L'Uomo Che Verrà (2009)

Uomo Che Verrà, L' is een van de beste films die ik dit jaar heb mogen aanschouwen.

Met elke minuut wordt je verder mee gezogen door dit prachtige aangrijpende waargebeurde verhaal, dat bekend is met de naam de slachting van Marzabotto die vond plaats in de herfst van 1944 tijdens de Tweede Wereldoorlog in het gebied rond het dorpje Marzabotto in het bergachtige gebied ten zuiden van Bologna. Het was de ergste massamoord op burgers die tijdens de oorlog door de Waffen-SS in Italië is gepleegd.

De film verteld het verhaal uit de ogen van de 8-jarige Martina een wereldrol van dit kleine meisje met de naam Greta Zuccheri Montanari.

Hoeveel kan de geest van zo een klein meisje hebben............? Veel heel veel....

Mooie film.

Een typisch drama over één van de zovele gruwelen van de Tweede Wereldoorlog. Setting: het Italiaanse platteland waar de plaatselijke bevolking in grote armoede leeft en gekneld zit tussen de plaatselijke rebellen en de Duitse bezetter. En zoals zo vaak wordt de gewone bevolking het slachtoffer van dergelijke situatie.

Accent ligt op de kleine Martina (Greta Zuccheri Montanari in een glansrol) die de oorlog op haar eigen manier beleeft. Dat we haar nooit horen spreken (op een klein stukje voice-over niet te na gesproken) geeft een apart karakter aan haar personage, dat op uitsluitend non-verbale manier communiceert. De blik in haar ogen zegt vaak genoeg.

Het is een vrij langzame film, met vaak mooie en sfeervolle shots en ingetogen muziek. En uiteraard het nodige drama. Ook al vertelt deze film in se weinig nieuws (we weten allemaal wat de nazi's gedaan hebben), het blijft een pakkende film.

Het lukt slechts zeer zelden de gruwels van WO2 duidelijk over te brengen in de film, maar deze film slaagt erin door zich te focussen op een klein Italiaans dorpje in 1943.
Dorp ligt ingeklemd tussen de bergen en bossen waar de partizanen zich schuilhouden, maar ook Duitse SS'ers zijn aanwezig om op de partizanen te jagen.
In de nacht van 28 en 29 september 1944 leidt het tot het bloedbad van Marzabotto...een beschamende SS-aktie waarbij alle weerloze vrouwen, bejaarden, kinderen en baby's op gruwelijke wijze worden uitgemoord.
Het hele verhaal zien we door de ogen van een 8-jarig meisje en de film heeft een realistische stijl vergelijkbaar met de Taviani's of De Klompenboom.

Sober en oprecht en één van de beste films met zoveel onzekerheid en angst voor het oorlogsgeweld in de ogen van onschuldige burgers.

Geen holocaust, maar evenveel oorlogsgruwel. Uitstekende acts, niet alleen van het kleine meisje maar ook van een klasrijke Alba Rohrwacher en van vele anderen.

Heel knap camerawerk, expressieve beelden en close-ups.

Film is een aanrader.

De film is gek genoeg in het eerste half uur het beste. Het is altijd interessant om het leven van 'normale' mensen in bezet gebied te zien. Dat gaf mij ook goede hoop, maar waarneer de strijd tussen de lokale bevolking en SS'ers losbreekt, begint de film zich wel heel erg op grote, epische emoties te richten. Helaas wordt dan ook de verfijnde en aangenaam rustige opbouw overboord gegooid. Mijns inziens ook onbegrijpelijk dat iemand dit indringender dan Idi i Smotri vindt.

Aangrijpende film over de gruwelen van én het dagelijks tijdens de oorlog gezien door de ogen van een getraumatiseerd jong meisje met als climax de slachting van Marzabotto. Film ziet er erg authentiek uit, mede omdat een groot deel van de dialogen gesproken wordt in oorspronkelijk Bolognees dialect. Volgens getuigen worden de slachtingen op het kerkhof en in de kerk en de moorden op de priesters door regisseur Diritti overeenkomstig de werkelijkheid in beeld gebracht.
Mooi camerawerk, maar het zijn toch vooral het indrukwekkende verhaal én de prachtige vertolking door de kleine Greta Zuccheri Montanari die beklijven. En dat geldt al evenzeer voor de ontroerende slotscène.

Degelijk maar daarmee ook wat saai oorlogsdrama veelal gezien door de ogen van Martina, een meisje dat niet praat. In de film wordt door de meeste andere personages in een Bolognees dialect gesproken.

Na een uitgebreide inleiding volgt ineens vooral doffe ellende. Mede mogelijk gemaakt door onze Oosterburen.

Kinderen kunnen soms erg divers reageren op traumatische ervaringen. Neem nu de achtjarige Martina, voortreffelijke rol van Greta Zuccheri Montana, zij spreekt niet meer sinds het overlijden van haar broertje. Haar leven wordt er alleszins niet rooskleuriger op wanneer de fascisten en Nazi’s doorheen de streek van Bologna zwerven. Een stelletje lokale Partizanen probeert weerwerk te bieden, maar de tol die betaald moet worden is erg hoog, te hoog zo zal blijken. Martina spreekt niet, maar de kijker observeert de film doorheen haar (stiekeme) oren en ogen.

De fim doet me in vele opzichten denken aan Idi I smotri met eveneens de verhaalde gebeurtenissen door de ogen van een kind. Eveneens is de opbouw erg langzaam en neigt het zelfs naar saaiheid. Het slot maakt echter veel goed en vertelt de slachting van Marzabotto, begaan door de SS. De film verhaalt een typische Italiaanse plattelandsgemeente met al zijn culturen en gebruiken. Het katholicisme staat centraal en “smossen” staat gelijk aan zondigen. De mater familias regeert met steenge hand over de familie en als dat niet lukt, is er nog altijd de dorpspastoor.

De film onderscheidt zich doorhet fijne camerawerk en de mooie rol van Martina. Ook de dreiging van de oorlog was steeds aanwezig. Ik had er toch meer van verwacht, nipte voldoende.