Blue Valentine (2010)

"Truth is, everybody is going to hurt you; you just gotta find the ones worth suffering for."



Bij het zien van Blue Valentine dacht ik aan deze beroemde woorden van Bob Marley. Een zeer realistische melancholische schets van twee geliefden wiens liefde langzaam bekoeld raakt en met alle gevolgen van dien. Een echte promotiefilm voor het huwelijk is het niet, maar daardoor wel extra krachtig. Blue Valentine is puur performance driven, en Williams en Gosling maken indruk. Overal blijkt uit dat ze naast dat ze goed acteren ze ook hun personages nauw bestudeert hebben. Je hoeft geen perfecte Hollywood personages te verwachten, Cindy en Dean hebben hun gebreken, en de één lijkt meer moeite te doen dan de ander maar voor de kijker wordt al snel genoeg duidelijk dat dit nooit had kunnen werken.


Niet helemaal wat ik ervan gehoopt had maar toch een erg krachtige deprimerende relatieschets. Vooral het acteerwerk van Gosling en Williams houden de film overeind maar ook de relatie, die geen romantisering kent en erg realistisch weergegeven is is een enorm pluspunt. Fijne seksscenes, geen lakentje lakentje, maar ook niet al te expliciet in beeld gebracht. De NC-17 rating die Blue Valentine kreeg wankelt nog aan alle kanten maar goed, er valt wat voor te zeggen. Dat ze MPAA niet even consequent is bij andere films even buiten beschouwing gelaten. De gebruiker hier boven mij kaart het al aan, ondanks dat deze realistische relatie schets zeer waarheidsgetrouw is, willen we wel met deze waarheid geconfronteerd worden? Veel niet schat ik. Ik wel, ik ben blij dat er eindelijk een film is die niet zo optimistisch is maar gewoon realistisch.


Al met al een aangrijpende film, met twee ijzersterke performances van Gosling en Williams. Voor degene die niet bang zijn voor een confrontatie met hoe solide relaties labiel kunnen worden zeker een aanrader. Ik ga nog maar een depressief filmpje opzetten nu ik de smaak te pakken heb.

Wat een fijne, realistische film. Ryan Gosling vind ik een fijne acteur, Michelle haar werk ken ik niet echt. Ik was vooral benieuwd naar Williams in deze serieuzere, maar vooral vernieuwende film over relaties.

Gelukkig is het geen verhaal dat bij het begin start en waarbij je de liefde op ziet bloeien, maar het begint direct na het daten, het huwelijk, de zwangerschap en de eerste kinderjaren. Van spanning, passie en verlangen is al lange tijd geen sprake meer. Iedereen die wel eens een (langere) relatie heeft gehad zal ongetwijfeld wel eens in een 'relatiedip' terecht zijn gekomen. De vraag is echter hoe lang deze duurt en wat je er aan doet om er weer uit te komen.

Ruzietjes om niks, geen interesse in elkaar, spanningen, irritaties en ook geen seksuele aantrekkingskracht meer, dan is het einde zoek. Ook Dean en Cindy verkeren in deze situatie, en besluiten om het nog een laatste kans te geven. Wat volgt is en emotioneel drama waarbij je direct meeleeft met de personages, die vanaf de eerste minuut weten te overtuigen met uitstekend spel. Het lijkt alsof je echt naar een stel kijkt die al jarenlang samen zijn, en dat is uiteraard een heerlijk gevoel. Ze zijn niet perfect, integendeel, ze hebben elk fouten en dit wordt ook duidelijk in beeld gebracht.

Door het gebruik van flashbacks wordt je al snel in het verhaal gezogen. Geen chronologische volgorde maar in Blue Valentine pakken ze het anders aan, wat naast de perfecte cast ook het grootste pluspunt van de film blijkt te zijn.

Ik denk wel dat het belangrijk is om deze film te kijken wanneer je er echt zin in hebt. Het is geen 'tussendoor' filmpje, en ook geen film om tijdens een kippig meidenavondje te kijken. De manier waarop en hoe je deze film kijkt, doet mijn inziens veel met de kijkervaring zelf en het gevoel dat je hebt na de aftiteling.

