Under Suspicion (2000)

Dit was inderdaad een remake voor de Amerikaanse markt van de Franse klassieker Garde à Vue van Claude Miller uit 1981. Om de film aan te passen aan het jaar 2000 hebben regisseur Stephen Hopkins en de producenten het nodige uitgebreid in de vorm van exotische achtergronden en zelfs een bijrol, die bezet wordt door Thomas Jane als detective Felix Owens. Dit was trouwens de voorlaatste film van de wereldberoemde Romy Schneider (Sissi)...

Prima acteer prestaties van Hackman en Freeman en een orginele vertel structuur. Het einde vond ik, in tegenstelling tot Jordy, tegenvallend.

Verder vind ik Monica Bellucci top

3,5*

Opmerkelijke film die drijft op de 2 rasacteurs, waarvan met name Hackman zijn rol met verve speelt. Het einde is inderdaad een beetje bevreemdend, maar wel sterk eigenlijk. De setting die de film zo broeierig maakt boeide me dan weer minder, net als een paar wendingen.

2,5*, misschien een beetje zuinigjes, dus ruimte naar boven bij herkijking.

Poe, wat een positieve reacties op zo'n magere film. 2 * wat mij betreft.

Ik begrijp de "sterke acteerprestaties" berichten hier niet echt. Ik vond Freeman redelijk, maar Hackman erg matig. Belucci was natuurlijk een lust voor het oog, tot ze d'r mond opendeed, want ook haar vond ik niet goed acteren. De dialogen waren ook niet bijzonder sterk en het einde vond ik nogal ongeloofwaardig. 2*

*Recensie*

Mooie film, indringend, mooi einde.

Een manier van filmen, van verhalen waarvan in 'Under Suspicion' gebruik wordt gemaakt, werkt erg goed in deze film.
spoiler de vondst dat Morgan Freeman als toeschouwer in de scene wordt geplaatst
Dit is niet voor het eerst in de filmgeschiedenis, wel is het een krachtig stijlmiddel.

Het sfeertje, een kleine (eiland)gemeenschap op Puerto Rico, ons kent ons, draagt voor mij veel bij. (Doet me gek genoeg sterk denken aan het 'Joran van der S.-verhaal'.)

Een fijne ingetogen 'kleine' film. Ik krijg er een prettig gevoel bij.

Toch wel een goede film met een sterk verhaal en een verrassend einde.

Sterke cast dat de film goed draagt.

3,5 ster

Ik weet niet hoe ze het voor elkaar krijgen, maar elke keer als deze film op televisie komt weten ze er weer meer reclame in te proppen... Hoe dan ook, een leuk script is het wel, afgezien van wat clichés hier en daar (Morgan Freeman als de wijze agent met het bijdehande jonkie aan zijn zijde, bijvoorbeeld), prima eind ook, maar de uitwerking was niet aan mij besteed: lelijk camerawerk, lelijke montage, lelijke aankleding, matig acteerwerk, veel te nadrukkelijk aanwezige muziek, kortom, eenvoudigweg slechte regie; tijdens het kijken vraag je je af hoe deze Hollywoodsterren in zo'n tv-film terecht zijn gekomen. Redelijk spannend is het wel, het kijkt dan ook lekker weg, maar de artistieke keuzes van de regisseur zijn niet altijd even erg aan mij besteed. Een leuk tussendoortje.

2,0*

Het einde is dus wel verassend en sterk maar de rest van de film is vervelend. Het maakte me eigenlijk helemaal niet uit wie de dader was. Een standaard misdaad filmpje.

2,5*

Met zo'n einde (waar ik overigens niets van begrijp) kan een film nooit een voldoende halen bij mij.

Under Suspicion is een typisch voorbeeld van een film waarvan je de hele speelduur denkt: dit gaat minstens 4* worden. Maar dan komt er vervolgens zo idioot einde dat je echt gaat denken: naar wat voor soort film heb ik zitten kijken ?


Laat ik met het acteerwerk beginnen. Het acteerwerk in deze film is subliem. Henry Hearst word uitstekend vertolkt door Gene Hackman. Hackman weet goed de emoties van zijn personage neer te zetten. Morgan Freeman als inspecteur Victor Benezet acteert ook erg goed. De interactie tussen Hackman en Freeman spat echt van het scherm. Zeer goed acteerwerk van die twee. Ook de rest van de cast acteert goed.


