The Killer inside Me (2010)

Ik vond het op zich wel een verrassende film, puur alleen om het feit dat de aanvankelijke held in de film (de Goodguy) de latere bad-guy wordt.

Kijkt lekker weg, niet heel bijzonder maar wel een regisseur met eens een keer een andere smaak van muziek. Bijzonder, en dat geeft een extra zwart randje rondom deze film.

Affleck zet hier een goede prestatie neer!!

Heb de film net gekeken en wilde hem eigenlijk een 3 gaan geven maar vanwege het einde (dat vond ik echt geweldig) geef ik hem toch een 3.5. Het verhaal is best aardig (ook soms zeer grof) en de cast doet het eigenlijk ook best goed met name Casey Affleck die zeer irritant (maar dat was juist perfect voor die rol) is. Alleen zitten er geregeld wat saaie stukken in (met name de eerste 20 minuten) waardoor de film eigenlijk nooit echt opgang komt en ook niet echt boeiend of spannend wordt. Wat ik ook jammer vond is dat er best veel vrij en seks scenes waren met Jessica Alba en Kate Hudson maar dat er niets te zien was. De film geeft overigens wel prachtig de jaren 50 sfeer weer, althans ik meen dat de film zich in dat tijdperk afspeelt. En zoals eerder gezegd het einde was echt geweldig.

Ik heb hem uitgekeken maar het was met enorm veel moeite.

Een enorme tegenvaller deze film wat mij betreft.

Ik vond de film heel rustig over komen weinig speciaals aan.

Hij pleegt de moorden en dat zien we een paar keer en dat is het wel.

Ik vind dat de hoofdrolspeler ook maar weinig weerstand krijgt in dit

verhaal. Verhaal zit wel goed in elkaar al is het ook niet bijzonder.

Casey Affleck had me na zijn vorige rol in Gone Baby Gone aardig te pakken

maar ook in deze film overtuigd hij mij niet.

Ik had er meer van verwacht helaas.

1.5 *

Het uitgangspunt is interessant, maar de film deed mij persoonlijk vrij weinig. Er wordt een goede ouderwetse sfeer neergezet en ook het acteerwerk is ruim voldoende. Echter, op veel momenten werd de film voor mij saai, vaak door de veelal oninteressante dialogen. Het laatste half uur begon het aardig spannend te worden, maar over het algemeen heeft deze film niet echt een indruk op mij achter gelaten. Niet slecht, maar ook niet goed.

Sfeervolle en sexy film-noir over een sheriff in een klein Amerikaans stadje die ook een psychopatische moordenaar is. De film kent zeker een aantal zeer geweldadige scenes, maar deze staan geheel in dienst van het hoofdpersonage. En die wordt goed vertolkt door Casey Affleck. Ondanks de goede vertolking krijg je toch geen volledig inzicht in zijn personage, dit komt mede door de weinige flash-back scenes van zijn jeugd.

Erg leuke film en af en toe best gruwelijk.

Zeer goed geacteerd door Casey en ja zijn stem dat moet toch geen stoor factoor zijn wel.

De style waarin het zich afspeelt en de gekozen muziek waren prima.

3,5 ster

Een jaar of tien geleden heb ik de roman van Jim Thompson gelezen en was erg onder de indruk. De verfilming uit 1976 heb ik helaas niet gezien maar deze versie viel zeker niet tegen.

Groot pluspunt in deze film is het acteerwerk van Casey Affleck. De man zit zeer goed in zijn rol en komt geloofwaardig over in een setting die mooi en sfeervol is. Van Jessica Alba ben ik nog steeds geen fan maar de rol die ze hier neemt is gedurfd en dat verdiend lof. Of ze de rol goed neerzet is een ander verhaal. Nee, dan vond ik Kate Hudson toch een stuk overtuigender.

Als ik bijvoorbeeld de twee mishandelscenes met elkaar vergelijk dan kwam Kate Hudson een stuk intenser over. Bij Alba vind ik het op de een of andere manier een stuk minder geloofwaardig.

Toch stoorde mij de intense scenes niet ik vond dat ze behoorlijk wat toevoegde aan de film en het personage van Affleck alleen maar krachtiger deden overkomen. Dat lome en manipulatieve van zijn personage bepaalt de hele sfeer van de film.

De enige reden dat ik de film geen 5 geef is te danken aan Bill Pullman. In Lost Highway vond ik hem geweldig maar verder heb ik de man nooit een overtuigende rol neer zien zetten. Het einde vond ik overigens niet biljant maar wel passend.

