Blue Valentine (2010)

The loving was easy, it's the living that's hard...

Eeuwig voordurend probleem van de binnensluipende sleur en het tanen van de wederzijdse interesse binnen het gezin, knap verfilmd met tijdsprongen die het boeiend houden. Ook goed vertolkt.

De scène met "You'll always hurt the one you love..." is best puik gebracht en is eigenlijk de hoofdgedachte van de film.

Mooi drama met prima acteerprestaties.

Ik heb me er prima mee vermaakt en het is allemaal erg realistisch en herkenbaar. Helaas is dat ook meteen het grootste minpunt want het is niet echt een spectaculair of verrassend verhaal.

Nou hoeft dat ook niet per se om toch een goede film op te leveren, maar het is allemaal net een maatje te traag of te gewoontjes om echt memorabele film op te leveren.

Coole poster, uitstekende film. Om 1 of andere rede voelt het verkeerd deze film een erg goed cijfer te geven... maar dat is puur irrationeel, waarschijnlijk omdat de film zo'n triest verloop heeft. Rationeel gezien is dit gewoon een hele goede, pijnlijke film, origineel verteld en uitgewerkt. 4 sterren.

Na herziening nog een halve ster erbij. Een film die uniek is in zijn simpliciteit. Prachtig.

Eens. Het begin beviel me ten zeerste, en ik had ook verwacht dat dit een film voor mij zou zijn. Helaas ontaarde het uiteindelijk in een grote aaneenschakeling van ruzies en schreeuwende mensen, en werd het daardoor zelfs vervelend om te kijken.

2,5*

Om zo'n film te kunnen dragen moet je een dijk van een acteerprestatie neerzetten en dat geldt in deze film voor zowel Ryan Gosling als Michelle Williams. Het is niet moeilijk om als kijker te worden meegezogen in het verhaal. Het is ook allemaal tot op zekere hoogte heel herkenbaar voor iedereen die een relatie heeft gehad en/of heeft. Het contrast tussen de hoogtijdagen, toen alles kon en alles goed was, en de aftakeling naar de slechte periode is mooi vormgegeven. Absoluut één van de beste drama's van de afgelopen jaren.

4*

Mooie film en heel realistisch. Vrouw wil niet vertellen wat haar dwars zit, man probeert zijn uiterste best te doen maar komt er maar niet achter wat er aan de hand is. Dat frustreert hem, waardoor hij domme dingen doet (drinken) en dat helpt de relatie alleen maar verder de afgrond in.

Mooi in beeld gebracht, mooie muziek. Soms traag, maar je moet de schoonheid kunnen waarderen. Anders zit je m.i. naar de verkeerde film te kijken en stel ik voor dat je Die Hard in de speler stopt.

Is het trouwens toeval dat de 'actuele' Dean op de regisseur lijkt? http://www.moviemeter.nl/images/directors/23000/23773.jpg

Haha, wow, hij lijkt daar inderdaad nogal op.

--

Gister deze een herkijkbeurt gegeven en een tweede keer is ie nog net zo prachtig.

Prima film van Cianfrance, vooral de vertolkingen van Gosling en Williams zijn geweldig.

Verhaaltje over een vervallen huwelijk waarbij eigenlijk nauwelijks te zeggen is wat er mis is gedaan en wie wat fout doet. Gosling zegt wel sorry maar weet zelf ook niet echt waarvoor hij zijn excuses aanbied. Het zijn van die situaties waarin je maar van harte hoopt dat je er zelf nooit in belandt.

Prima geschoten ook en de soundtrack van Grizzly Bear is goed maar had wat meer nieuwer materiaal mogen bevatten misschien. Aftiteling is trouwens ook echt de moeite waard.

ruimte 3.5*

Uiterst geslaagd drama met uitstekende acteerprestaties van Ryan Gosling en Michelle Williams.

De machteloosheid die de film uitstraalt heb ik als kijker ook echt meegevoeld. Je wordt er soms gewoon kwaad van en het wrangste is misschien wel dat er eigenlijk helemaal geen schuldige aan valt te wijzen.

Visueel is het ook een mooie film, met als hoogtepunt misschien wel de aftiteling. Die stak heel mooi in elkaar met dat vuurwerk.

Ik had deze film al sinds februari tussen mijn opnames staan en ik had er eigenlijk nooit echt zin in. De plotomschrijving klonk mij wat te mager en romantische drama's zijn nou niet bepaald mijn ding, maar deze film heeft inhoudelijk veel meer te bieden dan ik vooraf had durven dromen.