Erg mooi.

Overtuigend grillig relatiedrama, met twee extreem goede hoofdrollen. Zowel Gosling als Williams zijn fenomenaal goed. Zij tillen de film naar een hoger plan, wat maar goed is ook, want inhoudelijk valt er hier en daar wel wat op het script aan te merken. De structuur, vol flashbacks, is goed gedaan, maar kan niet verhullen dat de film verhaaltechnisch niet zo veel om het lijf heeft. Hier en daar sleept het geheel ook enigzins. Gelukkig is de relatie tussen Gosling en Williams zeer geloofwaardig en intens uitgewerkt, waardoor je als kijker volledig opgaat in de langzaam escalerende gebeurtenissen. Geen vrolijke kijkervaring, maar wel een eerlijk en rauw portret van een relatie die op de klippen loopt.

Het meesterlijke einde dat diepe indruk maakt en de prachtige aftiteling zorgen ervoor dat je meteen na afloop de neiging hebt om de film iets beter te maken dan die is. Nu ik echter bijna een volle dag verder ben komen ook de wat mindere passages weer bovendrijven. Laat ik vooropstellen dat het acteerwerk van enorm hoog niveau is. Jammer genoeg vind ik het verhaal ondanks dit puike acteerwerk niet interessant genoeg. De zeer realistische aanpak blijkt gewoon niet altijd even boeiend. en de relatieproblemen komen me ook al snel enigzins de keel uit.

Gelukkig heeft Blue Valentine ook nog de nodige flashbacks die het verhaal iedere keer weer op gang weten te trekken waardoor ik steevast net niet helemaal afhaakte. Zoals gezegd was ik na het sublieme einde zowaar even om maar uiteindelijk zit er toch niet meer in dan een dikke voldoende.

Dit kon me, ondanks de ijzersterke acteerprestaties van Gosling en Williams, bijzonder weinig boeien eigenlijk. De realistische sfeer is sterk, de vertelstructuur kon me minder bekoren, net als de beweegredenen van Williams in hun / haar ''dip''. Blue Valentine kijkt prima weg en kent best een paar sterk geregisseerde en voorál geacteerde scénes, maar het deed me eigenlijk helemaal... niks.

Prachtig ingetogen realistisch drama met twee sterren die echt steen goed acteren en zich zeer goed in hun rollen in leven, de vervreemding van het stel had niet beter in beeld kunnen worden gebracht.

Een geloofwaardige en een beetje deprimerende film.

Mooi filmpje, waarin met name Gosling en Willams bewijzen moeiteloos tot de creme de la creme van de huidige generatie jonge acteurs te behoren.

Hotelkamer is gaaf! Aftiteling is top! Goslings bril is grappig.

Deze film wilde ik bekijken omdat Michelle Williams hier in meespeelde. Zij is nu eenmaal een van mijn favoriete actrices en ze deed het ook hier in weer voortreffelijk. Jammergenoeg vond ik het plot niet interessant. Het was weer allemaal kommer en kwel in de liefde en dit soort misère heb ik inmiddels al in veel te veel films gezien. Het boeit me gewoon niet meer en het is ook allemaal van hetzelfde.

3,0* dankzij Michelle

Hier had ik na alle lof toch net iets meer van verwacht. Het is natuurlijk wel een stevig drama en het is ook wel best aangrijpend hier en daar, maar het gevoel blijft hangen dat ik het allemaal al eens gezien heb in andere films. Relaties die zich op een dergelijke manier ontbinden komen wel vaker langs en dan moet je net iets extra's te bieden hebben en dat heeft Blue Valentine niet. Integendeel, de film is zelfs iets te recht voor zijn raap soms. Zo'n ukulelescène vind ik al snel schitterend, maar hier wordt het effect verpest door de wel erg voor de flauwe, nadrukkelijke liedjeskeuze (you allways hurt the one you love) en even nadrukkelijke setting (voor een winkel waarin bruidskleding te koop is) Iets subtieler had toch moeten kunnen. Daarnaast overdrijft de film de ellende soms. Zo'n scène waarin Dean in elkaar geslagen wordt door Cindy's ex slaat nergens op in een film als deze en dat Cindy ontslagen wordt op het einde is ook gewoon een stap te ver. Dergelijke goedkope effecten zijn toch nergens voor nodig? Daar komt nog eens bij dat ik vaak dacht dat een scène de laatste scène zou zijn en waarbij dat moment ook perfect was. Uiteindelijk gaat de film maar gewoon wat door, tot ineens de eindcredits eindelijk verschijnen. Wel erg mooie eindcredits overigens.