Na Genova is dit de tweede van Winterbottom die ik erg goed vond.

Het was wel een spannende film. Ik heb de gehele tijd geboeid zitten kijken. Dit kwam voornamelijk omdat ik het acteerwerk van Afleck erg sterk vond. Heel intrigerend om te zien hoe hij aan de buitenkant heel zachtaardig overkomt maar dat er van binnen zo'n psychopaat schuilt.

De moordscène's vond ik ook een heel sterk punt. Ik vond ze heel indringend en gedetailleerd overgebracht. De scène op het einde waarin hij het huis in brand steekt is echt heel mooi gedaan. Minpuntje hieraan vind ik ook wel dat het een beetje ongeloofwaardig is dat niemand het ruikt. Maar verder vond ik het wel heel kunstig in elkaar gezet als je ze op het einde in brand ziet vliegen.

Een redelijke misdaad/drama film...
Prima verhaal...
Redelijk acteerwerk...
Maar te veel mishandeld (zweep slagen) en
teveel harde sexs...
Die man is gewoon niet goed...
Wel goede muziek (Dolby Digital)...
Mooi HD kwaliteit...
Geen aanrader...

'k vond hem niet mis. Wel niet altijd een razend snel tempo, maar toch de moeite om te bekijken. Casey Affleck speelde overtuigend, net als de rest van de cast. De muziek was vaak opmerkelijk, maar toch passend bij de film.

Het is wel niet de typische film over een moordenaar, niet slecht, maar 'k had er misschien ietsje meer van verwacht.

Een fraaie film alweer van Winterbottem. En dit keer ook echt helemaal into the jaren 50 sfeer waardoor je wel duidelijk kan aanvoelen dat je bijna naar een jaren 50 mystery thriller zit te kijken. Om te beginnen zet Casey Affleck een prima rol neer als een politieagent die doodnormaal lijkt maar als het er op aan komt hij aan het moorden slaat en dat hij zelfs er voor kan zorgen dat anderen ervoor beschuldigt kunnen worden. Ja, een ziek mannetje die niet zo snel opvalt zou je haast zeggen. Een beetje zoals The Driver uit Drive. De film weet verder ook erg subtieletjes en rustig op te bouwen en er gebeurd over het algemeen in de eerste deel vrij weinig. Maar toch word je meegesleept in de sfeer en blijf je toch wel geboeid kijken van wanneer de bom in Affleck weer eens barst. De moorden zijn ook vrij ziek. Ook de filosofie ervan: moorden omdat hij zogenaamd geen andere keuze meer heeft. Al begin je met een moord, werkt je jezelf dus als het ware in een vicieuze cirkel.... Aldus volgens Lou Ford. Zelfs de mensen waar hij van houd als hij geen andere keuze heeft. Vooral in de situatie met Amy (prachtige rol van Alba) dat hij allen zijn geheimen van zijn overspel probeert te verstoppen door Amy om te leggen. Het einde was ook bijzonder.

Over het algemeen vind ik Winterbottem de ene keer hele mooie films maken en de andere keer zeer beroerde tot middelmatige. Deze behoord zeker tot de goede in zijn reeks. Een sterke psycho mysterie in een erg fijn retro jaren 50 look.

4,0*

terwijl ik hem kijk schrijf ik hier een bericht.

oftewel boring! word en koud of warm van.

ik kan me niet voor stellen dat het nog interesant word.

toch maar ff afkijken.SAAI

Lastig te beoordelen. Als portret van een psychopaat niet heel erg geslaagd maar als demasque van een soort geidealiseerd Texaans plattelandsdorpje wel. En zo voelt de film ook wel, als een soort van bikkelharde neo-noir-achtige film. Knap van sfeer en zeer verzorgd. Maar als je kiest voor zulk expliciet geweld, is dat dan wel genoeg? Lastig dus.

3.0*

So.. wat een harde film.

Zo lang dit soort scenes bijdragen aan de psychologische diepgang van een film,

heb ik er zeker geen problemen mee.

Alleen halverwege zakte de intensiteit, wat juist de kracht is van de film, een beetje weg.

Al me al was de film zeker onderhoudend, alleen 0,5 aftrek voor Simon 'The Mentalist' Baker.

