The Killer inside Me (2010)

Dus stel in een film slaat een man zijn vrouw, omdat zijn vrouw de was niet goed doet... dan is de opzet dus van de maker dat de kijker meelij moet hebben met de man.

Goed om te weten..

Nee uiteraard niet. Maar wat was de bedoeling van de maker om ons een klein jongetje in een auto te laten zien, die seksueel misbruikt wordt? Dat beeld roept per definitie medelijden op. Hij had ook voor andere dingen kunnen kiezen, maar hij koos voor dit. Weloverwogen.

De bedoeling was om aan te geven waar zijn problemen vandaan zijn gekomen (lijkt mij althans). Ik begrijp echt niet dat zoiets gelijk staat aan medelijden wat jou betreft.

Vooral in het geval van Lou Ford niet echt aan de orde, die begrijpt zijn eigen gedachtengang al amper, laat staan dat de kijker er veel van begrijpt.

Een wrede film die in twee scenes weet te shockeren. Mooi in de tijd gezet door de gebruikte kleuren en muziek. De film kent halverwege een dip, waardoor ik de aandacht er moeilijk kon bijhouden. Het was zelfs een tijdje saai. Uiteindelijk wist de film te boeien. Alleen de clou van de 'uit de dood herezen' hoer kwam als verassing en was voor mij wat onbegrijpelijk.

@ Stephan: de flashback is voor ons een middel om de daden van Ford enigszins in een soort van perspectief te plaatsen. Waarom zou de rest van de film dan gelijk moeten bestaan uit meelij voor Ford? Lijkt me weer een geval van alles maar moeten willen begrijpen.Stel je hebt een kennis die weleens wat heeft losgelaten over zijn verleden en ineens aan het moorden slaat op de meest walgelijke manieren. Moet jij dan medelijden met hem hebben, of is het allemaal maar niet te bevatten voor een simpele geest als jij? Dat laatste denk ik en Winterbottom begrijpt dat.

Ik ben het niet met je eens.

In de regel is het toch zo dat je je identificeert met de hoofdrolspeler? Natuurlijk heb je voorbeelden waarbij dat haast onmogelijk is. American Psycho is zo'n film, maar de wrange humor maakt dat je met plezier naar die vent kijkt. En zijn slachtoffers waren volgens mij ook erg vervelend.

Hier wordt een flashback getoond om een reden te geven waarom hij zo ontspoort is. Overigens... erg voorspelbaar en kortzichtig om mensen met een andere seksuele voorkeur iets traumatisch te moeten laten meemaken, want anders snappen die 'simpele zieltjes' het niet.

Anyway... hij had de flashback ook NIET hoeven tonen. Dan was er niets veranderd. Lou is een ziek mannetje... hij blijft het van begin tot einde, ondanks de voorgeschotelde 'reden' waarom en mij kwam dat over om toch nog enigszins medeleven te kweken. Dat lukte niet, dus kijk ik naar een handvol sympathieke mensen die op brute wijze om het leven worden gebracht.

Daar kan ik niet zoveel mee en daarom vind ik de film een misser.

Ben ik blij dat Winterbottom die regel even lekker naast zich laat. American Psycho is een zwarte komedie, waardoor het makkelijker is voor de kijker alles wat in de film gebeurt een plek te geven. Hier ontbreekt dat en dat beviel mij.

En dat maakt het een misser? Ik snap het niet.

Wat wil de film dan vertellen? Dat een moordenaar niet altijd het standaard profiel beantwoord? Jeetje...

Verder bracht het me niets. Wat bracht het jou? Welke voldoening?

Vooral de voldoening van een weinig tot niet gemanipuleerde kijkervaring. The Killer Inside Me geeft de kijker vooral de tijd om een hoop zaken zelf in te vullen, zonder lang en breed uit te leggen wat zo'n type bezielt. Alsof het zo makkelijk uitlegbaar is...