Ik zou deze film graag meer gunnen. Het is duidelijk een passieproject voor de regisseur, die er een eeuwigheid aan heeft gewerkt met een minimaal budget. Daarbij geven Gosling en Williams alles dat ze hebben en zeker bij Williams is dat heel veel. Een actrice die ik vaak beter vind dan de films waarin ze speelt. Gosling heeft soms net iets teveel maniertjes, maar is ook vaak weer erg sterk. De improvisaties leveren ook genoeg moment op die wel werken en die helemaal raak gevonden zijn. Vergelijk dit echter met de films van improvisatiemeesters als Mike Leigh of de meer vergelijkbare John Cassavetes en je ziet dat Blue Valentine de diepgang mist van de echt geweldige regisseurs.
3*

Bij deze film kreeg ik eigenlijk al vrij snel een soort American Beauty idee, uiteraard is dat een goed teken, maar helaas verging dat beeld al vrij snel. Het verhaal begon goed, totdat het me halverwege een beetje begon te verwarren. Om te beginnen had ik eerst niet door dat de film niet chronologisch verliep en daarnaast begreep ik ook bepaalde gebeurtenissen in het verhaal niet (zo werd er bijvoorbeeld niet echt duidelijk gemaakt waarom de man halverwege in elkaar werd gemept)...

Het verhaal begon zoals eerder vermeld, vrij sterk, maar zakte in de loop van het verhaal steeds verder in. Er kwam steeds meer onduidelijkheid en zelf na de film bleven er veel vragen onbeantwoord: er wordt nooit duidelijk gemaakt waarom de vrouw nou zo afstandelijk bleef doen, of dat het kind nou daadwerkelijk de dochter van die man was... Ook het einde is onduidelijk, ze knuffelen elkaar wel, maar scheiden ze nou of nemen ze een break? Ook bevatte de film niet echt een hoogtepunt maar bleef het een vrij monotoon geheel.

Al met al toch nog wel een aardige film, maar de onduidelijkheden en het uitblijven van een climax moment (wat deze film toch wel echt nodig had om niet langdradig te zijn) niet hoger dan 3.5*

Aparte, maar aangrijpende film waarin opzich vrij weinig gebeurd. Ik was vooral benieuwd naar deze film omdat Ryan Gosling erin speelt, hij is zeker één van de sterkste acteurs van nu die ik ken. Opzich had een Oscar-nominatie niet misstaan. Al was de concurrentie erg zwaar dit jaar natuurlijk, maar gelukkig heeft Michelle wel een nominatie gekregen, want ook zij was echt enorm sterk. Samen dragen zij deze film en ondanks dat er weinig gebeurd wordt er een mooi verhaal verteld. Ik had eerst even mijn twijfels over de flashbacks, maar ze voegde toch vrij veel toe aan de film. Zo zie je hoe snel het kan gaan.

4*

Mijn verwachtingen waren met acteurs als Gosling en Williams behoorlijk hoog gespannen. Gelukkig stellen beiden me niet teleurgesteld door samen voor een aangrijpend drama te trakteren en op een realistische manier de eens zo mooie relatie tussen Cindy en Dean laat zien.

Grootste pluspunt van de film is dat het nergens te dramatisch of te sentimenteel wordt en hierdoor zeer overtuigend en geloofwaardige overkomt. Ook al zitten er wat mindere scenes tussen en zijn sommige acties wat vreemd of vergezocht, de chemie tussen de twee is aanwezig en dat zie je. Toch heeft de film me als geheel niet helemaal weten te raken zoals ik gehoopt had. Daarvoor is het verhaal misschien toch iets te rommelig en blijft er tijdens en na het eind te veel onbeantwoord.

