Apan (2009)

Ik heb zo'n vermoeden dat dit de film van het jaar wordt (IFFR 2010).

Wou deze ook zien op IFFR, maar paste niet in de planning. Ook nog een uitleg waarom je dat vermoeden hebt of gewoon zomaar?

Bam! Lekker om weer 's een radicale film te zien. Radicaal in z'n opzet vooral: je volgt de hele film lang een man tijdens z'n (zelf)destructieve tocht door Stockholm. Niet bepaald een sympathieke vent, controlfreak tot en met (dat telefoonoortje!) die alle grip op z'n leven kwijt dreigt te raken. De camera is zelden verder dan een halve meter van het hoofdpersonage verwijderd en dat maakt The Ape ijzersterk. Supersimpel concept eigenlijk, maar enorm sterk uitgewerkt. Als je mee wíl dan trekt Ganslandt je zonder pardon en zonder verklaring mee in een onduidelijke wereld vol psychische en fysieke chaos.

Verrassend dik. 4*

Ik ben meestal niet zo'n liefhebber van films waarbij de camera de hele film in de nek van de hoofdrolspeler hijgt, zoals bij Apan het geval is, maar het kan wel effectief zijn en dat was het hier ook. Het levert een intense film op die de kijker helaas alleen met iets te veel vragen achter laat. Wat was bijvoorbeeld de relatie tussen Krister en die jongen op de tennisbaan? Ik vond het allemaal iets te open blijven.

Goed idee, op de huid gefilmd, je ruikt het angstzweet, maar verrassenderwijs ook een beetje saai. Op een gegeven heb je die bruine jas wel gezien. 3*

We volgen vierentwintig uur van een rij-instructeur die orde probeert te scheppen in de gigantische chaos in zijn leven. Hij werd namelijk wakker in een badkamer vol met bloed. Waar komt dat bloed vandaan? Wie heeft zijn vrouw en kind vermoord? Geen antwoorden, want we moeten deze persoonlijke hel samen met de rij-instructeur ondergaan. De camera zit ontzettend dicht op de huid, waardoor wij als kijker een benauwd gevoel krijgen. De beelden zijn snel gemonteerd, wat de radeloosheid en eenzaamheid van de man extra kracht bijzet. De film is op verschillende manieren te interpreteren waardoor je uiteindelijk je eigen antwoord kan vinden op de bovenstaande vragen. Maar je moet er wel moeite voor doen en dat is iets wat niet iedereen graag doet.

Het is uiteindelijk een film die je, net zoals de hoofdpersoon, ontzettend verward en vervreemd achterlaat. The Ape wordt gebracht als een intense rit door de hel zonder enige uitvlucht. We gaan samen met de hoofdpersoon kopje onder. Op de vroege ochtend op een lege maag The Ape nuttigen kan heel verfrissend werken. Na de film kon ik de beelden en de geluiden op de geluidsband nog maar moeilijk loslaten. En als je dat lukt als regisseur, dan ben je in mijn ogen een veelbelovend talent. Na Falkenberg Farewell komt Jesper Ganslandt met een compleet andere film aanzetten die makkelijk in de Nederlandse filmhuizen kan draaien. Waarom durven de distributeurs zo’n ongewoon radicale film als The Ape niet aan te kopen? Moet ik dan alles zelf doen?!

Vrij slecht ! Het plot is erg simpel, we zien de aftermath van een man die zijn familie heeft uitgeroeid. Op zich maakt het niet uit dat het plot simpel is, zo lang het maar goed uitgewerkt is en daar schort het juist enorm aan. Het lijkt wel of hier een paar studenten van de filmacadamie aan het werk zijn. Wat een armoede. Dit is juist het soort film dat de kijker bij zijn nekvel zou moeten pakken om hem door de hel te slepen waar de hoofdpersoon zich in moet bevinden. Het geluid van nagels die over een schoolbord krassen wil ik horen. Cameraregistratie waar je misselijk van wordt, dat soort dingen ontbreekt het hier aan. Het hele medium film an sich wordt hier geen enkel moment gebruikt en dat is heel jammer. Welgeteld 1 aardige scene, die in die wasserette, die wist een beetje het gevoel te geven dat de film in z'n geheel had moeten uitstralen. Het bleef echter bij die ene scene.

