Blue Valentine (2010)

Het was geen mooie film, maar wel een erg leuke film om naar te kijken, ondanks een van de hoofdkarakters totaal niet interessant was. Cindy is namelijk echt een dom wijf. Ze was niet grappig, niet lief, heeft rare acties, en is nooit vrolijk. Daar in tegen vond ik Dean een stuk leuker, en hij was in mijn ogen ook degene die zorgde dat de film leuk was om naar te kijken. Vanuit hem kwam er actie, humor en spanning in het verhaal. Het verhaal zelf was in mijn ogen realistisch, ik kon m'n vorige relatie er dan ook wel een beetje in herkennen.

Qua beeld was het niet zoveel bijzonders, al zaten er een paar mooie overgangen in, bijvoorbeeld het shot waarin je ze elkaar huilend ziet vastpakken wanneer ze getrouwd zijn, die vervolgens over gaat naar het heden waarin ze elkaar ook huilend vastpakken, maar dan omdat ze juist uit elkaar gaan. Ook was de aftiteling erg mooi!

Het was trouwens een heel ander verhaal dan ik verwacht had. Ik had verwacht dat ze in een hotelkamer leuke herinneringen van vroeger gingen ophalen, en je dat als kijker te zien kwam. Ik vond het erg jammer dat dit niet zo was, maar het was zeker geen slechte film!

3sterren (6,5)

Ook mijn gedachte. Had graag iets van het sprankelende van de eindcredits in de rest van de film gezien.

De sleur in Blue Valentine voelt realistisch aan. Wel vraag ik me af of Cindy in een vroeger stadium gevochten heeft voor de relatie. Ze komt mij te serieus en afstandelijk over, al is dat natuurlijk een kenmerk van de sleur en zorgt haar vermoeidheid voor het staken van haar strijd. Een eng en deprimerend iets toch, die sleur. Er lijkt geen weg meer terug. Sommige momenten zullen de sleur voor even stilzetten, maar de aftakeling van de liefde zal alleen maar toenemen. Er komt een punt dat het vechten wordt tegen de bierkaai.

Mooi is het contrast tussen het heden en de flashbacks. Graag had ik nog wat meer sprankeling (zoals die van de eindcredits) willen zien van de liefde tussen Cindy en Dean. Wat meer vuurwerk, wat meer betoverende scènes, al had dat het contrast wellicht te overdreven gemaakt. Verder zijn de seksscènes vrij expliciet zonder veel bloot.

Over het acteerwerk kan ik kort zijn: beter konden Ryan Gosling en Michelle Williams het niet doen - daar was ook geen ruimte voor in het karakter en doen en laten van hun personages. Maar beiden zijn een grote belofte voor de toekomst, al hebben ze zich allang stevig tussen de overige grote acteurs en actrices geplaatst.

3,5*

The loving was easy, it's the living that's hard...

Eeuwig voordurend probleem van de binnensluipende sleur en het tanen van de wederzijdse interesse binnen het gezin, knap verfilmd met tijdsprongen die het boeiend houden. Ook goed vertolkt.

De scène met "You'll always hurt the one you love..." is best puik gebracht en is eigenlijk de hoofdgedachte van de film.

Mooi drama met prima acteerprestaties.

Ik heb me er prima mee vermaakt en het is allemaal erg realistisch en herkenbaar. Helaas is dat ook meteen het grootste minpunt want het is niet echt een spectaculair of verrassend verhaal.

Nou hoeft dat ook niet per se om toch een goede film op te leveren, maar het is allemaal net een maatje te traag of te gewoontjes om echt memorabele film op te leveren.

Coole poster, uitstekende film. Om 1 of andere rede voelt het verkeerd deze film een erg goed cijfer te geven... maar dat is puur irrationeel, waarschijnlijk omdat de film zo'n triest verloop heeft. Rationeel gezien is dit gewoon een hele goede, pijnlijke film, origineel verteld en uitgewerkt. 4 sterren.

Eens. Het begin beviel me ten zeerste, en ik had ook verwacht dat dit een film voor mij zou zijn. Helaas ontaarde het uiteindelijk in een grote aaneenschakeling van ruzies en schreeuwende mensen, en werd het daardoor zelfs vervelend om te kijken.