Het schakelen tussen verleden en heden maakt het verhaal wat boeiend en houdt het tempo er in. Samen met de mooie settings (Future room ) en de goede muziek wordt er een prima sfeer neergezet.

Sterke film die nog meer had kunnen zijn. Gosling en Williams zorgen ervoor dat dit een aanrader is.

3,5*

Prima film met een goed verhaal en zeer goed acteerwerk..

Ryan Gosling en Michelle Williams zorgen ervoor dat je de hele tijd aan het scherm vastgelijmd zit, zulk een chemie zit er tussen deze 2..
Dat zorgt er duidelijk voor dat het verhaal ook echt overkomt, dat de problemen tussen deze 2 haast echt zijn..
Het zal iedereen wel bekend voorkomen, een relatie met een dip, en het moet gezegd worden dat deze film nou er niet echt voor zorgt dat het je vertrouwen geeft om er ook daadwerkelijk uit te komen.
Echte romantiek is ver te zoeken tussen deze 2, terwijl het vroeger zo anders was..

Wat ook goed gedaan is door de regisseur is het feit dat je als kijker moeilijk kunt kiezen tussen beide hoofdrolspelers. De ene keer geeft je Gosling gelijk, de andere keer Williams.

Verder vond ik het einde ietwat tegenvallen, ik had liever meer duidelijkheid gehad, maar zo'n einde past in principe wel in de film.

Prima film dit en dat komt vooral door het prima acteerwerk en het overtuigende verhaal!
Ruim voldoende!

Filmmaker Derek Cianfrance construeert een geraffineerd potret van dualiteit: heden vs. verleden, (onbekommerde) jeugd vs. (zorgelijke) volwassenheid, vitaliteit vs. verval, compassie vs. apathie, ontsnapping vs. gevangenschap.

Rauw, deprimerend en verscheurend liefdesportret waarin de ontluikende liefde tussen een small-town slim, ambitieus meisje en een impulsieve, charmante verhuizer net zo meeslepend wordt weergegeven als het 'uit verliefd raken' op elkaar.

De eigenschappen die hen in het begin tot elkaar aantrekken, lijken uiteindelijk ook de kwalen te zijn die hen van elkaar afstoten: Cindy's intrigrerende eenzelvigheid is veranderd in emotionele ontwijking, terwijl Dean's impulsieve natuur, die in het begin van hun ontmoeting charmant is, tot Cindy's ergenis is uitgegroeid tot een zorgelijk luchthartige doelloosheid.

Voortreffelijke vertolkingen van Williams, die als jonge Cindy probeert te ontsnappen aan de lage verwachtingen en liefdeloze huwelijken die kenmerkend zijn voor een small-town working-class milieu en uiteindelijk verteerd wordt door bitterheid omdat ook zij vast komt te zitten in een situatie die haar de mogelijkheid ontneemt om haar potentieel te verwezenlijken--en Gosling, als Dean, die in tegenstelling tot Cindy tevreden is met een leven als borderline alcoholist & schilder en die zijn potentieel gerealiseerd ziet door 'gewoon' vader en echtgenoot te zijn.

Hoewel niet aan te raden voor liefhebbers van 'Feel Good'-movies, binnen het 'Love Story'-genre zeker een meesterwerkje.

4.0

Vele films zijn er gemaakt over het ontstaan en het einde van een relatie maar niet veel films slagen er in om het contrast tussen deze twee zó realistisch weer te geven. Blue Valentine richt zich vooral op de laatste stuiptrekkingen van een relatie welke passioneel en met de beste intenties begonnen is maar waar alleen intenties niet genoeg blijken te zijn.