*3.0

Geweldige openingscredits en muziek, ik dacht een strakke film te gaan zien maar na de eerste afranseling brengt de film zichzelf ook langzaam om zeep. Het komt allemaal zó obvious over om controversieel of opvallend te willen zijn dat je er doorheen prikt: laten we een ultra relaxte sfeer creëren (soundtrack en setting) waardoor de gedrags- en geweldsuitbarstingen er nog meer bovenuit springen.

Zo'n aanpak kan me goed bevallen maar hier interesseerde het me niets; langdradig gedoe (vooral rondom Conway) en het personage van Casey die te gladgebekt is om maar een zo koel mogelijke psychopath voor te stellen; leuk geacteerd maar een uitstraling van niets, of van hooguit een erwt.

White Lightnin' (2009) heeft een redelijk vergelijkbaar sfeertje maar vind ik vele malen boeiender en oprechter.

Best zonde want de verpakking van de film had beter verdiend. Vond het briljant om Charlie Feathers (who the fuck is Elvis ) weer eens tegen te komen in een film en ook de rest van de rockabilly soundtrack en de sfeerschepping zijn meer dan oké. Het einde daarentegen is weer de plank misslaand en vrij stupide.

PS knullig ook dat seks(geweld) zo'n grote rol speelt maar een blote borst in beeld whooe nee

A day in the life of ... a psychopath.
Afgeranselde vrouwen, moord en een zieke glimlach op de kop van Casey Affleck is het gevolg.
Na een uur 'accepteerde' ik de film pas zoals die was, namelijk hard en met een aardig aantal disturbing scènes. Dit kwam ook mede doordat ik het lastig vond om de ideëen en overpeinzingen van Affleck te doorzien (en dit verwijt ik Winterbottom). Verder waren niet alle scènes even realistisch en acceptabel. De veelbesproken scène met Alba's gezicht in de plooi deed mijn maag ook geen goed. Maar huivering is ook een emotie die bij film hoort.
Het sterke gebruik van klassieke muziek was niet opvallend, maar heel sterk onder de huid aanwezig. Maar het "beklemmende" jaren '50 sfeertje had wat mij betreft meer uitgemolken mogen worden, waardoor ook de grove scènes wellicht wat minder hadden 'gehoeven'. Iets minder van dit laatste en de film was gewoonweg beter beoordeeld (op Sundance, en op alle andere festivals waar deze gedraaid is).
Al met al is de film een combinatie van een vrij rustige, conventionele ontwikkeling, met een sterk, onconventioneel, plot in totaal.
Lastig hier een score aan te verbinden; ik hou het voorlopig bij een 'gewone' voldoende. 3*

Een mager plot, een niet overtuigende hoofdrolspeler..... en .... weg is je neo-noir!!

50 verhaallijntjes maar alles wordt uitermate summier behandeld, ziet er verder prima uit qua decors en met prima soundtrack en fijne bijrollen, maar toch wil het allemaal maar niks worden.

Wisselvallig.

Aan de positieve kant, de beelden zijn prachtig en perfect in jaren-50 stijl, er wordt mooi gespeeld - hoewel, John Milton heeft wel een punt waar hij zegt dat het nou niet bepaald naturel overkomt. Maar dat kan dan nog bij het karakter passen.

Maar daar staat wel wat tegenover. Het verhaal is warrig en onduidelijk - er wordt over de hoofdpersoon en zijn motieven maar bitter weinig duidelijk. Het lijkt er op dat de vertaling van het boek naar film niet helemaal gelukt is - niet dat ik het boek gelezen heb, maar de samenvatting op Wikipedia geeft daar wel wat aanwijzingen voor.

Het geweld - waar nogal wat om te doen was, en zeker in het wat puriteinse Amerika - is op zich niet mis, maar het kan mij dan ook weer nauwelijks shockeren. Er zijn wel ergere films, denk ik dan. Het enige dat er wat erg slecht aan te verteren is is het gebrek aan aanleiding, er wordt geen slechterik in elkaar gebeukt maar een tamelijk onschuldig mooi meisje. Tsja. Als een film het daarvan hebben moet, wat een armoede.

En de uitsmijter is wel erg ontgoochelend. Zulke slechte effecten, nadat je een hele film mooie beelden gezien hebt. Dat laat echt geen goede indruk achter.