2,5*

Om zo'n film te kunnen dragen moet je een dijk van een acteerprestatie neerzetten en dat geldt in deze film voor zowel Ryan Gosling als Michelle Williams. Het is niet moeilijk om als kijker te worden meegezogen in het verhaal. Het is ook allemaal tot op zekere hoogte heel herkenbaar voor iedereen die een relatie heeft gehad en/of heeft. Het contrast tussen de hoogtijdagen, toen alles kon en alles goed was, en de aftakeling naar de slechte periode is mooi vormgegeven. Absoluut één van de beste drama's van de afgelopen jaren.

4*

Prima film van Cianfrance, vooral de vertolkingen van Gosling en Williams zijn geweldig.

Verhaaltje over een vervallen huwelijk waarbij eigenlijk nauwelijks te zeggen is wat er mis is gedaan en wie wat fout doet. Gosling zegt wel sorry maar weet zelf ook niet echt waarvoor hij zijn excuses aanbied. Het zijn van die situaties waarin je maar van harte hoopt dat je er zelf nooit in belandt.

Prima geschoten ook en de soundtrack van Grizzly Bear is goed maar had wat meer nieuwer materiaal mogen bevatten misschien. Aftiteling is trouwens ook echt de moeite waard.

ruimte 3.5*

Uiterst geslaagd drama met uitstekende acteerprestaties van Ryan Gosling en Michelle Williams.

De machteloosheid die de film uitstraalt heb ik als kijker ook echt meegevoeld. Je wordt er soms gewoon kwaad van en het wrangste is misschien wel dat er eigenlijk helemaal geen schuldige aan valt te wijzen.

Visueel is het ook een mooie film, met als hoogtepunt misschien wel de aftiteling. Die stak heel mooi in elkaar met dat vuurwerk.

Ik had deze film al sinds februari tussen mijn opnames staan en ik had er eigenlijk nooit echt zin in. De plotomschrijving klonk mij wat te mager en romantische drama's zijn nou niet bepaald mijn ding, maar deze film heeft inhoudelijk veel meer te bieden dan ik vooraf had durven dromen.

Erg goed. 4,0*

Na The Place Beyond the Pines , wat ik een van de interessantste films van afgelopen jaar vind (en helaas heb ik er niet zo veel kunnen zien) ook debuutfilm van regisseur Cianfrance bekeken. Mijn eerste conclusie na het zien van deze twee films is dat het zeker een interessante kerel is om in de gaten te houden.

Blue Valentine is op sommige punten wellicht nog wel sterker en evenwichtiger dan zijn tweede project. Uiteraard is het plot ook minder complex en gaat het hier feitelijk maar om de verhandelingen van 2 personen. Maar mede daardoor voelt de film wel solide aan en is de bijna 2 uur durende speeltijd ruim voldoende om diepgang mee te geven aan de hoofdpersonen. Uiteraard doet het geweldige acteerwerk van het duo daar ook goed aan. De film creëert een nogal neerslachtig sfeertje, waarbij vooral grijze en regenachtige dagen het decor vormen van de somberende hoofdpersonen. Alhoewel iedereen die ooit verliefd is geweest en die een gebroken relatie achter de rug heeft ongetwijfeld zaken zal herkennen werd dat me soms net iets te veel. Dat gesouwel en gejank de hele tijd, iets waar ik Gosseling ook al op betrapte in Half Nelson .

Niet dat ik hiermee nu wil zeggen dat de film me niets deed of niet wist te raken, meer het tegendeel het is zelfs lang geleden dat ik zo kon meeleven...

Wat ik de film wellicht nog het meest aanreken is dat het na mijn smaak te veel een typisch Amerikaanse indie film is. Ik zie te weinig echt eigen smoel terug in deze Blue Valentine en werd niet verast door iets wat ik nog niet eerder heb gezien of ervaren.

Daarom 3.5* (en net geen 4*), mooi debuut dat zeker.

Idd uitstekend debut. Deze ook gekeken na het zien van The Place beyond the pines wat ik wel een betere film vond.