Dean en Cindy Pereira vormen met hun dochtertje Frankie een doorsnee Amerikaans gezinnetje. Toen ze elkaar leerden kennen was het liefde op het eerste gezicht. Dean, afkomstig uit een gebroken gezin, school niet afgemaakt, een levensgenieter en een romanticus. Cindy komt uit een disfunctioneel gezin, wil arts worden en zorgt voor haar oma. Dean en Cindy geven elkaar de liefde en zorg welke ze beide zo hebben gemist. Maar dit wordt al vrij snel flink op de proef gesteld als ze beide een ingrijpende keuze moeten maken.
Na een aantal jaar blijkt Dean een liefdevolle gezinsman te zijn met een weinig inspirerend baantje als schilder om zoveel mogelijk bij z'n gezin te kunnen zijn en ’s ochtends met een biertje te kunnen beginnen. Cindy is een hardwerkende verpleegster met een groot verantwoordelijkheidsbesef. Beide doen hun best maar in de jaren dat de relatie duurt komen de tekortkomingen welke zij mee hebben gekregen uit de opvoeding meer en meer bloot te liggen.

De kracht van Blue Valentine is dat het niet mooier wordt gemaakt dan dat het is. De liefde, het verdriet en vooral de onmacht wordt prachtig gespeeld door Ryan Gosling en Michelle Williams. De herkenbaarheid die dit oproept zorgt voor een geweldige impact. Deze herkenbaarheid wordt versterkt door de tijdsgeest van nu. Het groeiende aantal scheidingen en de kinderen die daar de dupe van zijn. Maar ook de keuzes tussen werk en gezin en de frictie die daarbij kan ontstaan.

Waar een film als The Seven Year Itch (’55) de komische benadering zoekt of Revolutionary Road (‘08) de wat dramatische, laten beiden films niet alleen zien dat het vasthouden van de verliefdheid geen sinecure is en het voorkomen of doorbreken van de sleur niet vanzelf gaat maar ook dat deze onderwerpen niet alleen gelden voor de huidige generatie. Derek Cainfrance laat in zijn twee film met tijdsprongen heen en terug niet te veel en niet te weinig zien. Hiermee slaagt hij er in om de toeschouwer een meevoeler te laten zijn.

Pijnlijke, maar oprechte en goede film. Bij momenten zelfs zeer goed. Want Blue Valentine bevat prachtige, enorm raak getroffen passages. Maar als geheel is ie een beetje wisselvallig. Geldt eigenlijk ook voor de cinematografie. Af en toe indrukwekkend, met mooie kleuren en heel levendig camerawerk. Maar elders dan weer wat vlakjes.

Waar in ieder geval niets op valt af te dingen, zijn de acteurs. Zowel Ryan Gosling als Michelle Williams behoren wat mij betreft tot de allergrootste beloften van Hollywood, en hier zijn ze beiden in grootse doen. Met de verkeerde hoofdrolspelers kan dit soort verhaal al snel tot ergernis leiden. Maar Gosling en Williams slagen er met verve in 2 uur lang te blijven intrigeren en komen met veel naturel voor de dag.

Een film waar ik hoge verwachtingen van had en die zijn misschien net niet helemaal ingelost. Maar anderzijds was het ook zo'n prent die voor het zelfste geld compleet in het verkeerde keelgat had kunnen schieten (cfr. sommige films van John Cassavetes). En da's ook niet gebeurd. Daarvoor is het allemaal veel te realistisch en hartverscheurend en ik was dan ook helemaal mee.

Oh ja, prima soundtrack trouwens (en geweldige scène met het dansje!)

3,5*

Het prima acteerwerk van Williams en Gosling kunnen deze film niet redden. Daarvoor zitten er naar mijn smaak te veel losse eindjes in het scenario. Cindy: "I can't do this anymore?" Oké, maar wat is het probleem dan? Films met een open einde is normaliter geen probleem, maar als vrijwel elke dialoog een open einde kent, ontstaat op d'n duur een probleem. Volgens mij heeft met name de scenarist het deze keer af laten weten.

