Blue Valentine (2010)

Vele films zijn er gemaakt over het ontstaan en het einde van een relatie maar niet veel films slagen er in om het contrast tussen deze twee zó realistisch weer te geven. Blue Valentine richt zich vooral op de laatste stuiptrekkingen van een relatie welke passioneel en met de beste intenties begonnen is maar waar alleen intenties niet genoeg blijken te zijn.

Dean en Cindy Pereira vormen met hun dochtertje Frankie een doorsnee Amerikaans gezinnetje. Toen ze elkaar leerden kennen was het liefde op het eerste gezicht. Dean, afkomstig uit een gebroken gezin, school niet afgemaakt, een levensgenieter en een romanticus. Cindy komt uit een disfunctioneel gezin, wil arts worden en zorgt voor haar oma. Dean en Cindy geven elkaar de liefde en zorg welke ze beide zo hebben gemist. Maar dit wordt al vrij snel flink op de proef gesteld als ze beide een ingrijpende keuze moeten maken.
Na een aantal jaar blijkt Dean een liefdevolle gezinsman te zijn met een weinig inspirerend baantje als schilder om zoveel mogelijk bij z'n gezin te kunnen zijn en ’s ochtends met een biertje te kunnen beginnen. Cindy is een hardwerkende verpleegster met een groot verantwoordelijkheidsbesef. Beide doen hun best maar in de jaren dat de relatie duurt komen de tekortkomingen welke zij mee hebben gekregen uit de opvoeding meer en meer bloot te liggen.

De kracht van Blue Valentine is dat het niet mooier wordt gemaakt dan dat het is. De liefde, het verdriet en vooral de onmacht wordt prachtig gespeeld door Ryan Gosling en Michelle Williams. De herkenbaarheid die dit oproept zorgt voor een geweldige impact. Deze herkenbaarheid wordt versterkt door de tijdsgeest van nu. Het groeiende aantal scheidingen en de kinderen die daar de dupe van zijn. Maar ook de keuzes tussen werk en gezin en de frictie die daarbij kan ontstaan.

Waar een film als The Seven Year Itch (’55) de komische benadering zoekt of Revolutionary Road (‘08) de wat dramatische, laten beiden films niet alleen zien dat het vasthouden van de verliefdheid geen sinecure is en het voorkomen of doorbreken van de sleur niet vanzelf gaat maar ook dat deze onderwerpen niet alleen gelden voor de huidige generatie. Derek Cainfrance laat in zijn twee film met tijdsprongen heen en terug niet te veel en niet te weinig zien. Hiermee slaagt hij er in om de toeschouwer een meevoeler te laten zijn.

Mja voor Amerikaanse begrippen best aardig, maar toch kunnen die films uit dat land me tegenwoordig niet meer bij de keel grijpen.

Zo'n gozer met een adelaar op z'n trui en een pet op z'n kop; ik kan me er niet mee identificeren.

Net drie sterren.

Film laatst ook gezien, voor de "typische Amerikaanse begrippen" vond ik deze ook best te doen (mee eens hieronder). Alleen soms een beetje psychotisch gedrag van de vrouw (ergenis).

Alsnog mijn stem 3.5

Cindy is niet te peilen en het einde wordt ook maar afgeraffeld.

Redelijk filmpje maar had er veel meer van verwacht..

Pijnlijke, maar oprechte en goede film. Bij momenten zelfs zeer goed. Want Blue Valentine bevat prachtige, enorm raak getroffen passages. Maar als geheel is ie een beetje wisselvallig. Geldt eigenlijk ook voor de cinematografie. Af en toe indrukwekkend, met mooie kleuren en heel levendig camerawerk. Maar elders dan weer wat vlakjes.

Waar in ieder geval niets op valt af te dingen, zijn de acteurs. Zowel Ryan Gosling als Michelle Williams behoren wat mij betreft tot de allergrootste beloften van Hollywood, en hier zijn ze beiden in grootse doen. Met de verkeerde hoofdrolspelers kan dit soort verhaal al snel tot ergernis leiden. Maar Gosling en Williams slagen er met verve in 2 uur lang te blijven intrigeren en komen met veel naturel voor de dag.

Een film waar ik hoge verwachtingen van had en die zijn misschien net niet helemaal ingelost. Maar anderzijds was het ook zo'n prent die voor het zelfste geld compleet in het verkeerde keelgat had kunnen schieten (cfr. sommige films van John Cassavetes). En da's ook niet gebeurd. Daarvoor is het allemaal veel te realistisch en hartverscheurend en ik was dan ook helemaal mee.