Blue Valentine laat heel goed een moeizame relatie zien, die gebaseerd is op verliefdheid en idealistische projectie van vooral de man. Verliefdheid en liefde zijn 2 verschillende zaken, verliefdheid is een tijdelijke gemoedstoestand die de realiteit ernstig vervormd, (liefde omarmt de werkelijkheid), en als die wegvalt komt men over het algemeen ernstig in de problemen in relaties. Want daarna dan openbaren zich de werkelijke karakters pas, en moet men een nieuwe modus vivendi zien te vinden of elkaar verlaten. Deze film laat dat proces goed zien.

Met hoge verwachtingen ging ik dit kijken, want de plotbeschrijving klonk me lekker Before Sunrise/Sunset/Midnight-achtig in de oren. Plus twee prima acteurs.

Uiteindelijk is het zeker een mooie film, veel valt er niet op aan te merken, maar ik merk dat er iets ontbreekt voor mijn gevoel. Kan alleen mijn vinger er niet helemaal opleggen wat het is. Het wordt nooit helemaal duidelijk waarom het nu precies zo loopt. Moeten we als kijker nu alles tussen de regels door opmaken, of is de film op dat punt gewoon wat zwak uitgewerkt? Zeker het moeilijke gedoe in de hotelkamer is op dat punt net wat te vaag en wordt wat ergerlijk om naar te kijken.

Over de sprongen in tijd heb ik een dubbel gevoel. Het merendeel is goed gedaan, zeker naar het einde toe werkt de tragiek wel, maar ik ben toch niet zo geraakt achtergebleven als waar de film op mikt. Misschien omdat heden en verleden wat te dicht op elkaar liggen? De scènes net wat te slordig en willekeurig door elkaar gemixt zijn? Het zoals gezegd niet duidelijk genoeg is waar dingen precies misgelopen zijn (en of dat wel zo is, want afgezien van hun laatste ruzie zat ik me telkens af te vragen of dingen nou nog goed waren of niet). Waarschijnlijk wil ik er wat meer uithalen dan erin zit, en is het toch gewoon een simpele rise and fall van een huwelijk.

Mooi en sfeervol geschoten is het zeker, en ook acteerwerk is zeker in orde. Er zitten een aantal scènes in die er uitspringen. Hun eerste date met het liedje en dansje is erg leuk, de ruzie en het gevecht op haar werk is knap gedaan. Maar volgens mij had het met net een beetje extra nog beter kunnen zijn.

Een kleine 4* verdient het alsnog wel, misschien doe ik er ook gewoon te moeilijk over.

You always hurt the ones you love

10 kudo's voor Gosling zijn performance op de gitaar die eigenlijk een prima samenvatting van het verhaal hier is. Deze wordt mooi verteld door middel van een wisseling tussen heden- en verleden en heeft ook zeker zijn krachtige en mooie momenten. Verwacht echter geen verassingen hier. Er is gekozen voor een alledaagse situatie die veel koppels vandaag de dag overkomen, en heeft dan ook een open einde die de eigen invulling aan de kijker over laat. De rauwheid en het realisme zijn de speerpunten hier, en het grandioze acteerwerk van Gosling en Williams doet hier nog een schepje boven op. Het laat ons zien dat we nooit de ontmoeting met de persoon die we liefhebben moeten vergeten, en dat soms, hoe graag men ook wil, mensen toch uit elkaar kunnen groeien en aan de sleur waar hun relatie in geraakt is verloren kunnen gaan.

Blue Valentine is perfect zoals hij is, maar voelde in mijn ogen wel wat overgewaardeerd aan. Er wordt mooi geacteerd, maar echt een bijzonder verhaal wordt hier niet verteld. Je hebt het allemaal al eens vaker gezien, gehoord, of wellicht zelf in een relatie meegemaakt, wat juist de kracht, maar ook gelijk weer de zwakte is van de film. Hierdoor biedt hij namelijk zoals eerder vermeld, geen verassingen. Daardoor kan het verhaal soms een beetje slepend aanvoelen, en verwacht je op een bepaald punt toch een verdieping van het verhaal of meer gefilosofeer over de liefde, dan het standaard gekibbel waar de twee hoofdpersonages in terecht komen. Deze verdieping blijft echter uit en ook al blijft Blue Valentine zeker de moeite waard om een keer gezien te hebben, echt onderscheidend is het allemaal niet.

3,0*

Goede debuutfilm van Derek Cianfrance, die al lang om mijn to see list stond, maar dit ik telkens maar weer wegschoof ten faveure van andere films. Onterecht, want dit is verre van slecht te noemen.