Vrij sober drama over een stel wat langzaam uit elkaar gaat. Het concept was best leuk en de cast doet het ook best goed (zeker Ryan Gosling) maar echt boeiend was het allemaal niet. Ik vond het maar allemaal een sombere en saaie bedoeling en veel gelukkige momenten hebben ze niet gehad. Ze hadden beter nooit kunnen trouwen want dan hadden ze ook niet deze film hoeven te maken

Dankzij de cast blijft deze film overeind want Ryan Gosling (zag er best apart uit) speelt gewoon heel sterk en Michelle Williams deed het ook best goed hoewel ik haar altijd vindt uitzien alsof ze op het punt staat om te huilen.

Het verhaal van Blue Valentine is niet nieuw, de wijze van vertellen is ook al wel vaker gedaan, maar zelden werd het zo goed uitgevoerd als hier. Romantische scènes uit de vroege relatie wisselen zich af met beelden van strubbelingen en ruzies in de latere. Beide werken ronduit geweldig; de romantiek is beter dan die uit Before Sunrise, het drama doet weinig onder voor Scenes uit een huwelijk. En het is uiteraard de combinatie van deze twee die de echte kracht vormt van Blue Valentine, omdat de ene lijn z'n schaduw werpt over de andere en zo een extra lading meegeeft aan de gebeurtenissen.

Zonder dat er hele grote problemen worden opgevoerd, zoals mishandeling of overspel, wordt subtiel duidelijk gemaakt dat het huwelijk niet loopt. De voornaamste reden hiervoor lijkt te zijn dat Dean leeft voor zijn vrouw, haar op een voetstuk heeft geplaatst. Zijn full-time baan is getrouwd zijn met Cindy. Zij kan niet omgaan met deze last, kan in een dergelijke rol alleen maar tekort schieten. Je ziet dat bijvoorbeeld mooi in de scènes met het dochtertje, die net wat meer naar papa toe trekt, wat mama op de lip doet bijten. En zoals Max Frisch al schreef: De vrouw is een mens voordat je van haar houdt, soms ook daarna: zodra je van haar houdt, is ze een wonder, dus niet duurzaam -.

De vormgeving van Blue Valentine is prima, het acteerwerk (vooral van Michelle Williams) voortreffelijk, het tempo aangenaam, de muziek mooi. En dan heb ik het nog niet gehad over de zeer fraaie aftiteling. Van begin tot eind dus een prachtfilm.

Goed drama dat helaas inzakt naar het einde toe.

Het eerste uur is vlot, snedig, interessant. De gezinssituatie wordt geschetst en er wordt met flashbacks ingegaan op het vroegere leven beide personages. Dat is allemaal goed en wel, maar na het 'hotel'-gedeelte - dat ik anders had verwacht - zakt het stevig in mekaar. Beide hoofdrolspelers worden een hoopje ellende ("I can't do this anymore.").

Het einde is dan ook logisch.

Ryan Gosling doet het behoorlijk goed. Michelle Williams is m.i. één van de grootste beloften in Hollywood, en ook hier vind ik haar geweldig. Heel naturel, en niet storend; iets wat een grote verdienste is als je haar personage bekijkt.

Het camerawerk is wat teveel met de losse hand gedaan, waardoor het soms wat goedkoop en rommelig oogt. Toch zijn enkele scènes best wel de moeite.

3,5

Op zich wel een redelijke film die mooi laat zien hoe twee mensen elkaar ontmoeten en iets met elkaar beginnen.

De flashbacks zonder enige chronologische volgorde zijn ook goed, zo kan de kijker zelf zien hoe alles tot stand is gekomen.

Klein minpuntje is wel dat het iets te langdradig is, op een gegeven moment heb je het wel gezien met al die ruzies enz.

Ik dacht overigens dat de gehele film zich in een hotelkamer zou afspelen waar ze een hele lange conversatie met elkaar zouden hebben, beetje in de stijl van Tape (2001)

3,5 Sterren.

Prachtige film die het gevoel van pijn van de hoofdrolspelers goed overbrengt naar de kijker. Geweldig contrast ook tussen het geluk en het verdriet dat vooral Michelle Williams, maar ook Ryan Gosling laten zien. Het acteerwerk dat Williams alleen al met haar ogen doet.

