Please Give (2010)

Prima drama met uitstekende cast die heerlijk weg kijkt de Keener zusjes zijn goed ook Amanda Peet is prima gecast maar de sterren in deze film zijn Oliver Platt en Sarah Steele

die hier vader en dochter spelen.

Aardige film die lekker wegkijkt door de afwisseling van drama en komedie met de nadruk op de drama. De rollen worden goed gespeeld en de boodschap van de film wordt de New Yorkers duidelijk overgebracht.

3*

En weer een leuke film van regisseuse Holofcener. Lichtvoetige, kleine speelfilm met sterk akteerwerk en onderkoelde humor. De drie vrouwelijke hoofdrolspelers (Keener, Hall en Peet) zijn uitstekend. De film heeft uiteindelijk weinig plot en is wellicht iets te gewoontjes om echt doel te treffen, maar het geheel is scherp geobserveerd en onderhoudend genoeg.

Please Give is een film die een beetje van 2 walletjes eet en daar totaal niet uit weet te kiezen. Aan de ene kant is het een komedie, er zitten namelijk een paar leuke grappen in. Maar voor de rest is het eigenlijk een best serieuze film en dat doet de film niet heel veel goeds.

Na de laatste scene vroeg ik me eigenlijk af waar ik nou precies naar heb zitten kijken. Het verhaal is veel te gewoontjes om zich ook maar ergens van te onderscheiden en dat is ook niet goed voor de film. De synopsis/filmbeschrijving verwijst ook naar eens oort film als Duplex, maar dat staat eigenlijk niet centraal in deze film, het is meer een bijzaak en de buren zoeken juist contact met elkaar.

Best jammer, want de film heeft een goede cast en iedereen komt zeer overtuigend. Zo zonde dat het verhaal dan niet meewerkt.

2,5*

Prima film die inderdaad absoluut niet door iedereen gesmaakt zal worden. Typisch zo'n tragikomedie in de trant van Woody Allen, Noah Baumbach en dergelijke New Yorkse elitaire kringen.

Acteerwerk behoort tot het beste wat je dit jaar zult zien en de situaties en scenes zijn veel vaker goed gevonden en scherpzinnig dat niet.

Mooie, rustige prent met knappe acteerprestaties. Keener is (zoals altijd) eersteklas als door schuld verteerde middle-class woman en ook Hall als bescheiden zus en Peet als extraverte en egocentrische zus/beauty doen het uitstekend. Leuk om die laatste eens in dit soort rol te zien. Ook Platt en de dochter overtuigen. Typisch zo'n film die te weinig opvalt waardoor het geweldige acteerwerk onder de radar blijft.

Dit soort indies is natuurlijk niet nieuw, maar Please Give is zeker één van de betere. Beetje verrast door de vele negatieve commentaren hier.

3,5*

Catherine Keener is dè vrouw bij uitstek als je op zoek bent naar een sympathiek hoofdpersonage voor je film. Please Give is een uit het leven gegrepen film, waarin de emoties van hoofdpersonage Kate constant balanceren tussen een grappige kruising van gewetenswroeging en persoonlijk gewin. De acteerprestaties zijn sowieso fenomenaal in deze film. Wat te denken van Rebecca Hall als schuchtere kleindochter van een oude tang die maar niet de pijp uit wenst te gaan. Het voor oma georganiseerde verjaardagspartijtje was een bijzonder geestige scene.

Deze film mikt niet op banale humor, maar op verborgen en droge humor zoals het overdreven radicaal niet uitspreken van gevoelens om een ander maar niet voor het hoofd te stoten en dàt tegenover de recht door zee aanpak van oma maakt de film tot wat hij is. Een fijne film waarbij je eigenlijk constant met een kleine glimlach rondom je kaken zit en waarbij ik het oprecht jammer vond dat de film alweer afgelopen was.

Een intieme, oprechte, blinkende ster in het grote, overweldigende melkwegstelsel. Een 4*

Niet iets dat voor de schaterlach gaat. Sterker nog, de enkele keren dat het zoiets doet, vallen een beetje uit de toon. Het zit 'm meer in de ongemakkelijke interactie tussen al dan niet lelijke personages en de spagaat waarin Kate (een bevallige Catherine Keener) zich bevindt. Een lijkenpikster die een soort medelijden oproept als ze haar geweten probeert te sussen.

Veelal ten koste van zichzelf. Levert een paar kriebelende scènes met haar dochter op, waar de aanwezigheid van Amanda Peet's karakter voor de nodige beroering zorgt en Rebecca Hall toch weer verdomd lief staat te zijn. Kurkdroog en naturel gespeeld, koel sfeertje en enkele scènes die er om verschillende redenen uitspringen. Aangenaam indie filmpje met fraaie bladeren.

