ik blijf toch met verbazing kijken hoe dat gewaardeerd blijft worden. Omdat het los van de film leuke muziek is?

Verder is de twist ook behoorlijk zwak te noemen, maar de moordenaar onthullen is wat mij betreft nooit echt een sterkte geweest van Argento. Het lijken vaak gewoon random zijpersonages te zijn, en aangezien insecten dit keer de hoofdpersonages moeten helpen om ze te vinden kan ik het ook moeilijk serieus nemen.

Het is geen slechte film dankzij een soms prachtige stijl, maar ik vond dat de redelijk dwaze fantasierijke elementen de film niet vooruit hielpen. Daarnaast duurt de film erg lang voor een inhoudelijk verhaal dat niet indrukwekkend genoeg is om 2 uur te rechtvaardigen. Phenomena vormt een vlottere film binnen Argento's carrière, maar voor mij niet boven de middelmaat ondanks dat.

Arrow had ook deze Argento geüpgrade naar 4K. Die moest ik dus hebben en vandaag gekeken. Film ziet er werkelijk prachtig uit in 4K. Heb m nog snel even vergeleken met de blu ray. Naast diepere kleuren valt vooral de rust in het beeld op en is er ook minder ruis.

De film zelf blijft sterk. Al had ik het eerste uur niet het idee dat hij op weg was naar de 4,5* die ik m eerder had gegeven. Het is wel sfeervol, maar zwalkt een beetje verschillende kanten op. Maar goed, plot is nooit Argento’s sterkste kant.

Maar wat kent deze film toch een waanzinnige finale. Apocalyptische smerigheid die zijn gelijke niet kent. En daar bewees ook de 4K editie z’n meerwaarde. Alle maden, elk vliegje en iedere snijwond spatte van het scherm. Prachtig is misschien niet de juiste term, maar indrukwekkend was het zeker.

4,5 blijft staan.

Zag nu de langste versie, de Italiaanse. Snel maar eens de andere twee versies zien. Het zal niet de eerste keer zijn dat ik de kortste versie de beste vind.

En alweer aan de Argento. Afgelopen zaterdag gevonden bij de kringloop in Joure en je pikt ze er op een gegeven moment toch wel gemakkelijk uit qua titel en artwork. Benieuwd wat deze gaat brengen en inmiddels de vijfde die ik probeer met wisselend resultaat.

Aan begonnen in de veronderstelling dat de kritieken niet goed waren maar dat bleek mee te vallen. Apart en raar is het allemaal wel weer want anders zou het natuurlijk geen Argento zijn. En uiteraard gaat het natuurlijk weer van start met de nodige gore en suspense waarom er een switch komt naar een andere plek en hoofdpersoon Jennifer. En Jennifer is bijzonder, of is dat een understatement? De bevreemdend film met een moordenaar, hallucinate slaapwandel momenten en insectenplagen gaat in ieder vol gas van start en lijkt eigenlijk te veel te willen en niet duidelijk een koers te kiezen met of de moordenaar, de zaak met de visioenen of haar gave met de insecten.

Toch stelt Phenomena geen moment teleur ondanks dat het wel eens wat warrig is, want de spanning blijft, het blijft boeien en is ontzettend vermakelijk en verrassing op verrassing blijft toch wel komen met een aantal prachtig opgebouwde scènes, zat mysterie, een bevreemdende sfeer, Gore,actie en vooral heel veel fijne muziek met het nodige aan metal maar vooral een fijne soundtrack van ene Goblin.

Het is duidelijk dat deze Argento, met Pleasence als grootste naam, en Connelly in haar eerste hoofdrol, mij goed smaakt en zich tot op zekere hoogte kan meten met Tenebrae die ik tot ny toe het beste vind. Ja, dit is cultgriezel op zijn best wat mij betreft de foutjes en minder logische dingen daar gelaten.

Ik heb altijd al een zwak gehad voor Jennifer Connelly. Intussen al een dagje ouder, maar destijds een bijzonder knappe vrouw. En ik zie haar ook wel graag acteren. Hier in Phenomena erg jeugdig, maar zeker degelijk. Erg fijne giallo waarbij het klassieke genre wordt aangelengd met dat extra gore tintje.

Voor mij zeker één van de betere Argento's die ik al zag. Zeer sfeervol en een leuk plot. Niet dat het plot uitzonderlijk is, maar het is gewoon leuk. Naar het einde toe gaat het helemaal los met de maden en half verrotte hoofden. Die rockmuziek die vooral te onpas opduikt blijft wennen. Het is op een bepaalde manier zelfs grappig te noemen.

Klassieke Argento-chaos over een meisje dat met insecten kan praten, vrienden wordt met een entomo....entymo...enmytol...een wetenschapper die insecten onderzoekt en z'n chimpansee butler/verpleegster en samen achter een moordenaar aangaat die het heeft gemunt op meisjes van een Zwitserse kostschool inde bergen.

Ja.

Moddervette soundtrack met Motorhead en Iron Maiden ook nog eens.

Hoe is Connelly in godsnaam terechtgekomen in een film van Argento? Dat zou ik echt graag eens weten. Deze horrorfilm (integrale versie) is vooral verrassend in de tweede helft want het eerste uur moest ik me er toch wat doorheen slepen. Argento kennende, verwachtte ik wel nog wat venijn en dat kwam er gelukkig wel. Vond het vaak nogal surrealistisch, met Jennifer die met haar vlieg op stap gaat. Het einde is smerig maar vond het een mindere Argento film, zeker in vergelijking met een giallo meesterwerk als Suspiria waar alles tiptop op elkaar afgestemd was.

Dat is hier niet het geval : het verhaal is een samenraapsel van van alles en nog wat, de droom/slaapwandel-scènes zijn prutswerk en op Donald Pleasence na bestaat het acteergezelschap vooral uit een bende amateurs. Connelly zie je gewoon doen wat de regie haar opdraagt... Met begrip natuurlijk voor haar leeftijd en tekort aan ervaring opdat moment. Zeker eens leuk om gezien te hebben maar niet echt ééntje om te herzien.