Deze film deed mij veel en het hele sfeertje van de film voelde toch wel heel fijn.

*4

Mooi drama.

Leuke opzet, goed geacteerd door zowel Williams als Gosling en aardig realistisch weergeven. Voeg daarbij een goed werkend einde en je hebt de meeste elementen klaar voor een klein, realistisch, wat grimmig romantisch drama.

Het zijn de personages zelf die voor mij een beetje roet in het eten gooien. Beiden stellen ze zich naar mijn mening iets te hard aan. Gosling is iets te vervelend, Williams iets te serieus. Het komt dat ook over alsof ze niet genoeg hun best doen ipv dat hun liefde gewoon langzaam afgstorven is.

Jammer, want daarmee verliest de film een beetje van z'n beoogde emotiies. Een punt van kritiek wat de film toch een halve ster kost. Verder trouwens érg mooie end credits, al is het jammer dat van die stijl niks in de film zelf terug te vinden was. Visueel is het namelijk erg karig en ook de soundtrack kon me niet geweldig bekoren.

3.5*

Mooie film waarin verschillende stadia van een verliefd koppel de revue passeren. De montage vergt wel wat inspanning. Ook is de eerste helft soms wat langdradig en lijken de beste momenten bewaard voor de tweede helft. Ryan Gosling en Michelle Williams zijn beiden erg sterk en weten het geheel toch naar een wat hoger niveau te tillen.

Wat een schitterende film. Ik geef niet snel de volledige 5 sterren maar voor deze film ben ik toch overstag gegaan. Prachtig om de liefde tussen deze twee mensen weergegeven te zien en hoe tragisch dat ze zo uit elkaar groeien. Het kleurgebruik en het gebruik van licht beelde het verhaal nog sterker uit. Dit in combinatie met de muziek maakte voor mij het perfecte plaatje.

Zowel Gosling als Williams zetten hun rollen ontzettend overtuigend neer. Zowel de dialogen, de ruzies als de liefdesscènes werden met volle overtuiging neergezet. Nergens opsmuk of nepheid maar een aftakelende relatie in zijn volledige waarheid. Het kwam allemaal zo realistisch over.

De film heeft ook een bepaald ritme, een beetje een traag ritme, wat wel erg prettig wegkijkt. Wat mij betreft een perfecte film.

Subtiele levensschets over een relatie die van liefdevol naar erbarmelijk leidt en waaruit enkel vergane glorie over blijft. Zeer aandoenlijk en goed gespeeld. 3,5*/4*

Er wordt goed in geacteerd en verhaal is uit het leven gegrepen, maar ik vind de film gewoon niet leuk. Het is vooral veel drama en weinig romantiek. Er zitten ook veel flashbacks in de film, daar hou ik ook niet van. Voor mij was het een lange zit, maar iemand die houdt van een intiem drama, kan ik deze film aanraden.

Een goede dramafilm...
Prima acteerwerk...
Prima verhaal...
Laatste slot veel geruzie allemaal,
het is beter uit elkaar...
Zonder van een gezin...
Mooi HD kwaliteit...
Geen perfecte film...

Mooi, intiem portret van een lastige relatie tussen twee innemende personen. Acteerwerk is uitstekend en ook het script mag er zijn waardoor de geschiedenis rauw en realistisch overkomt. Het verhaal wordt wel op een wat artistiekerige, rommelige manier verteld dat had van mij een tandje minder gemogen. Toch overtuigt het geheel wel.

Prachtige film, prachtig gespeeld, alleen wat is de afkeer van de vrouw jegens haar man ? Dat is mij niet duidelijk.

Als een film evocatief is bedoeld of dient te zijn, what' s the message.

Dat liefde, het klasseverschil niet kan overbruggen? Dat ze toch liever die bastard had gehad dan deze eenvoudige liefdevolle man?

Een man met commitment die bereid is te investeren in de relatie en die bovendien een prachtige vader is.

Pff wat/wie wil ze nou eigenlijk?

Toch een mooie film over liefde.