Blue Valentine is vooral heel herkenbaar, al is het wel het soort van situatie, waarin jezelf nooit in hoopt te belanden. Ryan Gosling en Michelle Williams acteren goed en spelen een stel dat in een dieptepunt van hun relatie is beland. De sfeer is daar ook naar. Die is grauw en neerslachtig en heeft een bepaalde somberheid, die de gehele speelduur over alles heen blijft hangen.

Het doet trouwens ook best wel aan de “Before” trilogie denken. Dat niveau haalt Blue Valentine echter niet, maar dat is ook bijna niet mogelijk. Het geeft echter wel een mooi uitgediept verhaal weer over de problemen, die mensen tijdens de liefde kunnen ervaren. Realistisch, goed geacteerd, een constant niveau en een fijne kijkervaring.

3,5*

Ja, dit was raak. Had hier hoge verwachtingen van en die zijn meer dan ingelost. Wat is Gosling toch een veelzijdig acteur. En ook Michelle Williams laat zien wat ze in haar mars heeft. Het verhaaltje was ondergeschikt aan de feilloze, realistische uitwerking en ook het contrast tussen verleden en heden, en hoe deze steeds dichter tot mekaar kwamen was heel mooi gedaan. Was van begin tot eind meegevoerd, niet in de laatste plaats vanwege de menselijke emoties, imperfecties en tekortkomingen die briljant tot uiting kwamen. Een pijnlijk confronterende, en tegelijkertijd dankzij z'n charmante stijl ook prachtige film.

Deze eens meegebracht, maar 'k had niet echt verwachtingen bij deze film. 'k vond het wel een goeie film. Prima acteerwerk van beide hoofdrolspelers. Het kwam overtuigend over.

De film verveeld niet, ondanks z'n eenvoud.

'k vond hem wel het bekijken waard.

Hard en pijnlijk drama over een niet-werkende relatie tussen Ryan Gosling en Michelle Williams. Via flashbacks en -forwards wordt een beeld geschetst van de belangrijke gebeurtenissen daarvan en dat beetje gepuzzel is wel aardig. De grote pluspunten van deze film is het rauwe karakter en levensechtheid die deze film uitstraalt. Halverwege vreesde ik even dat het allemaal toch nog zielloos ging worden met alleen maar seks en geweldsuitbarstingen, maar het redelijke slot zorgt dat het daar niet alleen maar in eindigt.

“Tell me how I should be. Just tell me. I'll do it.”

Een mooie en tegelijkertijd rauwe film. Blue Valentine ontleedt de relatie van een stel op een keiharde en pijnlijke manier en het geswitch tussen de liefdevolle begintijd en de keiharde realiteit van het heden geeft een mooi contrast. Voor dit soort relatiedrama heb je twee sterke acteurs nodig en Gosling en Williams geven alles. Ze drijven elkaar naar grote hoogte en zowel in de intieme momenten als de ruzies zijn ze weergaloos.

Het gesprek in het hotel maakt goed duidelijk waar het mis is gegaan tussen de twee. Voor Dean zijn z’n vrouw en kind (wat waarschijnlijk niet van hem is) alles en voor de rest heeft hij geen dromen en passies. Cindy kan hier moeilijk mee omgaan en zowel de adoratie als het gebrek aan ambitie bij Dean vreet aan haar en de liefde die ze moet voelen, maar die steeds verder wegebt. De film is op zijn sterkst op de liefdevolle momenten zoals het gesprek in de bus en het dansen en muziek spelen voor een winkel. Na ruim een uur neemt het drama het steeds meer over en het geschreeuw en geruzie wordt wat te veel van het goede. Ik snap dat het realistisch is maar dat maakt het niet aangenaam of zelfs interessant om naar te kijken. Ik vond ook de metamorfose die Dean in een paar jaar heeft ondergaan wat te veel van het goede. Van een wat opportunistische, charismatische en romantische man naar een kalende, brildragende, alcoholistische loser kan natuurlijk wel maar het contrast is heel groot en het is nu wel heel makkelijk om de kant van Cindy te kiezen. Ik dacht eigenlijk dat de film als een nachtkaars uit zou gaan maar de laatste scene is wel briljant. En hartverscheurend...