Ik begrijp ook niet echt dat de film een moreel oordeel zou proberen te vellen over deze moordenaar (ik heb het boek overigens niet gelezen). Ik ervaarde het simpelweg als het tonen van een vrij gestoorde man, zonder al te duidelijke beweegredenen. Vooraf zei onze explicateur ook al dat je zoveel sympathie voor Lou hebt tijdens het kijken van de film; dat viel wel mee bij mij.

Ik begrijp dat sommigen de flashbacks interpreteren als "excuus" of "rechtvaardiging" voor zijn gedrag, en ze mochten wat mij betreft, eerlijk gezegd, ook wel weggelaten worden.

@Stephan: vind jij een film over een moordenaar alleen geslaagd als je sympathie voor hem/haar op kunt brengen? Wat vond je bijv. van C'est Arrivé près de chez Vous en Funny Games?

C'est Arrivé près de chez Vous heb ik gezien, maar dat is alweer een hele tijd geleden. En nee... ik hoef niet per defenitie sympathie te hebben voor een moordenaar, ook niet als hij de hoofdrol vertolkt. Maar meestal speelt er dan toch iets anders een rol. Hoe reageert de maatschappij, wat vertelt de maker ons daarover. Speelt men voor eigen rechter of vergeeft men zo iemand.

Een mooi voorbeeld vind ik bijvoorbeeld: M - eine Stadt sucht einen Mörder

Daarin staat een kinderverkrachter/moordenaar centraal. Hier wordt niet verklaart waarom hij zo is maar de lynchmob die hem op de hielen zit kweekt wél een soort van sympathie voor de moordenaar. Niet dat je z'n daden vergeeft, maar je 'voelt' als kijker een diepere laag.

Die ontbrak hier volkomen en --} IK {-- heb dat blijkbaar nodig.

wat een schijtfilm

Hier een korte recensie van een film waar ik al een tijdje naar uitgekeken had.

De film zelf is goed opgezet. De muziek, de oldtimers en de sfeer schetsen een juist beeld van de tijd waarin de film zich afspeelt.

Al in het begin wordt duidelijk dat de aardig ogende Casey Affleck niet helemaal in orde is en dit beeld wordt al snel bevestigd.

De film vordert en dan komt de eerste geweldsscene. Je voelt als kijker heel goed aankomen dat hetgeen je gaat zien absoluut geen pretje wordt en ook dit wordt al snel bevestigd. Erg knap gedaan!

De scene is erg heftig en Affleck speelt ontzettend goed. Het jammere alleen is dat, net zoals bij de 2e geweldsscene, het verhaal van de film niet krachtig genoeg is om deze scenes te ondersteunen. Dit maakt het heftige geweld in de scènes zinloos. Om een voorbeeld te geven. In de gevangenis flikt Affleck nog een geintje, hierbij is niks te zien maar deze scene is net zo sterk als de heftige geweldsscenes.

Tussen de 2 heftige scènes in zie je als kijker Affleck steeds verder ontsporen maar hij lult zich overal uit.

Dan volgt het einde en dit is waar het, bij de meeste films, misgaat.

Er zit 1 verrassend aspect in maar verder is het einde onnavolgbaar en afgeraffeld. Hierdoor blijf je als kijker achter met een niet voldaan gevoel.

Conclusie: een film met een te zwak verhaal om een paar heftige/sterke scènes te ondersteunen. Affleck is de absolute ster van de film en speelt geweldig! Maar toch ook credit voor de dames alba en hudson die allebei een rol spelen die ze normaal aan zich voorbij zouden laten gaan.

Ik zou de film een 3,25 * geven maar dit kan niet. 3* dus.

Voor de echte filmliefhebber toch wel een aanrader!

Nou, ben een echte filmliefhebber, maar werd hier toch niet koud of warm van!!

Verhaal zit ontzettend rommelig in elkaar en weet helemaal nergens te boeien. En vooral het einde van de film is dramatisch!

Tevens ook een ontzetten zwakke rol van Kate Hudson....

1* voor de goed acterende Affleck, voor de rest een film om gauw te vergeten!!!!