Oh ja, prima soundtrack trouwens (en geweldige scène met het dansje!)

3,5*

Het prima acteerwerk van Williams en Gosling kunnen deze film niet redden. Daarvoor zitten er naar mijn smaak te veel losse eindjes in het scenario. Cindy: "I can't do this anymore?" Oké, maar wat is het probleem dan? Films met een open einde is normaliter geen probleem, maar als vrijwel elke dialoog een open einde kent, ontstaat op d'n duur een probleem. Volgens mij heeft met name de scenarist het deze keer af laten weten.

Ik vond juist de personages totaal niet aansprekend, wat de film voor mij oninteressant maakte. Dan kan de acteur nog zo goed zijn, ik vond het allemaal maar ver gezocht. Enorme tegenvaller, heb gevochten tegen de slaap.

Een realistische kijk op een 'relatie' met al zijn ups en downs.
De mannelijke rol:
- Zoals de schrijver de man neerzet zie ik een normale man. Iemand die je overal kan tegenkomen. Een man die in zijn eenvoud toch op een, voor hem onbewuste, spirituele wijze met sommige levenszaken omgaat.
- Zie b.v. de shots hoe hij met situaties omgaat tijdens zijn verhuiswerkzaamheden. Zijn behulpzame lieve ware karakter komt, als hij toch iets meer doet voor de ouderen, naar boven.
- Zie hoe hij omgaat met het kind, die niet van hem is. Ook komt helaas niet duidelijk naar voren of hij er zich van bewust is dat het kind van degene (haar vorige vriend de worstelaar)is, die hem in elkaar geslagen heeft. En als dat wel zo is, dan behandelt hij dat kind in ieder geval alsof het zijn eigen kind is.
- Op zijn manier is zijn omgang met zijn vrouw te allen tijde zo, dat het altijd met respect naar de vrouw toe is.
- Zijn denkwijze over het leven is nederig en normaal en gewoon (in onze denkwijze). Hij neemt het leven eenvoudig zoals het is en volgt het op een eenvoudige wijze. Hij is wars van carrière maken en opsmuk en vind in het familieleven zijn geluk en vrede...en dat is voor hem genoeg.
- Iemand eigenlijk die ik wil dat mijn dochter ook zou tegen komen. Iemand die in feite door en door goed is...alles over heeft voor zijn vrouw en kind...en wat wil je als vrouw nog meer...een zorgzame en betrouwbare partner? Waar vind je die nog??

De vrouwelijke rol:
- Tsja...wat voor type vrouw de schrijver wenst dat wij in haar zien wordt voor mij niet duidelijk.
- Elke keer als zij zegt: "...Ik kan er niet meer tegen...", denk ik ook waar kan je niet meer tegen?? Tegen zijn eenvoud...tegen zijn zorgzaamheid...? Tegen...tegen...WAT?
- Net zoals hij heeft ook zij haar problemen gekend...maar moet dat dan haar man toegeschreven worden? Ik word er niet wijs uit!
- Of wordt zij nu in deze rol echt de boeman-rol toegeschreven?

Want om je eerlijk te zeggen vind ik haar in deze relatie degene die een mooie relatie kapot maakt.
En de reden...onduidelijk...ze zegt alleen maar: ..."Ik kan er niet meer tegen!"...maar waarom komt niet naar voren of wordt niet duidelijk in de film aangetoond (je zou je bijna gaan afvragen of de schrijver het zelf wel weet).

Of is de film geschreven met de bedoeling om te laten zien dat alle relaties die stuk gaan eigenlijk stuk gaan, doordat een van de partijen het ook gewoon niet meer weet? Dat het geluk voor henzelf staat, voor het grijpen, maar dat we dat gewoon niet zien en altijd maar weer zoeken naar...naar...tsja...!!

Een mooie film. Een film die je laat realiseren beter naar je eigen relatie te kijken en dit te waarderen. Beter naar de mens te kijken op zich!
De gegeven stemmen vind ik op zijn plaats.

Ik had hoge verwachtingen van deze film. De acteurs hebben mij ook niet telerugesteld, maar de film toch wel, zeker tegen het einde. Er is een groep mensen op deze site, die opmerkt dat ze de reden van het falen van huwelijk niet begrijpen. En dat komt inderdaad niet duidelijk naar voren. Volgens mij heeft Ryan Gosling een drank probleem, vandaar ze er waarschijnlijk 'niet meer tegen kan. Ik vond de scene in het opvanghuis met bejaarde man genaamd Walter, erg aandoenlijk.

