The Killer inside Me (2010)

Totaal niet schokkend, deze Killer Inside Me. Er zitten best een paar brute scénes in, maar hier had ik veel meer van verwacht. Film is voor de rest best wel aardig.

Affleck is prima bezig, Alba redelijk - alleen Hudson vond ik nogal misplaatst. Met de sfeer, muziek en fotografie zit het (grotendeels) wel goed, vond alleen de momenten dat Affleck o.a. Alba en Hudson even een lekker pak slaag gaf matig geschoten. Veel off-screen, nergens expliciet in beeld gebracht; voor de rest zie je Alba ineens met zo'n dik hoofd (zo snel gaat dat niet) en er valt ook helemaal geen naakt te zien, op een blote reet na. Wat dat betreft toch aardig braaf allemaal, en dat had ik niet verwacht na bepaalde commentaren.

Helaas blijven de personages wat te vlak, waardoor het me allemaal ook maar weinig deed. Het verhaaltje zelf kwam soms ook nogal wat vaag en rommelig over.

'The Killer Inside Me' is de verfilming van een pulproman van auteur Jim Thompson. Thompson kende zijn meest productieve dagen in de jaren '50, maar de meeste erkenning voor zijn boeken ontstond na zijn dood in de jaren '80. 'The Killer Inside Me', één van zijn populairste romans, is een boek dat al decennia interesse opwekt in Hollywood, maar nog nooit deftig is kunnen verfilmd worden. Uiteindelijk werd het boek opgepikt door de veelzijdige regisseur Michael Winterbottom die zich trachtte te wagen aan dit donker verhaal over een zieke geest. Resultaat is een film die wel weet te boeien,maar uiteindelijk redelijk oppervlakkig blijft in zijn bedoeling.

'The Killer Inside Me' is een verhaal dat draait om geweld en de donkere gewelven van het mens-zijn. Geweld is ook wat je in deze film voorgeschoteld krijgt. De film kende op sommige filmfestivals al wat controverse om zijn sterke en expliciete misogyne scènes. Het hoofdpersonage Lou Ford koestert een afwijkende seksuele appetijt voor het andere geslacht en is hierin zeer gewelddadig aangelegd. De film wordt verteld vanuit het standpunt van deze sociopaat waarbij je als kijker geen enkele andere keuze hebt om mee in zijn leefwereld te stappen.

Toch bleef voor mij deze leefwereld wat aan de oppervlakkige kant. Oké, Casey Affleck is meer dan uitmuntend in de rol van krankzinnige sociopaat. Met een minimum aan emoties weet hij zich in het begin van de film te profileren als mister nice guy en naarmate de film vordert kruipt hij dieper en dieper in de huid van deze vrouwenhatende en gewelddadige gek. Aan de acteerprestatie van Casey Affleck is dus weinig of niets aan te merken. Het is vooral de omkadering van het personage dat mij frustreerde. Je krijgt enkele beelden te zien van Lou's jeugdjaren en zijn bizarre relatie tot zijn moeder. Dit is hetgeen waar je het mee moet doen en zijn persoonlijkheid volledig moet verantwoorden, mager naar mijn mening. Een goede basis om mee te beginnen, maar ik had toch liever wat meer psychologische achtergrond mee gehad op dit vlak.

Dit is ook het geval bij de eigenlijke verhaallijn van de film. Je krijgt een sociopaat voorgeschoteld, je krijgt enkele storende beelden te zien, maar je voelt nooit echt dat gevoel van totaal afgrijzen voor Lou's daden. Ook sympathie voor Lou wordt er ook niet opgeroepen, waardoor het personage eigenlijk eindigt als een halfvol vat. Ook al wordt de film vertelt vanuit het standpunt van deze killer, je blijft meestal maar een toeschouwer en wordt nooit echt voor de volle 100% meegetrokken in zijn zieke geest.

Wat wel een sterk aspect van de film is zijn zijn acteurs, Affleck even buiten beschouwing. Zo heb je een goede Simon Baker(beter bekend als The Mentalist) in een rol van een agent die zijn verdenking van Lou niet onder stoelen of banken steekt. Ook lang geleden dat we Bill Pullman nog is hebben gezien die even mag opduiken als een excentrieke advocaat. Elias Koteas, één van mijn favoriete bijrolacteurs van het moment, is ook zeer present als vriend van Lou. Dan heb je nog de twee dames, Jessica Alba en Kate Hudson, die misschien nooit een oscar zullen winnen, maar doen wat ze moeten doen zonder ooit ergerlijk in de weg te lopen.

'The Killer Inside Me' is een degelijke poging geworden om het soms onverfilmbaar verklaarde boek van Jim Thompson te verfilmen. Het is geen topper of psychologisch meesterwerk geworden, wat misschien wel had gekund, maar daar was de uitwerking juist iets te mager voor. Stiekem vraag ik mij af wat dit verhaal in de handen van de gebroeders Coen had geworden, ik weet niet waarom, maar ik vraag het mij af.

