L'Uomo Che Verrà (2009)

Uomo Che Verrà, L' is een van de beste films die ik dit jaar heb mogen aanschouwen.

Met elke minuut wordt je verder mee gezogen door dit prachtige aangrijpende waargebeurde verhaal, dat bekend is met de naam de slachting van Marzabotto die vond plaats in de herfst van 1944 tijdens de Tweede Wereldoorlog in het gebied rond het dorpje Marzabotto in het bergachtige gebied ten zuiden van Bologna. Het was de ergste massamoord op burgers die tijdens de oorlog door de Waffen-SS in Italië is gepleegd.

De film verteld het verhaal uit de ogen van de 8-jarige Martina een wereldrol van dit kleine meisje met de naam Greta Zuccheri Montanari.

Hoeveel kan de geest van zo een klein meisje hebben............? Veel heel veel....

De wreedheid van de oorlog gezien door de ogen van een kind: een simpel, ontroerend, intens, verrassend oprecht, op waarheid berustend, prachtig geschoten verhaal, met adembenemende muziek, waar je met respect naar kijkt en dat je naar de strot grijpt (wat kan mensen zo ontiegelijk wreed maken?). Opvallend is dat kinderen als volwassen worden behandeld. Achtergond: de afbeulende armoede van een Italiaans dorp en de dominante invloed van de katholieke kerk. AANBEVOLEN!

Wel mooi, maar ik vond de film ook een beetje traag. Greta Zuccheri Montanari vind ik geweldig acteren in deze film. Wat betreft de oorlogsscenes: ook hier weer gruwelijk. Met verbijstering zit ik altijd weer verbaasd te zijn hoe mensen tot zulke rare gruweldaden kunnen komen. Oorlog leidt tot waanzin, in meer dan een opzicht. Het is en blijft van alle tijd. Helaas.

Ik denk wel dat ik deze film over een tijdje nog eens ga kijken.

Deze film is wellicht nog indringender dan "Idi I Smotri".

De setting en het acteren zorgen ervoor dat je vergeet dat het film is.

Vol ontzag zitten kijken

Bewondering voor de maker want sentimentele trucjes blijven volledig achterwege in deze film.

wat een gruwel, maar echt heel realistisch en indrukwekkend in beeld gebracht

Zoals K.A.N. de Laar zegt soms wel wat traag en vrij vervelend ook dat het meisje niet is even d'r bek open kan doen. Maar wat bij blijft zijn de schitterende aangrijpende beelden. Knap gespeeld! Normaal erger ik me bij Italiaanse films nog wel eens aan de taal, maar had het nu soms niet eens door.

Theme song gaat trouwens wel door merg en been zeg, tranen trekker!

Enorm sfeervolle film!

Met deze uitdrukking noem ik zowel het kenmerk en het sterkte punt van The Man Who Will Come. Het verhaal wordt op een erg gemoedelijke, sfeervolle manier verteld. Kritiekpunt daarbij, zijn de soms lange, vrij saaie scenes. Daarnaast wordt het gehele verhaal versterkt door de sfeervolle beelden en muziek. Het acteerwerk was ook goed verzorgd. Al vond ik dat stille meisje vrij irritant maarja dat is nou eenmaal zo. Verder gebeurt er eigenlijk genoeg de gehele film door maar eigenlijk ook weer niet. Vooral in het eerste uur gebeurd er vrijwel niets boeiends waardoor het tweede deel moeilijker te volgen is omdat door het eerste deel toch de interesse afneemt. De gebeurtenis waar de film naar toewerkt is wel sterk in beeld gebracht met enorm sfeervolle heftige beelden. Vanaf dan wordt de film ook weer minder en brand de kaars langzaam uit. Samenvattend wil ik de film 3.5* geven wat hoofdzakelijk komt door de sterke sfeer.

Boeiende film, waar je met name gedurende het tweede gedeelte af en toe wel even stil van wordt.

Been there, done that. Niet spannend.

En ik dacht dat de uniformen van Zwartboek bellaberd waren...

Zeer harde film. Hoe kunnen mensen zo vreet zijn?

Mooie film.

Een typisch drama over één van de zovele gruwelen van de Tweede Wereldoorlog. Setting: het Italiaanse platteland waar de plaatselijke bevolking in grote armoede leeft en gekneld zit tussen de plaatselijke rebellen en de Duitse bezetter. En zoals zo vaak wordt de gewone bevolking het slachtoffer van dergelijke situatie.