Verder voelt het einde afgeraffeld. De regisseur wilde duidelijk een open einde en dat is ook vaak goed, maar bij dit einde krijgt de kijker, denk ik, toch een onbevredigend gevoel..

Zo, deze film doet het genre wel eer aan. Wat een verhaal, zeg. Zware film. Deze hoofdpersonen hadden elkaar gewoon nooit tegen moeten komen. Prima acteerwerk geleverd door Gosling en Williams. Chemie is hier even niet aan de orde gezien het verhaal. Mooi camerawerk, de ietwat grauwe tint op sommige momenten past perfect. Maar helaas, het afgeraffelde einde verzwakt de film en laat hem zakken in m'n waardering. Wat een onbevredigend einde.

De reden van Cindy's diepgewortelde haat voor Dean is wellicht ik deels te wijten aan Dean's alcoholgebruik. En dan is er nog haar jeugd, haar vader heeft haar moeder nooit gerespecteerd en Dean respecteert haar ook niet meer. Tenminste, dat lijkt ze te denken. Maar.. de regisseur doet geen enkele moeite om dat verder uit te diepen. Jammer, die losse eindjes. Had niet gehoeven.

Begint ijzersterk, eindigt zwak. Jammer.

Geen slechte film, wel beetje depri en triestig allemaal. Ik ben zelf niet echt een believer van echte liefde , maar hou van films die het concept "liefde" proberen te vatten. Prachtige soundtrack, ook het enige stukje dat me van de film zal bijblijven.

http://www.youtube.com/watch?v=zBKbSD3eLME&feature=fl_lolz&playnext=1&list=FLL5315V_E2Vw]Soundtrack.%20Grizzly%20Bear:Shift

Ik weet niet echt of deze rating echt over seks gaat. Ik kan me wel eerder vinden in het feit dat deze film de gemoedstelling van een 17 jarige betreft liefde niet echt kan doen opfleuren. Depri en donker dus. Zou het eerder niet dit zijn?

Het is veel knapper als je een goede film of boek kunt maken over iets onbenulligs als een relatie dan wanneer je allemaal dramatische injecties nodig hebt om de aandacht erbij te houden. Regisseur Cianfrance heeft 12 jaar aan deze film geschreven en 67 versies gemaakt. Uiteindelijk bleek zijn script toch niet te voldoen en is de helft geïmproviseerd. Daar zat ik dus niet op te wachten! Wat is dat voor vervelende trend, dat improvisatie iets toevoegt. Hoepel op man, een goede schrijver geeft aan elke zin betekenis, nu zit ik naar iets willekeurigs te kijken... Op een andere dag was het een hele andere scène geworden.

Goed. Als ik achter dat povere geïmproviseer een gedachte moet herkennen, is het dat liefde op het eerste gezicht niet werkt. Gosling is tot over zijn oren verliefd, maar dit vertroebelt zijn zicht om te zien dat ze in feite helemaal niet bij elkaar passen. Ze maken de hele tijd ruzie en kunnen geen fatsoenlijk gesprek voeren; wat Williams op een gegeven moment zelf ook aangeeft. Enfin, deze laag heeft de film gered, maar veel sterke momenten kent het niet.

En de reden...onduidelijk...ze zegt alleen maar: ..."Ik kan er niet meer tegen!"...maar waarom komt niet naar voren of wordt niet duidelijk in de film aangetoond

Ik denk niet dat het falen van hun huwelijk aan één van beiden kan worden toegeschreven. Beiden hebben hun fouten en ergens doorheen het huwelijk zijn ze er apatisch voor geworden tot het gewoon "op" was.

En waarom zou zij de boeman zijn? Ik heb anders wel redenen gezien waardoor ik kan verstaan dat ze op een bepaald moment zegt "ik kan er niet meer tegen". Hij gaat werken en als hij thuis komt ploft hij zich voor de televisie. Zij werkt lange uren en runt nog eens het huishouden. Hij drinkt meer dan goed voor hem is en kaffert haar uit bij het minste dat ze zegt, tuurlijk dat ze er na verloop van tijd gewoon apatisch voor wordt. Ze kunnen niet meer een gewoon gesprek met elkaar voeren. En wat had hij verwacht? Dat ze tijdens een nachtje hotel en genoeg alcohol alles konden oplossen...