Killer Inside Me.. wat is het geworden? Een sfeervol geschoten film-noir die helaas een te grote afstand schept tussen de kijker en Lou Ford. Het verhaal faalt als karakterstudie, is niet interessant en het kon me eigenlijk weinig schelen waar de film op het eind naar toe ging... Het gaat vooral mis met de immer saaie Affleck (de man toont in al zijn films weinig emoties en praat altijd op dat zagerige toontje alsof hij ieder moment in slaap kan doezelen). Het einde vond ik bijzonder zwak en voelde aan alsof het niet klopte in de film. Komaan zeg : als je bijna tot moes wordt geslaan door Ford, dan hou je er minstens een trauma aan over. Maar nee, daar staat Alba weer en krijgt ze nog eens een messteek op de koop toe. Ik zie deze hier op MM toch wel floppen en vond het voor mijn part geen leuk filmmoment. En ja, misschien was Jessica Alba die billenkoek kreeg nog het beste aan heel die film.

Uitstekende broeierige film noir, fraai geschoten en met een prachtig gebruik van muziek. Affleck is perfect gecast is de ijzingwekkende hoofdrol; zijn nogal morbide mompelende voiceover is ook zeer geslaagd. Leuk ook om mooie dames Alba en Hudson weer eens in een goede film te zien. Een aantal misselijkmakende geweldscenes zullen bepaalde kijkers nogal zwaar op de maag liggen, maar ik vind deze functioneel binnen het verhaal. Prima regie van alleskunner Winterbottom en overtuigend production design. Als karakterstudie geslaagd; als misdaadthriller ook.

Sterk, naargeestig drama met wederom een uitstekende Casey Affleck. Fraai geschoten, prima muziek en de opening credits behoren tot de allermooiste die ik al heb mogen zien.

De beruchte scènes vond ik toch echt wel gruwelijk, maar zijn voor mij niet gratuit. Ze hebben hun plaats binnen de karakterschets en dienen niet louter om te shockeren. Beetje vreemd dat Winterbottom (inderdaad echt een duizendpoot!) dan op festivals (waar je toch de meer volwassen filmkijker verwacht) wordt uitgefloten.

De kijkers die Jessica Alba graag eens poedelnaakt willen meemaken, kunnen The Killer Inside Me overigens gerust aan zich laten voorbijgaan.

3,5*

Als afsluiter van het PAC festival wat mij betreft de minste film, maar alsnog heb ik me prima vermaakt.

Dat komt vooral doordat ik wel van dit soort hoofdrollen kan genieten. Van die weirde psycho's waarbij de logica compleet ontbreekt. Wat volgt zijn een aantal zieke momenten waarbij Affleck zijn botte geest volledig los slaat en trapt op de kwetsbare Alba en Hudson. Ook zijn creativiteit met al die moorden is behoorlijk amusant.

Overigens moet ik er wel bij vermelden dat de steeds terugkerende seksscenes bij vooral Alba toch behoorlijk preuts overkomen, doe ze er dan niet in of kies dan een andere actrice die niet haar lichaam in alle hoeken wil wringen om maar niet topless in beeld te komen.

Het verhaal is soms ietwat saai, verwacht geen Patrick Bateman(American Psycho) achtige praktijken. Daarvoor is de film net niet ziek genoeg en is de rest van het verhaal iets te gewoontjes. Het einde laat zich al raden(al was ik wel verrast door Alba) en biedt wat mij betreft geen wereld veranderende cinema, ondanks de leuke tijdsetting, cast en de soms behoorlijk sadistische Affleck.

Al met al een prima dagje achter de rug en een aantal mooie films gezien op het festival.

3*

Dat zal wel, ja. Geweld en Alba-skin zal wel wat mensen lokken die normaal dit soort films links laten liggen, terwijl dat eigenlijk twee gedachtes zijn die je bij het kijken maar beter niet in je achterhood kan hebben. De sex is vrij preuts en het geweld is iets om te ervaren, niet om te verwachten. Het is ook al geen stampende, luide film. Wie op dit soort dingen inzet, komt bedrogen uit en als je niet van Casey Affleck houdt, bij deze, hij doet mee.

Ik hou wel van dit soort lome southern thrillers met zware accenten en onderkoelde vertolkingen. Beetje americana op de achtergrond en je hebt al gauw een typisch sfeertje te pakken om een plotje als dit op te laten broeien. Is ook wel nodig, want het script heeft soms een wat brokkelig karakter, suspense is niet meer dan een smeulende factor en het gestage tempo wordt maar een paar keer onderbroken als Ford zich genoodzaakt ziet tot daden. Daartussen is zijn verknipte geest de hoofdrolspeler.