Nee vind ik niet. Bij deze film was een kleine uitleg, maar meer dan een nikszeggende flashback zeer welkom.

Dus als ik een film maak waarin ik iemand boodschappen laat doen, dan komt hij zomaar iemand tegen die vermoord hij, en dan gaat hij naar huis en ruimt hij zijn boodschappen op, dan zou jij dat geweldig vinden omdat er geen uitleg inzit en het niet hollywoods is

Enige vorm van logica hoeft niet altijd, maar in deze film was het zeer welkom, vooral omdat ik het gevoel had dat ik naar iemand zat te kijken en het intresseerde me eigenlijk geen hol. Hadden ze er iets van logica ingestopt, had ik denk ik zijn situatie of dergelijke beter begrepen en was het al iets boeiender geweest

Dat kan inderdaad maar dat vond ik bij deze film niet het geval. Ik vond het echt een saaie bedoeling vooral om dat het me niet kon boeien wat er nou gebeurde

Natuurlijk niet, maar die vent komt gewoon niet over en acteerd als een lamme lummel die volgens mij zelf niet eens weet wat hij doet.

Alles hoeft ook niet uit worden gelegd maar wat meer duidelijkheid en wat meer motivatie was zeker welkom, ik ben geen psygoloog en ik heb ook niet de intentie dat te worden.

Dat weet je nooit natuurlijk. Het is ook een subjectief argument want er zijn een handje vol mensen die de film helemaal geweldig vinden en een hele hoop die het niks vinden. Smaak en voorkeur is dus een waarde die hoog opgaat bij deze film, die de ene geniaal noemt en de andere saai evenals het verhaal.

Nou en het is me nou een rol om trots op te zijn iedereen zou die rol kunnen spelen.

Vrij domme film, in mijn ogen. Veel sfeermakerij om niets.

Nogmaals, hoe had je dat dan concreet in de film willen zien?

Hoe kan je dergelijke logica verwerken in een film 2uur lang een zwaar gestoord individu gevolgd wordt? Misschien ligt het 'into the mind of a lunatic' genre je gewoon niet echt, ik herinner me dat je Taxi Driver ook al zo slecht vond..

Verre van, menig acteur zou er een schepje bovenop doen. Affleck speelt juist heel subtiel en geloofwaardig, in de zin dat zijn personage kan zich nog relatief goed handhaven in alledaagse sociale interacties. Dat maakt hem zo angstaanjagend.

Michael Winterbottom is voor mij nou echt zo `n regisseur die zich langzaam uit de markt heeft geprezen. Niet dat zijn films slecht zijn ( op The Road to Guantanamo na dan ) maar zijn laatste 2 films oefenden bijzonder weinig aantrekkingskracht op mij uit, om ze ook daadwerkelijk te gaan zien.

The Killer Inside Me wist mijn aandacht echter volop te trekken. Het lage gemiddelde stootte mij zeker niet af, omdat sommige films gewoon onbegrepen worden door de massa. Toch kan ook ik uiteindelijk niet positief over deze film oordelen.

De gewelddadige scenes missen in ieder geval zeker niet hun doel, het geweld wordt niet toegepast om je zelf eens lekker bij te vermaken maar het geweld voelt aan als een harde stomp in de maag, waarbij geen ruimte is voor een knipoog, louter voor walging.

Helaas gaat de film compleet de mist in bij het scheppen van een goede ambiance. Ik had constant het gevoel dat niet alleen ik, maar ook de stedelingen allang op de hoogte waren van de nukken van de sheriff. Een formidabele acteerprestatie van Casey Affleck daargelaten, doet er verder niets aan af.

Ik had nooit kunnen bevroedden dat Winterbottom zo braaf voor de dag zou kunnen komen. De cinematografie in deze film lijdt een erbarmelijk leven, de sexscenes zijn op een korte oprisping na allesbehalve ruig danwel gedurfd in beeld gebracht. De muziek is extreem duf en getuigde van weinig inspiratie en kunde bij de regisseur.