Accent ligt op de kleine Martina (Greta Zuccheri Montanari in een glansrol) die de oorlog op haar eigen manier beleeft. Dat we haar nooit horen spreken (op een klein stukje voice-over niet te na gesproken) geeft een apart karakter aan haar personage, dat op uitsluitend non-verbale manier communiceert. De blik in haar ogen zegt vaak genoeg.

Het is een vrij langzame film, met vaak mooie en sfeervolle shots en ingetogen muziek. En uiteraard het nodige drama. Ook al vertelt deze film in se weinig nieuws (we weten allemaal wat de nazi's gedaan hebben), het blijft een pakkende film.

Zoals veel italiaanse films is het tempo van deze film langzaam, zodat alles goed tot je door kan dringen. Op zich heb ik daar geen problemen mee, maar dan moet je wel een beetje een verhaal hebben, iets waar je op gefocust kan blijven.

Dat verhaal vond ik niet zo echt in het begin van de film. Misschien was dat omdat we het dagdagelijkse te zien krijgen, en de enige rode draad is Martina.

naar het einde doe werd het echter wel sterker en sterker, waarschijnlijk omdat er ook meer emoties aan te pas komen natuurlijk. Het einde maakte deze film voor mij helemaal goed.

3,5*

Het lukt slechts zeer zelden de gruwels van WO2 duidelijk over te brengen in de film, maar deze film slaagt erin door zich te focussen op een klein Italiaans dorpje in 1943.
Dorp ligt ingeklemd tussen de bergen en bossen waar de partizanen zich schuilhouden, maar ook Duitse SS'ers zijn aanwezig om op de partizanen te jagen.
In de nacht van 28 en 29 september 1944 leidt het tot het bloedbad van Marzabotto...een beschamende SS-aktie waarbij alle weerloze vrouwen, bejaarden, kinderen en baby's op gruwelijke wijze worden uitgemoord.
Het hele verhaal zien we door de ogen van een 8-jarig meisje en de film heeft een realistische stijl vergelijkbaar met de Taviani's of De Klompenboom.

Sober en oprecht en één van de beste films met zoveel onzekerheid en angst voor het oorlogsgeweld in de ogen van onschuldige burgers.

Geen holocaust, maar evenveel oorlogsgruwel. Uitstekende acts, niet alleen van het kleine meisje maar ook van een klasrijke Alba Rohrwacher en van vele anderen.

Heel knap camerawerk, expressieve beelden en close-ups.

Film is een aanrader.

Mooi in beeld gebracht zinloos verhaal, zinloos geweld, mensen zijn tot veel in staat tijdens een oorlog.

De film is gek genoeg in het eerste half uur het beste. Het is altijd interessant om het leven van 'normale' mensen in bezet gebied te zien. Dat gaf mij ook goede hoop, maar waarneer de strijd tussen de lokale bevolking en SS'ers losbreekt, begint de film zich wel heel erg op grote, epische emoties te richten. Helaas wordt dan ook de verfijnde en aangenaam rustige opbouw overboord gegooid. Mijns inziens ook onbegrijpelijk dat iemand dit indringender dan Idi i Smotri vindt.

Wil ik wel uitleggen.

Ik geef van tevoren maar aan dat het uiteraard persoonlijk is.

En zoals met termen als indringender, mooi, sfeervol is het altijd voornamelijk een gevoels kwestie.

Dat gevoel is bij mij wellicht ondersteunt door een aantal punten.

Het feit dat het waargebeurd is.

Italiaanse films me wel vaker sterk weten te raken (Nuovo Cinema Paradiso), er stroomt wat Italiaans bloed door mij aderen.

Maar het zit hem toch hoofdzakelijk in het gegeven hoe een film bij je binnen komt tijdens het kijken en wat de "nawerking" ervan is in de dagen erna.

Zoals ik al zei, persoonlijke beleving.

De dominante rol van de kerk stond vrolijk de Duitse tanks te zegenen. Sec een aardig drama, maar de Italiaanse maker heeft (zoals bijna altijd gebeurd) niet in eigen boezem gekeken. Weer wordt een land afgeschilderd als slachtoffer, notabene de grootste collaborateur. Dat er verzet was, alla, maar dit maakt me misselijk van een Italiaanse productie.

Aangrijpende film over de gruwelen van én het dagelijks tijdens de oorlog gezien door de ogen van een getraumatiseerd jong meisje met als climax de slachting van Marzabotto. Film ziet er erg authentiek uit, mede omdat een groot deel van de dialogen gesproken wordt in oorspronkelijk Bolognees dialect. Volgens getuigen worden de slachtingen op het kerkhof en in de kerk en de moorden op de priesters door regisseur Diritti overeenkomstig de werkelijkheid in beeld gebracht.
Mooi camerawerk, maar het zijn toch vooral het indrukwekkende verhaal én de prachtige vertolking door de kleine Greta Zuccheri Montanari die beklijven. En dat geldt al evenzeer voor de ontroerende slotscène.