Een rol die door Affleck met lijzige spraak, nonchalante houding en soms een sardonische blik, bewonderingswaardig wordt neergezet. Niet bepaald het meest enge gezicht van Hollywood, maar zijn koelbloedige, meedogenloze Ford is desondanks best huiveringwekkend. Expressief ijzersterk gedaan. Met Koteas, Pullman en Beatty in bijrollen zit het ook wel snor, Kate Hudson valt zelfs mee. Alleen Alba valt wat uit de toon met een wat onwezenlijk geacteerd rolletje.

Het venijn zou in het slot moeten zitten, maar dat is helaas een forse misser. Er zijn er nog wel een paar, zoals de adoratie voor Ford bij enkele van zijn slachtoffers, waardoor het soms wat moeilijk te bevatten wordt, maar de finale is zonder meer de grootste. Dat er nog een draai kwam, viel te verwachten (werd zelfs aangekondigd) en hoe dat uitpakt, is ronduit teleurstellend. Het mist de impact die eerdere heftige scènes nog wel hadden, dat brandje ziet er natuurlijk niet uit en het past ook niet echt in het klamme sfeertje van de rest van de film.

Lou Ford had iets meer verdiend dan dat. Desalniettemin een stijlvolle noir die prima te verteren is. Vooral dankzij die Casey Affleck.

Erg jammer.

Dit leek me een interessante, boeiende film maar is een flinke teleurstelling.

Casey Affleck acteert wel echt goed hierin en fijn om hem te zien als psychopaat en daarmee is alles wel gezegd vind ik.

Want je komt eigenlijk niet veel te weten waarom Casey zich nou zo voelt aangetrokken tot geweldpleging vooral tegen zijn naasten. Hier en daar krijg je een flashback van vroeger maar dat was imo niet echt baanbrekend en eigenlijk nietszeggend.

Sfeer en soundtrack waren redelijk in orde en het southern beeld van Amerika word wel goed neergezet.

Maar in het algemeen een nietszeggende, middelmatige film normaal zou ik zoiets zeggen van leuk om een keer te zien maar als je hem niet kijkt mis je ook niks.

Mijn 3e Casey Affleck. Ik was benieuwd. Stopte vol goede moed de film er in, maar na nog geen 10 minuten heb ik hem teruggespoeld. Zag ik dat nou werkelijk goed? Werd een meid zou afgeranseld met een riem, waarna ze nog geen 5 seconden later sex heeft met degene die haar dit aandeed? Leuk als iemand een fetish heeft, maar dit gaat een tikkeltje ver. Achteraf gezien 'grappig' dat ik dat al ver vond gaan. De toon van de verhoudingen geweld/lust is gezet.

Casey weet wederom zijn ijzige stem goed over te brengen in zijn kille en ijskoude rol van Lou Ford. Hij heeft een akelige stem die je op sommige momenten kippenvel bezorgt. Dat hij bezit over talent mag duidelijk zijn. Beangstigend hoe overtuigend mensen dit soort rollen weten neer te zetten. Hoe schakel je de knop om als je 's nachts in je bed ligt, zie je dan de scènes nog voor je of kun je dat uitschakelen? Het geweld tegen vrouwen in deze film is weerzinwekkend. Ik heb het in meer films gezien, maar toch bleef het walgelijk voelbaar. Minutenlang kijk je er naar en het voelt alsof je het zelf al uren meemaakt. Gestoorde sadomasochisme. Gruwelijk.

Over gruwelijk gesproken: wat een vervelende soundtrack vol opzwepende en fleurige 50's deuntjes. Na een tijdje begon met me echt te irriteren en het deed qua sfeer ook niet veel goed. De dik aangezette onheilspellende muziek op sommige momenten was ook nét iets er over.

Phoe, verder toch maar even laten bezinken. Weet niet wat ik hier mee moet. Af en toe kakt het flink in, anderzijds zitten er wel schokkende scènes in.. Heel veel duidelijkheid en antwoord op je vragen krijg je niet..

Tsja, cijfer aan vastplakken is lastig. Nog maar even niet.

Filmversie van het kleine broertje van de HBO serie Dexter waar zojuist genoemde compleet overheen walst

Om voorop te stellen; Casey affleck zet een briljante rol neer. Een koelbloedige killer waar menigeen acteur een puntje aan kan zuigen. De setting waarin dit echter plaatsvindt, en de stijl van de regisseur zijn echter wat minder briljant te noemen. Killer inside me is namelijk een grotendeels saai, langdradig en op sommige punten onduidelijke en onverklaarbare kijk ervaring. Dat de film alle wetten van de logica lijkt te trachten is ook een heikel punt om bij stil te staan. De film mag dan wel in poëtische sferen gebracht worden en op een boek zijn gebaseerd, dat is in dit geval geen excuus om een loopje te nemen met de werkelijkheid.