Erg goed. 4,0*

Wat een goede film zeg! Zowel Ryan Gosling als Michelle Williams spelen hun rollen erg goed. Je wordt als het ware meegezogen in het verhaal. Het is zo realistisch, dat het iedereen wel voor kan komen. Juist door dit vond ik de film erg goed. Als je een relatie hebt of had, dan herken je veel denken terug in de film. Dit is echt goed gedaan. Al met al een topfilm!

Ja, de Amerikanen kunnen het; Deense films maken. Susanne Bier, Thomas Vinterberg, Lars Von Trier. Ze ontroeren, fascineren, prikkelen, vermaken, zijn uiterst realistisch en blijven in je gedachten spoken.

En voor de rest: de FILM krant

Huisschilder Dean is een filosoof!

P.S. Weet iemand wie de vertolkers zijn van 'hun nummer'?

Trouwens, de trui van oude Dean (met die havik) is toch van Mogwai, niet? http://subjectivisten.typepad.com/.a/6a00d834e5f17c53ef010536b4c84e970c-320wi

Dat is ook mijn interpretatie ja, of, zoals ik schreef in m'n recensie: de voornaamste reden hiervoor lijkt te zijn dat Dean leeft voor zijn vrouw, haar op een voetstuk heeft geplaatst. Zijn full-time baan is getrouwd zijn met Cindy. Zij kan niet omgaan met deze last, kan in een dergelijke rol alleen maar tekort schieten.

Ik had je bericht vannacht gelezen na de film, en kon me er goed in vinden. Ook dat Max Frisch-citaat, treffend.

De film blijft ook naspoken. Wat me vooral raakte was de situatie van de oude Gosling. Het besef dat zijn vrouw door zijn vingers glipt. Dat hij meer van haar houdt dan zij van hem. De voortdurende afwijzingen, de vernedering... En zich toch blijven vastklampen aan haar, en haar toch blijven aanbidden. Pijnlijk, maar waar (en ergens ook wel herkenbaar).

Dat het voor de vrouw eveneens moeilijk is, besef ik ook, al had ik minder sympathie voor haar. Zij gebruikte de man naar mijn gevoel als 'vangnet' om haar en haar dochter te beschermen. Onbewust misschien. Voor haar was Gosling meer een logische keuze dan een soulmate (wat zij voor hem wel was). Maar meer respect voor de man was imo wel op zijn plaats geweest.

Cianfrance's volgende film (The Place Beyond the Pines) vind ik denk ik nog net iets beter... Daar bewijst hij dat hij ook met 'grotere' (literaire) verhalen en thema's om kan gaan. Die al gezien eRCee ?

Jep, recent gezien. Vond ik ook goed (hoewel ik de kritiek van veel mensen deel dat de film na het eerste deel minder wordt), maar vooral als drama toch niet zo goed als Blue Valentine.

Mijns inziens is de scène in het restaurant cruciaal in de uiteindelijke breuk: het verschil in ambities tussen beiden is te groot.
Dean (de filosoof) stelt de definitie van ambities ter sprake (gelijk heeft hij) als zij aan hem vraagt wat hij, zeer getalenteerd, eigenlijk met zijn al zijn talenten wil gaan doen.
Hij wil met al zijn talenten 'slechts' een goede vader en een goede echtgenoot zijn.
Daarnaast verwijt zijn hem, wederom mijns inziens, volkomen onterecht, dat hun relatie haar ambities, om arts te worden, in de weg heeft gezeten.

Deze film die ik een paar jaar geleden heb gezien doet me veel denken aan Before Midnight. Hetzelfde thema. Relatieproblemen. Eindeloos gepraat wat allemaal de oorzaak daar van is. Het ligt allemaal aan manlief. Neen, het ligt allemaal aan vrouwlief. Man wil niet wat vrouw wil. Vrouw wil niet wat man wil. Tja, daar ik zelf ooit een langdurige relatie gehad heb, is dit natuurlijk allemaal zeer herkenbaar voor mij. Wel opvallend is dat van de tig redenen die opgenoemd worden in dit soort films waarom het maar niet meer wil lukken de relatie op een goed spoor te krijgen de belangrijkste reden ontbreekt. Namelijk, het op elkaar uitgekeken zijn. Laat ik maar eens met een voorbeeld komen van twee mensen die er niet om heendraaien maar het recht toe, recht aan eerlijk tegen elkaar durven te zeggen.