Mwah net gezien, maar was niet veel aan. Affleck speelt weer als een drol. Iemand moet die gast echt gaan weren van het scherm met zijn babyface en slaapverwekkend stemgeluid.
Het verhaal raakt nog kant nog wal. De beweegredenen zijn zelfs voor een seriemoordenaar nog te bizar. Een mama-complexje, een zieke stiefbroer. Het zal allemaal wel. Wat rest is de mooie Alba (waar je meteen al van doorhebt dat ze niet dood is) en wat mooie kiekies uit die tijd.
Verder wordt het geweld niet geschuwd, maar staat er op het laten zien van een tiet de doodstraf. Neem dan wat minder bekende actrices die hier niet zo preuts over doen. Anyway slap einde. Was blij dat die afgelopen was, want viel bijna in slaap.

Matige Winterbottom.

De eerste keer dat hij zich een beetje verslikt. Niet dat het een hele slechte film geworden is, maar het sprankelt niet bepaald en het scherpe randje waarvoor Winterbottom toch bekend staat is enkel in verwaterde vorm aanwezig.

Gelukkig is er Casey Affleck, hij weet toch nog wat van de film te maken. Alba en Hudson vallen te zwak uit om er echt een boeiende driehoek van te maken. Rest Affleck's plannetje om omgeschonden uit de hele situatie te komen. Het boeit, maar toch zakt de film geregeld in.

Visueel aan de saaie kant, de "harde" scenes zijn dat absoluut niet en de setting biedt ook niet veel meerwaarde. Gelukkig leeft het op het einde nog op, al is die CG explosie daar helemaal niet op z'n plaats. Opmerkelijke (en verkeerde) keuze.

Niet zo verwonderlijk na het zien van deze film dat Winterbottom uit de spotlight verdwenen is, hoewel hij blijkbaar nog steeds veel films maakt.

2.5*

Winterbottom gaat een beetje de mist in als het op de spanningsboog aankomt. Door aan het begin al meteen met volle vaart in het verhaal te duiken en door de wat heen en weer springende tijdlijn mist elke sympathie voor het personage van Affleck. Dezelfde Affleck speelt overigens weer erg sterk zoals we ondertussen van hem gewend zijn.

Door de constructie van de film komt niks echt hard aan, zelfs de harde scenes voelen dan ineens misplaatst. De film is prima geschoten en op de aankleding is ook niks aan te merken, maar de film is dan al niet meer te redden. De plottwist op het einde mist ook effect en de cgi in de laatste scene is ook zeer matig.

Hier had toch wel wat meer uitgehaald kunnen worden, ik ben verder niet bekend met het werk van Winterbottom en twijfel nu om meer van zijn werk te gaan zien.

Tsja.

Eerste Winterbottom, en ik moet zeggen, volgens mij is hij geen voorstander van het feminisme. Veel hard geweld tegen vrouwelijke karakters en dat kwam toch de hele tijd bij me naar boven. Ook is de film redelijk traag maar wel boeiend.

Affleck acteert erg goed, straalt veel uit en komt uit vaak geloofwaardig over. Alba en Hudson lopen er wat achteraan, maar spelen niet ondermaats. De rest had weinig interessante dialogen om echt te kunnen overtuigen.

Redelijke trage film die niet altijd weet te boeien, maar boeit gelukkig wel een groot deel van de film. Soms moest ik me er even doorheen slepen. De harde scenes vallen wel op, ik zie zelden zo'n onprettige scene in een film, en is het ook hard in beeld gebracht.

Redelijke film, die misschien nog te lang duurt en een beetje een teleurstellende finale heeft, maar geen hele slechte film is.

Ik apprecieer dan toch weer eerder Irreversible als dit, He toch.

Verfilming van de gelijknamige roman van Jim Thompson die in 1976 al was verfilmd met Stacy Keach in de hoofdrol. Begin jaren 50 is Lou Ford [Casey Affleck] hulpsheriff in Central City in Colorado met een duister geheim dat boven komt drijven wanneer zakenman Chester Conway [Ned Beatty] hem vraagt om prostituee Joyce [Jessica Alba] af te betalen die een affaire had met zijn zoon Elmer. Maar Lou blijkt een psychopaat te zijn en lost het probleem op een ongepland manier op en slaagt erin de schuld af te schuiven op iemand anders. Totdat zijn zwager Joe [Elias Koteas] begint te vermoeden hoe de vork in de steel zit. Affleck is geloofwaardig in de hoofdrol en het geweld is werkelijk schokkend, maar het blijft onduidelijk wat Lou aanzet tot zijn gedrag. Van spanningsopbouw is daarom nauwelijks sprake en mede daardoor zijn de gewelddadige uitbarstingen eerder afstotend dan indringend.