De film voelt verder leeg aan; er is geen betrokkenheid met de killer ook al geeft hij ons geregeld een kijkje in zijn gedachten. Er blijft een afstand tussen de kijker en de killer hangen en er wordt slechts zeer beperkt een motief kenbaar gemaakt waarom Lou nu zo nodig moet moorden. Zoals mijn tag line aan de bovenzijde al aangeeft laat de serie Dexter wel degelijk zien dat het mogelijk is om de kijker mee te laten leven met een moordenaar en voor fictie begrippen redelijk geloofwaardig te laten blijven. En dat terwijl deze serie tevens is gebaseerd op schrijfwerk nota bene.

Op de in het merendeel aanwezig zijnde slepende stukken van de film na, heeft de film nog wel een aantal schokkende scene's voor de kijker in petto die de ronsel partij op hoertje Alba en moord op geliefde Hudson zonder poespas in beeld brengt Hierbij laat de film weinig aan de verbeelding over en deze scene's zijn dan ook gruwelijk om te aanschouwen. Het is een beetje onevenwichtig allemaal; op deze 2 zware scene's na is de film vrij mak te noemen en gebeurt er niet veel. Bijna 2 uur zit je naar een killer te kijken van wie zijn daden van het begin tot het eind grotendeels onbegrijpelijk blijven. En dat is jammer. Meer vaart in het verhaal had de film zeker goed gedaan en hem een stuk sterker gemaakt. Aan de acteerprestatie van Casey Affleck lag het niet in ieder geval.

2,0*

Echt lastig deze film te beoordelen... Casey Affleck vond ik weer is geniaal! na Gone Baby Gone en deze film ben ik toch wel fan geworden van zijn acteerprestaties. Het personage wat hij neerzette was naar mijn mening ook echt fantastisch. Absoluut een sociopaat waar je je niet in kunt inleven, maar wel de grootste afschuw van krijgt na de brute scene dat hij Jessica Alba in elkaar mept (Hoe freaky echt het eruit zag was ook echt te bizar, en dan ook nog Jessica Alba, oi joi joi!) De muziek was ook geniaal!! Het einde en de flashbacks konden mij echter totaal niet bekoren!!!! Je wilt weten wat er vroeger precies gebeurd is, en hoe het nou helemaal zit met ze geadopteerde broertje. Ook die flashback van dat meisje wat ervan hield geslagen te worden was voor mij volkomen onduidelijk. Veel dingen hadden naar mijn mening dus beter uitgewerkt kunnen worden, het einde was ook afschuwelijk slecht. Echter voor de geniale muziek, het karakter neergezet door Casey Affleck, de bijrol van Simon Baker en de bloedstollend mooie Jessica Alba die ook fantastisch kan acteren toch duidelijk een voldoende! Heb mij ook echt geen moment verveeld tijdens de film!

Waar te beginnen? Wat een enorme verrassing van Winterbottom, al is hij natuurlijk een erg kundig regisseur maar toch wel eindelijk een film die niet fragmentarisch oogt.

Ik moet bekennen, ik ben een Casey Affleck fan, maar elke tegenstander moet toch erkennen dat hij hier wel enorm goed acteert. Ook de rest van de cast hobbelt goed mee op zijn niveau, of hij de boel zelf op trekt zou ik best durven te stellen. Want als zelfs Kate Hudson geen irritatie factor vormt voor mij, dan doe je iets toch goed. Ook alle complimenten voor Winterbottom hiervoor. Alba doet het ook goed, Koteas is misschien wel één van de sterkste supporting role actors in Hollywood en leuk dat Pullman ook nog even voorbij komt. De kracht (of beter gezegd briljantie) van The Killer Inside Me zit 'm in de sfeerschepping. Vooral dat Winterbottom deze film noir settled in Texas is een groot pluspunt. Niets geeft mij een bevreemdender en desolater gevoel dan outskirts met een broeierig klimaat. De sfeerschepping is briljant en dan gecombineerd met het voortkabbelende tempo en het perfecte spel van Affleck heb je een echte winner in huis.

Ook erg fijn dat er niet teveel aandacht is besteedt aan het plausibel maken van zijn psychotische gedrag, de flashbacks zeggen genoeg en Winterbottom tracht nooit zijn toestand te rechtvaardigen of uit te leggen op een manier. Zijn state of mind blijft voor de kijker onbegrijpelijk, en zo hoort het ook natuurlijk. Ik ben ook erg te spreken over de manier hoe Winterbottom de geweldadige scenes toont. Erg effectief en zorgt voor een erg wrang gevoel, dat maakt de psychische toestand van Affleck erg geloofwaardig. Daar kan tegenhanger Perfume nog wat van leren. Ook de seks vind ik erg fijn getoond, sowieso weet Winterbottom daar wel raad mee (zie 9 songs). Al was het hier wel minder expliciet natuurlijk. Toch fijn dat ie het toont zoals het is.