Wat begint met een paar simpele vragen, komt al snel in een stroomversnelling tot een pittig verhoor. Het hele verhoor weet te boeien en de spanning in de film word steeds meer opgevoerd. Hearst word door Benezet als een appel uitgepelt. De ene onthulling naar de andere volgt. De spanning is om te snijde. Dan bekend Hearst zelfs!! Het zal toch niet ? Is Hearst dan toch echt schuldig ????? Je verwacht eigenlijk de hele film dat er een wending komt wat bewijst dat Hearst toch onschuldig is. Alleen tegen het einde aan lijkt het net zo te sluiten om Hearst dat zo wending onmogelijk lijkt. En als zo wending er dan toch komt verwacht je veel uitleg over hoe het dan wel zit. In ieder geval, ik verwachte op een gegeven moment toch zo wending niet meer. Maar dan gebeurt het onverwachtse ! Hearst blijkt onschuldig te zijn !!!!!!!!!! Ik verwacht een goede uitleg hoe het allemaal zit. Maar dan, teleurstelling. De film geeft geen verdere uitleg, we krijgen nog een erg sentimentele laatste scene te zien, en de film is pats boem afgelopen. Ik ben verbaasd en perplex en ik denk bij me zelf. Waar slaat dit einde nu op ?


Dit is wat je nog eens noemt: op het laatste moment een film verpesten. Tot het idiote einde dacht ik dat het enige minpunt van deze film de muziek was . De muziek die we in deze film voorgeschoteld krijgen vond ik niet zo goed en was tevens ook soms wat te nadrukkelijk aanwezig. Maar helaas bleek dus de muziek niet het enigste minpunt te zijn.


Vragen die in de film niet beantwoord zijn o,a:

- Waarom bekend Hearst als hij onschuldig is ?

- Heeft Hearst dat nichtje verkracht ?

- In de film word ook gezinspeeld op een mogelijke verkrachting van Hearst op zijn vrouw, maar of dit klopt ? Ook dit antwoord blijft de film schuldig

- Het feit dat er iemand anders voor de moorden is opgepakt hoeft helemaal niet te betekenen dat Hearst niets verkeerds met de meisjes zou hebben gedaan. Het word helemaal niet duidelijk wat Hearst zijn relatie met die meisjes dan wel was. We weten alleen dat Hearst foto,s van die meisjes heeft gemaakt, maar verder rest geeft de film geen antwoorden.



De film geeft op deze vragen geen antwoorden. Je moet het zelf bedenken. Het is belangrijk bij zo soort films dat antwoorden gegeven worden over hoe het allemaal in elkaar steekt. De hele film zit je in spanning en dan wil je aan het eind wel goed uitgelegd krijgen hoe het allemaal zit. Helaas geeft de film de antwoorden niet, waardoor je maar als kijker zelf moet bedenken wat de logische antwoorden zijn. Een zwakte bod van deze film.


Het einde kan je gewoon als afgeraffeld beschouwen . Ik snap echt niet waarom de filmmakers dit gedaan hebben. Had gewoon even wat langer de tijd genomen voor een goede uitleg. De filmmakers leken haast te hebben. Waarom ? Joost mag het weten.


De laatste scene is dan ook weer zo sentimenteel. Met die twee die beide op een apart bankje gaan zitten en Benezet die een beetje met een schuldige blik naar het gebeuren kijkt. Tel daar bij de veelte aanwezige muziek bij op en je hebt gewoon een laaste scene wat raar aanvoelt en totaal niet werkt.


Toen de film was afgelopen moest ik alles toch even bezinken. Een goede film is in praktisch 15 minuten eigenlijk grotendeels verpest. Ik had eerst een gevoel van boosheid , wat later omsloeg in teleurstelling. Hoe hebben de filmmakers dit kunnen doen ?


Maar goed. Los van het einde is de film wel goed. De spanning word flink opgebouwd en het acteerwerk is subliem. Je zit echt op het puntje van je stoel. Ik geef zeker geen onvoldoende aan deze film. Want dat verdient een film niet die zo goed de spanning weet op te voeren. Maar weet wel dat zonder dat idiote einde mijn cijfer een volle ster hoger was geweest.


3 sterren voor deze film.

Een miskend meesterwerk.

Gisteren voor de vierde keer gezien. Het blijft een uitermate sfeervolle, broeierige film. Goede locaties, sterk acteurswerk, geslaagde muziek, fraai in beeld gebracht. Apart dat veel mensen het einde niet geslaagd vinden of niet snappen. Ik zal een beknopte poging doen om te vertellen waarom ik juist dát zo goed vind.

Het verhoor heeft Hearst kapot gemaakt. Natuurlijk, er zijn genoeg verdenkingen, maar je komt er nooit achter of hij daadwerkelijk over de schreef is gegaan: ik denk van niet. De moorden en verkrachtingen heeft hij sowieso niet gepleegd, dat leert het einde ons. Maar zijn vrouw, die al aan hem twijfelde, heeft hem door het verhoor definitief verraden. Zijn relatie met zijn grote liefde is naar de knoppen. Net als zijn reputatie, of wat daar nog van over is. Dit in combinatie met de opvoerende druk van het verhoor maakt dat hij net zo goed kan bekennen: hij heeft toch geen reden meer om te leven. Dat uiteindelijk blijkt dat hij het toch níet was maakt het er eigenlijk alleen maar wranger op.

Ondanks de toch nogal matige waarderingen toch helemaal geen gekke film.