Ik vind het een goede film die een realistisch beeld geeft van een huwelijk dat op zijn einde loopt. Ok, er wordt weinig gesproken en de regisseur gaat niet in op bepaalde onderwerpen maar het is net dat stilzwijgen die er een meerwaarde aan geeft. In Revolutionary Road zie je dan weer het tegenovergestelde, veel woorden en veel gepraat. Beiden hebben wel iets vind ik.

Moet bekennen dat ik niet erg vrolijk werd van deze film. Vond hem eigenlijk best zwaar, maar wel goed.

film die me kon boeien van begin tot einde, petje af voor mr. Ryan Gosling

Deze film viel me behoorlijk tegen terwijl het verhaal me wel aansprak.

Maar de film verloopt langzaam en ik had totaal geen feeling met de hoofdpersonages waardoor het al snel een behoorlijk saaie en vervelende zit werd.

Nee een behoorlijke tegenvaller die me geen moment kon boeien.

Een vreemde en intrigerende film tegelijk. Zowel Ryan Gosling als Michelle Williams spelen hun rol met volle overtuiging, daar ligt het niet aan. Het is meer het verhaal en het verloop daarvan wat niet altijd even duidelijk is in zijn achterliggende gedachte. Zoals hierboven ook al vaker gezegd: wat is nu werkelijk het probleem waar vooral de vrouw tegenaan stuit? Een drankprobleem? Het gebrek aan een groter doel, een grotere passie in het leven? Het verdraaien van haar woorden? Naar het einde van de film wordt dit mij nog steeds niet duidelijk en dan is het einde toch te plotseling.

Je leeft het ene moment compleet met de hoofdpersonen mee, maar het volgende moment mist de logica, de achterliggende gedachte. Op het einde blijf je ondanks de meeslepende scenes en het prachtige spel toch achter met teveel vragen en dat is jammer.

3,5 sterren

Je kon het niet beter verwoorden dunkt me. Het is een film die u toch wel eens doet nadenken over die zaken. Maar zoals je zegt, je blijft met teveel vragen achter. Maar dat is misschien ook de bedoeling van de schrijvers. Toch geef ik daardoor toch wel een halve ster minder.

Mooi integer drama over een relatie die op de klippen loopt. Echter zat ik constant met "Revolutionary Road" in mijn hoofd, en op geen enkel moment vond ik dat "Blue Valentine" die film kon overstijgen. Het was bitter(zoet), maar nooit snoeihard. En dat mocht misschien wel. Hoe dan ook: mooie film. Goede regie en mooi acteerwerk van de twee hoofdrolspelers. Een sterkere slotnoot had misschien wel nog gemogen, maar soit: een degelijke 3,5* lijkt mij wel op zijn plaats.

3,5*

Ik had al over deze film gehoord, maar toen ik de trailer zag was ik niet onder de indruk. Het zag er uit als wéér een cliché liefdesverhaal. Hoe dan ook, bij gebrek aan (film)keuze in het vliegtuig heb ik hem dan uiteindelijk toch gekeken. Goede beslissing? Hell ja. Deze film blies me weg. De optredens van Ryan Gosling en Michelle Williams waren zonder meer buitengewoon.

De film begint met de ondergang van het huwelijk van een echtpaar. De manier waarop de film is opgenomen is zo realistisch dat je het gevoel hebt dat je naast de personages staat. Je voelt de pijn van Dean wanneer zijn vrouw zijn genegenheid weigert. Je voelt zijn frustatie en wanhoop terwijl hij worstelt om te vechten voor waar hij het meeste van houdt, maar ook langzaam aan het verliezen is. Tegelijkertijd heb je het gevoel alsof je samen met Cindy gevangen zit in haar huwelijk - waarin ze haar man niet meer kan uitstaan, maar zich er ook niet toe kan brengen hem te verlaten - omwille van het welzijn van hun dochter. De film wordt niet in chronologische volgorde verteld, hij laat verschillende tijden van hun relatie zien; van waar het begint en opbloeit, tot waar hij begint te verwelken. Het realisme is intens en soms confronterend. Als je denkt dat je klaar bent om jezelf te doden voor de film nog deprimerender kan worden zal hij je mee terugnemen naar een tijd waarin het paar elkaar voor het eerst ontmoet. Je ziet ze verliefd worden, en niet eens volgens een stereotype.