Al met al een enorme verrassing, en toch één van de beste films van de laatste jaren. Een sterke cast, effectieve semi-expliciteit en een magistrale sfeerschepping zorgen ervoor dat er eindelijk een kundige serial killer flick uit is gekomen, die de juiste vibe weet te creëren. Erg onderschat filmpje en ik ben ervan overtuigt dat als deze film zijn erkenning niet krijgt van het grote publiek, dat deze toch wel een cult status gaat verwerven. De film verdient he twel in ieder geval. Deze wil ik nog wel eens gaan herzien in de bios.

Film die mijn hooggespannen verwachtingen slechts deels waarmaakt.

Absoluut hoogtepunt is de notoire scène waarin de tot dan toe onwijs lekkere Alba compleet wordt afgeranseld. Wist bij mij een vertontrustende combinatie van genot en huivering los te maken. Daarna is het vooral lang wachten op de volgende geweldsuitbarsting. Ook die is de moeite waard, maar het in de tussentijd voltrokken misdaadverhaaltje heeft je dan inmiddels in zo'n diepe apathie gewiegd dat de impact ditmaal beduidend minder is.

Eén van de eerste scènes illustreert mooi het grooste manco van de film. Affleck belt aan bij Alba, beschuldigt haar van prostitutie, dreigt haar uit het dorpje te zetten, Alba windt zich daarover op, vliegt Affleck in de haren, die pikt dat niet, randt haar aan en ziedaar: een hartstochtelijke vrijpartij en romantische relatie is geboren. Ging mij iets te snel allemaal. En zo wordt er eigenlijk in de hele film te veel hooi op de vork genomen. Het uitstapje naar Fort Worth bijvoorbeeld had wat mij betreft plaats kunnen maken voor een scène waarin rustig, laid-back, de tijd wordt genomen om het Texaanse platteland van de jaren vijftig nog wat meer tot leven te laten komen.

De als altijd uitstekende Affleck houdt eigenlijk in z'n eentje de film nog enigszins op de been. En dat stemgeluid blijft intrigerend.

Mja, toch wel een teleurstelling eigenlijk. Ik was niet echt onder de indruk van dit filmpje. Met de sfeer, muziek, camerabewegingen en vooral Affleck zet het wel goed. Hij zet hier een erg sterke rol neer. Ik vond het verder wat te afstandelijk en het verhaal pakte me niet echt. Er zitten wel een aantal flink harde scenes in die opzich wel kicke zijn. Maar nogmaals, kwa niveau vond ik het niet echt bijzonder. Ook kent de film een hoop saaie stukken. Moeilijk te beoordelen, maar onder de indruk was ik zeker niet. 2 sterren dan maar. Apart filmpje.

Sterk misdaad-drama.

Met dank aan een uitstekende cast incluis Affleck. Het verhaal kent een aardig Noir-randje en zit erg goed in elkaar. Vooral vanwege scherpzinnige dialogen blijkt een en ander niet altijd hapklaar maar des te interessanter. Het overdreven einde doet wat afbreuk, doch over de gehele rit genomen is dit een sterke met sfeer overladen film.

Het expliciet in beeld gebrachte geweld is bediscussieerbaar. Al zal juist dit extra kijkers over de streep trekken. Tevens is de soundtrack meer dan in orde en geeft het extra body aan het psychotische plot.

Zeer goed.

Verrassende film in alle opzichten, vanuit een zekere ingetogenheid uitbarsten in een razernij die schrikbarend is en mij op een gegeven moment wel even deed slikken...

De beide dames in de film spelen erg goed en kunnen meer dan alleen mooi zijn , het viel me ook op dat Kate Hudson

een paar kilo zwaarder is geworden en dat misstaat haar niet.
De film zelf is meer een film voor thuis voor de buis dan in de bioscoop, de karakters worden vrijwel niet uitgediept en verder is het allemaal een beetje slordig.
De geweld scene's tussen Casey Affleck en de dames zijn soms erg gruwelijk en dat is weer het pluspunt van deze film

Verder is het allemaal vrij standaard maar Casey Affleck weet er nog iets van te maken vooral weer zijn stem is prachtig.
Verder ook nog rollen van good-old Ned Beatty en Bill Pullman.

Allereerst: die score Werkelijk triest..

The Killer Inside Me is een indringende film. Het is een tijd geleden dat ik me zo heb laten meespelen door spel, setting en scenario. Het spel is werkelijk fenomenaal. Beatty, Hudson, Koteas en Pullman zetten stuk voor stuk memorabele rollen neer, maar de pluim gaat naar Casey Affleck die een natuurlijk en daardoor angstaanjagend personage neerzet. Ik vind het heerlijk om acteurs zo zonder overacting een klassieke rol tot leven te zien brengen. Dan mogen we serieus praten van acteertalent. In The Assassination of Jesse James vond ik Affleck al erg sterk, maar hier overtreft hij zichzelf met zijn ingetogen, maar complexe rol van Lou Ford. Klasse. Opvallend hoeveel mensen zijn rol juist daarop afkraken. Niet elke moordenaar doet en ziet eruit als een monster.