Goeie film waarin een echtpaar aast op het appartement van hun bejaarde buurvrouw. Een fijne film met genoeg leuke en mooie momenten. Onderhoudend met goed geschreven personages en dialogen. Een lekker rustig tempo en een uitstekende cast maken het geheel aangenaam kijkvoer.

Dit was nog een goeie film. De film deed me een beetje aan American Beauty denken, dus zeker geen slechte vergelijking.

Het verhaal wist me ook te bekoren. 'k vond het leuk gebracht, met het nodige drama, maar toch ook wel met grappige momenten.

Ook qua cast zat het goed en kwam het overtuigend over.

'k was eigenlijk erg aangenaam verrast door deze film 'k had eigenlijk geen verwachtingen bij deze film en 'k vond hem zeker een aanrader.

De bloopers op de dvd waren zeker ook de moeite om te bekijken.

Even een weekje meekijken.

Meekijken in het leven van Kate en Alex, zien hoe zij zich door het leven dobberen. Beetje drama tussendoor, beetje geluk tussendoor, en dat dan aan elkaar verteld via de gebeurtenissen rond het stel. Met een paar best komische situaties die goed uitgewerkt zijn.

Toch is het wel zo'n film waarvan je je af kan vragen 'waar ging dit nou ook alweer over'. Maar, als je je daar overheen zet of graag een fijn geacteerde film ziet - Catherine Keener op haar best, bijvoorbeeld - dan is dit toch wel een leuk ding.

Scherpe karakteriseringen in een (tragi)komisch drama rondom echtpaar Kate [Catherine Keener] en Alex [Oliver Platt] dat geld verdient door meubels van pas gestorven bejaarden op te kopen en - met een flinke winstmarge - op te knappen en te verhandelen. Hun appartement grenst aan dat van de ziekelijke 91-jarige Andra [Ann Morgan Guilbert], met wie ze hebben afgesproken dat ze naar haar dood het appartement over nemen zodat ze hun eigen woning kunnen uitbreiden. Kate kampt steeds meer met schuldgevoelens, een gevoel dat ze onder anderen probeert te bezweren door daklozen in de buurt geld te geven (hetgeen de titel verklaart), een gevoel dat toeneemt wanneer zij en Alex kennis maken met Andra's kleindochters Rebecca [Rebecca Hall] en Mary [Amanda Peet].

Scenarist/regisseur Nicole Holofcener levert een film af dat weliswaar een mager verhaal heeft, maar rijk is aan authentieke dialogen en herkenbare momenten in een scherp geobserveerd komisch drama waarin veel gezegd wordt zonder woorden. Met zo'n sterk scenario kun je als acteur weinig verkeerd doen en de acteurs zijn dan ook prima. Rebecca Hall sprong er voor mij het meest uit als de vriendelijke, maar verlegen kleindochter.

Met Please Give maakt regisseur en schrijver Nicole Holofcener een film over neurotische mensen. Een film over mensen die eigenlijk alles hebben en in staat zouden moeten zijn om een prettig bestaan te leiden. Nee dus. Pas als er weinig of niets is om je zorgen over te maken komen de neurosen los en zijn er opeens problemen. Geen werkelijke problemen. Geen onoplosbare problemen. Het zijn problemen die een neuroot als een probleem ziet. Issues met seks of met de last van de middelbare leeftijd bijvoorbeeld. Overdreven kampend met een schuldgevoel ten opzichte van de minder gefortuneerde mens bijvoorbeeld. Of overdreven omgaand met dood en ziekte die terloops langskomen evenals liefde en het gevoelsleven van een vijftienjarige puber. Het zijn issues die een ieder treffen, maar juist voor de mensen die een vrij zorgeloos bestaan leiden hard aankomen. Luxeproblemen voor de zorgelozen, zou je kunnen zeggen.

Please Give is een film vol neurotische zeikerds. Toch is Please Give een leuke film, ook al zijn de personages een beetje vermoeiend en niet per se sympathiek Al die vermoeiende neurotische personages beschikken namelijk wel over geestige dialogen en oneliners. Een prettige cast werkt eveneens verzachtend. Catherine Keeler, Oliver Platt, Rebecca Hall, Amanda Peet. Een leuke side kick is Ann Morgan Guilbert die als eigenzinnige oude dame geen blad voor de mond neemt en tussen het neurotische gedoe in nuchter en onomwonden haar bitterzoete kijk op het leven ventileert. Het zijn leuke breaks.

En zo glijdt de film niet onaangenaam voorbij. En net op het moment dat je denkt: “Genoeg! Nu weet ik het wel”, is de film aan zijn einde. Ik denk niet dat ik Please Give over een tijd nog kan recapituleren, maar heb me prima vermaakt tijdens het kijken. Soms hoeft een film ook niet meer te doen dan dat.