Wat ogenschijnlijke begint als het ophelderen van een paar hiaten in een verklaring ontaard al snel in een soort van kat en muis spel waarvan inzet en alle kennis niet meteen duidelijk is. Is Hearst inderdaad zo onschuldig als hij zich voor doet? En wat zijn de motieven van de politiechef en zijn kompaan om zich zo in Hearst vast te bijten? Beetje bij beetje wordt duidelijk dat Hearst een nogal ingewikkeld privéleven heeft met de nodige strubbelingen, een scheve schaats rijd en door al die ontdekkingen keer op keer een bevestiging komt dat hij niet vertelt hoe de vork werkelijk in de steel zit, kortom liegt. Samen met Owens en Benezet ben je er al snel van overtuigd dat Hearst niet zomaar iets verbergt maar dat hij de dader wel eens kan zijn. Des te begrijpelijker dat Benezet zich er zo in vast bijt en Hearst psychologisch zo probeert de bewerken dat hij het vroeg of laat wel toe moet geven, hetzij omdat ontkennen geen zin meer heeft of omdat Hearst het domweg opgeeft.

Het samenspel tussen de acteurs die elkaar niet ontzien, is al een waar schouwspel. Hackman uiteraard als de narrig, arrogante man, een rol die bij prima beheerst, en Freeman op gevoel, maar ook met een scherp randje. Zelfs Jane legt een voor hem prima rol neer. Toch behoort de meeste aandacht uit te gaan naar de twist. Hearst breekt, letterlijk op hetzelfde moment wanneer het nieuws doorsijpelt dat de echte dader gepakt is. Van Under suspicion naar een gedwongen bekentenis. Wanneer je genoeg druk zet wil iedereen alles toegeven, het is maar de mate van hefboom en druk. De rollen zijn plots opgedraaid, the good guys zijn plots de bad guys en de 'crimineel' lijkt het slachtoffer van verkeerde interpretatie en tunnelvisie te zijn geworden. Een leven, ego, status en relatie in minder dan uren verwoest. Bij Christoffer Jeffries deden ze er langer over.

Waarom deze film zo onder de radar blijft en dermate lage waarderingen krijgt snap ik echter niet helemaal. Er staat een prima cast die meer dan hun best doen, van een aanvankelijke praatfilm wordt toch een prima mysterie gemaakt met de nodige spanning, een knap bedachte twist en iets om over na te denken. Geen meesterwerk zoals hier boven beweert wordt maar een meer dan degelijke film.

Inderdaad een zwaar ondergewaardeerd meesterwerk met een briljant einde en vooral een heel menselijke film. Deze film toont vooral aan hoe makkelijk mensen worden misleid en in een bepaalde richting worden gestuurd en hoe makkelijk iemand wordt kapotgemaakt. Zelf heb ik ook zo in een fase gezeten dat alles en iedereen zich tegen mij keerde, ten onrechte, maar voor mij was het wel de aanleiding om naar het buitenland te vertrekken en alles achter te laten. Het heeft me ontzettend veel geld gekost maar nu heb ik tenminste terug een leven. Ik kan mij dus zeker goed inleven in de rol van Hackman. Op een bepaald moment heb je zoiets van "je m'en fou" laat ze mij maar kapotmaken, het buitenland was voor mij dan ook de bevrijding en de enige resterende optie om te overleven. Het moment waarop zijn 'vrouwtje" hem wou omarmen op het einde van de film en hij haar straal negeerde, was voor mij het sterkste moment van de film. Echt genoten maar ook wel gebloed tijdens deze film want heel wat herinneringen kwamen terug naar boven. 4.5 sterren

Ultieme voorbeeld van hoe je een onschuldig persoon kan laten geloven dat hij de dader is. Ondervragingstechnieken en het uitspelen van de 2 echtgenoten had nog wel wat beter en dieper gekunt. Topacteerwerk van Hackman en Freeman...de pot verwijt de ketel....Het boek heet niet voor niets "brainwashing". Verder de man en zijn muze gekoppeld aan hoe hij zijn huidige vrouw heeft verkregen. Beste shot is het eindshot waarbij Hackman en Bellucci elkaar tegemoet lopen...... en uiteindelijk Freeman daarin de dader is.

Under suspicion.

Freeman en Hackman spelen zo ongeveer perfect, en visueel is het ook af en toe bijzonder fraai. En amai, wat was Bellucci toen mooi - in andere films met haar zag ik dat er nooit echt aan af, maar deze film weet daar iets bijzonders uit te toveren.

Wat dan weer niet lukt is om het concept waar het uiteindelijk om draait geloofwaardig over te brengen. Maar eens dat uit de doeken is, is het einde wel weer erg fraai en perfect beheerst. De film is overigens een remake van Garde à Vue (1981) en gebaseerd op het boek Brainwash (1979) van John Wainwright. Wellicht interessant om die eens op te zoeken, en te zien of die uitwerkingen beter gelukt zijn.