Michael Winterbottom heeft er goed aan gedaan zijn film plaats te laten vinden in het zuidelijke VS uit de jaren '40-'50. Hiermee creëert hij een klassiek sfeertje dat de kijker al snel het gevoel geeft naar een film-noir uit die tijd te kijken, want The Killer Inside Me heeft haast elk ingrediënt van een goede noir. Echt het enige wat ik heb gemist is wat meer visuele pracht. The Killer Inside Me is erg sterk en kundig geschoten, maar ik had graag wat meer elementen gezien die je bij een noir verwacht. Schaduwspel had bijvoorbeeld iets extra's gegeven aan de visuele stijl van Winterbottom. Maar verder kent The Killer Inside Me een heerlijk sfeertje dat ondersteund wordt door een fantastische soundtrack van veel klassieke R&B (de echte R&B, Rhythm & Blues dus) en Country, die de film echt bijstaat.

Wat de film echt afmaakt is het slimme scenario. Winterbottom had makkelijk de weg van het effectbejag kunnen kiezen, wat uiteindelijk ook wel een ijzersterke film had kunnen opbrengen, maar hier kiest hij voor een meesterlijke subtiele aanpak. Nergens velt de film een oordeel of iets in die trant over wat er op het scherm plaatsvindt, nee wij worden als kijker zo scherp op het randje gehouden dat we zonder dat we het doorhebben midden in de verstoorde belevingswereld van Joe Ford zitten. De beruchte gewelddadige scènes (vooral de eerste) kunnen daarom als een keiharde klap aankomen. Ik heb amper en zeker niet in een film met zoveel sterren zo een slimme en effectieve manier gezien om de kijker deel te laten uitmaken van de wereld van een psychopaat als Joe Ford. Dit is niet enkel te danken aan het fenomenale spel van Affleck, maar ook aan het erg sterke scenario.

The Killer Inside Me heeft mij niet verrast, want ik had al het idee naar een bijzondere film te gaan afgaande op de trailer en reacties van bepaalde users hier. Gelukkig zijn er nog mensen die wel kaas hebben gegeten van thrillers.

4,5*

The Killer Inside Me

Wat een droge, en vooral saaie vertoning. De film kwam in de sneak, anders had ik hem nooit gekeken, want ik kan sowieso die wannabe acteur Casey Affleck niet uitstaan met zijn ijzige stemmetje. Zo ook in deze film laat hij zien dat hij er weer niks van bakt.

Een politie agent neukt met vrouwen en slaat ze vervolgens kapot. Dit is zijn hobby denk ik, enige motivatie voor zijn daden zie je niet. Een flashback dat hij zijn moeder slaat moet dit allemaal goed maken, en dat is zijn zogenaamde reden. Oké zo kan je natuurlijk ook een film maken. Terug naar de film Affleck speelt die politie agent, en hij doet er alles aan om te zorgen dat hij niet gepakt wordt. Dit doet hij door zijn snode planeetjes goed te plannen, tenminste dat denkt hij want uiteindelijk valt hij door de mand. Op het begin slaat hij Jessica Alba en daarna hebben ze seks ook al iets waarvan ik dacht oké leuk om te zien. Vervolgens gaat de relatie door en daarna slaat hij Alba helemaal verrot zonder enige reden. Ik snapte ook zijn motivatie echt niet en dat werd me heel de film door niet duidelijk.

Het verhaal is de grootste valkuil, want het is slecht uitgewerkt en de film duurt te lang. Hadden ze dit beter uitgewerkt en in 90 minuten vertelt was het nog enigszins boeiend en niet slaapverwekkend. Helaas was dit niet het geval, en ik zat echt uit te kijken naar het einde. Op een gegeven moment denk je ook wel dat Alba nog leeft, want hoe moeten ze er anders een einde aan breien, het einde sloeg trouwens nergens op, waarom zou hij Alba neerstekken voor al die agenten beetje vreemd.

Casey Affleck blijft een verschrikkelijke vent en daar kan hij niks aan doen maar please stop met films maken. Alleen zijn stem is al een marteling voor je oren. Kate Hudson speelt eens iets anders dan in haar reeks komedies, het gaat haar opzicht best goed af, maar een echt oordeel kan je niet vellen, want daar heeft ze te weinig speeltijd voor, iets wat ik eigenlijk best jammer vind. Jessica Alba speelt een hoer, maar hoe kan je nou een overtuigende hoer spelen zonder iets te laten zien, beetje jammer want daardoor is alle geloofwaardigheid er af. Ze voegt veder trouwens ook geen zak toe aan heel de film. Het enige wat ze doet is lief lachen en in elkaar gemept worden, niet echt een rol die je graag op je cv wil lijkt mij maar ja. De enige die ik echt heel goed vond spelen was Elias Koteas. Hij zet zijn rol met charisma neer en elke keer als hij in beeld komt bloeit de film op, jammer dat ook zijn rol maar kort is.