Sterk staaltje acteerwerk van Gosling en Williams. Vooral Gosling vond ik uitermate sterk. Emoties die los komen tijdens de ruzies, de discussies, het is haast levensecht. Chapeau.

Het verhaal heeft geen body, maar weet anderzijds ook wel te boeien. Klein minpuntje is dat er weinig in de film gebeurt (gezien de speeltijd) maar dan kom ik toch weer terug op de acteeprestaties die het allemaal staande weten te houden.

Een romantische film die door het rauwe randje net iets beter wordt. Gosling en Williams worden in een wat karikaturale rol geduwd, waar ze met hun sterk acteertalent meer van kunnen maken dan de personages inhouden. De film toont mooi het contrast tussen het begin van de relatie en de sleur na enkele jaren. Dean is de levensgenieter die blij is met de job die hij heeft. Zelfs als hij later de vaderrol heeft opgenomen, heeft hij weinig ambitie en kiest vooral voor de nodige lol en drank. Cindy wil het dan weer maken in het leven. Als ze breekt met haar vriend die haar in een conservatieve rol ziet, is Dean de reddingsboei om te kunnen vluchten van haar dominante vader en conservatieve vriend. Zij is later ook degene die de verantwoordelijkheid opneemt in het gezin en blijkbaar zelfs op het werk te maken heeft met sexisme.

De blue valentine - woordspeling op een triestige date en de blauwe kamer van het hotel - is dan ook de stap vooruit in de relatie, ook al lijkt het zo niet. Dean en Cindy verschillen blijkbaar teveel van elkaar als de verliefdheid plaats maakt voor een relatie. Maar ze leven naast elkaar en de enige manier uit die sleur te geraken is de turbulente dag in het hotel. Het einde is daarin sterk. Ook al is het niet meteen terug koek en ei, ze werken voor het eerst aan hun relatie. Het is nu duidelijk voor elkaar geworden dat ze verschillen en nu pas kunnen ze er aan werken. De toekomst zal uitwijzen welke kant het uitgaat...

Een soort Before Sunrise/Senset/Midnight maar dan minder intellectueel (en daarmee minder boeiend qua gesprekken al wordt er evengoed soms een belangrijke waarheid geuit) en met meer drama, hetgeen het relatiedrama wellicht nog realistischer maakt. De film is wat langdradig maar de film heeft zonder twijfel kwaliteit.

Erg fijne film die ik aanvankelijk van naam verwarde met Blue Jasmine van Woody Allen totdat ik getriggerd werd door Ryan Gosling en Michelle Williams. Geweldige actrice die Williams en na elke film stijgt ze gestaag op mijn lijstje van favoriete actrices. Vooral in de rollen waarbij ze een wat onderdanige of eenvoudige huisvrouw speelt zoals in Manchester by the Sea of pakweg Brokeback Mountain steelt ze steevast de show. En ook hier doet ze het goed naast de zijde van Ryan Gosling. De magie en het plezier dat beiden aan de dag leggen is lovenswaardig.

Mooie montage waarbij het heden en de flashbacks elkaar afwisselen. Ook de metamorfose van de kalende onverzorgde Gosling is steeds even wennen. Blue Valentine vindt het perfecte evenwicht tussen een romantische film en drama. Het contrast tussen beide tijdsperiodes werkt uitstekend. De typische puberverliefdheid van twee geliefden die op zich weinig met elkaar gemeen hebben. Zij, een briljante studente, hij een arbeider met grote mond uit een gebroken gezin. Later kampend met een drankprobleem en opvliegendheid. Zijn band als vader met zijn dochter was innig en ook het geslaagde slot van de film draagt bij tot bovengemiddelde kwaliteit binnen het genre.

Rauw, realistisch en oprecht. Blue Valentine verraste me op meerdere vlakken. Uitstekende acteerprestaties en een aanhoudend niveau maken deze film zeker de moeite waard om te zien.

Wel een mooie film, maar te langdradig. Er gebeurt veel te weinig in zo'n lange tijd.

Was ie nou een halfuur korter geweest, was ie niet zo saai geweest.

Verder weer prachtig stukje acteerwerk wat Gosling weer neerzet, zoals altijd.

En natuurlijk Michelle die iets moois neerzet.

Life in a nutshell, you love, you hate, you win, you loose...and then life goes one.