Nee, doe mij dan maar een film als 'Keane', waar deze wel wat op lijkt, maar die wat mij betreft een heel stuk beter is uitgewerkt, alhoewel ook daar nog enorm veel ruimte voor verbetering is.

1.5 *

Vond het een intrigerend filmpje. We volgen een man die thuis blijkbaar een bloedblad heeft aangericht en die pedalen dus duidelijk kwijt is. Hij probeert om te gaan met wat gebeurd is, en dat kwam me bijzonder realistisch over. De paniek die huishoudt in Krister vertaalt zich in een schokkerige camera die hoofdacteur Olle Sarri voortdurend op de huid zit. Hou daar wel van.

Zoals gezegd een erg radicale prent. Echt een topfilm is Apan wat mij betreft niet, maar zeker interessant. 3*

Na een langdradige nietszeggende en moeizame 40 minuten heb ik deze film afgezet. Hij boeide niet, evenzo kreeg je geen band met de hoofdrolspeler en het ging over niks. De film hehoord dan ook niet meer sterren te krijgen dan 1. Als een boek je de eerste 20 blz niet weet te boeien is het ook een slecht boek.

Doordat de hoofdrolspeler voetje voor voetje, handeling na handeling met een handcamera gevolgd wordt lijkt deze film meer een reality documentaire. Het motief ontbreekt en de accenten worden gelegd op innerlijke onrust, gelaatsuitdrukkingen; voor mij gaat dat volledig ten koste van de spanning.

Sorry hoor, maar dat slaat nergens op. Het lijkt me dat je een film (of boek) als geheel beoordeeld en niet halverwege stopt en vervolgens toch stemt.

Een redelijk sterke film die je op beklemmende wijze een zwarte dag uit het leven van Krister laat meemaken.

Als kijker volg je Krister op de huid wat je getuigen maakt van al zijn handelingen en emoties. In het begin is het even wennen aan het camerawerk maar al snel heb je het gevoel 'stiekem mee' te kijken. Deze manier zorgt er wel voor dat het soms wat minder boeiend is en soms spannender omdat je iets net niet ziet.

Een film die zeker niet iedereen zal aanspreken maar mij tot het eind heeft weten te boeien.

3,5*

"Een redelijk sterke film die je op beklemmende wijze een zwarte dag uit het leven van Krister laat meemaken." Opzich prima in beeld gebracht alleen blijven er nog te veel vragen over waar ik normaal gesproken geen probleem mee heb maar in deze film bleef het allemaal wel heel erg open en over laten aan je eigen fantasie ...Wat was bijvoorbeeld de relatie tussen Krister en die jongen op de tennisbaan? Nuja hij heeft me wel tot het eind weten boeien al was zo'n eind als deze wel te verwachten.

Videoreview: MovieSense TV: Ape – dvd | MovieSense - Online filmmagazine

Jesper Ganslandt debuteerde in 2006 met de Zweedse film Farväl Falkenberg. In 2009 volgde zijn tweede film Apan, waarmee hij een radicaal andere weg insloeg. De opzet was om samen met Olle Sarri in de hoofdrol een zwarte komedie te maken. Gedurende de opname bleek deze opzet al snel te verdwijnen....

Apan opent met een verwarrend tafereel. Hoofdpersonage Krister reageert op een wellicht wat onlogische wijze, wat gelijk de toon zet, en probeert zijn leven weer op te pakken. Deze onderdrukking van Krister is de basis voor een weerzinwekkend stukje cinema met de camera dicht op de huid. De eenzaamheid, de verwarring en de enorme moeite die het personage heeft om de vreselijke gebeurtenis te onderdrukken zorgt voor een spanningsboog om u tegen te zeggen. Ieder moment verwacht je dat hij doorslaat en de kijker wordt compleet meegesleurd in de misère.