Een project waar best iets leuks uit kon worden gehaald, want de potentie is zeker aanwezig, maar Michael Winterbottom en Affleck bakken er niks van. De film is helaas te vaag en te langdradig om er echt iets uit te halen. Wat over blijft is een langdradige saaie film die nergens iets nieuws of iets schokkends doet zoals aangegeven was.

Ik verwachte een erg ruige, sadistische film. Oke, ik heb een paar keer mijn hoofd wat bewogen bij 2 scenes. Maar daarmee is het voor mij gezegd. Geen verspilde tijd, maar ik had niet veel gemist mocht ik de film nooit gezien hebben.

Oh man, een van de beste films van het jaar

Klopt bijna integraal. De sfeer, de muziek, de regie, de personages, de climax. Een film die bijna alles goed doet. Valt eigenlijk vrij weinig over te zeggen, behalve dat het nog even moet bezinken, en dat het werkelijk nergens op slaat hoe dit aan zijn gemiddelde moet komen. Een ongrijpbare protagonist, geweldige niet te bevatte scenes, grove identiteit. Ergens ook wel te begrijpen dat dit op tegenstand stuit, maar dit kan bijna niet anders dan uitgroeien tot een klassieker.

Dikke 4*, prachtige tijdloze film.

Niet onaardig. Ik neig naar 3,5*, maar ik ga toch voor 3*, omdat het ondanks zeer goede momenten als geheel vrij onbevredigend blijft. Een ding voorop: ik zou liegen als ik zou weten wat hoofdfiguur Lou Ford beweegt. Ik heb niet het minste vermoeden waarom hij zo graag mensen vermoord en vrouwen slaat (nog minder snap ik waarom die vrouwen kennelijk graag geslagen worden en Alba het zelfs leuk vond om vermoord te worden, maar dat zijn vrouwen in pulp voor je). Dit moet een karakterstudie voorstellen, maar van wat voor een karakter? Ford is van een totaal ongevoelige man, maar ik kreeg de indruk dat de film meer wilde dan dat. En het kwam er niet goed uit. Casey Affleck is sterk, zoals verwacht, maar het scenario blijft wat aan de matige kant.

Verder een verhaal met veel personages en ontwikkelingen die typisch zijn voor een noir. Hoewel het grotendeels interessant is om te volgen zijn veel ontwikkelingen wat te toevallig, al kreeg ik ergens anders weer het idee dat iedereen Ford gewoon door had. Anyway, het is best vermakelijk om Ford zijn ding te zien doen en het levert enkele gedenkwaardige scènes op (met dat mes op straat achter die dronkaard aan, bijv.). Het sfeertje is ook bijzonder lekker. De slotscène is eigenlijk exemplarisch voor de film: die slaat inhoudelijk nergens op, maar is op zichzelf toch weer erg goed.

Nee... De film heeft voor mij, behalve overtuigende acteurs en een tweetal gruwelijke scènes, niets te bieden. Ik heb geen medeleven, niet met de hoofdrolspeler, hoe hard er ook wordt getracht dat wel te hebben.

En als dat ontbreekt... waar zit je dan in godsnaam al die tijd naar te kijken? Een 'komt-ie-er-mee-weg verhaaltje'?

Nee... het verhaal is zodanig mager dat het me koud liet. En dat terwijl de laatste 'actie' door merg en been zou moeten gaan.

Michael Winterbottom is voor mij nou echt zo `n regisseur die zich langzaam uit de markt heeft geprezen. Niet dat zijn films slecht zijn ( op The Road to Guantanamo na dan ) maar zijn laatste 2 films oefenden bijzonder weinig aantrekkingskracht op mij uit, om ze ook daadwerkelijk te gaan zien.

The Killer Inside Me wist mijn aandacht echter volop te trekken. Het lage gemiddelde stootte mij zeker niet af, omdat sommige films gewoon onbegrepen worden door de massa. Toch kan ook ik uiteindelijk niet positief over deze film oordelen.

De gewelddadige scenes missen in ieder geval zeker niet hun doel, het geweld wordt niet toegepast om je zelf eens lekker bij te vermaken maar het geweld voelt aan als een harde stomp in de maag, waarbij geen ruimte is voor een knipoog, louter voor walging.

Helaas gaat de film compleet de mist in bij het scheppen van een goede ambiance. Ik had constant het gevoel dat niet alleen ik, maar ook de stedelingen allang op de hoogte waren van de nukken van de sheriff. Een formidabele acteerprestatie van Casey Affleck daargelaten, doet er verder niets aan af.

Ik had nooit kunnen bevroedden dat Winterbottom zo braaf voor de dag zou kunnen komen. De cinematografie in deze film lijdt een erbarmelijk leven, de sexscenes zijn op een korte oprisping na allesbehalve ruig danwel gedurfd in beeld gebracht. De muziek is extreem duf en getuigde van weinig inspiratie en kunde bij de regisseur.