Blue Valentine. Ik kan niet uitleggen hoe uitstekend deze film is. 4/5

ten eerste word er super goed geacteerd in deze film door Gosling en Williams..

ik vond het wel een geslaagde film, maar er miste wat en het einde was voor mij iets te open..

hoe de makers het verleden met het heden afwisselden vond ik erg intressant en voor de film was dit ook goed..beide hoofdrolspelers zetten hun karakters erg goed neer..een man die alles over heeft voor zijn gezin maar toch wat problemen heeft en de vrouw die zich gevangen voelt in haar eigen leven..

het is mooi dat de film zo realistisch is,,wat soms confronterend en voor sommige mensen iets te confronterend kan werken..dit is een goed relatiedrama waarbij je ziet dat zulke situaties voor iedereen lastig zijn en ik hoop niet in die deprimerende situatie terecht te komen..

+ super acteerwerk

+goed realistisch drama

- het einde

- de reden waarom het foutloopt word niet duidelijk, iets wat me wel erg belangrijk lijkt

Leuke film, maar ook weer niet mijn soort helaasch hou van roman/drama maar is dit hem niet echt geworden voor mij

Film viel me erg tegen.

Ik had echt moeite om in het verhaal te komen.

Sorry hoor, maar volgens mij heb je dan echt niet op zitten letten.

Voorspelbare film over relaties. Jongen beweerd iets speciaals te zien in een gewoon doorsnee meisje die nog getrouwd is. Niks bijzonders, hij vond haar gewoon "een lekker ding". Aardig vermaak, meer ook niet.

Langzame film, duurt erg lang om in het verhaal te komen. Toch moet ik toegeven, laatste kwartier is fenomenaal voor een romantisch drama. En zoals altijd, Ryan Gosling is weer een topper.

Vrij sober drama over een stel wat langzaam uit elkaar gaat. Het concept was best leuk en de cast doet het ook best goed (zeker Ryan Gosling) maar echt boeiend was het allemaal niet. Ik vond het maar allemaal een sombere en saaie bedoeling en veel gelukkige momenten hebben ze niet gehad. Ze hadden beter nooit kunnen trouwen want dan hadden ze ook niet deze film hoeven te maken

Dankzij de cast blijft deze film overeind want Ryan Gosling (zag er best apart uit) speelt gewoon heel sterk en Michelle Williams deed het ook best goed hoewel ik haar altijd vindt uitzien alsof ze op het punt staat om te huilen.

auw, wat een goede film,

inderdaad niet een film voor een vrolijke avond - maar los daarvan: wat is er goed gewerkt geleverd,

complimenten

Het verhaal van Blue Valentine is niet nieuw, de wijze van vertellen is ook al wel vaker gedaan, maar zelden werd het zo goed uitgevoerd als hier. Romantische scènes uit de vroege relatie wisselen zich af met beelden van strubbelingen en ruzies in de latere. Beide werken ronduit geweldig; de romantiek is beter dan die uit Before Sunrise, het drama doet weinig onder voor Scenes uit een huwelijk. En het is uiteraard de combinatie van deze twee die de echte kracht vormt van Blue Valentine, omdat de ene lijn z'n schaduw werpt over de andere en zo een extra lading meegeeft aan de gebeurtenissen.

Zonder dat er hele grote problemen worden opgevoerd, zoals mishandeling of overspel, wordt subtiel duidelijk gemaakt dat het huwelijk niet loopt. De voornaamste reden hiervoor lijkt te zijn dat Dean leeft voor zijn vrouw, haar op een voetstuk heeft geplaatst. Zijn full-time baan is getrouwd zijn met Cindy. Zij kan niet omgaan met deze last, kan in een dergelijke rol alleen maar tekort schieten. Je ziet dat bijvoorbeeld mooi in de scènes met het dochtertje, die net wat meer naar papa toe trekt, wat mama op de lip doet bijten. En zoals Max Frisch al schreef: De vrouw is een mens voordat je van haar houdt, soms ook daarna: zodra je van haar houdt, is ze een wonder, dus niet duurzaam -.

De vormgeving van Blue Valentine is prima, het acteerwerk (vooral van Michelle Williams) voortreffelijk, het tempo aangenaam, de muziek mooi. En dan heb ik het nog niet gehad over de zeer fraaie aftiteling. Van begin tot eind dus een prachtfilm.