Niet perse mijn soort film, daar hielp twee weken terug The Notebook me uitermate goed aan herinneren, maar vanwege de goede waarderingen toch geprobeerd. En wat zondermeer opvalt, de opbouw en afwisseling van de gestagneerde relatie van het heden met de romantische gebeurtenissen eerder. Zowel Williams als Gosling zijn behoorlijk goed opdreef, het is echter de laatste die met zijn normale vervreemdende, lichtelijke aandoende arrogante houding, perfect in zijn rol past. Beetje vreemd maar innemend in het begin, stuitend debiel in het tweede gedeelte. Pijnlijke situaties wisselen zich af met vertederende, chemie-achtige gebeurtenissen, zoals Gosling op de ukelele en Williams die daar een dansje op doet. Ook erg sterk overigens wel los van de relatie, de scene waarin hij de kamer van de oudere man, Walter, helemaal inricht.

Al met al een mooi opgebouwd realistisch aanvoelend drama met prima acteerprestaties en vooral de boodschap in het begin, zoals Gosling het zelf zegt, en de eveneens ontnuchterende en droge boodschap van oma: liefde? Verliefd? 9 van de 10 keer is het een keuze, een keuze voor zekerheid, de sociale zekerheid van iemand met een huis, goed baan, contacten, een luxe leventje, enzovoort. Of de verplichtingen van een zwangerschap. Op de vraag of echte liefde nu bestaat geeft de film geen antwoord, soms wel, soms niet...

Rauwe en emotionele dramafilm over een relatie die niet meer is, wat het was. Realistisch en goed gespeeld door Gosling en Williams. Hun verhaal begon zo lieflijk, hij was dol op haar en had heel veel voor haar over. Maar als de vlam van de liefde dooft, blijft er bitter weinig over. Ik begon mij ook te ergeren aan de domheid van Dean. Cindy had het kunnen verwachten, maar liefde maakt blind en dan zie je dat niet..... Bestaat echte liefde? Ja, zeker tussen moeder en kind. In andere gevallen: ik denk (en hoop) het wel, maar helaas is dat niet iedereen gegund. Dus een triest en droevig einde van de film. Niet mijn favo-film, geef mij dan maar The Notebook, dan kunnen we tenminste nog een beetje dromen.......

Vanaf de eerste ontmoeting via de bruiloft, de toenemende spanningen en het tragische einde van hun relatie volgen we Dean [Ryan Gosling] en Cindy [Michelle Williams]. Goslings veranderende uiterlijk helpt om het overzicht te houden terwijl Cianfrance heen en weer springt tussen de verschillende fases van de relatie, maar hij doet dat zo vaak dat het moeilijk is om mee te voelen met de personages. Maar het scenario biedt Gosling en Williams de gelegenheid om hun enorme acteertalent te tonen en hun (samen)spel is van extreem hoog niveau.

Wat kan er nog misgaan als je Gosling hebt, Williams en muziek van Grizzly Bear? Al het overige dus. En deze film laat overtuigend zien dat twee sterke acteurs en een goede soundtrack bij lange na niet genoeg zijn om een film te doen slagen. Het verhaal volgt twee stellen: een waarbij beide partners elkaar het leven zuur maken en een stel dat verliefd op elkaar is/wordt. Dit zou dan hetzelfde stel moeten zijn, verleden en heden, maar je hebt geen moment het gevoel dat je daadwerkelijk naar dezelfde personages lijkt. De mooie periode is an sich nog ok om te zien, maar zoiets is al tig keer gedaan natuurlijk en ook flink beter. De slechte periode is niets dan een kwelling. En dat is de film dan dus ook. Gedrocht.

Blue Valentine schetst in grove lijnen de relatie tussen Cindy en Dean en hun dochtertje. De film schiet heen en weer van tussen het uitbundige verliefde begin en het moment waarop de boel uit elkaar gaat vallen. Naar de tussenliggende jaren mag de kijker raden. Rauw gefilmd met uitstekend acteerwerk van Michelle Williams en Ryan Gosling. Opmerkelijke verschil in uiterlijk tussen de jonge en de wat oudere Dean (snor, wijkende haargrens en foute bril), terwijl Cindy alleen maar mooier lijkt te worden. Ligt mede daarom de sympathie, van mij althans, bij haar?