Verder laat de ontknoping zien dat de film ook zeker niet hoeft te teren op een geloofwaardig script. Eerst stapt iedereen vrolijk het huis binnen, zeker allemaal verkouden en de penetrante benzinelucht niet geroken?! Daarna worden we getrakteerd op een plottwist om vervolgens te constateren dat mevrouw een tic heeft en er wel van houdt om bijna doodgeslagen te worden. Winterbottom zaagt lustig aan zijn eigen stoelpoten en weet het kleine beetje impact dat deze film had weer tot een minimum af te breken.

Kortom, het lage gemiddelde is prima op zijn plek hier! Een 3*

Weet ik niet ik ben geen filmmaker remember.

Er zal altijd wel iets op te vinden zijn. Ik denk ook dat het genre me niet echt ligt. Ik zal ook meteen vertellen dat ik er niet voor koos om deze film te zien, hij kwam in de sneak en ik had nog niks over deze film gehoord dus gaf ik hem een kans, voordat je gaat vragen waarom ik hem dan kijk

Ja subtiel en geloofwaardig, kom zeg iedereen ziet toch dat die vent niet spoort.

En toch is hij een gerespecteerde burger van zijn gemeenschap en wordt hij door de meeste mensen vertrouwd. Net als bij zoveel psychopaten het geval is.

Je hoeft je niet te verantwoorden hoor. Ik geef zelfs grief toe dat ik soms films kijk waarvan ik met zekerheid weet dat ik ze waardeloos zal vinden.

Ja maar dat waren een beetje domme amerikanen

Ohh das wel heel gemeen van je

Haha, dat was ook mijn gedachte bij die scene. Vrij ongeloofwaardig.

Lastig te duiden filmpje.

Door van Ford zowel prota- als antagonist te maken ontstaat er een joekel van een afstand tussen het personage en het filmpubliek. Ik mag Affleck altijd graag zien (wat heet; misschien wel het grootste talent onder jonge acteurs) en ook hier overtuigt hij weer, maar hij wordt niet geholpen door het script. Het ongemakkelijke gevoel bij enkele gewelddadige scenes is functioneel, maar na afloop bleef het me bekruipen en ik kan dit niet met recht een aanrader noemen.

2,5*.

In het kort de film is gewoon saai uitgewerkt

Wel aardig.

Hoewel ik deze film, op enkele gewelddadige scènes na, nogal rekkerig, en bij momenten zelfs saai uitgewerkt vond. Hoe goed het acteerwerk ook mag zijn, ik kwam nooit echt in de film waardoor ik me bij momenten wat verveeld heb. Nog een nadeel van die afstandelijkheid is, dat ik zelfs de ultra gewelddadige scènes niet zo indrukwekkend vond.

Het personage van Casey Affleck en zijn rationele voice-overs interesseerden me meer. Hoewel de kennis over Lou Ford eerder relatief is, vond ik dat geen enkel probleem. Des te meer ik er kon over nadenken.

Verder vond ik de humane wetenschap van deze prent ook zeer geslaagd. Naast het experimentele personage van Casey Affleck waren het de inwoners van het conservatief dorpje en het relatie met Lou Ford die mij boeide. Jammer dat men dat niet sterker benadrukt heeft.

3,0*

Goede regisseur en sterke cast, dat schept verwachtingen. Helaas worden die niet waargemaakt in deze film. Dit type film ligt Winterbottom denk ik niet echt, hij is sterker met het maken van meer realistische films. The Killer Inside Me is al een oud verhaal en deze verfilming voegt ook niks nieuws toe. In het hoofd van een serial killer duiken, het is al vaak gedaan en ook al vaak beter.

Was inderdaad wel een aardige film. De twist op het einde vond ik wat ongeloofwaardig. Alsof je het niet zou kunnen ruiken wat er in dat huis was.

Verder vond ik dat er weinig diepgang in de film was. Ze hadden de personages wat meer diepgang kunnen geven, zodat je je meer kon inleven in de film en ook ik miste dat.

Dus wel een aardige film zonder al te veel diepgang.