Misselijk makend commentaar.

Quote: "It was the worst massacre of civilians committed by the Waffen SS in Western Europe during the war." Bron: Marzabotto massacre - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Nooit gelezen dat de Paus de Duitse tanks stond te zegenen? Hitler en Mussolini waren maatjes, vochten ook samen. Italië was zo fout als wat in die oorlog. Geen woord daarover in deze film.

Daar word ik misselijk van.

Wat hebben de boeren op het platteland ten zuiden van Bologna te maken met wat de Paus of Mussolini heeft gedaan? Zij werden wel het slachtoffer van de grootste slachting door de Waffen SS onder de burgerbevolking voor hun al dan niet vermeende steun aan de partizanen. Dáár gaat deze film over én over een klein meisje, dat totaal niet begrijpt waarom de mensen met elkaar vechten en wat die vreemdelingen (Duitsers) in haar land te zoeken hebben. Overigens terzijde, het verzet in Italië tegen de Duitsers was veel grootschaliger dan b.v. in Nederland.

Wat thema betreft is deze film vergelijkbaar met Le Vieux Fusil van Robert Enrico. In die film wordt ook geen gewag gemaakt van Pétain en trawanten.

Als je een (kritische) film wil zien over de rol van de katholieke kerk tijdens WO II moet je Amen van Costa-Gavras opzetten.

[quote]Pierre1965 schreef:

Deze film is wellicht nog indringender dan "Idi I Smotri".[quote]

Mijn god, ik weet wel niet of ik dat kan verdragen, ik was na het zien van ''Idi I Smotri'' een week of wat van slag en zelfs nu nog kan de film mij aanvliegen.

Nou ja, of ik het kan verdragen of niet, voor volgende week heb ik deze film waarschijnlijk wel gezien.

Heb hem net gezien en begin de eerste zondag met mooi weer met een steen in m'n maag en niet zo'n kleintje ook.

Ik heb net op Conflictenteller (geen grap, die site bestaat echt) gekeken en op dit moment zijn er wereldwijd 53 conflicten gaande.

Het is nu toch eindelijk wel eens een keer bewezen dat de mens onverbeterlijk is en dat het de hoogste tijd word dat Gods grootste fout in zijn schepping met een rotgang uitsterft.

Na dat getypt hebbende nu naar mijn mening aangaande deze film.

Vond hem erg goed maar zoals Pierre 1965 hem vergeleek met ''Idi I Smotri'' kwam bij mij (gelukkig maar denk ik) de film niet zo hard en indringend aan.

Nu moet ik wel zeggen dat ik bij ''Idi I Smotri'' totaal niet was voorbereid op wat me te wachten stond en bij deze had ik al het één en ander gelezen.

Wat ik bv intenser bij "Idi I Smotri'' vond was de totale chaos en hier vond ik het meer een uh film.

Begrijp me niet verkeerd want deze film is echt onwijs goed en blijft je zeker een tijd bij, of je het leuk vind of niet. Zo en nu naar bed en maar kijken of ik weer wakker word of dat mijn verzoek is ingewilligd.

Dus voor de zekerheid zeg ik maar vaarwel.

Welcome back, mayhemblik.

Schitterend commentaar. Die "bewaar" ik voor mijn plakboek.

Oh wat lief, tja nou begin ik toch weer te twijfelen, bedankt daarvoor.

Wat een slechte film is dit. Ondanks dat ik gruwel van het waargebeurde drama is deze film een gedrocht om naar te kijken. Traag, traag en traag. Je hoort de hele film bommen, maar je ziet er bijna geen eentje. Een scene is te slecht voor woorden. Ik zal het niet exact vertellen, maar er wordt iemand achtervolgt door de duitsers en diegene ontkomt. Zonder een of andere inleiding wordt ie in een scene doodgeschoten. Slaat helemaal nergens op. Jammer deze film.

Intrens treurige film.
Beide gedeelten van de film (het leven van de familie in oorlogstijd tegenover de massamoord) sterk alleen vond ik de overgang wat plots (van SS-soldaten die een broodje jam mee-eten vrijwel direct naar de massamoord).

Twijfel tussen 3,5 en 4.

Toch zien we ook aanhang van de partito nazionale facista.. Helemaal het slachtoffer spelen vind ik dat dus niet in de film.