Verder laat de ontknoping zien dat de film ook zeker niet hoeft te teren op een geloofwaardig script. Eerst stapt iedereen vrolijk het huis binnen, zeker allemaal verkouden en de penetrante benzinelucht niet geroken?! Daarna worden we getrakteerd op een plottwist om vervolgens te constateren dat mevrouw een tic heeft en er wel van houdt om bijna doodgeslagen te worden. Winterbottom zaagt lustig aan zijn eigen stoelpoten en weet het kleine beetje impact dat deze film had weer tot een minimum af te breken.

Kortom, het lage gemiddelde is prima op zijn plek hier! Een 3*

Lastig te duiden filmpje.

Door van Ford zowel prota- als antagonist te maken ontstaat er een joekel van een afstand tussen het personage en het filmpubliek. Ik mag Affleck altijd graag zien (wat heet; misschien wel het grootste talent onder jonge acteurs) en ook hier overtuigt hij weer, maar hij wordt niet geholpen door het script. Het ongemakkelijke gevoel bij enkele gewelddadige scenes is functioneel, maar na afloop bleef het me bekruipen en ik kan dit niet met recht een aanrader noemen.

2,5*.

Goede regisseur en sterke cast, dat schept verwachtingen. Helaas worden die niet waargemaakt in deze film. Dit type film ligt Winterbottom denk ik niet echt, hij is sterker met het maken van meer realistische films. The Killer Inside Me is al een oud verhaal en deze verfilming voegt ook niks nieuws toe. In het hoofd van een serial killer duiken, het is al vaak gedaan en ook al vaak beter.

Was inderdaad wel een aardige film. De twist op het einde vond ik wat ongeloofwaardig. Alsof je het niet zou kunnen ruiken wat er in dat huis was.

Verder vond ik dat er weinig diepgang in de film was. Ze hadden de personages wat meer diepgang kunnen geven, zodat je je meer kon inleven in de film en ook ik miste dat.

Dus wel een aardige film zonder al te veel diepgang.

Deze film heeft mij meer dan behoorlijk gesmaakt.

Niet echt vrouwvriendelijk. Acteer prestaties zijn bijzonder goed.

Fotografie in deze film is echt van het beste.

De jaren 50 sfeer in deze film is erg donker en je wordt er volledig in meegezogen. Muziek maakt het plaatje helemaal af !

Echte topper!

Oef, dat was een teleurstelling!

Op aanraden van een kennis, die weet dat ik van klassieke muziek en wiskunde houd, hiernaartoe gegaan, want de hoofdpersoon houdt van klassieke muziek en maakt een wiskundesom. Omdat dat de reden van het bioscoopbezoek was, waren de verwachtingen sowieso niet al te hoog, maar het viel desondanks erg tegen.

Hoewel Affleck het best goed doet, en het uitgangspunt best aardig is, heeft de film zwaar te kampen met de vele dialogen die niet bijster interessant zijn. Tel daarbij op dat het cinematografisch totaal niet interessant is, en er blijft weinig voor me over. Soms wel gelachen, met name om het vrolijk in de handen klappen en fluiten na het vermoorden van vriendin en op het einde met het "shame on you" liedje. De special effects bij dat einde waren overigens verschrikkelijk slecht. Voor de rest viel er weinig te lachen, of het moest om de eerste liefdesscène zijn, die wat mij betreft qua belachelijkheid de eerste liefdesscène uit Brokeback Mountain naar de kroon steekt. Er werd overigens belachelijk veel geneukt in deze film. Ben er niet vies van, maar het was hier gewoon overkill op een gegeven moment.

En hoe zit het met de klassieke muziek en de wiskunde? Nou dat stelde niet veel voor. Heb een operanummertje gehoord, het Urlicht uit de tweede symfonie van Mahler en een wel erg langzame versie van het lied Im Abendrot uit Vier letzte Lieder van Richard Strauss, maar daar bleef het bij. Laatste twee stukken vind ik overigens wel geweldig, zeker die symfonie van Mahler die samen met de negende van Bruckner mijn favoriete symfonie is. Anyway, de relatie tussen klassieke muziek en psychopaten is wat mij betreft leuker uitgewerkt in A Clockwork Orange. Qua wiskunde was het nog kariger. We zien hem inderdaad werken aan een sommetje, maar daar blijft het bij en het is ook haast onmogelijk om goed te zien waar hij precies mee bezig is.

Vanwege Mahler, Strauss en de drie grappige scènes een sterretje boven het absolute minimum. 1,5*.

Indrukwekkende film hoor, maar het scenario kent te veel problemen om een echte topper te zijn. Magnifiek is Affleck, visueel schitterend, met bij vlagen hypnotiserend goede sfeer. Daarbij is de soundtrack absoluut noemenswaardig. Daar tegenover staat echter een onbevredigende verhaal en platvloerse personages, met veelal vreemde motieven en handelingen (de twee dames anyone?)