Zegt de vrouw; "Manlief, jaren geleden was ik verliefd op jou, maar ik ben nu - laat ik het maar eerlijk zeggen - gewoon uitgekeken op jou". Zegt de man; "hè hè, ik ben blij dat jij het ook zegt, ik vind jou eigenlijk ook niks meer aan. Ik ben trouwens toch al een tijdje verliefd op een ander. Had jij dat niet gemerkt? Zullen we er maar mee kappen dan?" Zegt de vrouw; "ja, lijkt me een goed idee". Relatieprobleem opgelost.

Het is duidelijk waarom relatiedrama's mij daarom ook niets meer doen en ik die films tegenwoordig ook links laat liggen. Ik kan mij eenvoudigweg niet meer in de hoofdpersonen inleven. Het hele relatieprobleem gedoe interesseert mij eenvoudigweg niet meer.

wibro

Wat een geweldige benadering van relatie problemen! Mag ik je pm-en als mijn vrouw weer eens boos is?

Na The Place Beyond the Pines , wat ik een van de interessantste films van afgelopen jaar vind (en helaas heb ik er niet zo veel kunnen zien) ook debuutfilm van regisseur Cianfrance bekeken. Mijn eerste conclusie na het zien van deze twee films is dat het zeker een interessante kerel is om in de gaten te houden.

Blue Valentine is op sommige punten wellicht nog wel sterker en evenwichtiger dan zijn tweede project. Uiteraard is het plot ook minder complex en gaat het hier feitelijk maar om de verhandelingen van 2 personen. Maar mede daardoor voelt de film wel solide aan en is de bijna 2 uur durende speeltijd ruim voldoende om diepgang mee te geven aan de hoofdpersonen. Uiteraard doet het geweldige acteerwerk van het duo daar ook goed aan. De film creëert een nogal neerslachtig sfeertje, waarbij vooral grijze en regenachtige dagen het decor vormen van de somberende hoofdpersonen. Alhoewel iedereen die ooit verliefd is geweest en die een gebroken relatie achter de rug heeft ongetwijfeld zaken zal herkennen werd dat me soms net iets te veel. Dat gesouwel en gejank de hele tijd, iets waar ik Gosseling ook al op betrapte in Half Nelson .

Niet dat ik hiermee nu wil zeggen dat de film me niets deed of niet wist te raken, meer het tegendeel het is zelfs lang geleden dat ik zo kon meeleven...

Wat ik de film wellicht nog het meest aanreken is dat het na mijn smaak te veel een typisch Amerikaanse indie film is. Ik zie te weinig echt eigen smoel terug in deze Blue Valentine en werd niet verast door iets wat ik nog niet eerder heb gezien of ervaren.

Daarom 3.5* (en net geen 4*), mooi debuut dat zeker.

Idd uitstekend debut. Deze ook gekeken na het zien van The Place beyond the pines wat ik wel een betere film vond.

Blue Valentine laat heel goed een moeizame relatie zien, die gebaseerd is op verliefdheid en idealistische projectie van vooral de man. Verliefdheid en liefde zijn 2 verschillende zaken, verliefdheid is een tijdelijke gemoedstoestand die de realiteit ernstig vervormd, (liefde omarmt de werkelijkheid), en als die wegvalt komt men over het algemeen ernstig in de problemen in relaties. Want daarna dan openbaren zich de werkelijke karakters pas, en moet men een nieuwe modus vivendi zien te vinden of elkaar verlaten. Deze film laat dat proces goed zien.

Indrukwekkende film. De doorgaans overdreven sentimentaliteit waar de Amerikanen zo goed in zijn is in dit geval knap buiten de deur gehouden. Ja, dit is niet altijd gemakkelijk om naar te kijken. Zijn onmacht om haar vast te houden en haar onmacht om nog verder te willen grijpt je bij tijd en wijle naar de strot. Prachtig geacteerd door Ryan Gosling en Michelle Williams. En dat kleine meisje kan er ook wat van.

Het zijn ook meestal de vrouwen die een relatie opbreken als die niet meer werkt. Dat is statistisch vastgesteld. Hij begrijpt het niet, zij geeft ook niet echt een verklaring. Door het intellectuele verschil hebben ze nooit met elkaar leren praten. Dat verwijt ze hem ook. Wat ontzettend knap is van deze film is dat de oorzaken van de mislukking al heel vroeg zichtbaar zijn. Hij wil haar hebben en zij laat zich overhalen. Ze kennen elkaar nauwelijks.Je ziet de voortdurende twijfel bij haar, die alleen maar sterker wordt. Door het kind dat op komst is, is er geen weg meer terug. Daarna is het alleen nog maar wachten op het einde. Zelden zo'n reëel beeld van een relatie gezien als in deze film.