De stijl van deze Zweedse film mag dan nergens origineel zijn, maar het dient ter ondersteuning van het duidelijke doel om de kijker volledig te ontregelen. Met de sobere, indringende camerastijl en een magistrale hoofdrolspeler wordt een indringende sfeer geschept. Pluspunt hierbij is ook dat de kijker zelf bepaalde stukken van de film mag invullen en niet alles wordt voorgekauwd. Apan is beklemmende film die nog een tijd door je hoofd zal spoken.

De dvd van Filmfreak is een mooie print (16:9 Anamorphic), met scherp beeld en uitstekend geluid. De enige extra van de dvd, de keuze voor een alternatieve soundrack, is bijzonder. Het stelt de kijker wel voor een dilemma; de film kijken met of zonder muziek. De alternatieve geluidsband met score van Erik Enocksson is zonder meer beklemmend. De sfeervolle muziek is van een vergelijkbaar geluid en sfeer als die van de recentelijke Italiaanse film Solitudine dei Numeri Primi, La (2010). Soms doet het wat denken aan het type score wat allang niet meer van deze tijd lijkt te zijn, in positieve zin wel te verstaan.

Met dank aan Filmfreak voor het ter beschikking stellen van de dvd.

Sterk uitgangspunt, wordt goed neergezet, maar stelt uiteindelijk toch teleur, omdat de film niet af voelt. Dit komt ook omdat er nauwelijks in gesproken wordt, en je dus zelf maar moet gissen wat er gebeurd is, wat dan ook niet zo heel moeilijk te raden is. Eigenlijk is het verhaaltje heel simpel, en past met gemak op een A-4tje.

Op de hoes staat "Een verpletterend meesterwerk' de Volkskrant (=Jelle Schot). Je kunt echt nergens meer van op aan tegenwoordig. Het is zeker aardig gedaan, maar een meesterwerk, kom op zeg. Voor een topfilm als Seven Pounds geeft de Volkskrant/Cinema.nl/VpRO-lobby dan 1 ster. In die zin verschilt hun beoordeling niks van de gemiddelde MM-rescensent.

Uitstekende beschrijving. Film is aardig maar niet af.

De film is minimalistisch opgesteld vanuit het concept, dialogen zijn dus bewust weggelaten. Dat de film om die reden geen meesterwerk genoemd zou mogen worden vind ik een nogal vreemde conclusie. Ik ken overigens zoveel films waarvan het plot op een geel post-it papiertje past maar wel degelijk unaniem geprezen meesterwerken zijn..

En terecht, Seven Pounds is een misselijkmakend aftreksel van The Machinist en 21 Grams, verdient eigenlijk niet meer dan een halve ster.

100 procent objectiviteit kun je in de beoordeling van een kunstwerk overigens nooit bereiken dus ja, de waardering van welke recensent dan ook blijft voor een deel gewoon een persoonlijke mening. Overigens is Jelle Schot weg bij de Volkskrant.

Wat is je punt, je beoordeelt de film ietsje hoger dan ik....?

Als er weinig gesproken wordt kan dat heel krachtig werken, maar in deze film werkt het niet omdat het meer een truukje is, dan dat er diepte achter zit.


Seven Pound lijkt totaal niet op deze 2 films, afgezien van het onderwerp orgaandonatie in 21 grams, het verband met The Machinist zie ik al helemaal niet.


En terecht!

Film maken is niets anders dan trucjes uithalen met de kijker, niks mis mee. Overigens vond ik de afwezigheid van stemmen wel degelijk doeltreffend, kan me niet indenken hoe je de dialogen anders gehad zou willen hebben. Wat je zeurt over een afwezigheid van diepte hierin begrijp ik ook niet helemaal

Mijn punt is dat je de film afrekend met een rare vorm van kritiek.

Ik vind dit een redelijk sterke film maar zeker geen meesterwerk. Een meesterwerk is in mijn ogen altijd uniek in zijn soort maar dat kan ik van Apan niet zeggen. Ik vind dat Jesper Ganslandt o.a. te veel heeft afgekeken van Gus Van Sant's Elephant, echter niet op zo'n oneervolle wijze als Gabriele Muccino dat bij de eerder aangehaalde films gedaan heeft.

Sorry hoor, als je de overeenkomsten niet ziet dan heb je echt niet op zitten letten. Alleen al de titel van Seven Pounds verklapt dat het een schaamteloze rip-off van 21 Grams is. Zie mijn commentaar bij Seven Pounds voor een aantal zaken die zowel van 21 Grams als The Machinist afgekeken en misbruikt zijn.

Behalve het dispuut over de al dan niet terechte vergelijking tussen de films...zijn jullie er geloof ik wel uit: het was een aardige film maar geen meesterwerk! Hoera!

Daar is niks aan te doen, dat is een stuk filmbeleving. Voor mijn gevoel is de eerste helft van de film goed, en wordt er spanning gecreeërd, vervolgens gebeurd er ......niks.

Wat is er dan zo raar aan mijn kritiek?


Geen enkele film staat op zichzelf, en bouwt voort op andere films. Geen film is 100 % origineel. Dat er overeenkomsten zijn met andere films is normaal, een rip off is het niet want het is een heel ander soort film en een heel ander verhaal, een prachtig verhaal ook nog eens.

21 grams slaat overigens op het gewicht van de ziel, en 7 pounds op het gewicht van 7 organen. Dan kun je ook wel zeggen dat het een "rip off" van Se7en is.


P.S. Er staat helemaal geen commentaar van jou bij Seven Pounds.

Ik heb wel degelijk commentaar geplaats bij Seven Pounds, op 9 en 10 januari dit jaar. Overigens zie ik bij jou stemlijst helemaal geen waardering staan bij 21 Grams, dus blijkbaar weet je niet eens waar je over praat.

De camera en de kijker met hemvolgt een man die het zachtjes uitgedrukt een beetje kwijt is. Hier is ook voldoende aanleiding toe maar hoe de vork precies in de steel wordt gaandeweg de dag wat meer duidelijk. Met een lelijk ding in het oor gaat de man af en toe doelgericht, maar meestal als een kip zonder kop, zijn situatie uit de weg. Het levert een ontregelende en bevreemdende kijkervaring op

Bevreemdende en enigzins ongemakkelijke film om naar te kijken, het deed me ergens wel een beetje aan TBS denken, maar dan met de overduidelijk Zweedse slag. Echt pakken wil dit me allemaal niet en andere extra's qua beeld of dergelijke kan ik ook niet echt ontdekken. Voldoende omdat het wel blijft intrigeren ergens.

Zeer originele film (origineel uitgangspunt). Ik vond het eerste half uur niet veel aan, maar na dat half uur vond ik de film met de minuut boeiender worden. Ik kan dit nauwelijks een Drama/Thriller noemen, dit is gewoon een dramafilm met heel in de verte een thriller elementje.

Onzin natuurlijk, dat wil toch niet zeggen dat ik de film niet gezien heb.

Een redelijk thriller film...
Geen spannend verhaal...
Redelijk acteerwerk...
Zonder dat je eigen gezin vermoorden...
Hij wilde zelfmoorden, maar dat lukt het niet...
Mooi HD kwaliteit...
Geen aanrader...

slecht slecht slechter....

heel nerveus gebeuren wat nergens over gaat.

snel vergeten.

brrrrrr...

'k wist niet echt wat te verwachten bij deze film, maar hij is me toch tegengevallen. Het eerste half uur is nog een beetje gissen wat er is gebeurd, maar al gauw wordt het duidelijk wat er is gebeurd. 'k had nog gehoopt op een twist of op iets, maar niks
Gelukkig duurde de film maar een tachtigtal minuten, maar eigenlijk mocht hij gerust nog korter geweest zijn.
Het hoofdpersonage is niet bepaald de meest sympathiekste persoon en echt meeleven deed 'k niet.
De titel vond 'k eigenlijk ook niet echt geslaagd.
Deze mag je gerust skippen.