Met hoge verwachtingen ging ik dit kijken, want de plotbeschrijving klonk me lekker Before Sunrise/Sunset/Midnight-achtig in de oren. Plus twee prima acteurs.

Uiteindelijk is het zeker een mooie film, veel valt er niet op aan te merken, maar ik merk dat er iets ontbreekt voor mijn gevoel. Kan alleen mijn vinger er niet helemaal opleggen wat het is. Het wordt nooit helemaal duidelijk waarom het nu precies zo loopt. Moeten we als kijker nu alles tussen de regels door opmaken, of is de film op dat punt gewoon wat zwak uitgewerkt? Zeker het moeilijke gedoe in de hotelkamer is op dat punt net wat te vaag en wordt wat ergerlijk om naar te kijken.

Over de sprongen in tijd heb ik een dubbel gevoel. Het merendeel is goed gedaan, zeker naar het einde toe werkt de tragiek wel, maar ik ben toch niet zo geraakt achtergebleven als waar de film op mikt. Misschien omdat heden en verleden wat te dicht op elkaar liggen? De scènes net wat te slordig en willekeurig door elkaar gemixt zijn? Het zoals gezegd niet duidelijk genoeg is waar dingen precies misgelopen zijn (en of dat wel zo is, want afgezien van hun laatste ruzie zat ik me telkens af te vragen of dingen nou nog goed waren of niet). Waarschijnlijk wil ik er wat meer uithalen dan erin zit, en is het toch gewoon een simpele rise and fall van een huwelijk.

Mooi en sfeervol geschoten is het zeker, en ook acteerwerk is zeker in orde. Er zitten een aantal scènes in die er uitspringen. Hun eerste date met het liedje en dansje is erg leuk, de ruzie en het gevecht op haar werk is knap gedaan. Maar volgens mij had het met net een beetje extra nog beter kunnen zijn.

Een kleine 4* verdient het alsnog wel, misschien doe ik er ook gewoon te moeilijk over.

You always hurt the ones you love

10 kudo's voor Gosling zijn performance op de gitaar die eigenlijk een prima samenvatting van het verhaal hier is. Deze wordt mooi verteld door middel van een wisseling tussen heden- en verleden en heeft ook zeker zijn krachtige en mooie momenten. Verwacht echter geen verassingen hier. Er is gekozen voor een alledaagse situatie die veel koppels vandaag de dag overkomen, en heeft dan ook een open einde die de eigen invulling aan de kijker over laat. De rauwheid en het realisme zijn de speerpunten hier, en het grandioze acteerwerk van Gosling en Williams doet hier nog een schepje boven op. Het laat ons zien dat we nooit de ontmoeting met de persoon die we liefhebben moeten vergeten, en dat soms, hoe graag men ook wil, mensen toch uit elkaar kunnen groeien en aan de sleur waar hun relatie in geraakt is verloren kunnen gaan.

Blue Valentine is perfect zoals hij is, maar voelde in mijn ogen wel wat overgewaardeerd aan. Er wordt mooi geacteerd, maar echt een bijzonder verhaal wordt hier niet verteld. Je hebt het allemaal al eens vaker gezien, gehoord, of wellicht zelf in een relatie meegemaakt, wat juist de kracht, maar ook gelijk weer de zwakte is van de film. Hierdoor biedt hij namelijk zoals eerder vermeld, geen verassingen. Daardoor kan het verhaal soms een beetje slepend aanvoelen, en verwacht je op een bepaald punt toch een verdieping van het verhaal of meer gefilosofeer over de liefde, dan het standaard gekibbel waar de twee hoofdpersonages in terecht komen. Deze verdieping blijft echter uit en ook al blijft Blue Valentine zeker de moeite waard om een keer gezien te hebben, echt onderscheidend is het allemaal niet.

3,0*

Een film die na 3 jaar nog vaak door mijn hoofd spookt. Moet 'm misschien maar eens herzien, want zou toch wat hoger kunnen uitvallen dan 3,5*.

Dit is dus niet mijn ding.

Heb me stierlijk verveeld bij het bekijken van deze prent, en wonder boven wonder toch uitgekeken.

Neen... alle respect voor wie deze film graag ziet, maar ik niet

Tot in het diepst van mijn ziel geraakt door deze. Pijnlijk herkenbaar.